“หนึ่งปี?”
แววตาแห่งความสุขฉายแวววาวในดวงตาของเย่ฮั่น
ความเร็วในการฝึกตนนี้เทียบได้กับอัจฉริยะระดับสูงบางคนแล้ว
อย่างน้อย
ใน่ไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมาของนิกายซวนหยาง ไม่เคยมีศิษย์นิกายชั้นนอกคนใดที่สามารถก้าวเข้าสู่ระดับกำเนิดปราณจากขั้นที่หนึ่งของระดับหลอมกายในเวลาเพียงหนึ่งปี
“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณการกระทำของศิษย์พี่หลี่ซุน และเม็ดยาโลหิตที่เขามอบให้ข้า”
เย่ฮั่นกล่าวช้าๆ
ในคำกล่าว
มีความซาบซึ้งใจอันไม่สิ้นสุด
ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่ซุน ผลที่ตามมาก็คงจะคิดไม่ถึง
แน่นอน
แม้ว่าจะไม่มีการลงมือของหลี่ซุนก็ตาม
เขาจะไม่กังวลเกี่ยวกับชีวิตของเขาอย่างแน่นอน ท้ายที่สุดแล้ว ยังคงมีอาจารย์อยู่ในใจ แต่เมื่อถึง่เวลาสุดท้ายที่อาจารย์ของเขาลงมือ
มันน่าจะต้องเตือนผู้าุโของนิกายซวนหยางหรือผู้นำนิกาย
ถึงตอนนั้น
ไม่มีอะไรสามารถอธิบายได้ ในฐานะนิกาย นิกายซวนหยางจะยอมให้ศิษย์ที่เข้าร่วมนิกายซวนหยางมีิญญาที่เหลืออยู่ของผู้แข็งแกร่งได้อย่างไร?
ใครจะรู้ว่าแผนการของิญญาที่เหลืออยู่นี้คืออะไร?
คาดว่าผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือทำลายพื้นฐานการฝึกตนแล้วถูกไล่ออกจากนิกาย
“อืม”
เสียงชราในใจของเย่ฮั่นยังมีอารมณ์ที่ไม่มีที่สิ้นสุด และกล่าวว่า “ในโลกแห่งการฝึกตนในปัจจุบัน มีคนจำนวนไม่มากเช่นหลี่ซุนที่ยินดีช่วยเหลือ”
“ศักยภาพของเ้าแข็งแกร่งกว่าเขา เมื่อเ้าเติบโตขึ้นในอนาคต เ้าสามารถช่วยเขาได้”
“ศักยภาพของข้าแข็งแกร่งกว่าศิษย์พี่หลี่ซุนหรือไม่?”
เย่ฮั่นยิ้มอย่างบิดเบี้ยว
สำหรับคุณสมบัติศักยภาพของเขาเอง เขายังคงชัดเจนมาก เขาเป็เพียงคนธรรมดา และเขาสามารถบรรลุความสำเร็จในวันนี้ได้ด้วยการสอนของอาจารย์
ถ้าไม่มีอาจารย์ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเลี้ยวอีกกี่ทาง
ไม่ต้องพูดถึง เมื่อเปรียบเทียบกับศิษย์พี่หลี่ซุน
“ข้าไม่รู้ในสายตาของอาจารย์ ศิษย์พี่หลี่ซุนจะไปถึงที่ไหนในอนาคต?”
เย่ฮั่นถามอย่างสงสัย
“ถ้าไม่มีอะไรอื่น หลังจากห้าสิบปี เขาอาจจะกลายเป็ศิษย์หลักของนิกายซวนหยางได้ และเขาสามารถเป็ผู้าุโได้หลังจากฝึกตนอย่างเข้มข้นเป็เวลาร้อยปี”
“หลังจากเป็ผู้าุโแล้ว ถ้าไม่มีโอกาสอื่น ชีวิตนี้ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น”
เสียงชราครุ่นคิดสักพักก็กล่าวช้าๆ
เพิ่งกล่าวจบ...
ชายชราก็เปลี่ยนเื่และกล่าวต่อ “เ้าแตกต่างจากเขา นิกายซวนหยางเป็เพียงบ่อน้ำสำหรับเ้า และวันหนึ่ง เ้าจะออกจากที่นี่และไปสู่โลกที่กว้างขึ้น!”
“นั่น...คือเวทีที่รอเ้าอยู่!”
“คำของท่านอาจารย์ลูกศิษย์จำได้”
เย่ฮั่นเม้มริมฝีปาก เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร
“ตอนนี้เ้าอยากช่วยสหายน้อยหลี่ซุนคนนั้นหรือ?”
ชายชราสามารถเห็นความคิดของเย่ฮั่นได้ และน้ำเสียงของเขาก็ตลกเล็กน้อย
“ศิษย์พี่หลี่ซุน สำหรับข้า มันเป็พระคุณช่วยชีวิต และเม็ดยาโลหิตที่เขาส่งมาทีหลัง แม้จะไม่แพง แต่ก็มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับข้า”
“ไม่ใช่นิสัยของข้าที่ติดหนี้บุญคุณแล้วไม่ตอบแทน”
“สิ่งที่อาจารย์พูดเมื่อครู่นี้ข้าจะทำทีหลัง ลูกศิษย์กลัวจะพลาดเป็ครั้งคราวและความคิดจะไม่เข้าใจ”
เย่ฮั่นกล่าวว่ารวบรัด
เมื่อเปรียบเทียบกับหลี่ซุน ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขายังตามหลังอยู่มาก
แม้ว่าเขา้าตอบแทนหลี่ซุน แต่เขาก็มีพลังงานไม่มากพอ
ในท้ายที่สุด เขาต้องปล่อยให้อาจารย์ดำเนินการ และด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว เพื่อตอบแทนหนี้บุญคุณของตัวเอง จะมีเหตุผลใดที่อาจารย์จะต้องชดใช้มัน?
แต่ในสถานการณ์นี้ เขาขอได้เพียงอาจารย์เท่านั้น
“ฮ่าๆ”
ชายชราหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ข้าน่าจะรู้ว่าเ้าคิดเร็วขนาดนี้”
หลังกล่าว
ความทรงจำก็เข้ามาในใจของเย่ฮั่น
เสียงของชายชรายังคงดังต่อไป
“นี่คือทักษะร่างทอง ระดับคือขั้นสูงของระดับลึกลับ แม้ว่ามันจะไม่เพียงพอที่จะตอบแทนพระคุณช่วยชีวิตของสหายน้อยหลี่ซุน แต่เื่เม็ดยาโลหิตสามารถหักล้างได้”
“ทักษะร่างทอง...”
ดวงตาของเย่ฮั่นสว่างขึ้น
หลังจากก้าวเข้าสู่นิกายชั้นในแล้ว มีทักษะการฝึกฝนสองแบบให้เลือก ซึ่งเขายังคงรู้อยู่
ทักษะการฝึกตนที่สามารถเลือกได้เฉพาะขั้นต่ำของระดับลึกลับเท่านั้น
ตอนนี้
ทันทีที่เคลื่อนไหว อีกฝ่ายได้มอบสำเนาของทักษะการฝึกตนขั้นสูงระดับลึกลับให้ศิษย์พี่หลี่ซุน ซึ่งสามารถตอบแทนความเมตตาของเม็ดยาโลหิตก่อนหน้านี้ของหลี่ซุนได้อย่างแท้จริง
เนื่องจาก
เม็ดยาโลหิตไม่มีค่า และเพียงพอที่จะแสดงความจริงใจโดยชดเชยด้วยทักษะร่างทอง
สิ่งเดียวที่เขากังวลตอนนี้คือ...
ศิษย์พี่หลี่ซุน อีกฝ่ายมีพื้นฐานการฝึกตนในระดับกำเนิดปราณอยู่แล้ว เมื่อเลือกทักษะการฝึกตน ต้องไม่เลือกทักษะการฝึกตนป้องกัน
มิฉะนั้น
มันจะขัดกับทักษะร่างทองนี้
หลังจากอ่านเนื้อหาของทักษะร่างทองคร่าวๆ แล้ว เย่ฮั่นก็กล่าวว่า
“อาจารย์ ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของท่าน!”
“มันเป็เพียงเื่เล็กๆ”
ชายชราสงบ แต่เสียงของเขาอ่อนแอกว่าเดิมมาก ท้ายที่สุด เขาเป็เพียงิญญาที่เหลืออยู่ และเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาเป็เวลานานทุกวัน
วันนี้ เขามอบสำเนาของทักษะการฝึกตนให้กับเย่ฮั่น ซึ่งทำให้จิติญญาที่เปราะบางอยู่แล้วของเขาไม่ยั่งยืนมากยิ่งขึ้น
“อาจารย์เกรงว่าจะนอนสักสองสามชั่วโมง”
ชายชราเปิดปากของเขา
“อาจารย์ ไม่ต้องกังวล ใน่เวลานี้ ข้าจะหาวิธีที่จะได้รับหินิญญาเพิ่มขึ้น เพื่อให้อาจารย์สามารถฟื้นตัวจากอาการาเ็ของจิติญญาโดยเร็วที่สุด”
เย่ฮั่นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก
หลังจากที่เขากล่าวจบก็ไม่มีการตอบสนองในใจของเขา
เย่ฮั่นเข้าใจ
อาจารย์คงหลับลึกแล้ว
“ิญญาของอาจารย์เริ่มเปราะบางมากขึ้นเรื่อยๆ ข้าต้องเข้าสู่นิกายชั้นในโดยเร็วที่สุดเพื่อที่ข้าจะได้รับภารกิจของนิกายและแลกเปลี่ยนคะแนนการมีส่วนร่วมของนิกายสำหรับหินิญญา”
เย่ฮั่นพึมพำกับตัวเอง
ความรู้สึกเร่งด่วนที่อธิบายไม่ได้ผุดขึ้นมาในใจเขา
หลังจากหายใจออกยาวๆ เย่ฮั่นก็ลุกขึ้นยืน
เขามองไปที่โต๊ะในกระท่อมซึ่งอยู่ไม่ไกล ก้าวไปข้างหน้า กางหนังสือเปล่าออกมา และนึกถึงความทรงจำบางอย่างเกี่ยวกับทักษะร่างทอง
เย่ฮั่นเอื้อมมือหยิบพู่กันขึ้นมาและเริ่มเขียนอย่างรวดเร็ว
จบบทที่ 18
6K
