เหตุการณ์ทางฝั่งของดรีมก่อนหน้านี้...
"ย้าาา!"ดรีมพุ่งกระโจนเข้าไปต่อสู้กับฝูงโทรลล์เพียงลำพัง ฟันขา แขน และตัดคอของพวกมันทีละตัว
1.. 2 3 4
ดรีมได้จัดการไปหลายตัวแต่มองดูแทบจะไม่ลดลงเลย
"เเฮ่กๆ ถามจริงแม่งไม่ลดลงเลยออว่ะ"ดรีมหายใจหอบด้วยความเหนื่อยและบ่นออกมา
"ตึง"ทันใดนั้นอยู่ๆก็มีเสียงสั่นะเืดังมาจากด้านหลังฝูงโทรลล์ เสียงนั้นใกล้มาเรื่อยๆจนมาใกล้มาก สิ่งนั้นคือโทรลล์ชั้นสูงมาพร้อมกับขวานอันใหญ่ั์
"เห้ยๆ จะมากไปละหอคอยเxี้ยนี่"
หลังพูดจบดรีมก็พุ่งเข้าไป ดรีมวิ่งเข้าไปในดงโทรลล์เพื่อให้โทรลล์โจมตีไม่ได้ ะโขึ้นตัวโทรลล์พอเห็นช่องโหว่ก็ได้ใช้โทรลล์เป็ฐานเยียบขึ้นไปเพื่อโจมตีโทรลล์ชั้นสูงที่คอหวังจะปิดชีพ
"แกร็ก" ดาบที่ใช้หวังปิดชีพกลับหักลงเมื่อฟันไปที่คอ ดาบที่ผ่านการต่อสู้มามากมักจะทือและหักลงเสมอ ดรีมใและทำสีหน้าสิ้นหวังสุดๆ
"ปั้ง!" เสียงร่างของดรีมที่กระเด็นไป จากการปาของโทรลล์ชั้นสูงกระแทกกับกำแพงอย่างแรง
สะภาพสะบักสะบอมตัวอาบไปด้วยเื แต่ดรีมกลับยังยืนขึ้นเพื่อบังทางออกของหอคอยไว้
"ตราบใดที่กูยังไม่ตายพวกมึงก็จะไม่มีวันผ่านตรงนี้ไปได้หรอก" ดรีมวิ่งเข้าไปหาฝูงโทรลล์อีกครั้ง ถึงจะไม่มีดาบก็ยังใช้ดาบหักๆกันและเบี่ยงการโจมตีออกไปได้ ดรีมต่อสู้กับฝูงโทรลล์อย่างยากลำบาก ได้แต่คอยหลบการโจมตีหรือพยายามเบี่ยงการโจมตีออกเท่านั้น
หลายชั่วโมงผ่านไป...
ดรีมคอยหลบการโจมตีโทรลล์อยู่เรื่อย แรงเริ่มหมดแล้วไม่มีแรงพอจะหนีได้แล้ว แต่ดรีมก็ยังฝืนตัวเองเรื่อยมา จนดูเหมือนสติกำลังใกล้จะเลือนลางแล้ว
ตาพร่ามัวไปหมด เริ่มมองเห็นไม่ชัดแล้ว
ดรีมที่สติกำลังจะหลุดเริ่มไม่โฟกัสกับการหลบแล้ว "ฉั่วะ!"
"ห้ะ"ดรีมอุทานออกมาพร้อมทำหน้างง สติของดรีมเริ่มกลับมา
"เสียงอะไรหนะ ละ.. แล้วนั้นแขนใครอะ"
ดรีมใกับแขนคนที่อยู่บนพื้น
"หรือว่า! "ดรีมใพร้อมหันหน้าไปดูแขนอีกข้างของตัวเอง
"มะ.. ไม่จริง"
"อ้าาา!~~~~"ดรีมส่งเสียงร้องออกมาอย่างดังด้วยความเ็ป
สิ้นหวังมากดาบก็หัก แขนก็ขาด ตอนนี้สถานการณ์วิกฤตขั้นสุด
ภายใต้สถานการณ์ที่สิ้นหวังดรีมได้ลุกขึ้นกำดาบไว้แน่นพร้อมชี้ดาบที่หักไปทางโทรลล์
"กูจะไม่มีวัน! ไม่มีวันยอมให้มึงผ่านไปหรอก"
ดรีมพุ่งเข้าไปหาพวกโทรลล์อีกรอบ
"เพื่อเพื่อนๆ"
"ครอบครัว"
"คนที่เรารัก"
"เราจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด"
หลังดรีมพุ่งเข้าไปด้วยแรงที่เหลือเพียงน้อยนิด ดรีมไม่สามารถทำอะไรโทรลล์ได้เลย ไม่สามารถสู้กลับได้แม้แต่นิดเดียว จนโดนโทรลล์ซัดกระเด็นไปชนกับกำแพงเหมือนเดิม
"ระ.. ร่างกายเรา ขยับไม่ได้"ด้วยการทนการโจมตีของโทรลล์หลายต่อหลายครั้งทำให้ร่างกายมาถึงขีดจำกัดแล้ว ความเ็ปมากมายอย่างกับถูกฉีกเป็ชิ้นๆ
โทรลล์ได้เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่ดรีมไม่สามารถขยับตัวโต้กลับหรือหนีได้เลย
"จบแล้วสินะ"
โทรลล์ยกขวานขึ้นมาละฟันลงมาที่ร่างของดรีม
ดรีมหลับตาลงพร้อมยอมรับความตายที่อยู่ตรงหน้า
"ขอโทษนะ ฟีรอซ กูคงอยู่ดูตอนมึงเป็หมอไม่ได้แล้ว "
"ขอโทษนะ ฟิว ที่กูชิงตายก่อนทั้งที่มึงบอกจะปกป้องทุกคนไว้ให้ได้"
"ขอโทษนะ ตั้น กูคงจะอยู่เล่นเปสกับมึงไม่ได้แล้วว่ะ"
"ขอโทษนะ เซญ่า ทั้งที่อยากอยู่ดูแลมากกว่านี้แท้ๆ"
"ขอโทษนะ ทุกคน ฉันคงจะต้องตายแล้วหละ"
ดรีมยิ้มออกมา เขาได้เตรียมใจที่จะตายและยอมรับความตายที่จะมาถึงแล้ว
ในวินาทีนั้นขวานของโทรลล์ได้สับลงมาที่ดรีมด้วยความแรงที่พร้อมจะปิดชีพดรีม
"เกิดอะไรขึ้น.. ทำไมพวกโทรลล์ยังไม่ฆ่าเราหละ"ดรีมกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองโดนอะไรเลย ด้วยความสงสัยดรีมจึงได้ลืมตาขึ้นมาดู
"มะ.. มันเกิดอะไรขึ้น!" ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวได้ถูกหยุดลง ขวานที่โทรลล์ฟันมาหาถูกหยุดไว้ในระหว่างที่มันกำลังจะถึงเราเพียงนิดเดียว
"ใหรอ?"เสียงของผู้ชายคนนึงพูดขึ้นมา
"เสียงใครหนะ!"ดรีมะโถามไปแต่เพราะร่างกายที่าเ็ทำให้แทบไม่มีเสียงออกไปเลย
"ชั้นคือคนที่ช่วยนายไว้ จำไว้แค่นั้นพอ"
ตอนนี้ดรีมมั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเอง ดรีมรีบมองหาที่มาของเสียงนั้นจนพบกับชายคนนึง
ผมสีดำอย่างกับคืนที่มืดมิดไร้แสงจันทร์สาดส่อง ดวงตาที่ดำสนิทไร้ก้นบึ้ง ดวงตาให้ความรู้สึกเหมือนคนที่ตายไปแล้วดูไร้ชีวิตชีวา ใส่เสื้อเหมือนเ้าชายในยุคกลาง เสื้อนอกกับกางเกงขายาวสีดำสนิท เสื้อด้านในสีขาว และผูกเน็คไทค์สีดำ ชุดตกแต่งไปด้วยเครื่องประดับมากมาย เช่นสร้อยคอ ของตกแต่งเสื้อต่างๆ แต่เครื่องประดับต่างๆล้วนประกอบด้วยสีดำหรือไม่ก็สีเทาทั้งนั้น พร้อมกับมีหน้ากากห้อยอยู่ที่ชุดด้วย ผู้ชายคนนั้นหล่อมาก ทั้งหน้าคม ตัวผอมเพรียวแต่กลับมีกล้ามเนื้ออยู่มาก เป็อย่างชายในอุดมคติของใครหลายๆคนเลยหละ จนผู้ชายบางคนยังต้องตกหลุมได้เลย แต่สีหน้าของเขากลับดูไร้ความรู้สึกและดูไร้ชีวิตมากๆ
เขาได้เดินมาหาดรีมใกล้ๆและพูดว่า
"เ้าหนะมีทั้งความมุ่งมั่น ความแน่วแน่ ความเด็ดขาด และความซื่อสัตย์"
"ชั้นชอบคนแบบนายนะ ฉะนั้นจะให้ตายไปก็เสียดายแย่"
"ชั้นจะให้นายยืมพลังของฉัน แต่เพื่อเป็ขอแลกเปลี่ยน ทุกครั้งที่นายยืมพลังจากชั้นชั้นก็จะขอเอาสิ่งที่แกมีไป ไม่ว่าจะเป็ แขน ขา ความรู้สึก หรือแม้แต่ชีวิตของแกก็ตาม"
"นายจะยอมรับมันมั้ย?"
[แจ้งเตือน]
คุณยินยอมที่จะทำสัญญาหรือไม่
[Yes]/[No]
"แม้ว่าจะต้องจ่ายอะไรก็ตาม แม้จะต้องเ็ปแค่ไหนก็ตาม"
"ขอแค่อีกสักครั้ง ขอให้ได้ทำหน้าที่ของกูอีกสักครั้ง"
"ขอให้ได้มีชีวิตเพื่อปกป้องได้อีกสักชีวิตก็ยังดี"
ดรีมตัดสินใจด้วยความแน่วแน่พร้อมกด"Yes"
[สัญญาได้ถูกสร้างขึ้นเสร็จสิ้น]
"ดีมาก ดีมาก เลือกได้ดีแล้วจะรอดูในวันที่เ้าเก่งขึ้นนะ" หลังจากสัญญาเสร็จสิ้นแล้ว เขาคนนั้นก็กำลังจะเดินจากไป ดรีมได้พูดถามชายคนนั้นว่า
"แกหนะชื่ออะไร มันเป็สิทธิ์ของชั้นไม่ใช่หรอที่จะได้รู้ชื่อของคนที่ทำสัญญาด้วยหนะ"
"หึๆ ได้สิ จำไว้ให้ดีข้าคือ...
ปฐมกาลทมิฬ
<อนธการไร้มงกุฎ>
•NOIR•
(นัว)
ยังไงหละ"
หลังจากชายคนนั้นพูดจบชายคนนั้นก็ได้หายไป..
ดรีมได้ลุกขึ้นมา จากที่ตอนแรกไม่มีแม้แต่แรงจะขยับตัว แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามีพลังเต็มเปี่ยมเลย
"รอบสองเริ่มแล้วไอพวก*วยเอ้ย"ดรีมใช้แขนเช็ดเืที่ปากออกและเริ่มที่จะลองใช้พลังใหม่ที่ได้มา
"แล้วมันใช้ยังไงหละเนี้ย!"
"เอาหละวะมั่วๆไปก่อนละกัน"
ดรีมหลับตาลงพร้อมคิดดูว่ามีวิธีอะไรบ้างที่พอจะใช้ได้ ดรีมััได้ถึงอะไรบางอย่างในตัวเหมือนกับคลื่นพลังแปลกๆไหลไปทั่วร่างกาย ดรีมรู้ได้เลยว่ามันต้องเกี่ยวกับพลังใหม่แน่ๆ ดรีมไม่รอช้าเพ่งสมาธิแล้วลองขยายพลังที่อยู่ในตัวให้ใหญ่ขึ้นจนพลังนั้นแผ่ขยายไปทั่วทั้งร่างกาย
ร่างกายของดรีมเริ่มเปลี่ยนไป ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น มีเขางอกขึ้นมาบนหัวและมีหางงอกขึ้นมา ด้วยพลังที่ได้รับมาทำให้ร่างกายของดรีมเริ่มแปรสภาพเป็สัตว์ประหลาดที่รูปร่างคล้ายปีศาจที่เคยเห็นในเว็บตูนหรือหนังเลย
หลังจากดรีมแปลงร่างกลายเป็ปีศาจดรีมก็ได้พุ่งกระโจนเข้าไปหาฝูงโทรลล์ในทันที
"ฉั่วะ! ฉั่วะ! ฉั่วะ! ฉั่วะ!"
เพียงเสี้ยววินาทีที่ดรีมร่างปีศาจกระโจนเข้าไป โทรลล์นับสิบได้ถูกฉีกกระชากเป็ชิ้นๆ
"ฉั่วะ! ฉั่วะ! ฉั่วะ! ฉั่วะ! ฉั่วะ! ฉั่วะ! ฉั่วะ! ฉั่วะ!"
เพียงไม่กี่อึกใจฝูงโทรลล์นับร้อยได้กลายเป็กองศพอาบเืเต็มห้องไปหมด ร่างของโทรลล์ได้ถูกฉีกเป็ชิ้นๆ กระจัดกระจายเต็มห้อง
ดรีมได้อยู่อย่างนั้นและคอยฆ่าโทรลล์ที่จะมาทางนี้เรื่อยๆ
ตัดมาที่่เวลาฝั่งของฟีรอซ
ฟีรอซใกับภาพที่อยู่ตรงหน้า ปีศาจตัวนั้นได้ฆ่าฝูงโทรลล์เป็ร้อยตัวได้ด้วยตัวเดียว
แข็งแกร่งมาก ตอนนั้นพวกเรารู้ได้ทันทีว่าถ้าไม่หนีพวกเราได้ตายแน่ๆ
ก่อนที่พวกเราจะได้ก้าวขาหนี มันก็ได้พุ่งมาข้างหน้าพวกเรา จากนั้นร่างกายของมันก็เริ่มเปลี่ยนไป
รูปร่างของมันเปลี่ยนกลับกลายเป็มนุษย์ และล้มลง ฟีรอซได้รับร่างคนนั้นไว้ คนๆนั้นคือดรีม ทุกคนใมากที่ปีศาจตัวนั้นคือดรีม และก็ดีใจมากเช่นกันที่ดรีมยังไม่ตาย
พวกเราตัดสินใจที่จะกลับไปรักษาดรีมก่อนแล้วค่อยมาลงหอคอยอีกครั้งภายหลัง
ติดตามตอนต่อไป~~~~
3K
