เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        แม้ลูกสาวจะอธิบายสาเหตุที่ทะเลาะกับหลินหงเหมย และหลินกั๋วผิงเองก็เห็นว่าเหตุผลนั้นฟังขึ้น แต่เขาก็ยังไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเธออยู่ดี

        "พ่อรู้ว่าลูกเป็นห่วงอาสาม แต่ก็ไม่ควรไปทะเลาะกับพี่หงเหมยเพราะเรื่องนี้นะ รายนั้นทั้งโตกว่า สูงกว่า แถมยังตัวหนากว่าลูกตั้งเยอะ ขืนไปมีเรื่องกัน ลูกจะเสียเปรียบเอาได้ ต่อไปอย่าทำอะไรวู่วามแบบนี้อีก"

        ทิงเสวี่ยแย้งกลับทันที "พ่อคะ หนูรู้แล้วค่ะ แต่หนูสู้พี่หงเหมยได้จริงๆ นะคะ ถึงเขาจะตัวสูงกว่า อ้วนกว่า แรงเยอะกว่า แต่เขาไม่ได้คล่องแคล่วหรือฉลาดเท่าหนูนี่คะ"

        "ถึงจะสู้ชนะก็ไม่ได้ เสียวเสวี่ย พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าเด็กผู้หญิงอย่าทำตัวก้าวร้าวเกเร ไม่งั้นลูกจะเสียเปรียบเอาจริงๆ นะ เสียวเสวี่ยของพ่อต้องเป็นกุลสตรีที่งดงามอ่อนหวาน ถึงจะเป็นที่หมายปองของบุรุษ"

        หลินกั๋วผิงรู้ดีว่าตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะพูดเรื่องกุลสตรีเป็นที่หมายปองของบุรุษกับลูกสาว แต่เขาก็อดหวังไม่ได้ว่าอยากให้เธอเติบโตมาเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อม

        เมื่อเผชิญกับความคาดหวังของผู้เป็นพ่อ ทิงเสวี่ยจึงพูดอย่างจริงจังว่า "พ่อคะ หนูไม่อยากเป็นกุลสตรีหรอกค่ะ มันเหนื่อยเกินไป แถมยังต้องเสแสร้งด้วย หนูแค่อยากเป็นตัวของตัวเอง... โอ๊ย ไม่พูดเรื่องนี้แล้วค่ะ วันนี้อาสามดูตัวไม่สำเร็จ เดี๋ยวพ่อช่วยไปปลอบอาสามหน่อยนะคะ"

        เรื่องดูตัวไม่สำเร็จนั้นอยู่ในความคาดหมายของหลินกั๋วผิงอยู่แล้ว เขาเคยเห็นหน้าหลี่กุ้ยจือคนนั้นมาก่อน หน้าตาสะสวยใช้ได้ ติดจะรักสวยรักงามไปหน่อย ผู้หญิงประเภทนี้มักจะมีความถือตัวอยู่บ้าง ที่หลี่กุ้ยจือเคยชอบเขา ก็คงเป็นเพราะหน้าตาและฝีมือการทำซาลาเปาของเขานั่นแหละ

        แต่เมื่อรู้ข่าวว่าน้องชายดูตัวไม่สำเร็จ ในใจของหลินกั๋วผิงก็ยังอดรู้สึกผิดหวังแทนไม่ได้ น้องชายจะสร้างครอบครัวสักครั้งทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนี้!

        หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ หลินกั๋วผิงก็แวะไปที่บ้านของหลินกั๋วอัน แต่พอไปถึงก็พบว่าหลินกั๋วอันลงไปทำงานในไร่แล้ว หลินกั๋วผิงจึงกลับบ้านไปแบกจอบแล้วตามลงไปที่ไร่บ้าง

        ที่ดินทำกินของสองพี่น้องอยู่ติดกัน

        ตอนที่หลินกั๋วผิงมาถึง หลินกั๋วอันกำลังทำงานอยู่ท่ามกลางแดดจ้า หลังค่อมงุ้มลงขณะก้มหน้าก้มตาดายหญ้าในแปลงข้าวโพด ตอนนี้หลินกั๋วอันเปลี่ยนชุดใหม่ที่ใส่ไปดูตัวเมื่อเช้าออกแล้ว

        หลินกั๋วผิงวางจอบในมือลงตรงหัวคันนาของตัวเอง แล้วรีบเดินตรงไปหาหลินกั๋วอัน

        เขาล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "เจ้าสาม สูบบุหรี่สักมวนก่อนแล้วค่อยทำต่อเถอะ"

        หลินกั๋วอันวางจอบลง รับบุหรี่มวนหนึ่งไปจากมือพี่ชาย จากนั้นสองพี่น้องก็นั่งลงพักผ่อนใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ที่ไม่ไกลนัก

        "เจ้าสาม พี่รู้ว่าแกเสียใจ แต่อย่าเพิ่งท้อแท้ไปเลยนะ ต่อไปพี่จะช่วยหาคนดีๆ ให้แกเอง" หลินกั๋วผิงตบบ่าของน้องชายเบาๆ

        หลินกั๋วอันพ่นควันบุหรี่เป็นวงยาวออกมาแล้วเอ่ยเสียงเบา "พี่ครับ ผมไม่ได้เสียใจหรอก เรื่องนี้ผมเผื่อใจไว้แล้ว... ผมไม่คิดจะหาใครอีกแล้วครับ ผมว่าอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว พี่เองก็ไม่ยอมแต่งงานใหม่ งั้นเราสองคนพี่น้องช่วยกันเลี้ยงเสียวเสวี่ยให้โตเป็นผู้ใหญ่ก็ดีเหมือนกัน"

        หลินกั๋วผิงถอนหายใจ "พี่ก็ยังหวังว่าแกจะมีลูกของตัวเองสักคน ถึงเสียวเสวี่ยจะสนิทกับแกแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแก เจ้าสาม พี่ยังหวังอยากให้แกได้สัมผัสความรู้สึกของคนเป็นพ่อ แกอย่าเพิ่งท้อแท้ อย่าเพิ่งยอมแพ้ง่ายๆ พี่เชื่อว่าแกจะต้องเจอผู้หญิงดีๆ ที่เหมาะสมกับแกแน่ หลี่กุ้ยจือพลาดแกไป ถือเป็นความสูญเสียของเธอเองต่างหาก"

        วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงช่วงสอบปลายภาคแล้ว

        สำหรับการสอบปลายภาคครั้งแรกหลังการเกิดใหม่ ทิงเสวี่ยให้ความสำคัญกับมันมาก ถึงแม้ตอนสอบกลางภาคเธอจะได้ที่หนึ่ง แต่ทิงเสวี่ยก็ไม่ได้ลำพองใจกับเรื่องนั้น เธอรู้ข้อเสียของตัวเองดี นั่นก็คือความสะเพร่า

        การสอบครั้งนี้ ทิงเสวี่ยจึงตั้งใจทำอย่างเต็มที่

        การสอบปลายภาคของชั้นป.1 นั้นง่ายมาก ใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็เสร็จ โดยเริ่มสอบวิชาภาษาจีนก่อนแล้วตามด้วยวิชาคณิตศาสตร์

        พอสอบเสร็จก็ถือว่าปิดเทอมแล้ว อีกสองวันค่อยกลับมารับผลสอบที่โรงเรียน

        ผลสอบออกเร็วมาก ทิงเสวี่ยคว้าที่หนึ่งของระดับชั้นมาครอง แถมยังได้รางวัลนักเรียนดีเด่นสามด้านประจำภาคเรียนนี้อีกด้วย

        สวี่หัวลี่สอบได้ที่สาม ส่วนพี่ชายฝาแฝดของเธอรั้งอันดับที่ห้าจากท้ายตาราง ทางด้านต่งน่าคู่ปรับตลอดกาลของทิงเสวี่ยได้ที่สอง

        "หลินทิงเสวี่ย เทอมหน้าฉันต้องแซงเธอให้ได้ คอยดูเถอะ!" ต่งน่าประกาศคำท้าใส่หน้าทิงเสวี่ย

        เมื่อเจอคำท้าทายของต่งน่า ทิงเสวี่ยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย "ฉันไม่คิดจะแข่งกับเธอหรอก ถ้าเธอแซงฉันได้ก็นับว่าเป็นความสามารถของเธอ ต่อให้ฉันถูกแซงก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่"

        ต่งน่าแค่นเสียง ‘หึ’ แล้วคว้ากระเป๋านักเรียนเดินสะบัดก้นจากไป

        สวี่หัวลี่มองตามหลังอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างอ่อนใจว่า "ไม่เข้าใจเลยว่าต่งน่าคิดอะไรอยู่ ทำไมต้องคอยหาเรื่องเธออยู่เรื่อยเลยนะ"

        ทิงเสวี่ยตอบอย่างไม่ยี่หระ "ช่างเขาเถอะ ตราบใดที่เขาไม่มาหาเรื่องฉันก่อน ฉันก็ไม่คิดจะชายตามองด้วยซ้ำ"

        ทิงเสวี่ยเก็บใบประกาศเกียรติคุณและสมุดพกใส่กระเป๋า แล้วชวนสวี่หัวลี่ "ปิดเทอมแล้ว วันนี้เธอไปเล่นที่บ้านฉันนะ"

        สวี่หัวลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง

        ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียนก็บังเอิญเจอเข้ากับฉินหยวนเฟิง

        "หลินทิงเสวี่ย เธอสอบได้กี่คะแนน?" ฉินหยวนเฟิงเอ่ยถาม

        สวี่หัวลี่ชิงตอบแทน "เธอสอบได้เต็มร้อยทั้งสองวิชาเลย! แถมยังได้ที่หนึ่งของระดับชั้น แล้วก็ได้รางวัลนักเรียนดีเด่นสามด้านด้วย เก่งสุดๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ!"

        ฉินหยวนเฟิงพยักหน้ารับเบาๆ แล้วหยิบสมุดพกของตัวเองออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับใบประกาศเกียรติคุณ

        ทิงเสวี่ยรับสมุดพกของฉินหยวนเฟิงมากวาดตามองคร่าวๆ วิชาภาษาจีนได้เก้าสิบเก้าคะแนน วิชาคณิตศาสตร์ได้หนึ่งร้อยคะแนนเต็ม

        การสอบของชั้นป.3 เริ่มมีการเขียนเรียงความแล้ว ดังนั้นการจะได้คะแนนเต็มร้อยในวิชาภาษาจีนจึงเป็นเรื่องยากมาก ในโรงเรียนประถมชนบทไม่มีวิชาภาษาอังกฤษ ฉินหยวนเฟิงทำคะแนนสองวิชาได้หนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าคะแนนถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

        นอกจากนี้ฉินหยวนเฟิงยังได้ใบประกาศเกียรติคุณเช่นกัน แต่ไม่ใช่รางวัลนักเรียนดีเด่นสามด้าน แต่เป็นรางวัลสอบได้ที่หนึ่งของชั้น ป.3

        "ยินดีด้วยนะที่ได้ที่หนึ่ง ฉันรู้ว่ายิ่งชั้นเรียนสูงขึ้น การจะรักษาที่หนึ่งไว้ก็ยิ่งยากขึ้น" ทิงเสวี่ยคืนสมุดพกให้ฉินหยวนเฟิง

        ฉินหยวนเฟิงยิ้มซื่อๆ ให้ทิงเสวี่ยพลางกล่าวว่า "อันที่จริงสอบได้ที่หนึ่งมันง่ายนิดเดียวเอง... ปิดเทอมแล้ว ถ้าว่างเมื่อไหร่ก็มาเล่นที่บ้านฉันนะ"

        เมื่อเจอคำเชิญชวนของฉินหยวนเฟิง ทิงเสวี่ยก็รับคำง่ายๆ "ฉันว่างเมื่อไหร่ก็ไปเมื่อนั้นแหละ บอกล่วงหน้าไม่ได้หรอก"

        ฉินหยวนเฟิง "..."

        เผลอแป๊บเดียวก็เดินมาถึงทางแยก ฉินหยวนเฟิงแยกไปทางทิศตะวันตก ส่วนทิงเสวี่ยกับสวี่หัวลี่ยังคงเดินตรงไปตามทางราบ

        "ทิงเสวี่ย ฉินหยวนเฟิงคนนั้นเป็นญาติเธอเหรอ?" สวี่หัวลี่ถามด้วยความสงสัย

        ทิงเสวี่ยปฏิเสธว่าไม่ใช่ญาติ แต่เป็นเพื่อนเล่นคนหนึ่ง เขาเก่งมาก เรียนดีเป็นพิเศษ ตั้งแต่ ป.1 ถึง ป.3 แทบไม่เคยหลุดจากสามอันดับแรกเลย

        สวี่หัวลี่ทำตาโต "เก่งจริงๆ ด้วยแฮะ แถมผิวเขาก็ขาวขาว หน้าตาก็ดีมากเลยนะ"

        "แหม ลี่ลี่ ตัวแค่นี้รู้จักมองผู้ชายหล่อแล้วเหรอ" ทิงเสวี่ยเอ่ยแซว

        สวี่หัวลี่ได้แต่อายม้วน

        พอถึงบ้าน ทิงเสวี่ยก็ให้สวี่หัวลี่นั่งพักผ่อนก่อน ส่วนตัวเองเข้าไปเตรียมอาหารกลางวัน พ่อไปขายซาลาเปาที่ตลาด ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ดังนั้นมื้อเที่ยงนี้ทิงเสวี่ยต้องลงมือเอง

        ถึงแม้ที่บ้านจะมีซาลาเปาเหลืออยู่ แต่ทิงเสวี่ยตั้งใจจะทำบะหมี่เย็น เธออยากให้สวี่หัวลี่ได้ชิมฝีมือของเธอสักครั้ง