3 วันผ่านมา เอเรสต์ได้ออกมาจากโรงพยาบาล รวมทั้งใน่เวลาดังกล่าวเขาได้พบคนจากสาธารณสุขมาเยี่ยมและขอเืของเขาไปทำการตรวจสอบ ซึ่งเขาก็ให้แต่โดยดี รวมทั้งได้ทำการศึกษาระบบเพิ่มเติมเหลือเพียงวิธีเปิดมัน
เขานั่งอยู่ที่ริมข้างทางอ่านหนังสือเล่มนึงที่เขียนว่า “ประวัติศาสตร์โลก ฉบับที่ 3” เป็หนังสือที่เขาชอบมากเพราะมีการบรรยายแบบนวนิยาย แต่สอดแทรกไปด้วยความรู้
นับั้แ่ราชวงศ์ซุ่ยล่มสลายในปี ย.ศ 1884 กลุ่มคนที่เรียกนายทุนใหญ่ ได้เข้ามายึดอำนาจ แม้เศรษฐกิจจะรุ่งเรือง แต่ความเหลื่อมล้ำก็เพิ่มพูน จึงมีการประท้วงเกิดขึ้นใน่ 1957 แต่นายทุนใหญ่ไม่ได้สนใจจึงได้จัดตั้งกองกำลังทหารลับมาปราบปรามพวกกบฎ โดยอ้างว่าเป็กลุ่มคนขัดศรัทธาในพระเ้า ซึ่งเอเรสต์ก็เป็นึงในนั้น ความจริงแล้วเขานั้นมีชื่อเดิมว่า จางซู แต่ด้วยการเมืองเข้าจึงต้องเปลี่ยนมาใช้ชื่อนี้แทนและหลบนี้มายังประเทศโฮกง
(เผื่อใครสงสัยนะครับ ประเทศที่ดำเนินเื่อยู่ในตอนนี้คือประเทศโฮกง ซึ่งมาจากฮ่องกงนั่นแหละครับ ส่วนประเทศที่เอเรสต์หนีมานั้นคือประเทจีน)
“ พวกนายทุนใหญ่.... ” เขานั่งคิดวิธีการล้มพวกนายทุนใหญ่ หากใช้วิธีกฎหมายก็คงไม่สามารถทำได้ ในเื่ของกำลัง พวกนั้นก็มีมากกว่า แต่เดี๋ยวนะ... จับโจรก็ต้องใช้โจร ดังนั้นถ้าเราใช้วิธีทางธุรกิจล้มพวกมันหละ? เราถือไพ่เหนือมันก็คือระบบ แต่เราจะหาเงินจากไหนมาทำธุรกิจกัน
“ ระบบมีภารกิจให้โฮสต์ หากทำเสร็จก็จะได้รับแต้มมาเพื่อแลกสิ่งของในร้านค้า โดยร้านค้านั้นจะขายพวก ทักษะ อุปกรณ์ แล้วโฮสต์ก็สามารถนำทักษะเ่าั้มาทำงานเพื่อหารายได้ แต่ร้านค้าก็จะมีสิ่งเรียกว่าบัตร จะแบ่งเป็ บัตรเงิน บัตรทอง บัตรดำ บัตรเพรช หากโฮสต์ทำเป้าหมายหลักของระบบก็จะสามารถปลดล็อคบัตรใหม่ เพื่อใช้ในการซื้อของในระดับสูงขึ้น และสามารถรับรู้ถึงตัวตนของระบบได้ด้วย ” ระบบอธิบายให้กับจางซูฟัง (ขออนุญาตใช้เป็จางซูแทนนะครับ)
“ เยี่ยมมากแต่เอ่อ..เปิดหน้าเมนูขึ้นยังไง ” จางซูถามขึ้น เพราะั้แ่เขาได้ระบบผู้ยิ่งใหญ่มา เขาก็ยังใช้ไม่เป็ ไม่ใช่ว่าเขานั้นไม่กล้าถามเพราะเขากลัวพยาบาลข้างๆ คิดว่าเขาเป็คนบ้าที่คุยกับตัวเอง ไม่งั้นคงถูกส่งไปโรงพยาบาลจิตเวช
“ โฮสต์สามารถดูเมนูได้ที่นาฬิกา ซึ่งระบบได้เตรียมไว้เพื่อโฮสต์โดยเฉพาะ โดยคนอื่นจะมองไม่เห็นมีเพียงโฮสต์เท่านั้นที่รับรู้ถึงนาฬิกา”
เมื่อได้ยินดังนั้นจางซูจึงได้เปิดนาฬิกาขึ้นมาทันทีเพื่อตรวจสอบตนเอง
ข้อมูล
จางซู <นักธุรกิจสิบหยวน><โฮสต์>>
อายุ 26 ปี
เพศชาย
ทักษะ ภาษาจีนขั้นกลาง ‚ ความอดทนขั้นสูง
เงิน 10 หยวน
เมื่อเขาได้ตรวจสอบข้อมูลของตนเองเขาจึงได้สอบถามรับบต่อ “ทักษะที่ปรากฎคือทักษะที่ข้ามีอยู่แล้วใช่ไหม?” ระบบตอบกลับ “ถูกต้องแล้วโฮสต์นี่คือความสามารถเดิมของโฮสต์ โดยทักษะหากซื้อมาแล้วจำเป็ต้องเรียนรู้เสียก่อนเพื่อให้สามารถปรับตัวกับทักษะนั้นๆได้”
เขาพยักหน้าก่อนจะมองไปยังปุ่ม “รับภารกิจ” ก่อนจะมีเสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง “ติง ภารกิจช่วยเหลือผู้สูงอายุข้ามถนนจำนวน 5 คน รางวัลแต้ม 1 แต้ม โทษไม่มี”
เขาพยักหน้าให้กับภารกิจก่อนจะลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสตางค์ที่มีเงิน 10 หยวนอยู่ขึ้นมาและมุ่งไปยังใจกลางเมืองทันที
…
เขาพบกับหญิงชราผู้นึงที่ดูแล้วสุขภาพไม่ค่อยดีนักเมื่อแน่ใจว่าเธอจะข้ามถนนเขาจึงรีบไปช่วยเหลือทันที “ยายครับเดี๋ยวผมช่วยข้ามถนนนะครับ”
“โอ้ขอบคุณมากเลยจ่ะ เด็กสมัยนี้เป็คยดีจริงๆ ” หญิงชรากล่าว
“ ไม่เป็ไรหรอกครับยายนี่เป็เื่ที่เราคนสมัยใหม่ควรจะทำต่างหาก” ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะพาหญิงชราข้ามถนน
เขาได้มองหาผู้สูงอายุคนอื่นๆต่อเพื่อให้ครบตามภารกิจ นี่เป็ครั้งแรกที่เขาคิดว่าการหาผู้สูงอายุข้ามถนนมันยาก !
“ติงคุณได้รับแต้ม 1 แต้ม” แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงของระบบ ความเหนื่อยล้าหายเป็ปริดทิ้ง เขามองดูหอนาฬิกาประจำเมืองเพื่อดูเวลา เนื่องจากนาฬิการะบบนั้นไม่มีที่บอกเวลาจึงจำเป็ต้องยืมของสาธารณะมาใช้สักครู่
“ กว่าจะเสร็จก็เที่ยงพอดี เดี่ยวไปกินซาลาเปาละกัน ” เขากำเงิน 10 หยวนมุ่งหน้าไปยังร้านซาลาเปาและรับประทานมันอย่างเอร็ดอร่อย
เขานั้นพอมีทรัพย์สินอยู่ที่จีน แต่ด้วยการที่โดนรัฐบาลจีนลงบัญชีดำทำให้ไม่สามารถถอนเงินได้ จึงเหลือเงินติดตัวเพียงแค่ 100-200 หยวนเท่านั้น พอใช้จ่ายมาเรื่อยๆ ก็เหลือเพียง 10 หยวนตามที่เห็นนั่นเอง
ประมาณค่ำเขามองไปยังพระจันทร์ ก่อนจะหลับไหลใต้สะพานลอย..
Talk : ตอนนี้ก็ชิลไปก่อนนะครับในอีก 2-3 ตอนพระเอกเราจะมีแต้มมากขึ้นและจะได้เริ่มธุรกิจกันแล้ว ติดตามกันดูนะครับว่าธุรกิจที่พระเอกเราตะทำนั้นคืออะไร และภารกิจหลักของระบบคืออีกอะไร