ทิพย์ธารากำลังเตรียมเครื่องปรุงสำหรับอาหารมื้อเย็นอยู่กับคริมาที่วันนี้ขอเกงานหนีกลับบ้านมาด้วยความหงุดหงิดกับลูกค้าที่พี่ชายจัดหามาฝึกฝนประสบการณ์ของเธอเสียงเบรกล้อรถดังก้องหน้าคฤหาสน์ทำให้สตรีต่างวัยรีบเดินออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นแต่พอเห็นธารธาราที่หน้าหงิกงอบอกบุญไม่รับก็ต้องส่ายหน้าระอาเหตุการณ์ตรงหน้าคงเดาสาเหตุได้ไม่ยาก
คามินทร์ก้าวตามร่างบางที่เดินเข้าบ้านตัวปลิวไม่คิดจะรอต่อล้อต่อเถียงกับเขาเข้ามาติดๆ
“จะรีบไปไหนครับที่รัก”คำเรียกหวานเลี่ยนกวนประสาทของชายหนุ่มทำเอาร่างบางต้องเบรกตัวโก่งสายตาเชือดเฉือนถูกส่งกลับมาให้ทันทีชายหนุ่มพอเห็นว่าคำพูดของตัวเองได้ผลก็ยืนยิ้มลอยหน้าลอยตาเป็ั์ปักหลั่นขวางบันไดไม่ยอมให้เธอขึ้นไปบนห้องง่ายๆ
“หลบไปนะแล้วฉันก็ไม่ใช่ที่รักของนายยัยผีกระสือปากแดงนั่นไงเหมาะกับนายจะแย่”คำประชดประชันอีกทั้งดวงหน้าสวยบึ้งตึงโกรธเกรี้ยวเห็นได้ชัดว่าเ้าตัวเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่จริงๆทำเอาชายหนุ่มยิ้มจนหน้าบานอยากจะเข้าไปหอมให้หายหมันเขี้ยวนัก
“หึงก็บอกมา ว่าไงหึงคามน์ใช่หรือเปล่า”
ทั้งคำถามและแววตาที่มองตรงมาอย่างรู้ทันทำให้หญิงสาวต้องกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้แน่น
“หลงตัวเองให้มันน้อยๆหน่อยเถอะคามินทร์ ทำไมฉันต้องหึง‘เพื่อน’ข้างบ้านด้วยไม่ทราบ”ธารธาราผลักร่างสูงออกให้พ้นทางแล้วแทรกตัวจะเดินขึ้นไปด้านแต่อ้อมแขนแข็งแรงกลับฉวยโอกาสรวบร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแทน
“ปล่อยนะคามน์เดี๋ยวใครมาเห็น”ธารธาราพยายามผลักไสร่างสูงที่ยืนนิ่งเป็กำแพงให้ออกห่างจากตัวสายตาก็คอยมองไปรอบๆกลัวว่าใครจะเข้ามาเห็นหรือได้ยินคำพูดน่าตายจากปากของชายหนุ่ม
“หยุดแยกเขี้ยวกางกรงเล็บของเธอเดี๋ยวนี้เลยธาราเป็หมาหรือไง”คามินทร์เห็นมือเล็กๆกางออกเตรียมพร้ะกุยแขนของเขาก็รีบร้องห้าม
“หมาบ้านนายสิ”ธารธาราแหงนหน้ามองคนตัวโตที่กล่าวหาว่าเธอเป็หมาทั้งที่ไอ้อาการกางเล็บแบบนี้มันเป็สัญชาตญาณของแมวต่างหาก
“อ้าวสองคนนี้ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ”นารีนาทเดินเข้ามาถึงโถงรับแขกพร้อมกับจอมทัพทักขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งคู่ยังยืนยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆธารธาราตัวเล็กกว่าดูก็รู้ว่าสู้คามินทร์ไม่ได้แต่ก็ยังสู้สุดแรงส่วนเ้าคนตัวโตก็รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองแรงเยอะกว่าแต่ก็ไม่ยอมออมมือให้
“ก็ลูกสะใภ้แม่ไม่ยอมหายงอนสักทีนี่ครับ”คามินทร์ตอบมารดาหน้าตายกลั้นเสียงร้อง เพราะเล็บคมๆจิกเข้าให้ที่ต้นแขนลงแรงไม่มียั้งมือ
“อย่ามาพูดแบบนี้นะคามินทร์”คนตัวเล็กกว่าตวาดเสียงลั่นไม่พอใจเขาขึ้นมา
“เดี๋ยวเถอะตาคามน์พูดจาอะไรหัดเกรงใจป้าทิพย์กับลุงยุเสียบ้างนะอย่าเอาแต่สนุกปากพูดจาพล่อยๆออกมา”นารีนาทดุจริงจังถ้าไม่ตักเตือนกันบ้างเ้าลูกชายคนนี้คงเอาแต่ใจไม่สิ้นสุด
“มีอะไรกันนาท”ทิพย์ธาราวางมือจากงานในครัวตามออกมาสมทบ“ไม่ใช่ว่าทะเลาะกันอีกนะคู่นี้เมื่อกี้แม่ได้ยินเสียงตึงตังั้แ่จอดรถแล้ว”
“ไม่มีอะไรครับป้าทิพย์คนบางคนกินของผิดสำแดงเลยมาลงกับคนอื่นคามน์ชินแล้ว”
คนหน้าด้านหน้าตาเป็แบบนี้นี่เองคามินทร์ฉวยโอกาสเอาหน้ากับมารดาเธออีกจนได้เล่นบทคนอ่อนแอถูกรังแกส่วนเธอก็ต้องมารับบทนางมารร้ายอีกตามเคยเหลือจะทน
“เราสองคนนี่เลิกเล่นเป็เด็กๆแล้วรีบไปอาบน้ำจะได้ลงมาทานข้าว”ทิพย์ธาราถอนหายใจยอมเป็กรรมการหย่าศึกให้กับทั้งคู่
“ดีเหมือนกันครับป้าทิพย์คามน์หิวมากจนจะกินยัยธาราได้ทั้งตัวแล้ว”คามินทร์แกล้งกระซิบคำว่า‘กิน’ ใกล้ๆ หูหญิงสาวแล้วรีบผละจากร่างบางมากอดประจบทิพย์ธาราแต่ก็ยังไม่วายหันไปหลิ่วตาให้สมกับคำพูดสองแง่สามง่ามให้หญิงสาวโมโห
“ธาราไม่ทานนะคะคุณแม่…แค่เห็นหน้าก็อยากจะอ้วกแล้ว”พูดจบก็รีบหันหลังหมายจะขึ้นไปสงบสติอารมณ์แต่ขาที่ยกยังไม่ทันก้าวขึ้นบันไดก็หยุดชะงักค้างเมื่อเสียงทุ้มห้าวกวนประสาทลอยขึ้นมาอีกระลอก
“ท้องเหรอ...ไวจัง”
“ไอ้บ้าคามน์”กระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงถูกขว้างใส่ร่างสูงโดนเข้าที่ใบหน้าอย่างจังทั้งร่างเล็กยังกระโจนเข้าใส่ชายหนุ่มประเคนทั้งหมัด ศอก จิก ข่วนเรียกว่าส่วนไหนของร่างกายที่สามารถทำให้ชายหนุ่มาเ็ได้เป็อันต้องได้แผลไม่มากก็น้อย
คามินทร์นั้นได้แต่ยกมือป้องใบหน้าหล่อเหลาที่เป็เป้าหมายของธารธาราพอจะหันไปขอความช่วยเหลือกลับเห็นมารดาทั้งสองจูงมือกันเดินจากไปจนเขาต้องรีบหาจังหวะรวบตัวหญิงสาวเอาไว้ร่างบางในอ้อมแขนเมื่อขยับเขยื้อนตัวไม่ได้ก็ยืนหายใจเหนื่อยหอบ
เมื่อทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้แล้วหญิงสาวก็ได้แต่ทำตาขวางด่าทอเขาอยู่ในใจพอเห็นว่าเขาคลายอ้อมกอดลงพอที่เธอจะสะบัดหลุดจากการเกาะกุมก็ไม่รอช้าผลักร่างสูงเต็มแรงจนเ้าตัวเซไปชนกับขอบบันไดเสียงดังอั๊กพอเห็นสีหน้าเ็ปของชายหนุ่มก็ให้สาแก่ใจนักสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้ากลับขึ้นห้องไปอย่างโกรธจัดไม่มีใจจะหันมามองเขาสักเสี้ยวเดียว
“เดินเบาๆ ธาราเดี๋ยวแท้ง โอ้ยๆๆพ่อคามน์ยอมแล้ว”คามินทร์ร้องโอดโอยะโหลบท่อนขาของจอมทัพที่ไล่เตะเขาอย่างเดือดดาลก่อนจะรีบวิ่งหนีกลับไปวางแผนเพื่อกลับมาจัดการคนขี้งอนที่ป่านนี้คงสาปส่งเขาจนไม่ได้ผุดได้เกิดแล้วแน่ๆ
แม้จะบอกกล่าวั้แ่ตอนกลับจากข้างนอกว่าวันนี้เธอจะไม่ลงมาทานข้าวเย็นเพราะยังไม่อยากเจอหน้าชายหนุ่มแต่กลับโดนมารดาคะยั้นคะยอให้ลงมาจนได้แล้วมันผิดจากที่เธอคิดเสียที่ไหนตลอดมื้ออาหารธารธาราต้องสู้รบปรบมือกับคามินทร์ไม่ได้หยุดกว่าจะพาร่างอันอ่อนระโหยของตัวเองขึ้นมาบนห้องได้ก็แทบคลานพอเห็นเตียงกว้างก็รีบพุ่งตัวลงนอนอย่างหมดสภาพแม้ภายในห้องจะอบอวลไปด้วยกลิ่นจากเทียนหอมที่ถูกจุดทิ้งลอยอยู่ในอ่างน้ำข้างหัวเตียงก็เหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลยกับเรี่ยวแรงที่ถูกสูบไปจนแทบหมดตัว
หลังจากได้พักสายตาไปเพียงไม่กี่นาทีธารธาราก็พยายามฝืนลากตัวเองไปอาบน้ำเพื่อเรียกความสดชื่นแล้วรีบออกมาเปิดไอแพดอ่านนิยายเื่โปรดที่พร้อมใจกันอัพต่ออย่างสบายอารมณ์อ่านไปอ่านมาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นมารบกวน เสียงทุ้มห้าวที่เอ่ยเรียกชื่อนั้นทำเอาเธออยากจะร้องไห้เสียเดี๋ยวนั้น‘นี่นายจะไม่ปล่อยให้ฉันอยู่อย่างสงบบ้างเลยหรือไง’ร่างบางค่อยๆ ย่องไปยืนอยู่ข้างหลังบานประตูรอฟังว่าอีกฝ่าย้าอะไร
“ธาราเปิดประตูคุณป้าให้เอานมมาให้”คามินทร์ยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าประตูมือหนาทั้งสองข้างไร้ซึ่งสิ่งของที่ตัวเองกล่าวอ้างเพราะเื่งานทำให้เขามีข้ออ้างกับลุงยุขึ้นมาหายัยตัวแสบขณะรอเ้าของห้องอย่างจดจ่อก็ต้องหงุดหงิดเมื่อไม่มีเสียงตอบรับ
“ธารา!ฉันเมื่อยแล้วนะ”
เสียงเข้มขึ้นตามอารมณ์ทำให้ร่างบางสะดุ้งโหยงรีบลงกลอนห้องอย่างแ่าให้ตายก็ไม่เปิด
“ไม่กินฉันจะนอนแล้วไม่ต้องมากวนอีกนะ”
นอกจากประโยคไร้ซึ่งเยื่อใยยังมีเสียงลงกลอนจากด้านในดังกระทบหูเล่นเอาร่างสูงกัดฟันกรอด‘หนอยยัยตัวแสบ ขอเข้าไปดีๆ ไม่ให้คิดเหรอว่าฉันจะหาทางเข้าห้องเธอไม่ได้’คามินทร์เดินกลับลงไปด้วยความหงุดหงิดไม่แม้จะบอกลาเ้าของบ้านที่ยังนั่งคุยกับพ่อแม่ของตนอยู่ในส่วนรับแขก
คืนเดือนหงายในเขตชานเมืองทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบไร้เสียงอึกทึกชวนน่ารำคาญดังเช่นในเมืองหลวงเงาตะคุ่มสองร่างค่อยๆลัดเลาะไปตามพุ่มไม้อย่างคุ้นเคยเมื่อเดินมาถึงใต้หน้าต่างห้องของเป้าหมายบันไดไม้ที่ถูกเตรียมเอาไว้ั้แ่ตอนหัวค่ำก็ถูกยกพาดเข้ากับราวระเบียงส่วนคนปีนก็ส่งสัญญาณให้คนจับออกแรงยึดบันไดให้แน่นกันพลาดเมื่อเ้าของร่างสูงก้าวข้ามราวระเบียงเข้าไปแล้วจึงโผล่หน้ามาโบกมือไล่คนที่ยืนค่อยเพียงไม่กี่วินาทีทั้งบันไดและผู้ร่วมขบวนการก็หายไปกับเงามืดยามค่ำคืน
ร่างบางเพิ่งเดินออกมาจากฉากกั้นกำลังเตรียมตัวเข้านอนหยุดชะงักทุกการกระทำเสียงกุกกักดังมาจากระเบียงด้านนอกทำให้เ้าตัวนึกหวาดระแวงแม้จะอยู่บ้านหลังนี้มาั้แ่เกิดแต่เื่ผีสางก็เป็ตัวเลือกอันดับหนึ่งสำหรับเสียงประหลาดในยามค่ำคืนแม้จะกลัวแต่ก็ยังค่อยๆย่องไปหยุดอยู่หลังม่านหนาหนักมือบางสั่นระริกค่อยๆเอื้อมไปจับปลายผ้าม่านแม้จะพยายามบอกตัวเองว่าผีไม่มีจริงผีไม่มีในโลกแต่สมองของหญิงสาวกลับเต็มไปด้วยร่างผู้หญิงผมยาวใส่ชุดสีขาวยืนแสยะยิ้มรออยู่หลังม่าน
ธารธาราสูดลมหายใจเข้ารวบรวมความกล้ากระชากม่านเปิดออกเต็มแรงในขณะที่มือทั้งสองข้างยังยกขึ้นปิดหน้าไม่กล้ามองดวงตากลมโตหลังฝ่ามือยังหลับปี๋ท่าทางดูน่าตลกขบขันทำให้คนที่ยืนนอกระเบียงใที่จู่ๆม่านก็ถูกเปิดออกทั้งหัวเราะงอหงายในเวลาเดียวกันดวงตากลมโตค่อยๆหรี่ขึ้นมองลอดผ่านช่องว่างของนิ้วมือก็เกือบหลุดกรี๊ดเมื่อเห็นใบหน้าบู้บี้แนบติดอยู่บนกระจก
แต่พอค่อยๆมองว่าเป็ใครที่ยืนอยู่ด้านนอกหญิงสาวก็ได้แต่ถลึงตาใส่เพราะคนหน้าหนาแทนที่จะสำนึกกลับก้มลงทำอะไรบางอย่างกับกลอนประตูกระจกต่อธาราราเดินเข้าไปดูใกล้ๆก็พบอุปกรณ์ช่างอีกหลายชิ้นอยู่ในกล่องเครื่องมือเล่นเอาหญิงสาวอ้าปากค้างเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างเหลือเชื่อว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้แถมพองัดเข้าไม่ได้ก็หงุดหงิดเงยหน้าขึ้นมาชี้ไม้ชี้มือสั่งให้เธอเปิดประตูให้อีกต่างหาก
ธารธารากรอกตามองบนเหลือทนกับพฤติกรรมของชายหนุ่มรีบกลับเข้าไปด้านในหยิบสมุดกับปากกาเมจิกเขียนอะไรบางอย่างลงไป
คามินทร์มองคนที่หัวเราะคิกคักกับสมุดเล่มหนาก็เริ่มหงุดหงิดอีกรอบเพราะยุงเริ่มกัดเขาบ้างแล้วพอธารธาราฉีกกระดาษแปะสก็อตเทปเสร็จเ้าตัวก็เอามาติดไว้ที่กระจกให้เขาอ่านทั้งยังลงกลอนด้านในอีกชั้นแล้วรูดม่านปิดใส่หน้าเขาอย่างไม่สนใจไยดี
‘เชิญนอนตากยุงที่ระเบียงให้สบายเลยนะไอ้โรคจิต กลอนห้องฉันเป็ระบบอัตโนมัติถ้ามีการงัดแงะจากด้านนอกสัญญาณมันจะดังที่ห้องคุณพ่อ’
คามินทร์ได้แต่อ้าปากค้างไม่คิดว่าลุงยุจะทำระบบล็อคบ้าๆนี่ขึ้นมาจริงๆคราวก่อนที่คุยกันก็นึกว่าพูดกันขำๆ ‘บ้าฉิบ’ ชายหนุ่มเดินวนไปมาพยายามคิดหาวิธีเข้าไปในห้องแต่แล้วความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นดวงตาคมส่องประกายวิบวับถูกใจหยิบโทรศัพท์ที่ติดมือมาโทรฯออกไปสั่งการทันที
ร่างสูงค่อยๆก้าวออกมาจากประตูบานหนึ่งแล้วหยุดยืนมองเงาร่างสลัวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเดียงด้วยรอยยิ้มเอ็นดูแสงจากโคมไฟที่เ้าของห้องหรี่ลงจนเกือบมืดมิดยังส่องสว่างพอให้เขาก้าวเดินได้สะดวกแมวขโมยตัวเขื่องที่แอบลักลอบเข้ามาในห้องค่อยๆ ก้าวเข้ามาอย่างเงียบกริบก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างเตียงสายตาคมคอยจ้องมองกลัวว่าเ้าหญิงที่กำลังนิทราจะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วร้องโวยวายจนพ่อเสือหิ้วปืนมาวิ่งไล่ยิงเขาก่อนจะได้ทันสำเร็จโทษที่วันนี้แม่จอมดื้อทำตัวเกเรก่อกวนให้เขาว้าวุ่นใจมาตลอดทั้งวัน
“แสบนักนะยัยตัวยุ่ง”มือหนาบีบปลายจมูกเชิดโด่งเบาๆแล้วค่อยจับปลายผมยาวสลวยแกล้งเขี่ยไปทั่วใบหน้าหญิงสาว
มือบางปัดสิ่งที่รบกวนการนอนของเธออย่างขัดใจยิ่งหนีก็เหมือนจะถูกกลั่นแกล้งมากกว่าเดิมเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นข้างๆหู ยิ่งทำให้เธอนึกรำคาญจนกระทั่งรับรู้ได้ถึงริมฝีปากอุ่นร้อนที่บดขยี้เรียวปากบางอย่างจงใจธารธาราลืมตาขึ้นหมายจะขัดขืนก็ต้องใเมื่อเห็นว่าใครเป็ผู้กระทำการอุกอาจบุกเข้าห้องนอนของเธอในยามวิกาล
“คามน์!”ธารธาราใจนตัวแข็งทื่อคามินทร์เข้ามาได้ยังไงมั่นจว่าเธอลงกลอนทุกด้านเอาไว้อย่างแ่าแล้วหากยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยปากถามริมฝีปากอิ่มของหญิงสาวก็ถูกปิดกั้นทุกถ้อยคำด้วยจุมพิตร้อนแรง
เสียงหัวเราะเบาๆในลำคอของชายหนุ่ม ทำให้ร่างบางดิ้นรนขัดขืนมือเรียวระดมทุบแผ่นหลังกว้างแถมด้วยเล็บคมๆที่หญิงสาวมักใช้เป็อาวุธประจำกายข่วนแผ่นหลังแกร่งเสียจนเืซิบแต่ร่างสูงกลับไม่สะทกสะท้านทั้งยังลงโทษเธอกลับด้วยจุมพิตหนักๆให้สมกับค่ารักษาทั้งาแเก่าและาแใหม่
“ปล่อยนะคามน์”หญิงสาวพยายามดิ้นรนให้พ้นจากพันธนาการปฎิเสธจุมพิตเร่าร้อนที่เขาเอามาใช้หลอกล่อ
“ฝันไปเถอะยัยตัวแสบวันนี้ฉันจะลงโทษเธอซะให้เข็ดจะได้ไม่ดื้อแผลงฤทธิ์กับฉันอีก”
ฝ่ามือร้อนกับนิ้วซุกซนลูบไล้ตามจุดอ่อนไหวจากที่หมายจะขัดขืนกลับสู้แรงปรารถนาไม่ได้หญิงสาวก็ได้แต่โอนอ่อนไปตามแต่ทางที่ชายหนุ่มจะชักจูงไปแม้ริมฝีปากบางจะคอยเอ่ยคำทัดทานแต่ก็ดูเหมือนจะเป็เพียงถ้อยคำที่บางเบาเสียเหลือเกินนอกจากร่างสูงจะไม่ได้ยินกลับรุกรานหนักจนกายสาวไหวสะท้าน
เด็กน้อยไร้เดียงสาของเขาช่างเป็นักเรียนที่หัวไวเป็ที่สุดธารธาราตอบสนองเขาได้อย่างน่ารักน่าชังเมื่อยามที่เขาบอกให้เธอเป็ผู้นำแม้เ้าตัวจะเอียงอายส่ายหน้าปฎิเสธแต่เขาก็ยังหาสารพัดวิธีมาเกลี้ยกล่อมหลอกล่อ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ใครวะ!”ชายหนุ่มสบถอย่างไม่พอใจเมื่อถูกขัดจังหวะ
ธารธาราได้สติรีบก้มจัดการตัวเองจนเรียบร้อยรีบเดินไปเปิดประตูแต่ก็ยังไม่วายวิ่งกลับมาผลักไสร่างสูงให้หลบออกไปนอกระเบียง
“นอนหรือยังลูก”น้ำเสียงอบอุ่นดังขึ้นหลังจากบานประตูถูกเปิดวายุมองบุตรสาวที่หน้าตายังงัวเงียก็ได้แต่ยิ้มให้ “วันนี้คุณแม่เขางอนพ่อธาราช่วยไปง้อให้ทีสิ”ไม่ว่าเปล่ามือข้างหนึ่งก็โอบร่างบางของบุตรสาวเข้ามาในอ้อมกอดพากันไปยังห้องนอนของเขาซึ่งอยู่อีกฝั่งของคฤหาสน์แต่ก่อนจะปิดประตูสายตาที่เคยอ่อนโยนกลับดุดันแผ่รังสีคุกคามออกมาจ้องไปยังมุมมืดมุมหนึ่งราวกับมองทะลุเห็นใครบางคนที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
บานประตูถูกปิดลงภายในห้องนอนเงียบสงบชายหนุ่มย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เขาโทรเรียกอติวัตรให้กลับมาทั้งยังบอกให้ชายหนุ่มเตรียมอุปกรณ์มาให้พร้อมเชือกเส้นหนาที่เขามัดติดกับระเบียงห้องนอนก่อนจะเหวี่ยงปลายอีกด้านไปคล้องเข้ากับหน้าต่างบานใหญ่ที่เขาคิดว่าธารธาราคงจะลืมคิดถึงมันและก็เป็ไปตามคาดเขาปีนมาถึงก็สามารถเปิดมันออกได้อย่างง่ายดาย พอเท้าแตะพื้นเขาก็หันมาสั่งอติวัตรให้จัดการเก็บหลักฐานให้เรียบร้อย
“ให้มันได้อย่างนี้สิ”ชายหนุ่มสบถไม่พอใจเตรียมจะยกมือถือโทรตามอติวัตรอีกหนแต่กลับพบว่าระเบียงที่เคยสูงเพียงแค่เอวของเขากลับเปลี่ยนไปเหล็กกรงสีเข้มสูงขึ้นจากระเบียงไม่ต่ำกว่าสองเมตรอีกทั้ง้ายังถูกยึดติดกับผนังของตัวบ้านราวกับกรงนกพอเขาจะเปิดประตูกระจกเข้าไปในห้องนอนระบบอัตโนมัติกลับขึ้นล็อคต่อหน้าต่อตากลายเป็ว่าเขาถูกขังอยู่ในกรงเหล็กไม่ต่างจากนกให้ตายเถอะ ลุงยุจงใจจัดการเขา
ทิพย์ธาราเดินนำเด็กรับใช้เข้ามายังบริเวณศาลากลางน้ำก็ต้องส่ายหน้ากับน้ำเสียงกระเง้ากระงอดที่ดังเล็ดรอดออกมาเมื่อเดินมาถึงก็ได้แต่เลิกคิ้วมองสามีด้วยความแปลกใจทำไมจู่ๆ วันนี้ถึงได้เอาปืนมานั่งขัดทั้งที่ร้อยวันพันปีไม่เคยจะแตะแถมยังทำหน้านิ่งไม่สนใจใครส่วนจอมทัพกับนารีนาทนั้นยังทุ่มเถียงกันไปมาราวกับเด็กเล็กๆเมื่อเถียงสู้อีกฝ่ายไม่ได้นารีนาทก็ได้แต่นั่งทำหน้างอแต่พอหันมาเห็นเธอรอยยิ้มสดใสเหมือนเมื่อครั้งเก่าก็ส่องประกายขึ้นมาทันทีร่างอวบอิ่มเดินเข้ามาหาเธอแทนการวิ่งจับจูงลากไปนั่งข้างตัวเองแล้วหันมาฟ้องเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนทุกครั้ง
“ทิพย์มาช่วยนาทหน่อยสิสองคนนี้รุมนาท”น้ำเสียงกระเง้ากระงอดหมดมาดของคุณผู้หญิงอัศวเมฆินทร์เร่งเร้าเพื่อนรักด้วยการเขย่าแขนให้เออออเห็นด้วยทั้งยังหันไปมองสามีอย่างเหนือกว่าที่เธอมีพวกแล้ว
“แล้วมันเื่อะไรกันล่ะ”ทิพย์ธาราขอคำตอบจากจอมทัพกับสามีของเธอ
“ไม่มีอะไรหรอกทิพย์ทัพกับยุก็แค่ปรึกษากันว่าจะให้เ้าคามน์กับเ้าธาราไปรับรองมิสเตอร์มาเวลแทนพักนี้เหนื่อยๆไม่ค่อยอยากเดินทาง”จอมทัพแสร้งถอนหายใจราวกับเหนื่อยหนักหากต้องเดินทางไกล
“จะดีเหรอยุพักหลังๆ คู่นี้เขาไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไหร่เดี๋ยวก็ได้ตีกันตายหรอกจะเสียงานเสียการเอาเปล่าๆ”
“นั่นสิเราว่าให้ตาคามน์ไปคนเดียวดีกว่าพักนี้ตาคามน์ยิ่งผีเข้าผีออกอยู่ด้วย”นารีนาทสนับสนุนเมื่อเห็นว่าเหตุผลของทิพย์ธาราน่าจะทำให้จอมทัพกับวายุเห็นด้วย
“ก็นั่นสินะจะให้ไปด้วยกันดีไหม”วายุยังคงขัดปืนทั้งยังพึมพำประโยคนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
“อ้าวไหนมากลับลำตอนนี้เมื่อวานแกเป็คนสนับสนุนฉันเองไม่ใช่หรือไง”จอมทัพนึกฉุนเมื่อโดนทิ้งกลางอากาศ“ไม่รู้ล่ะเราว่าควรปล่อยให้เด็กๆเรียนรู้อะไรๆ กันเองได้แล้วสองคนนั่นโตพอที่จะมีครอบครัวกันได้แล้ว”จอมทัพแม้จะหน้าม้านเพราะถูกวายุทิ้ง
“’ไปรับรองลูกค้ากับการมีครอบครัวมันเกี่ยวกันตรงไหนทัพ”ทิพย์ธาราคล้ายรู้ทันหรี่ตาจับผิดทั้งสามีและเพื่อนรักแม้จะสงสัยว่าทำไมจู่ๆสองชายแก่ถึงได้แตกคอกันกลางอากาศก็ตาม“อันที่จริงจะให้คุณสุชัยเป็ตัวแทนไปก็ไม่น่าเกลียดอะไรทำไมต้องให้สองคนนั้นไปให้ได้ทิพย์หวังว่าคนแก่ๆแถวนี้ คงไม่มีแผนอะไรซ่อนอยู่หรอกนะ”
“วางแผนอะไรกันั้แ่เช้าคะคุณพ่อ คุณแม่ คุณลุงคุณป้าด้วย”คริมาย่องมาจากด้านหลังทันได้ยินที่ผู้เป็ป้าเอ่ยคาดโทษบิดาและลุงยุของเธอเลยถามด้วยความอยากรู้
“แผนเผินอะไรกันยัยครีมเรานี่ชอบชักใบให้เรือเสียอยู่เรื่อย”จอมทัพหันมาเอ็ดบุตรสาวไม่จริงจังนัก
“เฮ้ยพี่คามน์ทำไมตัวถึงลายพร้อยเป็ตุ๊กแกแบบนี้ล่ะ”คริมาเห็นพี่ชายเดินเข้ามาด้วยสภาพยับเยินก็ไม่วายซ้ำเติมวิ่งถลาเข้าไปหา จ้องมองด้วยความตกตะลึง
“ยุ่ง!”คนอารมณ์เสียขุ่นเคืองน้องสาวขึ้นมา
“ไม่ยุ่งก็ได้”คริมาส่งค้อนให้พี่ชาย“สมน้ำหน้าแสดงว่าเมื่อคืนไปอยู่ในที่ไม่ถูกไม่ควรมาล่ะสิถึงได้โดนยุงลงโทษแล้วนี่พี่วัตรโดนด้วยหรือเปล่า”
“นั่นสิเมื่อคืนนี้แอบชวนเ้าวัตรออกไปไหนกันมาอีกใช่ไหม”นารีนาทหมายจะเค้นบุตรชาย
“แม่อย่าไปฟังยัยครีมมากนักได้ไหมคำพูดยัยเด็กนี่เชื่อได้ที่ไหนกัน”ชายหนุ่มว่าชวนเฉไฉออกไปเื่อื่น
“ทำไมวันนี้คุณพ่อถึงได้เอาปืนออกมาขัดล่ะค่ะเมื่อเช้าธาราผ่านโรงซ้อมก็เห็นลุงสมานแกปัดกวาดใหญ่เลย”ธารธาราที่เดินตามมาทีหลังก็ยังทันได้ยินบทสนทนาก่อนหน้านี้แต่ก็พยายามเบี่ยงประเด็นกลัวว่าชายหนุ่มจะนึกพิเรนท์ลากเธอเข้าไปร่วมวงด้วย
“พ่อสั่งให้ทำความสะอาดเองแหละลูกซ้อมมือเอาไว้บ้างจะได้ยิงแม่นๆ”วายุตอบทั้งยังยกปืนส่องไปทางชายหนุ่มที่เพิ่งนั่งลงจนเ้าตัวผงะถอย“จริงสิ เมื่อคืนพ่อเหมือนเห็นแมวจรจัดตัวหนึ่งไม่รู้ว่ามันหลุดมาจากบ้านไหนตอนแรกพ่อก็กะว่าจะยิงทิ้งแต่มันดันะโหายไปซะก่อนหนูเห็นมันหลบอยู่แถวไหนบ้างหรือเปล่าท่าทางมันไม่ค่อยเชื่องเท่าไหร่น่าจะจับมันมาถลกหนังแล้วโยนลงหม้อต้มจะได้ไม่มาเพ่นพ่านบ้านเราบ่อยๆ ”ดวงตาคมดุตวัดมองกราดไปยังแมวที่พูดถึงประโยคยาวเหยียดจากประมุขของบ้านเล่นเอาคนที่มีชนักติดหลังอย่างแมวขโมยกับปลาย่างเหงื่อตกไปตามๆ กันโดยเฉพาะแมวขโมยที่กลืนน้ำลายลงคอได้ยากเย็นไม่กล้าสบตาเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา
“อ…เอ่อ...ธาราไม่ทราบค่ะ”ธารธาราเกิดอาการอึกอักขึ้นมาอีกคนเมื่อสบกับสายตาพิฆาตที่น้อยครั้งนักบิดาจะมองเธอแบบนี้สักทีก็จำใจที่ต้องโกหกออกไป
“อืมมมสงสัยว่าพ่อคงต้องให้ช่างมาติดลูกกรงตรงระเบียงกับหน้าต่างห้องน้ำลูกใหม่เพื่อวันไหนมันนึกอยากปีนขึ้นไปวิ่งเล่นพ่อจะได้ซัดมันได้ถนัดๆ”วายุเอ่ยเสียงเหี้ยมมองเ้าแมวขโมยตัวโตที่นั่งหน้าซีดอยู่ใกล้ๆพร้อมกวาดตามองพ่อแมวที่นั่งขมวดคิ้วอยู่ข้างๆอย่างเอาเื่
“จริงสิเ้าคามน์แกตรวจดูโครงการรีสอร์ทที่พังงาแล้วหรือยัง”จอมทัพเปลี่ยนเื่คุยได้กลิ่นทะแม่งๆ ว่าไอ้แมวขโมยตัวที่ว่าคงจะไม่พ้นลูกชายตัวดีของเขาอย่างแน่นอนไม่อย่างนั้นวายุคงไม่ส่งสายตาคาดโทษเลยมาถึงเขาเป็แน่ให้มันได้อย่างนี้สิลูกชายเขาจะเสียเพื่อนกันก็คราวนี้ซะละมั้ง
“ดูแล้วครับพ่อมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”คามินทร์ขมวดคิ้วกับคำถาม
“มิสเตอร์มาเวลเขาสนใจโรงแรมที่พังงามากพ่อเลยอยากให้แกไปรับรองเขาหน่อยถ้าได้มาเวลกรุ๊ปมาร่วมงานด้วยธุรกิจของเราน่าจะขยายไปได้อีกไกลแกติดธุระอะไหรือเปล่า”
“่นี้ผมว่างพ่อให้คุณสมรลงนัดในตารางงานได้เลย”
“ธาราอยากลองไปช่วยงานคามน์ด้านโรงแรมหรือเปล่าไหนๆ ก็จะมารับ่ต่องานจากพ่ออยู่แล้วศึกษางานไว้ต่อไปจะได้ช่วยตาคามน์ได้เต็มที่”เห็นว่าคามินทร์ยังมีความรับผิดชอบวายุยอมเลยยุติเื่แมวขโมยแต่ก็ไม่ได้บังคับกะเกณฑ์ให้ธารธาราต้องรับปาก
“ไม่ไปได้ไหมคะคุณพ่อธาราดูแลแค่ในส่วนของจิวเวอรี่ก็พอแล้ว”หญิงสาวออดอ้อนบิดาเมื่อรู้ว่าต้องเดินทางไปต่างจังหวัดกับชายหนุ่มเพียงสองคนสองมือได้แต่เกาะแขนบิดามองตาปริบๆ
“แต่แม่เห็นด้วยกับคุณพ่อนะอีกอย่างเราจะเลือกแต่งานที่ชอบแล้วโยนเื่อื่นๆให้ตาคามน์รับผิดชอบคนเดียวใช้ได้ที่ไหน”งานส่วนงาน เื่ส่วนตัวก็เื่ส่วนตัวถึงยังไงในอนาคตทุกอย่างที่พวกเขาช่วยกันสร้างมาก็ต้องตกอยู่ในมือของทั้งคู่เรียนรู้งานเอาไว้ไม่เสียหาย
“แต่ว่า…ธาราไม่อยากไป”ธารธาราหันมาโอดครวญกับมารดาถ้าหากเธอไปกับคามินทร์เกรงว่างานจะพังั้แ่ยังไม่ทันเริ่มแถมเธอเองก็ไม่อยากโดนชายหนุ่มเอาเปรียบอีก
“ทำไมมีปัญหาอะไรคะลูกธารธารา”เพียงเท่านั้นร่างบางที่ทำท่าจะต่อรองต้องส่งยิ้มแหยๆไม่กล้าหือ พร้อมทั้งรีบปฏิเสธเสียงอ่อย
“ม….ไม่มีค่ะคุณแม่”ลองมารดาของเธอเอ่ยเสียงแบบนี้แล้วล่ะก็เป็อันรู้ดีกันทั้งพ่อและลูกว่าถ้าไม่อยากมีปัญหาห้ามขัดใจ
โรงแรมในเครืออัครเมฆินทร์มีอยู่หลายสาขาจะเน้นไปที่จังหวัดท่องเที่ยวซะส่วนใหญ่ตอนนี้เป็โอกาสดีที่พวกเขาเพิ่งประมูลได้ที่ทำเลดีในจังหวัดพังงามาผืนหนึ่งก็พอดีกับที่มิสเตอร์มาเวลมีความคิดอยากจะขยายธุรกิจนำเที่ยวที่จะเน้นไปในส่วนของการทำทัวร์จัดทริปให้นักท่องเที่ยวในโซนยุโรปหลายวันมานี้ในที่ประชุมเคร่งเครียดอยู่พอสมควรต้องประชุมทั้งผู้รับเหมาวางแผนโครงการต่างๆ กับหลายฝ่ายทั้งยังต้องรับรองแขกคนสำคัญอย่างมิสเตอร์มาเวลทำให้ธารธารากับคามินทร์แทบจะไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากนัก
กระทั่งเวลาล่วงเข้าวันที่สี่หลายฝ่ายก็ได้สรุปข้อมูลผลกำไรที่คาดว่าน่าจะได้ผลเสียยิบย่อยออกมาได้หลังจากถกเถียงกันมาหลายวันทั้งมิสเตอร์มาเวลที่เฝ้าดูการทำงานของท่านประธารใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามารับ่ต่อจากวายุกับจอมทัพก็รู้สึกพอใจกับวิสัยทัศน์ของทั้งคู่เป็อย่างมากจึงตัดสินใจเซ็นสัญญาทันทีโดยไม่รอผลโหวตจากหุ้นส่วนคนอื่นๆทำให้คามินทร์กับธารธารามีเวลาอยู่พักผ่อนเพิ่มขึ้นหลายวัน
หลังจากงานเลี้ยงรับรองและส่งมิสเตอร์มาเวลกลับแล้วคามินทร์ก็ย้ายจากที่พักรับรองในจังหวัดพังงามาพักบนเกาะส่วนตัวของครอบครัวในจังหวัดภูเก็ตแทนเพราะอยากอยู่กับธารธาราตามลำพังบ้าง
นั่งรถต่อนั่งเรือมาเกือบสามชั่วโมงกว่าทั้งคู่จะมาถึงที่หมายธารธารานั้นสะบัดหน้าตูมลงจากเรือไปนานแล้วเสียงบ่นร้อนๆ เมื่อยๆดังมาตลอดทางทำเอาคามินทร์ที่เพิ่งะโลงเรือตามมาต้องส่ายหน้าแล้วหันมาดูพนักงานโรงแรมที่ตามมาช่วยกันขนของจำเป็ต่างๆเข้าไปวางไว้ในบ้านแล้วพูดคุยนัดหมายถึงกำหนดวันกลับ
บ้านชั้นเดียวสีน้ำตาลเข้มถูกทาทับเพียงแล็คเกอร์เพื่อเสริมความเงางามของเนื้อไม้ทั้งหลังตั้งโดดเด่นท่ามกลางธรรมชาติที่ไม่ได้ถูกรุกรานได้รับการดูแลอย่างดีถึงแม้บ้านพักหลังนี้จะอยู่กลางทะเลแต่คนของโรงแรมก็ยังไปๆมาๆ เพื่อดูแลอยู่เป็ประจำตัวบ้านเป็กระจกใสรอบด้านทำให้รู้สึกปลอดโปร่งสบายตาชายหนุ่มที่หันกลับมาอีกทีก็เห็นธารธารายืนเท้าเอวมองรอบๆด้วยทีท่าถูกใจ ก็ได้แต่กลั้วขำอยู่คนเดียวดูเอาเถอะเพิ่งบ่นเขาที่หาเื่ให้เธอลำบากจนหูชามาแท้ๆ
ธารธาราอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกางเกงขาสั้นสีฟ้าอวดขาเรียวผมยาวถูกปล่อยระแผ่นหลังทำให้ร่างบางดูบอบบางราวกับเทพธิดาแห่งท้องทะเลบรรรยากาศเงียบสงบทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายเท้าเปลือยเปล่าเดินทอดน่องไปตามชายหาดก่อนจะหยุดยืนสูดหายใจเอากลิ่นไอทะเลเข้าไปหลายครั้ง‘ก็ไม่เลว คุ้มจริงๆที่ยอมนั่งเรือมา’
พอหันมาเห็นชิงช้าที่ถูกแขวนเอาไว้กับต้นไม้ใหญ่ดวงหน้าสวยก็เผยรอยยิ้มถูกใจรีบวิ่งไปนั่งแล้วใช้แรงขาไกวชิงช้าทันทีแรงโน้มถ่วงที่ค่อยๆทำให้ชิงช้าสูงขึ้นผสานกับเสียงหัวเราะชอบใจทำให้ชายหาดที่เงียบเหงามีชีวิตชีวาขึ้นมาเวลาบ่ายคล้อยอากาศไม่ได้ร้อนจัดหญิงสาวที่เล่นจนเหนื่อยนั่งหน้าแดงพิงหัวกับเชือกเส้นใหญ่อยู่บนชิงช้ามองเหล่าปูลมที่พากันวิ่งกรูหนีลงรูยามที่คลื่นสาดซัดเข้าฝั่งไล่หลังพวกมันเข้ามาใกล้ก็พลอยารมณ์ดีแต่ต้องสะดุ้งใเมื่อมีอ้อมแขนแข็งแรงรวบเอาร่างของเธอเข้าไปกอดแนบชิดแผ่นอกกว้างทั้งยังก้มลงมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่
“จะออกมาเดินเล่นทำไมไม่บอกคามน์สักคำปล่อยให้เดินหาซะทั่วบ้าน”คามินทร์แกล้งทำเป็ดุเมื่อนั่งลงบนชิงช้าโดยมีร่างเล็กของหญิงสาวซ้อนอยู่บนตักส่วนมือปลาหมึกก็ยังคงกอดเอวบางไว้แน่นทั้งยังไม่ลืมหากำไรจากแก้มเนียนนุ่มเขาตื่นมาก็ไม่เห็นธารราราพอเดินไปหาที่ห้องก็ไม่เจอจนต้องเดินเลาะมาทางสวนด้านข้างถึงได้เจอว่าแม่ตัวแสบหนีออกมาเล่นข้างนอก
“ไม่อยากบอกออกมาเดินคนเดียวดีกว่าตั้งเยอะ”ธารธาราตอบแบบขอไปทีไม่อยากสนใจชายหนุ่มที่ทำตัวเป็พวกโรคจิตขาดความรักต้องมาคลอเคลียพันแข้งพันขาเธอไม่ห่าง
“ระวังเถอะจะโดนผีพรายจับกิน”คามินทร์แกล้งขู่เขารู้ว่าหญิงสาวกลัวผียิ่งกว่าอะไรแต่คราวนี้กลับไม่ได้ผลเมื่อความหมันไส้มีมากกว่าความกลัวทำให้าน้ำลายย่อยๆเริ่มตั้งเค้ามาแต่ไกล
“ก็ยังดีกว่าอยู่กับนายเป็ไหนๆ”คอเล็กๆยืดเชิดขึ้นอวดเก่งจนคามินทร์ชักจะคันไม้คันมือตงิดๆมือที่เคยกอดเอวไว้ค่อยๆคลายออกก่อนจะฉวยอุ้มร่างบางเดินลงน้ำอย่างที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว
กรี๊ดดดด
“ปล่อยนะคามน์ธาราไม่เล่นนะ”ธารธาราดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มอุ้มเธอลงมาลึกเกินกว่าที่จะยืนถึงใบหน้านวลซีดลงทันตาถึงแม้เธอจะว่ายน้ำเป็แต่ถ้าเป็ทะเลกว้างๆแบบนี้เธอก็ไม่เอาเหมือนกันตอนเด็กๆเธอเคยโดนชายหนุ่มแกล้งหลอกให้ลงมาที่ตรงนี้จนจมน้ำเกือบเอาชีวิตไม่รอดยิ่งทำให้เธอกลัวจับใจ
“แน่ใจนะว่าให้ปล่อย”คามินทร์แกล้งยกร่างบางขึ้นสูงเหมือนจะทุ่มลงไปในน้ำทำให้หญิงสาวร้องโวยวายน้ำตาไหลพรากแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแกล้ง
“ไม่เอาอย่านะ ธาราจะขึ้นพาธารากลับไปเดี๋ยวนี้นะคามน์”เสียงหวีดร้องประท้วงแทบไม่เป็ภาษาร่างเล็กกอดคอเขาแน่นจนหายใจแทบไม่ออก
“พูดเพราะๆก่อนสิ แล้วคามน์จะพากลับ”คามินทร์จ้องใบหน้าสวยแล้วสั่งอย่างเป็ต่อถึงจะสงสารแต่ก็ต้องทนใจแข็งเขารู้ดีว่าธารธารากลัวสาเหตุก็เป็เพราะเขาและครั้งนี้เขาก็อยากที่จะแก้ตัวไม่อยากให้หญิงสาวต้องฝังใจกับสิ่งเลวร้ายที่มาจากการกระทำของเขาไปตลอดชีวิต
ธารธาราสะบัดหน้าหนีแง่งอน‘คามินทร์ไม่เคยเข้าใจเธอเลยสักนิด’แต่ต้องร้องกรี๊ดอีกหนเมื่อชายหนุ่มทำท่าจะทุ่มเธอลงน้ำจริงๆริมฝีปากจิ้มลิ้มละล่ำละลักคำหวานปนออดอ้อนออกไปแทบไม่ทัน
“คามน์จ๋าพาธาราขึ้นฝั่งเถอะนะธาราอยากเข้าบ้านแล้ว”น้ำเสียงออดอ้อนของหญิงสาวไม่วายก่อให้เกิดรอยยิ้มเ้าเล่ห์จากชายหนุ่มขึ้นมาแวบหนึ่งคามินทร์ยอมทำตามคำสั่งอย่างไม่มีบิดพริ้วหากแต่เมื่อเดินกลับเข้ามาในระยะที่หญิงสาวพอจะยืนได้ชายหนุ่มกลับโยนร่างเล็กลงไปในน้ำหน้าตาเฉย
ธารธาราที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจมหายลงไปแต่เพียงไม่นานร่างบางก็ทะลึ่งพรวดขึ้นมาพ้นผิวน้ำแต่เ้าตัวก็ยังไม่มีสติมากพอที่จะรู้สถานการณ์ดังนั้นสิ่งที่ธารธาราทำได้ดีที่สุดในเวลานี้คือการกรีดร้องขอความช่วยเหลือ
“ช่วยด้วยช่วยธาราด้วย”ธารธาราหลับหนูหลับตาร้องขอความช่วยเหลือด้วยความหวาดกลัวร่างบางทำท่าจะจมลงไปอีกหนแต่อ้อมแขนของชายหนุ่มกลับรวบร่างหญิงสาวเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
“ธาราลืมตาไม่ต้องกลัวนะคามน์อยู่นี่”เสียงทุ้มกระซิบบอกชิดใบหูขาวสะอาดท่อนแขนเรียวเล็กกอดคอชายหนุ่มเอาไว้แน่น
“คามน์บ้าปล่อยธาราลงไปได้ยังไงธารากลัว”คราวนี้ไม่ใช่แค่ประโยคต่อว่าแต่เป็เสียงร้องไห้โฮออกมาจากก้นบึ้งของความหวาดกลัว
คามินทร์ไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้หญิงสาวร้องไห้ออกมาแต่อ้อมกอดของเขากลับเพิ่มแรงกระชับแน่นขึ้นมือหนาลูบหลังปลอบประโลมเขาอยากให้เธอรู้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะไม่มีวันปล่อยมือเธอ
“คามน์อยู่ตรงนี้ทั้งคนจะปล่อยให้ธาราเป็อะไรไปได้ยังไง”ชายหนุ่มดันร่างหญิงสาวออกใช้มือหนาลูบแก้มเนียนที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาปลอบโยน
“แล้วโยนธาราลงทำไมธารากลัว”ธารธารามองหน้าชายหนุ่มตาเขียวปัดพร้อมจะฆาตรกรรมอีกฝ่ายหากเหตุผลของเขาไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอหายโกรธ
“คามน์รู้ว่าธารากลัวทะเลตรงนี้มากแต่คามน์แค่อยากแก้ไขไม่อยากให้ธาราต้องจำแต่เื่แย่ๆ”ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวอย่างสำนึกผิดเขาอยากให้ธารธาราจดจำแต่เื่ราวดีๆ
“เชื่อใจคามน์ไหม”มือหนายื่นออกมาตรงหน้าทั้งที่ตัวเขาค่อยๆถอยห่างจากธารธาราเขารอการตัดสินใจของหญิงสาวว่าเขาควรค่ากับความไว้วางใจที่เธอจะวางชีวิตให้เขาได้ดูแลแบบนี้ตลอดไปหรือไม่
ธารธารามองชายหนุ่มอย่างไม่ต้องตัดสินใจตลอดชีวิตเธอไม่เคยไม่เชื่อใจคนตรงหน้าแม้เขาจะเคยทำให้เธอเสียใจมากแค่ไหนก็ตามแต่เธอก็ไม่อาจตัดเขาออกไปจากใจได้เลยมือบางวางลงบนมือของชายหนุ่มด้วยความเชื่อมั่น
คามินทร์พาหญิงสาวว่ายออกไปจนถึงตรงที่หญิงสาวเคยจมน้ำแล้วค่อยๆ ปล่อยมือให้ธารธาราได้ว่ายวนอยู่อย่างนั้นโดยที่เขาไม่ยอมห่างจากร่างบางแม้แต่ก้าวเดียว
แค่เพียงไม่นานใบหน้าคมก็ถูกน้ำทะเลสาดจนตาแดงเถือกเพราะไม่ทันระวังเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวดูสะใจที่ได้แกล้งเขาคืนเล็กๆน้อยๆ เมื่อเห็นแบบนั้นชายหนุ่มก็ไม่รอช้าโถมเข้าหาร่างบางที่กำลังจะว่ายหนีก่อนจะจับได้ก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงจนหญิงสาวต้องขอยอมแพ้เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังสอดประสานไปทั่วเกาะจนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าคามินทร์ต้องลากธารธาราขึ้นจากน้ำไม่อย่างนั้นไม่เธอก็เขาคงได้เป็ไข้จนไม่มีเวลาสวีทหวานกันแน่ๆ
แสงไฟสลัวจากตะเกียงเ้าพายุถูกแขวนไว้ตามมุมต่างๆของบ้าน ส่องแสงนวลจนเห็นร่างบางที่สวมชุดนอนตัวเก่งออกมานั่งรับลมเล่นอยู่บนเตียงไม้ริมระเบียงชายหนุ่มเดินเข้ามานั่งซ้อนด้านหลังแล้วรั้งหญิงสาวเข้ามาแนบอกแมลงกลางคืนแข่งกันกรีดเสียงร้องขับกล่อมคนบนเรือนไม่ให้เงียบเหงาไปกับบรรยากาศสายลมทะเลยามพัดต้องผิวกายเย็นะเืจนร่างบางต้องขยับเข้าหาไออุ่นใบหน้านวลแหงนมองหมู่ดาวที่ส่องประกายเชื้อเชิญทั้งพระจันทร์ดวงโตที่ส่องแสงยามคืนเพ็ญเสียงถอนหายใจจากหญิงสาวราวกับกำลังกลัดกลุ้มเรียกสายตาคมให้ก้มลงมองอย่างนึกสงสัย
“คิดอะไรอยู่”
“เปล่า”น้ำเสียงแข็งตึงที่ตอบกลับมาทำให้คามินทร์รู้ทันทีว่าธารธาราคงยังไม่หายโกรธแม้จะปรับความเข้าใจกันแล้วก็ตามแต่เขาก็ยังโดนเ้าตัวบ่นให้อีกหลายยก
“เรามาอย่าศึกกันดีไหมจะได้มี่เวลาดีๆไว้ให้คิดถึงกันบ้าง”คามินทร์พลิกตัวหญิงสาวให้หันกลับมาเผชิญหน้าปลายนิ้วร้อนเกลี่ยแก้มนุ่มหยอกเย้าเมื่อเห็นดวงตากลมโตมองเขาวาววับเอาเื่
“ฉันไม่เคยชวนใครทะเลาะก่อน”ริมฝีปากแดงระเรื่อยื่นน้อยๆอย่างน่ารัก สะบัดหน้าหนีแง่งอนจนมือหนาต้องจับปลายคางของหญิงสาวให้หันกลับมาสบตากับเขาแล้วเอ่ยบอกความคิดหนึ่ง
“ธารากลับบ้านแล้วเราแต่งงานกันนะ”คามินทร์จ้องดวงหน้าหวานที่มองเขาอย่างไม่เชื่อในคำพูดก่อนจะเอ่ยถามย้ำในสิ่งที่เขา้าคำตอบ“ว่าไงเธอยังจะเป็เ้าสาวของฉันอยู่ไหม”สายตาคมจ้องมองร่างบางที่ยังนิ่งงัน
ความเย็นที่กระทบกับนิ้วเรียวยาวทำให้ธารธาราได้สติแหวนทองคำขาวประดับเพชรเม็ดเล็กๆไปตามเกลียวโค้งมนที่ถูกขึ้นรูปเป็เครื่องหมายอินฟินิทตรงกลางเป็เพชรน้ำงามรูปหัวใจแต่รูปทรงกลับผิดแปลกจะว่าสวยก็ไม่ใช่ จะว่าขี้เหร่ก็เข้าทีคามินทร์มองสายตาช่างสงสัยของหญิงสาวก็ได้แต่แก้ตัวอ้อมแอ้มขัดเขิน
“คามน์ทำเองมีวงเดียวในโลกนะสวยหรือเปล่า”ใบหน้าคมแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูเมื่อสบสายตาของหญิงสาวที่เงยมองเขาอย่างไม่เชื่อแกมล้อเลียน
“ขี้เหร่แต่ธาราจะใส่ไว้ก็ได้”คนพูดไม่ได้จ้องมองชายหนุ่มอีกต่อไปแต่สายตาของเธอกำลังมองแหวนที่ถูกสวมอยู่บนนิ้วมือข้างซ้ายเขาขอเธอแต่งงานจริงๆ ใช่ไหม
“เธอยังไม่ได้ตอบคำถาม”นิ้วมือข้างหนี่งเคาะลงไปบนหน้าผากของหญิงสาวเบาๆ
ธารธารายังก้มหน้ามองแหวนในหัวของเธอมีคำถามมากมายเต็มไปหมดไม่รู้ว่าควรจะเริ่มที่ตรงไหนดี“คามน์อยากแต่งเพราะอะไร”เสียงถามสั่นไหวกับสิ่งที่ยังคงติดอยู่ในใจ
“เพราะรัก”เสียงทุ้มห้าวตอบอย่างมั่นคง
เวลาที่ทิชากรหายไปจากชีวิตเขาไม่ได้นานเลย เพียงแปดเดือนเท่านั้นแต่เขากลับรู้สึกว่ามันคุ้มค่าเขาได้ธารธาราคนเดิมเมื่อสี่ปีที่แล้วคืนมาเขาไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรและไม่อยากหาคำตอบเขาเพียงแต่้าให้ทุกอย่างคงอยู่อย่างนี้ไม่เปลี่ยนแปลง
“ธาราจะเชื่อ…”ธารธาราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมอย่างค้นหาแต่กลับพบเพียงแววหวานเหมือนเมื่อครั้งวันวานที่เด็กชายคามินทร์มีให้เธอเสมอมา
“สัญญาได้ไหมว่าเราจะเชื่อใจกันไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น”คำร้องขอเหมือนไม่้าคำตอบแต่้าให้เชื่อหากมีเื่ให้บาดหมางใจกัน
ไม่มีใครพูดอะไรแต่ต่างคนต่างรู้ว่าในหัวใจของพวกเขามีคำตอบต่อกันอย่างไรริมฝีปากหนาของชายหนุ่มเคลื่อนเข้ามากลีบปากสวยของหญิงสาวฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียนนุ่มชุดเดรสบางเบาถูกปลดออกอย่างง่ายดายเผยให้เห็นเรือนกายสวยไร้ที่ติเด่นชัดภายใต้บราเซียลูกไม้สีหวานธารธาราสั่นสะท้านยามมือหนาััลูบไล้ไปทุกที่ๆใจเขาปรารถนา
“คามน์ ไม่ได้นะ”เสียงหวานสั่นระริกยามเอ่ยปากร้องขอััเร่าร้อนที่ชายหนุ่มมอบให้ทำให้ของเธอพลิกคว่ำพลิกหงาย
“ชู่วววว”ริมฝีปากอุ่นร้อนของชายหนุ่มจุมพิตลงบนริมฝีปากแ่เบาก่อนจะเคลื่อนไปจูบหน้าผากมนนัยต์ตาคมหวานทอประกายระริกสบกับแววลังเลของคนใต้ร่างมือหนาไล้เกลี่ยแก้มเนียนเรื่อยลงมาจนถึงบราเซียสีหวานเขาสะกิดตะขอเพียงนิดก็หลุดติดมือออกมาอย่างง่ายดายคามินทร์ลำคอแห้งผากเมื่อเห็นความงามปรากฏตรงหน้า
“เชื่อใจคามน์นะคนดี”เสียงแหบพร่ากระซิบแ่ชิดใบหูเล็กฟันซี่ขาวขบเม้มหยอกเย้าจมูกโด่งซุกซบซอกคอหอมกรุ่นขบเม้มจนเกิดรอยจ้ำแดงร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวจุดไฟปรารถนาของเขาให้ลุกโชนอย่างไม่มีวันมอดดับมือหนาลูบไล้ไปทั่วจุดอ่อนไหวจนร่างบางที่คิดจะห้ามปรามอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงจะแข็งขืนเสียงครางแ่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางทำให้ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกได้ใจที่สามารถทำให้หญิงสาวมีความสุขกับสิ่งที่เขาปรนเปรอให้
ทุกๆ ััของคามินทร์ทะนุถนอมอ่อนหวาน ชวนให้หลงใหลร่างบางลืมสิ้นทุกสิ่งทำได้เพียงปล่อยให้ชายหนุ่มพาเธอเข้าไปในวังวนแห่งความปรารถนาที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน
“ม…ไม่ไม่ได้นะ”เสียงหวีดร้องยามััถึงความเจ็บร้าวชาหนึบแทรกผ่านเข้ามาเล็บคมจิกลงทุกครั้งที่ร่างหนาขยับแผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยรอยข่วนจนเห็นเืซิบ
“อยู่นิ่งๆ ธารามันจะดีขึ้นคามน์สัญญา”เสียงกระซิบปลอบประโลมยามััได้ถึงอาการต่อต้านริมฝีปากหนาบดจูบเคล้าแทรกเรียวลิ้นควานหาความหวานล้ำมือแกร่งช้อนหลังคอกระชับเพื่อไม่ให้ศีรษะเล็กๆของหญิงสาวหันหนีส่วนมืออีกข้างก็ยังทำหน้าที่ลูบไล้สร้างความรัญจวนไปทุกหนแห่ง
“คามน์”เสียงหวานกระซิบเรียกทรวงอกอิ่มหอบสะท้านหายใจเร็วถี่เมื่อริมฝีปากเป็อิสระร่างบางได้แต่สูดลมหายใจเข้าะแรงๆ
ศีรษะเล็กๆส่ายไปมาจนผมยาวสยายกระจายเต็มหมอนทุกครั้งริมฝีปากร้อนผ่าวของชายหนุ่มเคลื่อนผ่านไปตามแอ่งชีพจรสมองของหญิงสาวขาวโพลนไม่รับรู้สิ่งใด
มือบางยกขึ้นเกี่ยวลำคอหนาทั้งยังกดใบหน้าคมให้ซุกซบทรวงอกอิ่มได้ถนัดถนี่ความปรารถนาไร้เดียงสานี้เองทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถอดกลั้นสิ่งใดได้ความอยากรู้อยากเห็นแต่ไร้ประสบการณ์กระตุ้นให้นักล่าอย่างเขาแทบอดใจไม่ไหวเสียงครวญคราง มือไม้ลูบไล้สะเปะสะปะเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาจนสุดกู่
“ฉันรักเธอนะธารา”
แม้เสียงกระซิบข้างใบหูจะแ่หวานแต่กายแกร่งกลับโหมขับเคลื่อนรุกเร้ารุนแรงเมื่อรับรู้ถึงการเกร็งกระตุกของหญิงสาวใต้ร่างชายหนุ่มก็ไม่รอช้าขับเคลื่อนร่างหนาให้เร็วและหนักขึ้นเสียงฮึมฮัมครางกระเซ่าคล้ายดั่งตัวเร่งเวลาเมื่อการเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดแห่งความปรารถนากระทั่งพบความสุขสมสายธารจึงถูกปล่อยฝากฝังไว้อย่างล้ำลึกที่สุด
1.40M
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
