“ฮึก..”
“หรือเธออยากจะให้ฉันยัดเข้าที่อื่นแทน”
“….”
“ถ้ายัดตรง่ล่างของเธอ..ฉันก็คงจะ..เสร็จข้างในเลย..เธอว่าไงล่ะ”
เสียงกระซิบที่ดังออกมาจากผู้ชายที่อยู่้าทำให้ฉันกำมือตัวเองไว้แน่นด้วยความรู้สึกเ็ป ตอนนี้ฉันได้แต่ก้มลงมองพื้นอย่างเดียวโดยที่ไม่ได้เงยขึ้นไปมองท่อนล่างอันเปลือยเปล่าของคุณไวน์เลยซักนิด
“อ๊ะ!!”
เพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้นที่มือหนาของเขาเอื้อมลงมาบีบแก้มของฉันให้เผยอปากออก..และมืออีกข้างของเขาก็จับน้องชายที่ไซต์ใหญ่เกินคำว่าพอดียัดเข้ามาในปากของฉันอย่างรวดเร็ว
“อึ่ก! อ๊ะ อื้อออ”
“อื้มมมมม..”
เสียงครางทุ้มต่ำของผู้ชายที่กำลังกดศรีษะของฉันลงไปกับท่อนล่างอันคับริมฝีปากดังขึ้นมาทันที สองมืออันไร้เรี่ยวแรงของฉันหมดกำลังที่จะดันพื้นแล้ว มันจึงค่อยๆััไปยังต้นขาล่ำของผู้ชายตรงหน้าและจับแน่นไปที่หน้าแข้งของเขาโดยที่ฉันไม่รู้ตัว
“อึ่ก อึ่ก อึ่ก อื้อ!!”
เสียงหายใจเข้าออกอันติดขัดพร้อมกับเสียงริมฝีปากกระทบกับแท่งร้อนดังระงมไปทั่วทั้งห้อง กลิ่นคาวคลุ้งเคล้ากับความรู้สึกสะอิดสะเอียนมันกำลังทำให้น้ำตาของฉันไหลพรากลงมาไม่หยุด เสียงครางตอบรับจากผู้ชายที่กำลังจับผมของฉันแน่นเริ่มเร่งจังหวะเข้าออกขึ้นเรื่อยๆ
“อื้มมมม..ดี..”
คุณไวน์ใช้มือข้างนึงกดหัวของฉันเข้าออกเร็วขึ้นอยู่อย่างนั้นซักพักใหญ่ๆก่อนที่เสียงครางของเขาจะหยุดลงพร้อมกับ..
“อ๊าาา!!!”
“คะ แค่กๆๆๆ!!”
น้ำกามอุ่นๆที่พุ่งเข้ามาข้างในปากของฉันโดยที่แท่งร้อนยังคงคาไว้อยู่อย่างนั้น มือหนาของเขาคลายออกจากผมอันยุ่งเหยิงของฉันและเปลี่ยนไปเป็ลูบหัวเบาๆแทน คุณไวน์ค่อยๆดึงแกนกายอันใหญ่ั์ของเขาออกพร้อมกับเชยคางฉันให้แหงนหน้าขึ้นไปสบสายตาคมที่กำลังจ้องมองฉันอยู่
“รู้สึกยังไงตอนที่มันเข้าไปถึงคอของเธอ หื้ม?”
“….”
“หึ ถ้าไม่ลองกลืนมันเข้าไป..เธอจะรู้รสชาติมันได้ยังไงล่ะ”
“ฮะฮึก..”
“กลืนมันเข้าไปสิ”
-บ้านสีขาว-
*บ้านที่เป็ศูนย์กลางของบรรดาภรรยาของผู้ชายทั้งหมู่บ้าน ก่อตั้งโดย พิ้งค์ ภรรยาของวายุ
“พรีนไม่ไหวแล้วนะพี่พิ้งค์! เฮ้อ! ั้แ่ผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ที่นี่คุณไวน์ก็เปลี่ยนไปเป็คนละคน”
“เปลี่ยนยังไง”
“ไม่รู้สิพี่..พรีนแค่รู้สึกว่าคุณไวน์ใส่ใจยัยนั่นมากเกินไป”
หญิงสาวผมสั้นร่างผอมบางหน้าตาสะสวยคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจ เธอได้แต่นั่งกอดอกและเมินหน้าหนีพี่สาวตัวเองไปอีกทาง
“แต่มันก็จริงนะ..พี่ชักจะเริ่มกังวลกับวายุหน่อยๆแล้ว เพราะยัยเด็กนั่นเคยหลงรักวายุ จนตอนนี้ก็ดูเหมือนจะตัดใจไม่ได้ แถมเมื่อวานนางยังแอบเข้าไปหาวายุจนเห็นพี่กับยุมีอะไรกันอยู่เลย บ้าชะมัด”
“เฮ้อ! อะไรของยัยนั่นเนี่ย”
“แต่ก็ใจเย็นๆสิจ๊ะน้องพี่ ยังไงซะผู้หญิงคนนั้นก็คือคนที่ไวน์เกลียดนะ ลืมไปแล้วรึไง”
“หึ! เกลียดหรอคะพี่พิ้งค์? พรีนเห็นละครหลายเื่แล้วค่ะที่พล็อตเริ่มเื่เป็แบบนี้ ตอนแรกก็เกลียดกันแทบตาย สุดท้ายก็แต่งงานมีลูกจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งทุกทีอ่ะ! เฮ้อออ พรีนล่ะเบื่อ!!”
“พูดจาเหลวไหลอะไรของเธอเนี่ยพรีน”
“แล้วสุดท้ายเราสองคนก็เป็ตัวร้ายของเื่ใช่มั้ยคะ”
พรีนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันหน้ามามองพี่สาวที่ทำหน้ามึนงงอยู่
“ห๊ะ? ตัวร้าย?”
“เฮ้อออออ พี่พิ้งค์เคยดูละครมั้ยเนี่ยยยยย โอ๊ย! ฉันจะบ้าตาย!”
“ฉันต่างหากที่ต้องพูดว่าจะบ้าตายน่ะ ไปๆ เดี๋ยวเตรียมตัวไปตลาดกับพี่ได้ละ”
พิ้งค์พูดจบก็ลุกขึ้นและหันไปหยิบกระเป๋าใบโปรดของตัวเองขึ้นมา แต่เสียงค้านแหลมๆของน้องสาวก็ดังขึ้นมาเสียก่อน
“ไปตลาดทำไมหรอพี่พิ้งค์ ทำไมไม่ใช้แม่บ้านไปซื้อของล่ะ”
“เย็นนี้พี่จะทำอาหารให้วายุทานน่ะ”
“ห๊ะ..”
“รับรองว่าเขาต้องติดใจในลีลาการทำอาหารของพี่..ไม่แพ้ลีลาบนเตียงแน่นอน”
“เร็วๆสิย๊ะ! รีบยกพวกอาหารไปที่บ้านของคุณวายุได้แล้ว ขืนช้าเดี๋ยวก็โดนพ่อถล่มหรอก”
“คุณพี่นกยูงหมายถึง..”
“นั่นแหละ อย่างที่แกคิดนั่นแหละย่ะ!”
“เฮ้อ..ตอนคุณไวน์โกรธนี่น่ากลัวยิ่งกว่าผีอีกนะคะคุณพี่ ให้พูดตามความจริงเนี่ย ผียังน่ากลัวไม่เท่าคุณไวน์เลย”
“….”
มันก็จริงอย่างที่พวกนกยูงพูด..ผู้ชายคนนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ที่ฉันเคยเจอมาซะอีก
“เซียร่า เธอไหวมั้ยเนี่ย?”
“หื้อ..”
“หน้าเธอดูซีดๆ แถมยังเหม่อั้แ่ตอนที่คุณไวน์มาหา ทั้งๆที่ตอนเช้าแกก็ยังดีๆอยู่เลย”
“….”
“ดะเดี๋ยวนะ! นี่อย่าบอกนะว่า..”
“….”
นกยูงที่ยืนจ้องหน้าฉันเอ่ยถามด้วยสีหน้าจับพิรุธ เธอหรี่ตาและยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องหลบหลีกไปอีกทาง
“คุณไวน์โมโหเื่ที่เธอเอาโทรศัพท์ฉันโทรไปขอความช่วยเหลือจากตำรวจจน..เขาพลั้งมือตบหน้าเธอน่ะ!?”
“หา!!!”
“จะจริงหรอเซียร่า..นกยูงพูดจริงหรอ”
“….”
ถ้าเ้านายของพวกเธอเขาทำแค่นั้นก็ดีสิ
“เปล่าหรอก..มันไม่ใช่แบบนั้น..เอ่อ..ฉันว่าเรารีบยกอาหารพวกนี้ไปบ้านคุณวายุกันเถอะ เดี๋ยวช้าจะโดนดุเอาได้นะ”
ฉันจึงใช้โอกาสนี้ในการบ่ายเบี่ยงที่จะพูดความจริงทุกอย่าง ก่อนจะรีบเดินนำหน้าพวกนกยูงออกไปโดยที่หัวใจตัวเองมันบอบช้ำเจียนตาย ทั้งๆที่ฉันอยากจะระบายเื่นี้กับใครซักคน..แต่มันช่างน่าอายเกินกว่าที่ใครคนนั้นจะรับรู้ได้..
‘ต่อให้เธอโดนฉันข่มขืนหรือว่าโดนลูกน้องของฉันซักสิบคนรุม..ไอวายุมันก็ไม่สนใจผู้หญิงอย่างเธอหรอก..รู้เอาไว้ด้วยว่าที่มันยอมให้ไอหนึ่งไปช่วยเธอ..เพราะว่ามันจำใจทำเพื่อไอวิน..’
เหมือนว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของฉันตอนนี้..มันจะถูกจองจำไว้ด้วยคำว่าแก้แค้นและโกรธเกลียดจนไม่สามารถแปรเปลี่ยนไปเป็อย่างอื่นได้อีกแล้ว
“เซียร่าจ๊ะ..มาร่วมทานมื้อเย็นกับเราสิ”
“เอ่อ คะ..?”
ฉันที่ยืนถือถาดอาหารอยู่ข้างๆกับนกยูงขานรับด้วยความงุนงง เพราะั้แ่ที่ฉันกับเหล่าคนใช้ทุกคนเอาอาหารมาจัดวางบนโต๊ะในสวนหลังบ้าน พวกคุณไวน์ก็พาผู้หญิงของเขามานั่งรับประทานอาหารกันโดยไม่ได้สนใจฉันเลยซักนิด แต่ตอนนี้..มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย..
“มาเถอะเซียร่า ยังไงซะ..เธอก็ถือว่าเป็แขกอีกคนนึงในบ้านของเรานะ อย่างน้อยๆก็เคยเป็แขกของวิน..”
“….”
ผู้หญิงผมสั้นที่นั่งอยู่ข้างๆกับคุณไวน์เอ่ยบอกกับทุกคนพร้อมทั้งหันมาฉีกยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มนั้น..มันหมายความว่ายังไงกัน
“มานั่งตรงนี้สิ”
“….”
“เ้านายคนสวยอุตส่าห์ใจกว้างชวนเธอขนาดนี้..เธอยังจะกล้าปฏิเสธอีกหรอ”
ผู้ชายที่ฉันไม่อยากจะเจอหน้ามากที่สุดเอ่ยด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มเล็กๆ ซึ่งมันเป็รอยยิ้มเดียวกันกับที่ฉันเห็นในห้องนอนวันนี้..
“เอ่อคือ..ไม่เป็ไรหรอกค่ะ..พวกคุณทานกันเถอะ”
“ไปเถอะเซียร่า เธออยากตายรึไงย๊ะ”
เสียงกระซิบพร้อมกับแววตาเหลือกโพลนของนกยูงกำลังทำให้ฉันค่อยๆหันกลับไปมองหน้าคุณไวน์อีกครั้ง ซึ่งสีหน้าของเขามันทำให้ฉันต้องจำใจเดินเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับเ้าของบ้านที่ฉันไม่กล้าแม้แต่สบสายตา เพราะว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าของฉันก็คือ..
“ผัดหอยลายฝีมือพิ้งค์เป็ยังไงบ้างคะ อร่อยมั้ย”
“….”
“อร่อยครับ”
“คิกๆ อร่อยเท่าคนทำมั้ยคะ?”
“หึๆๆ ผมว่าคนทำอร่อยกว่านะ”
“อร๊ายยยย วายุเนี่ยปากหวานเป็บ้าเลย”
“….”
ผู้หญิงที่ชื่อพิงค์..กับพี่วายุ..กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยที่มีสายตาของฉันแอบจ้องมองอยู่ตลอด แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นหลังจากที่บทสนทนาจบลง สายตาที่ฉันคุ้นเคยก็เหลือบมองมา..มันคือสายตาแสนอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงแทบบ้าทุกครั้ง
แต่ตอนนี้ในสายตาของพี่วายุ..เขาคงมีแค่เพียงผู้หญิงที่พี่เขารักคนเดียวเท่านั้น..และผู้หญิงคนนี้ก็ดูเหมาะสมกับเขามากอีกด้วย..
“วันนี้เธอคงจะเหนื่อยมากสินะ หน้าถึงได้ดู..ซีดๆ”
เสียงกระซิบจากผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้นจนทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกด้วยความใ พอเห็นว่าฉันมีท่าทีประหม่า คุณไวน์ก็ใช้โอกาสนี้ในการเขยิบตัวเข้ามาจนทำให้ฉันได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อต่อหน้าทุกคนอยู่อย่างนั้น
“ั้แ่เธอมาอยู่ที่นี่ก็คงจะทำงานหนักมากเลยสิ เห็นมั้ยคะคุณไวน์..พรีนบอกแล้วไงว่าอย่าใช้งานเธอหนักน่ะ”
ผู้หญิงผมสั้นที่นั่งข้างๆกับคุณไวน์เอ่ยขึ้นพร้อมกับเอามือข้างนึงมาโอบไหล่กว้างของเขาเอาไว้ ดูจากภาษาทางกายที่ฉันเห็นอยู่ในตอนนี้..เธอก็คงจะหวงแฟนของเธอไม่เบาเลย
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ มันคือหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว”
“อ้อ..ถ้าเธอเหงาหรือว่าไม่มีเพื่อนคุยก็ไปที่บ้านสีขาวได้นะจ๊ะ”
“บ้านสีขาวงั้นหรอคะ?” ฉันหันหน้าไปถามผู้หญิงที่ชื่อพิงค์
“มันคือบ้านที่รวมพวกผู้หญิงในหมู่บ้านนี้น่ะ ฉันอยากให้เธอไปนะ เพราะพวกเราชอบจัดกิจกรรมสนุกๆแบบฉบับผู้หญิงกัน หวังว่าเธอคงจะชอบ..”
“เอ่อ..ค่ะคุณพิงค์..”
ฉันเดาไม่ออกเลยจริงๆว่าสายตาและสีหน้าที่กำลังมองฉันอยู่..มันคือแววตาที่จริงใจ..หรือว่าเสแสร้งอยู่กันแน่..
“ลองชิมไวน์แดงนี่ดูสิ”
แต่คนที่เสแสร้งที่สุดในความคิดของฉันก็คงจะหนีไม่พ้นผู้ชายคนนี้
จ๊อก..
คุณไวน์หยิบเหยือกแก้วสีขาวใหญ่มาเทลงบนแก้วไวน์ให้ฉันพร้อมสายตายิ้มกริ่มเหมือนว่าเขากำลังรู้สึกสนุกกับอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งหลังจากนั้นเขาก็ผายมือราวกับว่าให้ฉันชิมไวน์ในแก้ว แน่นอนว่าฉันไม่สามารถขัดขืนหรือว่าปฏิเสธอะไรผู้ชายคนนี้ได้เลย
“น้ำของฉันหวานใช่มั้ยล่ะ หึ..หวังว่าเธอคงจะไม่ติดใจจนอยาก..”
“อึก..”
“อยากให้ฉันรินให้เธอชิมอีกบ่อยๆ”
“คะแค่ก! แค่กๆๆ”
ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่คุณไวน์ได้วางแผนมาก่อนหน้านี้จะสำเร็จซะแล้ว เพราะเพียงคำพูดสองแง่สองง่ามที่เขาเอ่ยต่อหน้าทุกคน มันก็ทำให้ฉันแทบจะเก็บอาการใจสั่นของตัวเองไว้ไม่อยู่ เพียงครู่เดียว..ฉันก็เหลือบไปเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของพี่วายุ สีหน้าที่ฉันคิดว่าเขาอาจจะรู้เื่บางอย่างที่ซ่อนอยู่ในประโยคของคุณไวน์..
“ฉะฉัน..ขอตัวนะคะ..ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำของวันนี้ค่ะ”
คำพูดของผู้ชายคนนั้นกำลังทำให้ดวงตาของฉันร้อนผ่าวและหน้าชาจนไม่อาจหยัดยืนอยู่ท่ามกลางสายตาของทุกคนได้อีกต่อไปแล้ว
พรึ่บ!
“อ๊ะ!!”
แต่จู่ๆมือหนาของผู้ชายที่ฉันพยายามหลบหน้าก็เอื้อมมารั้งแขนของฉันไว้อย่างรวดเร็ว จนร่างอันไร้เรี่ยวแรงของฉันเซถลาเข้าไปซุกในอ้อมกอดของเขาท่ามกลางเสียงร้องอันใของคุณพิ้งค์ และน้ำตาแห่งความอับอายที่มันไหลลงมาไม่ยอมหยุด
“ฮึก..คะคุณวายุ..”
“กูคิดว่าเซียร่าไม่น่าจะชอบไวน์ที่มึงรินให้นะ”
“….”
“เพราะว่ามึงบังคับให้เขากิน..ทั้งๆที่เขาไม่ได้อยากกิน”
♡
6K
