แม้ว่าตอนนี้เขาจะนั่งอยู่ในรถแต่ก็เปิดกระจกไว้ ถึงจะเป็เวลาหกโมงกว่าแต่ฟ้าก็ยังไม่มืด คนที่เดินผ่านไปผ่านมาสามารถมองเข้ามาเห็นเขาได้ชัด
นักศึกษาที่ผ่านไปมาหันมามองเขาเป็ระยะแน่นอนว่าส่วนมากจะเป็นักศึกษาผู้หญิง เพราะว่านี่คือบริเวณหน้าหอพักนักศึกษาหญิง
“หล่อจัง เขามารอใครอ่ะแก” สาวน้อยในชุดนักศึกษาที่เดินผ่านเขาไปกระซิบกระซาบกัน
อัคนียิ้มกริ่มอารมณ์ดี เขาไม่ได้รู้สึกเก้อเขินที่ถูกจ้องมอง เนื่องจากชินแล้วเขาเป็นักกีฬามักจะเจอสาวๆ มาคอยตามเชียร์ที่ขอบสนามเป็ประจำการถูกจ้องมองและพูดถึงจึงไม่ใช่เื่แปลกใหม่สำหรับเขา
ที่เขาอารมณ์ดีเพราะกำลังคิดในใจว่าถ้าแฟนสาวของเขามาได้ยินสาวๆพวกนี้พูดถึงเขา เธอจะว่ายังไงบ้างนะ
รอไม่นานร่างบางระหงของธารทิพย์ก็เดินลงมาจากตึกเธอสอดสายตาไปมาเพื่อมองหาเขา
อัคนีลงไปเปิดประตูรถให้เธอ “น้ำทางนี้”
เธอยิ้มให้เขาแต่ไม่ได้พูดอะไรก้าวขาขึ้นรถและนั่งอยู่ในนั้น เธอรู้สึกหัวใจพองโตจนแทบจะลอยได้ วันนี้เป็ครั้งแรกที่แฟนหนุ่มของเธอมารับเธอ
อัคนียื้อเวลาไม่ยอมออกรถ
“มีอะไรคะ”เธอเอ่ยถามเขาอย่างอดไม่ได้ เพราะรู้ว่าเขากำลังเรียกร้องความสนใจจากเธออยู่ถ้าไม่ถามก็คงไม่ได้ไปกันสักที
“ดูรอบๆ สิ”
ธารทิพย์หันไปมองรอบๆภายนอกมีคนมองมาประปราย พวกเขากำลังมองเธอและอัคนีอยู่ อีกทั้งเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ากระจกรถฝั่งที่อัคนีนั่งอยู่ถูกเปิดออกกว้างธารทิพย์รู้สึกคันยุบยิบในใจ แบบนี้ทุกคนก็รู้น่ะสิว่าเธอมีแฟนแล้ว
“พี่อาร์มรีบไปเถอะค่ะคนมองใหญ่แล้ว” เธอเอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อของเขา
่เวลานี้เป็เวลาใกล้ค่ำเลิกเรียนคาบสุดท้าย หลายๆ คนเริ่มทยอยกลับหอพัก บางคนก็ออกไปหาอะไรกินเรียกได้ว่าเป็่เวลาที่คนพลุกพล่าน ถ้าเธอยังมัวรีรออยู่ตรงนี้คนเกือบครึ่งหอคงได้เห็นกันหมด
อัคนีอมยิ้ม ออกรถตามที่เธอบอก ตอนที่รอเธอเขาจงใจเปิดกระจกรถเพราะอยากให้คนอื่นเห็นเขาอยากให้คนที่มหาวิทยาลัยของเธอรู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว จะได้ไม่มีใครมาจีบเธอ
“ทำไมมีของแค่นี้ล่ะพี่จะมาส่งวันอาทิตย์เย็นเลยนะ” เขาเหลือบมองกระเป๋าเป้ของเธอ
“มีแค่นี้แหละค่ะน้ำไม่ได้จะย้ายบ้านซะหน่อย จะขนอะไรไปเยอะ”
“ไม่เป็ไร ถ้าลืมของ เดี๋ยวแวะไปหาซื้อเพิ่มเอาก็ได้”
“ไม่เอาค่ะ เปลืองเงิน”
“มีแฟนก็ให้แฟนจ่ายสิครับ”
“พี่อาร์มรวยมากรึไง” ดูสิ เขาอวดรวยอีกแล้วเด็กจบใหม่ที่เพิ่งเริ่มทำงานมีใครฟุ่มเฟือยมือเติบแบบเขากัน
“โบนัสปีนี้ยังเหลือตั้งเยอะ”
“มีก็เก็บไว้บ้างเถอะค่ะ”
“จริงด้วย ไหนจะค่าสินสอดอีก”
ธารทิพย์ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเขาอีกเธอหันไปมองเขาที่กำลังมองตรงไปข้างหน้าเพื่อดูทาง
อัคนีอยู่ในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตกางเกงสแลคสีดำ ผมของเขาถูกเซ็ตจัดทรงไว้เรียบร้อย ข้อมือซ้ายยังสวมนาฬิกาที่ดูเรียบหรูเป็งานเป็การไว้ด้วยกลิ่นอายของหนุ่มวัยทำงานอาบไปทั่วร่าง เขาในตอนนี้ดูแปลกตาไปจากที่เธอเคยรู้จัก มีเสน่ห์ดึงดูดมากกว่าเมื่อห้าปีที่แล้วจริงๆ
“ดีใจแล้วใช่ไหมที่มีแฟนหล่อขนาดนี้น่ะ”เขาเอ่ยหยอกล้อเธอทั้งๆ ที่ยังตั้งใจขับรถอยู่ ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้ม เขารู้ว่าเธอจ้องมองเขามาสักพักแล้ว
“ตั้งใจขับรถไปเถอะค่ะ”
เขาหล่อจริงๆ นั่นแหละ แต่เธอเขินเกินกว่าที่จะชมเขาขนาดเธอไม่เคยชม เขายังหลงตัวเองแบบนี้ ถ้าเธอชมเขาขึ้นมาเกรงกว่าเขาอาจจะเหลิงไปกันใหญ่
เขาพาเธอแวะหาของกินในห้างสรรพสินค้ามีร้านเ้าอร่อยที่เขาตั้งใจพาเธอไปกินด้วยกัน
พอจัดการมื้อค่ำเสร็จเขาพาเธอเดินเล่นอยู่แถวนั้นเพื่อช่วยย่อยอาหาร
“คุณอัค ไหนบอกว่ามีธุระไงคะ”เสียงหวานดังขึ้นตรงหน้า
ตอนนั้นธารทิพย์ไม่ได้อยู่ใกล้อัคนีเพราะเธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำพอเดินกลับออกมายังไม่ทันถึงที่เขายืนอยู่ ก็เห็นว่าเขากำลังคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งผู้หญิงคนนั้นอยู่ในชุดทำงานจากประโยคทักทายนั้นเธอเข้าใจว่านี่คงเป็คนรู้จักของอัคนี
“ผมมีนัดกับแฟนครับ แฟนผมมาแล้ว ขอตัวนะครับ”เขาเอ่ยอย่างมีมารยาท พอเห็นธารทิพย์เดินมาใกล้ก็รีบผละออกมาหาเธอ
ผู้หญิงคนนั้นยังส่งสายตามองตามหลังเขามาอย่างอยากรู้อยากเห็น
“เพื่อนเหรอคะ” พอเขาเดินมาถึงธารทิพย์ก็เอ่ยถาม
“คนที่ทำงานน่ะ ทักทายตามมารยาท”เขาอธิบาย “หึงเหรอ”
“พี่อาร์มมีพิรุธเหรอคะน้ำถึงจะต้องหึง”
“ไม่มี” เขาจะกล้ามีพิรุธกับเธอได้ยังไงกัน
“ดีแล้วค่ะ” เธอพูดอย่างผู้เหนือกว่า“แล้วทำไมพี่อาร์มไม่แนะนำให้น้ำรู้จักเขาล่ะคะ”
“คราวหน้าพี่จะแนะนำนะ”
ความจริงแล้วอัคนีรู้ว่าเพื่อนร่วมงานคนนั้นพยายามทอดสะพานให้เขามาหลายครั้งแล้วทำให้เขาไม่อยากคุยกับเธอเยอะเพราะกลัวว่าเธอจะคิดว่าเขาสนใจเธอ
เขาไม่อยากให้ธารทิพย์ต้องอยู่ในบรรยากาศกระอักกระอ่วนแบบนั้น
เดินเล่นจนเริ่มเหนื่อยแล้วเขาก็พาเธอกลับที่พัก
อัคนีพักอยู่ที่คอนโดซึ่งมีบริเวณกว้างพอสมควรภายในจัดเป็สัดส่วน มีห้องนอนและห้องนั่งเล่น ยังมีโซนห้องครัวเล็กๆ ด้วย
“ที่นี่ค่าเช่าแพงไหมคะ”
“บริษัทจัดให้น่ะ จ่ายราคาพนักงาน”
“ทำไมบริษัทพี่อาร์มดีจังแจกโทรศัพท์ให้ แล้วยังมีที่พักให้ดีแบบนี้อีก”
“ถ้าพี่ขึ้นตำแหน่งสูงๆจะยิ่งดีกว่านี้อีก เลี้ยงน้ำได้สบายเลย ดีไหม”
เขาเดินมากอดเธอจากด้านหลังแล้วก้มลงซบที่ซอกคอของเธอสูดกลิ่นกายของเธอ
ธารทิพย์รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ ไปเดินเล่นมาจนเหงื่อออกเต็มตัวแล้วเธอก็ยังไม่ได้อาบน้ำด้วย “น้ำอยากอาบน้ำแล้วค่ะ พี่อาร์มอย่าเพิ่งมากอดสิน้ำตัวเหม็น”
“ไม่เหม็นซะหน่อย หอมดีออก” ไม่พูดเปล่าปลายจมูกซุกซนของเขายังชอนไชไปมาที่ซอกคอของเธออย่างหยอกล้อ
“พี่ขออาบน้ำด้วยได้ไหมครับ” เขาถามเสียงออดอ้อนถ้าเธอยอมให้เขาอาบน้ำด้วยจะดีแค่ไหนกัน แค่คิดเขาก็รู้สึกคึกคักขึ้นมาแล้ว
“ไม่ได้” เธอจงใจเน้นเสียงเพื่อแสดงความเด็ดขาด
ถึงจะเป็แฟนกันแล้ว แต่การอาบน้ำด้วยกันก็ดูจะสนิทชิดเชื้อเกินไปเวลาเธอขยับจะล้างตรงนั้นตรงนี้ด้วยท่าทางไม่น่าดู เขาคงจะได้เห็นหมดเพราะฉะนั้นต้องมีระยะห่างให้แก่กันบ้าง
อัคนีได้แต่ปล่อยเธอไปอย่างเสียดายวันนี้เป็ครั้งแรกที่เธอมาที่ที่พักของเขา เขาไม่อยากทำให้เธอขยาดและไม่อยากมาอีกเขาต้องทำตัวดีๆ ไว้ก่อน
ธารทิพย์เดินออกมาจากห้องน้ำเธออาบน้ำเสร็จแล้ว
“พี่ซื้อองุ่นไว้ให้ด้วยนะเห็นว่าน้ำชอบกิน” เขาถือจานใส่องุ่นมาวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา เธอเพิ่งกินข้าวมา เผื่อจะอยากกินผลไม้ต่อ
“พี่อาร์มรู้ได้ยังไงคะ”
“แอบได้ยินแม่คุยโทรศัพท์กับน้านุ่มทำไม เป็ความลับเหรอพี่ถึงจะรู้ไม่ได้”
ความจริงแล้วแม่ของเขาตั้งใจบอกเขาว่าธารทิพย์ชอบกินองุ่นพักหลังๆ เวลาเธอกลับบ้านจะต้องให้แม่ของเธอซื้อองุ่นไว้ให้ตลอด แต่ถ้าบอกไปตรงๆว่าแม่ของเขาบอก เขากลัวเธอจะสงสัยว่าทำไมแม่ของเขาถึงต้องบอกเขาเื่เธอ
“ความลับงั้นเหรอ?” ธารทิพย์ทวนคำที่เขาถามเธอมองไปที่จานใส่องุ่นบนโต๊ะด้วยแววตาซุกซน “พี่อาร์มชอบกินน้ำองุ่นไหมคะ”
“อืม ก็ไม่ค่อยชอบนะถ้าน้ำอยากกินเดี๋ยวพี่ลงไปซื้อมาให้ ข้างล่างมีมินิมาร์ช”
“ไม่ค่ะน้ำองุ่นต้องทำเองถึงจะอร่อย เดี๋ยวน้ำทำให้นะ พี่อาร์มไปอาบน้ำก่อนนะ”
อัคนียอมทำตามแต่โดยดีเพราะว่าคืนนี้เขาจะให้เธอยอมตามใจเขา เขาจึงต้องยอมให้เธอก่อน
เวลาที่้าอะไรจากผู้อื่นให้หยิบยื่นผลประโยชน์ให้อีกฝ่ายก่อน ทำให้อีกฝ่ายพอใจ จากนั้นจึงค่อยเอ่ยร้องขอสิ่งที่ตนเอง้าอีกฝ่ายมักจะไม่ปฏิเสธ นี่เป็กลยุทธ์พื้นฐานที่ใช้ได้เสมอ
ก่อนจะไปอาบน้ำ เขาชะเง้อคอมาหาเธอ “น้ำครับพี่เห็นชุดนอนน่ารักเลยซื้อมาให้ คืนนี้ใส่ให้ดูหน่อยนะ”
อัคนีเห็นธารทิพย์มองเขาตาปริบๆรู้สึกว่าเธอน่ารักเหลือเกิน เขาอดใจไม่ไหวจึงยื่นมือมาบีบแก้มเธอเบาๆ ไปหนึ่งทีก่อนจะเดินจากไป
ธารทิพย์ยกมือขึ้นนวดแก้มที่โดนเขาบีบไล่สายตาไปตามถุงกระดาษที่พิมพ์ชื่อห้างสรรพสินค้าเมื่อตอนเย็นที่เธอไปกินข้าวชุดนอนที่เขาบอกน่าจะอยู่ในนั้น เธอหยิบมันออกมาดู ทันทีที่เห็นชุดนั้นเธอก็พูดไม่ออก
นี่มันชุดอะไรของเขาเนี่ย
1K
