“อ็อก”ไป๋หู่คายเอาก้อนเืสีดำออกมา มันมีปริมาณสักครึ่งแก้วได้
“ปะ...ไป่เจ๋อไปโรงพยาบาลไหมลูก” ไป่เหลียนฮวามือไม้สั่น เธอเห็นลูกชายคายเืออกมามากขนาดนี้หัวใจเธอรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันที
“ไม่เป็ไรหรอกครับคงเป็เืเสีย ตอนนี้ดีขึ้นเยอะเลย แม่ดูสิ รอยช้ำเองก็หายไปแล้ว”ไป๋หู่กล่าวพร้อมกับยื่นแขนที่เคยมีรอยช้ำให้ดูตอนนี้มันไม่เหลือรอยให้เห็นอีกต่อไป
“เป็ไปได้ยังไงกัน”ไป่เหลียนฮวาคว้าแขนลูกชายก่อนจะจับพลิกดูจากนั้นก็ปลดกระดุมชุดนอนของลูกชายออกเพื่อจะดูรอยช้ำตรงท้องกับอก
แอ๊ด
“ที่รักพี่กลับมาละ...” ชายวัยสามสิบกว่าเปิดประตูเข้ามา คำพูดของเขาหยุดชะงัก เมื่อเห็นหญิงผู้เป็ภรรยากำลังคร่อมอยู่บนตัวลูกชายของตัวเองเหมือนกำลังจะ...
“คุณกลับมาก็ดีแล้วเสี่ยวเจ๋อเพิ่งคายเืออกมาตั้งครึ่งแก้ว เราควรพาลูกไปโรงพยาบาลดีไหม”ไป่เหลียนฮวาถาม สีหน้าเธอแสดงความวิตกกังวลออกมา
ไป๋หู่มองดูชายวัยสามสิบกว่าเดินมาจับชีพจรของเขาชายคนนี้คือพ่อของไป่เจ๋อ ชื่อ ไป่ชิงหยุน หากไม่ได้เขาไป่เจ๋อคงไม่เป็เด็กดีและเรียบร้อยแบบนี้
“ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวก็หาย ไข้ก็ไม่มีแล้ว เอายาแก้ปวดให้กินหน่อยก็พอ”ไป่ชิงหยุนกล่าวก่อนจะเอามือขยี้ผมบนหัวลูกชาย
“ได้ยินไหมครับแม่ผมไม่เป็อะไรจริง ๆ” ไป๋หู่กล่าว
“เฮ้อพ่อลูกคู่นี้นี่ ลูกกินโจ๊กให้หมดนะ เดี๋ยวแม่เตรียมมื้อเย็นให้พ่อของลูกก่อน”ไป่เหลียนฮวากล่าว
“ครับ”ไป๋หู่กินโจ๊กและกินยา ก่อนจะแกล้งนอนและฝึกปราณต่อ
“คุณคะอย่าสิคะ เดี๋ยวลูกตื่น” เสียงไป่เหลียนฮวาดังมาจากห้องครัว
“ผมเครียดจากงานน่ะช่วยให้ผมหน่อยได้ไหมที่รัก” ไป่ชิงหยุนกล่าว
จากนั้นเสียงนกยวนยางก็ดังขึ้นไป๋หู่คิดว่าหากครอบครัวของไป่เจ๋อไม่ยากจนตอนนี้ไป่เจ๋อคงมีน้องชายน้องสาวเต็มบ้านไปแล้ว
หลังจากที่พ่อกับแม่ของไป่เจ๋อหลับแล้วไป๋หู่ลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิเพื่อทำการใช้ปราณขับเอาสิ่งสกปรกที่อยู่ภายในร่างกายออก
ของเหลวสีดำผุดขึ้นตามรูขุมขนทั่วตัวตามมาด้วยผิวที่ลอกออก เผยให้เห็นสีผิวที่ขาวขึ้นมาก อีกทั้งรอยฝ้า กระ สิวก็หายไปหลุมสิวหรือรอยแผลเป็หายไปอย่างน่าอัศจรรย์
“เรียบร้อยสักที”ไป๋หู่กล่าว และใช้ปราณสลายสิ่งสกปรกตามตัว เสื้อผ้าและที่นอนจนสะอาด
‘ฝึกต่อก็แล้วกันต้องทำอะไรกับสภาพเหมือนผีเปรตนี่ก่อน’ ไป๋หู่คิด
หากเป็ปกติทั่วไปแล้วการจะเพิ่มน้ำหนักก็เพิ่มด้วยการกินและเพิ่มกล้ามเนื้อก็ต้องอาศัยการออกกำลังกายและสารอาหารเป็สิ่งจำเป็แต่ในต้าเซียน พลังปราณสามารถเติมเต็มสิ่งเหล่านี้ได้
ไป๋หู่ไม่รอช้ารีบส่งปราณเข้าไปเสริมสร้างร่างกายของไป่เจ๋อทันทีเพราะพรุ่งนี้เขาต้องไปเรียนอย่างที่ไป่เจ๋อทำเป็ประจำหากไม่เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น หากถูกหาเื่เขาจะได้ใช้ศิลปะการต่อสู้ได้เต็มที่โดยไม่ต้องห่วงเื่สภาพร่างกาย
เข้าสู่วันใหม่
ไป๋หู่ออกจากการฝึกลมปราณ่ตี5 พอดี เขาเริ่มจัดกระเป๋าตามความทรงจำของไป่เจ๋อ และเข้าไปอาบน้ำระหว่างนั้นเขาได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นคาดว่าคงเป็ไป่เหลียนฮวาเดินออกมาเตรียมอาหารเช้า
“แม่ครับผมอาบน้ำเสร็จแล้ว จะให้ไปปลุกพ่อไหมครับ”ไป๋หู่ถามไป่เหลียนฮวาหลังเขาอาบน้ำเสร็จขณะที่นำโต๊ะพับมากางเพื่อเตรียมสำหรับมื้อเช้าตามปกติที่ไป่เจ๋อเคยทำตอนนี้ตัวเขาใส่แค่เสื้อกล้ามกับกางเกงนักเรียนขายาวสีน้ำเงินเข้มเท่านั้นเพื่อป้องกันไม่ให้เสื้อเปื้อน เพราะเขามีชุดนักเรียนอยู่เพียง 2 ชุดเท่านั้น
“ไม่ต้องหรอกเมื่อวานใช้แรงไปเยอะ มีงานก็่บ่าย ปล่อยพ่อเขานอนไปเถอะเรามากินข้าวเช้ากันดีกว่า”ไป่เหลียนฮวากล่าวพร้อมกับยกข้าวต้มกับผัดผักบุ้งมาวางที่โต๊ะ
“ครับ”ไป๋หู่นั่งลงมองอาหารตรงหน้า นับว่าวันนี้ยังดีที่มีข้าวต้มกับผัดผักบาง่ที่ขัดสนมาก ไป่เจ๋อถึงกับต้องกินข้าวกับหินต้มเกลือกันเลยทีเดียว
ใช้เวลาจัดการกับมื้อเช้าเพียง10 นาที ไป๋หู่หยิบชุดนักเรียนมาใส่และสังเกตเห็นรอยสิ่งสกปรกฝังแน่นอยู่เต็มไปหมด
‘เสื้อนี่ยังเรียกว่าเป็สีขาวอีกรึมันแทบจะเป็สีเดียวกับไม้ถูพื้นที่ซุกไว้ตรงมุมห้องอยู่แล้ว’ ไป่หู่สบถในใจ
“แม่ซื้อเสื้อให้ใหม่ดีไหมตัวนี้ใส่มาก็ั้แ่ตอนอยู่มัธยมต้นปี 1” ไป่เหลียนฮวาเห็นลูกชายจ้องเสื้อนักเรียนเป็เวลานานก็คิดว่าลูกชายคงถูกเพื่อนที่โรงเรียนล้อเื่เสื้อแน่อีกทั้งเสื้อเมื่อวานก็ขาดจนใส่ไม่ได้ คงต้องมานั่งซ่อมเย็นนี้ หาก้าใช้มัน
“ไม่เป็ไรครับข้า...เอ้ย ผมมีวิธีซักมันให้กลับมาขาวเหมือนเดิมครับ แม่เก็บเงินไว้เถอะ”ไป๋หู่ตอบกลับพร้อมกับหยิบกระเป๋านักเรียนสภาพเก่าและเต็มไปด้วยรอยปะมาสะพายก่อนจะเดินออกมาจากห้องเช่าที่ครอบครัวของไป่เจ๋อใช้อยู่อาศัย
เนื่องจากตอนนี้ยังเช้าอยู่มากคนผ่านไปมาก็น้อย ไป๋หู่ไม่รอช้าเขารีบโคจรปราณไปที่เท้าและเริ่มะโไปตามหลังคาและดาดฟ้า เพื่อไปให้ถึงโรงเรียนตอนนี้สภาพร่างกายของไป่เจ๋อดีขึ้นมากพอจะมีกล้ามเนื้อสำหรับให้ใช้ป้องกันตัวได้บ้างแล้ว
‘ฝึกเพลินไปหน่อยการบ้านก็ไม่ได้ทำ หลายอย่างก็ไม่เข้าใจ คงต้องไปอ่านแล้วก็ทำกันที่โรงเรียนล่ะนะ’ไป๋หู่คิด ขณะที่ตอนนี้เขาเริ่มเห็นโรงเรียนแล้ว จึงะโลงไปยังตรอกมืด ๆที่อยู่ใกล้กับโรงเรียน
ไป๋หู่เริ่มใช้ปราณทำความสะอาดสิ่งสกปรกตามเสื้อผ้ากระเป๋า รองเท้า อีกทั้งยังใช้อักขระลมปราณ “ฟื้นฟู” ในการทำให้เส้นใยและหนังของเสื้อผ้ากับกระเป๋ากลับมาอยู่ในสภาพดีเหมือนได้ของใหม่เลยทีเดียวอีกทั้งเขายังใช้กรรไกรในกระเป๋าเอามาตัดแต่งทรงผมของไป่เจ๋อให้ทันสมัยเหมือนกับนักเรียนชายคนอื่น
‘เรียบร้อยแต่เดิมหน้าตาของไป่เจ๋อก็ดีอยู่แล้ว เพียงแต่ถูกกลบด้วยผมยุ่ง ๆ กับเสื้อผ้าซอมซ่อเท่านั้น’ไป๋หู่ตรวจสอบเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากตรอกมืดนั้น
ไป๋หู่มาถึงโรงเรียนที่ไป่เจ๋อเรียนอยู่ตอนนี้มีนักเรียนที่เดินมาโรงเรียนกันน้อยมากดังนั้นเขาจึงรีบหาที่นั่งและเปิดหนังสืออ่านทันที
โดยเฉพาะวิชาภาษารูนที่เป็ภาษาสากลของโลกใบนี้ ไป๋หู่ต้องอาศัยอ่านพจนานุกรมเอาและเนื่องจากเขาเป็ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีความชำนาญเขาจึงสามารถจดจำทุกอย่างที่อ่านหรือผ่านตาได้ขึ้นใจโดยไม่มีวันลืมหรือที่โลกนี้เรียกว่าความทรงจำแบบภาพถ่าย
ไป๋หู่เริ่มหยิบการบ้านออกมาทำหลายอย่างเป็ความรู้ใหม่ ทำให้เขาลำบากไม่น้อยในการทำการบ้านแต่สุดท้ายก็ทำมันเสร็จตอน 7 โมงเช้า
“นั่นใครน่ะเขาดูดีมากเลย” นักเรียนหญิงที่เดินมากับเพื่อนของเธอกล่าว
“ว้าวโรงเรียนเรามีหนุ่มหล่อแบบนี้ด้วยเหรอทำไมฉันถึงไม่เห็นเขาในจัดอันดับหนุ่มหล่อของเว็บบอร์ดโรงเรียนกันล่ะ”เพื่อนของนักเรียนหญิงคนนั้นกล่าวขณะนั้นก็มีนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งเดินไปทางไป๋หู่
“โอ้อะไรกัน ยาจกไป่ ไม่ใช่เหรอนั่น วันนี้ใส่เสื้อใหม่ กระเป๋าก็ใหม่เสียด้วยมีใครบริจาคให้งั้นเหรอ จะว่าไปวันนี้แกดูขาวขึ้นรึเปล่า” เสียงคุ้นหูดังขึ้นมันเป็เสียงที่เ้าของร่างอย่างไป่เจ๋อคุ้นหูมากเพราะเ้าของเสียงนี้คือคนที่ทำให้ไป่เจ๋อเ้าของร่างต้องตาย
“อยากจะพูดอะไรก็พูดไปแต่ถ้านายกล้ารังแกฉันล่ะก็ ครั้งนี้ไม่เหมือนเมื่อวานแน่ อี้หาน” ไป๋หู่กล่าวเขายังไม่อยากจัดการกับอี้หานตอนนี้ เพราะตอนนี้คนในโรงเรียนยังไม่เยอะมากเขา้าให้อี้หานอับอายที่แพ้ให้กับไป่เจ๋อ
“แล้วแกจะทำไม”อี้หานตรงเข้าไปจะจัดการกับไป่เจ๋อ แต่...
“อาจารย์สวัสดีครับมาเช้าจังนะครับ” ไป๋หู่ทำความเคารพ ราวกับมีอาจารย์เดินมาทางด้านหลังอี้หานทำให้กลุ่มของอี้หานหันไปมอง
‘จังหวะนี้ชิ่งก่อนดีกว่า’ไป๋หู่วิ่งหายไปจากจุดนั้นทันทีท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่านักเรียนที่อยู่บริเวณนั้น
“ไม่เห็นมีเลยเชี่ย แม่งหลอกเรา บัดซบ” อี้หานที่หันไปมองด้านหลังพอไม่พบอาจารย์ก็รู้ว่าเขาโดนไป่เจ๋อต้มจนเปื่อยเสียแล้วอีกทั้งพอหันกลับมายังพบตัวอักษรคำว่า “ไอ้โง่อี้หาน”ตัวใหญ่เขียนอยู่บนพื้นดินตรงที่ไป่เจ๋อเคยยืนอยู่
ด้านไป๋หู่ที่หลบออกมาจากอี้หานได้แล้วเขาวิ่งไต่กำแพงตรงจุดที่ไม่มีคน เพื่อขึ้นไปยังดาดฟ้าของอาคารเรียนและเริ่มฝึกกระบวนท่าเบา ๆ เพื่อให้ตนเองคุ้นชินกับร่างกายนี้
‘จากนี้ข้าคือไป่เจ๋อเด็กนักเรียนที่มีความฝันจะเป็ซูเปอร์สตาร์แห่งวงการบันเทิงเพื่อเลี้ยงดูพ่อแม่ของตน’ ไป๋หู่ได้ตัดสินใจทิ้งชื่อเก่าของตนเอง และใช้ชื่อไป่เจ๋อ แทน
พอใกล้ได้เวลาไป๋หู่เดินลงบันได เพื่อไปยังห้องเรียนในตัวอาคารระหว่างทางมีนักเรียนหญิงหลายคนที่มองเขาตาค้าง และพูดคุยกันว่าเขาเป็ใคร
ครืด
เสียงประตูห้องเรียนถูกเปิดออกไป่เจ๋อเดินเข้ามาภายในห้องเรียน พร้อมกับเสียงพูดคุยที่หยุดลงทุกคนในห้องต่างมองด้วยความสงสัยว่านักเรียนชายที่เดินเข้ามาในห้องคือใครเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นคนที่ดูดีขนาดนี้มาก่อน แม้จะคุ้น ๆ หน้าอยู่บ้างแต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็ใคร
“ไอ้ลูกหมาไป่เจ๋อแกมาแล้วเหรอ” อี้หานที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนหลังห้องะโขึ้นพร้อมกับเดินมาทางไป่เจ๋อ
ขณะที่อี้หานพูดชื่อไป่เจ๋อขึ้นทุกคนในห้องเรียนต่างตกตะลึงกัน แต่พอพวกเขามองดูนักเรียนชายที่เดินเข้ามาดี ๆพวกเขาก็พบว่าเป็ไป่เจ๋อจริง ๆ หากแต่ไป่เจ๋อวันนี้ไม่ได้มีใบหน้าอมทุกข์หรือซูบผอมเช่นทุกครั้งใบหน้าเขาดูสบาย ๆ ทำให้คนมองรู้สึกสงบมากกว่า
ไป่เจ๋อนั้นเขียนอักขระลมปราณลงไปที่โต๊ะใกล้ๆ ก่อนจะลากมันมาขวางอี้หานเอาไว้ แน่นอนว่าอี้หานที่เห็นไป่เจ๋อเอาโต๊ะมาขวางเขาจับที่โต๊ะตัวนั้นและพยายามจะเหวี่ยงมันออกไป แต่...
“อ๊ากกกกก”อี้หานร้องดังลั่น ทันทีที่ััถูกโต๊ะที่ขวางทางอยู่ความเ็ปแล่นไปทั่วร่างของเขาราวกับถูกผึ้งนับพันรุมต่อย
“เล่นอะไรน่ะคุณชายอี้” ไป่เจ๋อเก็บสีหน้าแสยะยิ้มไว้ ก่อนจะถามออกไป พร้อมกับแสดงสีหน้าสงสัย
“แกไอ้...อ๊ากกกก พวกแกยืนมองอะไรกัน รีบเรียกรถพยาบาลสิวะ จะ...เจ็บจะตายอยู่แล้วอ๊ากกกกกก” อี้หานะโบอกกลุ่มเพื่อนของตนที่อยู่หลังห้องเขาทรุดตัวลงไปดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้น ร้องโอดโอยไม่หยุด จนทุกคนในห้องหน้าเสียยกเว้นเพียงไป่เจ๋อที่มองอี้หานนิ่ง ๆ ไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใด ๆ
สิ่งที่อี้หานโดนไปนั้นคืออักขระลมปราณที่ทำให้ต้องเ็ปทรมานราวกับถูกผึ้งต่อยทั่วร่างโดยผลของมันจะอยู่จนกว่าพลังปราณที่ใส่ลงไปในอักขระลมปราณจะหมดซึ่งไป่เจ๋อเพิ่งเริ่มต้นฝึกพลังปราณเมื่อวาน ทำให้พลังปราณของเขามีไม่มากนักจึงคงผลของอักขระลมปราณไว้ได้เพียง 6 ชั่วโมงเท่านั้น
“ไปตามอาจารย์ดีกว่าไหมครับ”ไป่เจ๋อหันไปบอกนักเรียนหญิงที่เป็หัวหน้าห้องทันทีแน่นอนว่าเมื่อได้ยินไป่เจ๋อพูดขึ้นหัวหน้าห้องก็ได้สติและรีบออกจากห้องไปตามอาจารย์มาทันที
จากนั้นที่โรงเรียนก็วุ่นวายกันยกใหญ่สุดท้ายอี้หานก็ถูกส่งตัวขึ้นรถฉุกเฉิน เพื่อไปยังโรงพยาบาลส่วนไป่เจ๋อนั้นไม่ได้ตื่นตระหนก เขาแค่กลับไปนั่งที่และหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านไม่ได้ให้ความสนใจกับอี้หานต่อท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่มองเขาราวกับมองคนแปลกหน้าเพราะปกติไป่เจ๋อมักจะกลัวจนตัวสั่นเมื่อเจออี้หานไม่ใช่ทำตัวสงบนิ่งราวกับปราชญ์ทรงภูมิเช่นนี้
ปัง
“แกทำอะไรอี้หาน”เพื่อนในกลุ่มของอี้หานเอามือทุบโต๊ะของไป่เจ๋อเสียงดังขณะที่คนอื่นในห้องก็หันมามอง
“แค่เอาโต๊ะไปขวางไม่ให้เขามาทำร้ายฉันนายเห็นฉันทำอะไรเขารึไง” ไป่เจ๋อตอบกลับ
“ถ้าอย่างนั้นทำไมอี้หานถึงลงไปดิ้นพล่านขนาดนั้น”เพื่อนของอี้หานะโถาม
“ไม่รู้สิหึ คุณชายอี้คงนึกสนุกอยากโดดเรียนไปนอนที่โรงพยาบาลละมั้ง แล้วพวกนายล่ะอยากจะโดดเรียนไปนอนโรงพยาบาลเป็เพื่อนคุณชายอี้รึเปล่า” ไป่เจ๋อตอบ ขณะเดียวกันก็จ้องไปยังคนที่รนหาที่พร้อมปล่อยจิตสังหารเบา ๆ ใส่
แปะๆ ๆ ๆ
ตุบ
เสียงแรกนั้นเกิดจากปัสสาวะของเพื่อนอี้หานที่หาเื่ไป่เจ๋อส่วนเสียงที่สองเป็เสียงที่เพื่อนของอี้หานแข้งขาอ่อนจนทรุดลงกับพื้น
“ได้กลิ่นอะไรไหม”นักเรียนหญิงที่นั่งใกล้ ๆ กับไป่เจ๋อหันไปถามเพื่อนนักเรียนหญิงด้วยกัน
“ขี้แตกแล้วมั้งนั่น”ไป่เจ๋อกล่าวพร้อมกับเอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งมาหนีบเพื่อปิดรูจมูกสายตามองไปยังนักเรียนชายที่ทรุดไปนั่งลงกับพื้นด้วยสีหน้ารังเกียจเขาทำแบบเดียวกันกับที่คนพวกนี้เคยทำกับเขา
“ไสยศาสตร์ไป่เจ๋อมันเล่นของ” นักเรียนชายอีกคนที่อยู่กลุ่มของอี้หานชี้หน้าไป่เจ๋อ
“ถ้าเป็อย่างนั้นจริงฉันก็ต้องเล่นงานพวกนายแล้วสิ หมอนี่อาจจะเสพยาจนหลอนก็ได้ ใครจะรู้”ไป่เจ๋อกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มเทพบุตรออกมาทำให้พวกนักเรียนหญิงรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนต้องก้มหน้าลง
ฉับพลันกลุ่มของอี้หานทั้งหมดก็สงบปากสงบคำทันทีเพราะพวกเขารู้สึกเย็นสันหลังทันทีที่ไป่เจ๋อพูดเื่เสพยาขึ้นมาอีกทั้งยังมองมาที่พวกเขาเป็เชิงบอกว่าเขารู้เื่นี้อีกด้วย
ซึ่งยาพวกนี้อี้หานใช้ตำแหน่งของพ่อแอบลักลอบเอาของกลางออกมาให้เพื่อนของเขาเสพกันแต่พวกเขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าไป่เจ๋อรู้เื่นี้ได้ยังไง เพราะปกติไป่เจ๋อมักจะหลบเลี่ยงการอยู่ใกล้กลุ่มของพวกเขาอยู่แล้วยิ่งสถานที่ซึ่งกลุ่มของพวกเขารวมตัวกันไป่เจ๋อยิ่งไม่มีทางเฉียดใกล้เข้ามาเด็ดขาด
ส่วนสาเหตุที่ไป่เจ๋อรู้นั้นเพราะว่าเขาได้กลิ่นบางอย่างแปลก ๆ จากตัวของนักเรียนที่อยู่กลุ่มเดียวกับอี้หานและพบว่าอวัยวะภายในบางส่วนของคนพวกนี้ได้รับความเสียหายจากสิ่งแปลกปลอมนั้นพอนำมาเทียบกับความทรงจำของเ้าของร่างจึงคาดว่าสิ่งแปลกปลอมนั้นน่าจะเป็ยาเสพติดเมื่อเขาลองพูดขึ้นมาและเห็นท่าทางของกลุ่มอี้หานก็มั่นใจว่าพวกนี้ต้องเป็พวกที่เสพยาแน่นอน
“พวกอี้หานเสพยาเหรอ”นักเรียนหญิงเริ่มซุบซิบกัน
“มิน่าทำไมพวกนั้นถึงแกล้งไป่เจ๋อ เพราะไป่เจ๋อไปรู้ความลับของพวกเขานี่เอง”นักเรียนหญิงอีกคนเริ่มพูดขึ้น
“หัวหน้าไปแจ้งให้อาจารย์มาตรวจฉี่พวกนี้ดีไหมส่งบำบัดให้หมด เกิดวันไหนขาดยาแล้วคลั่งขึ้นมาพวกเราจะเป็อันตรายได้นะ”นักเรียนหญิงที่นั่งด้านหน้าหันไปบอกกับหัวหน้าห้องทันที
ทำให้่เช้าจบลงโดยการที่อี้หานเข้าโรงพยาบาลส่วนกลุ่มเพื่อนของอี้หานถูกตรวจสารเสพติด และถูกพักการเรียนชั่วคราวเพื่อส่งตัวไปบำบัดทันทีเป็อันว่าตอนนี้กลุ่มใหญ่ที่คอยกลั่นแกล้งไป่เจ๋อให้ใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนด้วยความยากลำบากก็ถูกกำจัดออกไปเรียบร้อย
หลังเื่ยุ่งๆ ในห้องของไป่เจ๋อจบลง การเรียนการสอนก็เริ่มต้นขึ้นตามปกติโดยคาบเรียนนี้เป็วิชาคณิตศาสตร์ ซึ่งไป่เจ๋อเ้าของร่างไม่ชอบเอาเสียเลยเพราะอาจารย์วิชานี้ชอบเรียกให้เขาออกไปแก้โจทย์ หรือตอบคำถามประจำ
‘ไป่เจ๋อคงไม่รู้ว่าอาจารย์ผู้นั้นกำลังพยายามช่วยเขาวิชาคณิตศาสตร์อะไรนี่ต้องหมั่นฝึกฝนถึงจะชำนาญ’ นี่คือความคิดของไป่เจ๋อ (ไป๋หู่)ตอนนี้
ครืด
ประตูห้องเรียนถูกเปิดออกชายวัยกลางคนใส่แว่น รูปร่างสมส่วน ค่อย ๆ เดินเข้ามาภายในห้องหัวหน้าห้องยืนขึ้นพร้อมกับนักเรียนทุกคนส่วนไป่เจ๋อนั้นก็แค่ทำตามความทรงจำของเ้าของร่างเท่านั้น
“นักเรียนทุกคนทำความเคารพ”หัวหน้าห้องกล่าวก่อนจะก้มหัวลงทำความเคารพ ตามด้วยนักเรียนคนอื่น ๆ
“อืมนั่งลงได้” ชายวัยกลางคนผู้เป็อาจารย์อนุญาตให้ทุกคนนั่งลงได้
ไป่เจ๋อค้นดูความทรงจำถึงชื่ออาจารย์ท่านนี้ดูเหมือนจะชื่อ หยุนไห่ จากความทรงจำของเ้าของร่างอาจารย์ท่านนี้ไม่เคยดุหรือดูถูกเ้าของร่างที่เรียนไม่เก่ง กลับกัน อาจารย์ท่านนี้กลับพยายามที่จะช่วยเหลือเ้าของร่างนี้อย่างเต็มที่
“ไป่เจ๋อออกมาเฉลยการบ้านที่ครูสั่งเมื่อวานให้เพื่อน ๆ หน่อยได้ไหม” หยุนไห่กล่าว
“อาจารย์ให้เขาเฉลยทำไม เดี๋ยวก็ต้องมานั่งเฉลยใหม่ เสียเวลาเปล่า ๆ นะครับ”นักเรียนชายที่นั่งอยู่แถวหน้ากล่าว เขาเป็กลุ่มเด็กเรียนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงและก็ไม่ชอบหน้าไป่เจ๋อที่นั่งอยู่หลังห้องด้วย
“เพราะเขาไม่เก่งใช่ว่าจะไม่พัฒนา” หยุนไห่กล่าวสอนนักเรียนชายคนนั้นทันทีทำให้นักเรียนชายคนนั้นไม่กล้าพูดอะไรอีก
ไป่เจ๋อเดินออกไปโดยไม่ได้ถือสมุดการบ้านออกไปด้วยนั่นเพราะเขาจำมันได้ทั้งหมดนั่นเองขณะที่นักเรียนชายเมื่อครู่ที่เห็นว่าไป่เจ๋อไม่ถือสมุดการบ้านออกมาก็หัวเราะในลำคอและมองไป่เจ๋อด้วยสายตาดูถูก
แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อไป่เจ๋อสามารถเขียนเฉลยคำตอบการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ได้ถูกต้องทั้งหมดจนทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์หยุนไห่
“ผมทำถูกต้องรึเปล่าครับ”ไป่เจ๋อหันมาถามอาจารย์หยุนไห่ หลังจากเขาเขียนเฉลยการบ้านเสร็จหมดทุกข้อแล้ว
หยุนไห่มองดูสิ่งที่ไป่เจ๋อเขียนบนกระดานดำค่อย ๆ ตรวจทีละข้อ เมื่อพบว่าถูกต้องทั้งหมด ก็อดยื่นมือไปตบบ่าเบา ๆเพื่อให้กำลังใจไม่ได้
“ทำดีมากในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว จากนี้ขอให้พยายามต่อไปนะ” หยุนไห่กล่าวให้กำลังใจไป่เจ๋อทันทีเขารู้ว่าการจะทำโจทย์พวกนี้ได้ถูกต้องทั้งหมด ไป่เจ๋อที่ไม่เก่งวิชานี้เลยต้องใช้ความพยายามมากกว่าคนอื่นขนาดไหน
“ขอบคุณครับผมเข้าใจว่าที่อาจารย์เรียกผมบ่อย ๆ เพื่อให้ผมเก่งขึ้นใช่ไหมครับ” ไป่เจ๋อถาม
“อืมเธอเข้าใจก็ดีแล้ว กลับไปนั่งที่ได้” หยุนไห่กล่าว
“ครับ”ไป่เจ๋อรับคำก่อนจะกลับไปนั่งที่
หยุนไห่เริ่มอธิบายวิธีทำในแต่ละข้อและสอนบทเรียนต่อไป เขามักจะมองไปทางไป่เจ๋อที่ตอนนี้ดูจะสดใสกว่าแต่ก่อนทุกครั้งที่ถามว่าเข้าใจไหม เขาจะมองไปที่ไป่เจ๋อ เมื่อเห็นไป่เจ๋อพยักหน้าเขาก็จะบรรยายต่อ
หลังเลิกเรียนไป่เจ๋อตัดสินใจแวะไปที่ห้องสมุด เพื่อไปยืมใช้คอมพิวเตอร์ เขานำหูฟังมาครอบหูก่อนจะเริ่มเปิดหาคลิปวิดีโอสอนภาษาต่างประเทศ ระหว่างที่ฟังสำเนียงการออกเสียงตาก็เปิดอ่านหนังสือเรียนภาษาต่างประเทศแบบออนไลน์ไปด้วย
จนกระทั่ง5 โมงเย็น ไป่เจ๋อตัดสินใจปิดทุกอย่างที่เปิดบนหน้าจอและเดินออกจากห้องสมุดเพื่อกลับบ้านเพราะเขายังมีงานเย็บตุ๊กตาที่รับมาทำอยู่
‘เมื่อวานนี้ก็มัวแต่ยุ่งเื่รักษาร่างกายและเตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับฝึกปราณทำให้ลืมไปว่าเ้าของร่างรับงานเย็บตุ๊กตาไว้ พรุ่งนี้ต้องส่งงานให้ผู้ว่าจ้างแล้วด้วยกลับไปคงต้องไปจัดการก่อน’ ไป่เจ๋อคิดและเดินไปยังตรอกมืด ๆที่เขาเดินออกมาเมื่อเช้าก่อนจะะโขึ้นหลังคาบ้านใกล้เคียงและะโจากบ้านหลังหนึ่งไปยังบ้านหรืออาคารอีกหลังหนึ่งเพื่อกลับบ้าน
1K
