หอคอยสูงตระหง่านภายในวังหลวงเมืองฉางอัน
พระราชโอรสลำดับที่สองแห่งราชสำนักต้าถัง — หลีจิ่งหาน
กำลังนั่งทอดพระเนตรสวนดอกไม้ด้านหน้ามีถาดขนมที่ขันทีนำมาถวายจากตลาดชาวบ้าน
“วันนี้ลองชิมขนมเปี๊ยะเพฮะเป็ของร้านเล็ก ๆ แต่มีคนแนะนำมาว่า รสดี”
ขันทีหนุ่มยื่นมา พลางค้อมตัวอย่างเคยชิน
เ้าชายพยักหน้าเบา ๆก่อนหยิบขนมขึ้นมากัดคำแรก
แป้งบางกรอบ ถั่วบดเนียนไม่ติดคอ กลิ่นงาและน้ำผึ้งลอยคลุ้ง
และที่ทำให้พระเนตรเบิกขึ้น —ไข่แดงเค็มลาวาไหลเยิ้มแบบไม่เคยััมาก่อน
“ใครเป็คนทำ?”
ขันทีอึกอัก “อุ๊ย ไม่ทราบแน่ชัดพ่ะย่ะฮ่ะเห็นว่าร้านชื่อ ‘ร้านเปี๊ยะตระกูลเซี่ย’ อยู่ในย่านตลาดฝั่งตะวันตก”
หลีจิ่งหานนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มจาง ๆ — รอยยิ้มที่มีเพียงขันทีคนสนิทเท่านั้นจะเห็น
“บอกองครักษ์...ให้ไปตามตัวคนทำขนมมาพบข้าในวันพรุ่ง”
ด้านเซียงเซียง
เธอกำลังแบกถุงแป้งเข้าครัว มือเปื้อนแป้งสีขาวแต่ใจยังฮัมเพลง
ั้แ่ได้ปรับสูตรเปี๊ยะลาวา ร้านก็ขายได้ดีขึ้นเล็กน้อย
แม้แม่เลี้ยงจะไม่ยอมรับว่าฝีมือเธอมีดีแต่ก็แอบเอาสูตรที่เธอเขียนไว้ไปซ่อนเฉย
“แหนะ!อย่าให้ข่อยจับได้เด้อ ว่าเอาไปขายเอาหน้า!”
แม้ปากจะบ่น แต่ในใจลึก ๆก็อดภูมิใจไม่ได้
เพราะขนมเปี๊ยะที่เธอรัก เริ่มได้รับความสนใจทีละน้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น
มีชายหนุ่มแต่งกายในชุดขุนนางกับผู้ติดตามเดินเข้าร้าน
เซียงเซียงไม่ทันได้สังเกต เพราะมัววุ่นอยู่กับการอบรอบใหม่
เสี่ยวหลานรีบปราดเข้าไปเสนอตัวหน้าร้านตามนิสัยประจำ
“ท่านลูกค้า~ ร้านเรามีขนมสูตรโบราณแท้ ๆ ขนมเปี๊ยะถั่วหวานถั่วเค็ม ขนมเปี๊ยะงาดำลูกบัวเ้าค่ะ!”
ชายหนุ่มมองเธอแวบหนึ่ง แล้วตอบเรียบๆ
“ข้าอยากชิม...ของที่อยู่ในถาดมุมโน้น”
เสี่ยวหลานหันไปมองถาดที่วางอยู่ในครัวมุมหนึ่งมีขนมสามชิ้นวางบนใบของต้นส่งมู่ ( 楤木Aralia chinensis) — ขนมที่เซียงเซียงอบไว้ตอนบ่าย
“อันนั้นมันของ…เอ่อ...”
เสี่ยวหลานจะค้าน แต่พอเห็นสายตาอีกฝ่ายก็ต้องยอมส่งให้
องครักษ์หนุ่ม หยิบขนมมากัด
แล้วหลับตาช้า ๆ
...รสหวานพอดี กลิ่นหอมละมุนกรอบนอกนุ่มใน...
แม้ขนมในวังหลวงยังมิอาจทัดเทียมได้
“ข้าอยากพบคนทำขนมชิ้นนี้”
เสี่ยวหลานดีดตัวขึ้นทันที
“ข้าเองเ้าค่ะ!ข้าคือผู้รังสรรค์ขนมล้ำค่านี้ด้วยสองมือนี้เอง~”
กงกงเลิกคิ้วเล็กน้อยมองมือเธอที่สะอาดเกลี้ยงและเต็มไปด้วยเล็บประดับกากเพชรวิบวับ แล้วกล่าว
“ตามข้าไปพบองค์ชายสอง ทรง้าพบเ้า”
หลังจากไปกระซิบบอกแม่เพราะไม่อยากให้เซียงเซียงรู้แล้วเสี่ยวหลานก็รีบขึ้นเกี้ยวที่ทางวังเตรียมมาติดตามหัวหน้าองครักษ์ไปด้วยหัวใจพองโต พร้อมวาดฝันว่าตนอาจได้เป็พระชายา
ครั้นถึงพระตำหนัก
“ เ้าหรือเป็คนทำ?” เ้าชายถาม
“เพคะ” เสี่ยวหลานตอบพร้อมส่งยิ้มหวานบิดตัวไปมา
“จริงหรือ? เช่นนั้น...ข้าขอถาม”
“เ้าใช้ถั่วกวนชนิดใด?”
“แป้งที่ใช้หมักไว้กี่ชั่วยาม?”
“เหตุใดไส้จึงมีลักษณะลาวา ไม่แห้ง?”
เสี่ยวหลานกระพริบตาปริบ ๆ
“เอ่อ...คือ...ข้า...ไม่ได้ใส่ลาวานะเ้าคะมัน...ออกมาเอง”
เ้าชายไม่ตอบ
เพียงยิ้มบาง แล้วถามอีกเพียงคำเดียว
“ร้านนี้อยู่ภายใต้การดูแลของใคร?”
เสี่ยวหลานตอบเสียงใส “บิดาข้าเ้าค่ะ~”
แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ เ้าชายก็ประทานเหรียญทองถุงหนึ่ง แล้วโบกมือให้นางกลับไปโดยมิได้ตรัสอะไร
ด้านหลังร้าน
เซียงเซียงกำลังปิดเตาอย่างเงียบ ๆ
เธอไม่เห็นว่าเสี่ยวหลานถูกรับเข้าวัง
แต่กลับรู้สึกเหมือนกลิ่นบางอย่าง...และสายตาบางคู่
ยังคงติดอยู่ในอากาศ
“รู้สึกเหมือน...ขนมชิ้นนั้นไปถึงคนที่้าแล้วแฮะ...”
[จบตอนที่ 3]
92K
