พลิกชะตาบุปผาข้ามภพ

        จบงานเทศกาลในเมืองหลวง หลินซานหยางและครอบครัวจึงเตรียมตัวเดินทางกลับหมู่บ้านป่าหมอก

        “ข้าขอบใจเจ้ามากที่มอบสมุนไพรล้ำค่าที่ใช้ถอนพิษให้แก่ข้า บุญคุณนี้ข้าจะไม่มีวันลืม” หลี่เจิ้งพี่ชายของหลี่เหวินกล่าวขอบคุณและโค้งคำนับให้หลินซานหยาง ตอนนี้เขาหายดีแล้ว จึงมาเพื่อขอบคุณหลินซานหยาง

        “ไม่เป็นไรขอรับ พี่ชายอาเหวินก็เหมือนพี่ชายข้า” หลินซานหยางรีบจับไหล่ไม่ให้เขาโค้งคำนับ

        “พวกเจ้าเดินทางดีๆ ไว้มีเวลาข้าจะไปเยี่ยมเจ้าที่หมู่บ้านป่าหมอกอย่างแน่นอน” หลี่เหวินและพี่ชายมาส่งพวกเขาที่หน้าประตูเมือง พร้อมเอ่ยลา

        “แล้วพบกันสหาย” หลินซานหยางเอ่ย

        “ลาเจ้าค่ะท่านลุงทั้งสอง” จิ่นฮวาย่อกายทำความเคารพอย่างงดงาม

        “ข้าลาขอรับท่านลุงทั้งสอง” จิ่นหยางทำความเคารพเช่นกัน ส่วนกู้ชิงชิงที่ยื่นข้างๆ เพียงส่งยิ้ม แล้วเอ่ยกับผู้มาส่งทั้งสองอย่างนุ่มนวล “ไว้พบกันใหม่เจ้าค่ะ”

        เมื่อบอกลากันเรียบร้อย รถม้าก็วิ่งออกจากประตูเมืองหลวงมุ่งสู่เมืองเชียง

        เดินทางตามเส้นทางเดิมที่ใช้ตอนขามา ผ่านป่าเขาทิวทัศน์งดงาม แวะพักในโรงเตี้ยมตามเมืองต่างๆ จนล่วงเข้าวันที่สาม รถม้าวิ่งถึงทางเข้าหมู่เล็กๆ เรียกว่าหมู่บ้านสายลม รถม้าหยุดกะทันหัน จนจิ่นหยางเกือบตกจากเบาะนั่ง

        “เกิดอะไรขึ้น” หลินซานหยางเปิดม่านหน้าต่างออกไปถาม

        “มีคนวิ่งตัดหน้ารถม้าขอรับ” หย่งคังรายงาน

        “มีคนบาดเจ็บหรือไม่” จิ่นฮวาเอ่ยถามอย่างร้อนใจ แล้วทั้งหมดก็ลงจากรถม้าเพื่อไปดูเหตุการณ์ข้างนอก

        บนถนนมีหญิงสาวคนหนึ่งล้มอยู่ แต่ไม่บาดเจ็บเพราะบ่าวหยุดม้าได้ทัน แต่อาจจะหกล้มเพราะตกใจ

        “พี่สาว ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่” จิ่นฮวาเข้าไปพยุงให้นางลุกขึ้น พร้อมสำรวจบนตัวนางว่ามีบาดแผลตรงไหนหรือไม่

        “ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณน้องสาว” หญิงสาวผู้นี้น่าจะอายุประมาณ 15-16 ปี ส่วนจิ่นฮวาตอนนี้อายุ 14 ปีแล้ว

        “ข้าต้องขอโทษที่วิ่งไม่ระวังเจ้าค่ะ” นางก้มหน้าขอโทษทุกคน

        สักพักก็มีหญิงวัยกลางคนแต่งกายด้วยชุดสีแดง เปิดเผยสัดส่วน รีบเดินเข้ามา พร้อมบ่าวชายร่างกำยำอีกสองคน “หยุดเดี๋ยวนี้นะนางตัวดี พวกแกไปจับมันมา” หญิงวันกลางคนสั่งให้บ่าวมาจับตัวหญิงสาวคนเมื่อครู่

        เมื่อบ่าวชายทั้งสองเดินเข้ามา หลินซานหยางจึงยืนขวางไว้ แล้วเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้น ค่อยพูดค่อยจากันได้หรือไม่” หลินซานหยางกล่าวอย่างสุภาพแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

        “หึ!!! ค่อยพูดค่อยจากหรือ เจ้าเป็นใครอย่ามาขวาง ข้าเสียเงินให้พ่อแม่นางแล้ว นางขยะนี่ต้องไปกับข้าวันนี้” หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างโมโห

        “นายท่าน ช่วยด้วยเจ้าค่ะ พวกเขาจะบังคับพาข้าไปขายที่หอนางโลม” หญิงสาวหลบอยู่ข้างหลังเกาะแขนจิ่นฮวาแน่นพร้อมร้องขอให้หลินซานหยางช่วยเหลือ

        “เห็นหรือไม่ว่านางไม่เต็มใจ ท่านจะบังคับนางไปขายในสถานที่เช่นนั้นได้อย่างไร” หลินซานหยางหันมาเห็นสายตาหวาดกลัวของหญิงสาวจึงรู้สึกสงสาร และเมื่อสบตาบุตรสาวเหมือนนางจะสื่อว่าต้องการช่วยหญิงสาวผู้นี้ เขาจึงช่วยพูดให้

        “นี่คุณชายท่านนี้ ข้าทำการค้า เมื่อเสียเงินลงทุนแล้วย่อมต้องได้กำไร ท่านอย่ามายุ่งเกี่ยวเรื่องผู้อื่นจะดีกว่า” หญิงวัยกลางคนเห็นรูปลักษณ์และการแต่งตัวของหลินซานหยางและคนอื่นๆ จึงคิดว่าต้องเป็นคนที่มีอำนาจแน่ นางจึงยอมสงบลงแล้วเจรจาด้วยดีๆ

        “เช่นนั้นท่านซื้อนางมาเท่าไหร่ข้าให้ท่านสองเท่า” จิ่นฮวาเสนออย่างใจเย็น

        “คุณหนูเรื่องเช่นนี้ล้อเล่นไม่ได้” หญิงวัยกลางคนกล่าว

        “ข้ามิได้ล้อเล่น ข้าขอไถ่ตัวนางจากท่าน” จิ่นฮวากล่าวอย่างหนักแน่น

        หญิงวัยกลางคนหันมามองที่หลินซานหยาง เมื่อเขาพยักหน้ายืนยันนางจึงยอมตกลง

        “ข้าซื้อนางมาจากบิดามารดา 10 ตำลึงทอง” นางเอ่ยกับจิ่นฮวา

        “ได้ข้าให้ท่าน 20 ตำลึงทอง แลกกับสัญญาขายตัวของนาง” จิ่นฮวากล่าวพร้อมทำทีเป็นล้วงในแขนเสื้อ แล้วนำตั๋วเงินใบละ 10 ตำลึงทองออกจากแหวนมิติสองใบ

        “ตกลง” เมื่อตกลงกันเรียบร้อย หญิงวัยกลางคนจึงยอมมอบสัญญาของหญิงสาวให้แล้วจากไป

        “บ้านท่านอยู่ที่ใดพวกข้าจะไปส่ง” จิ่นฮวายื่นหนังสือสัญญาให้นางแล้วกล่าวว่าจะพากลับบ้าน

        “ข้า... ข้ากลับบ้านไม่ได้แล้ว” หญิงสาวพูดอย่างหวาดกลัว

        “ทำไมล่ะเจ้าคะ” จิ่นฮวาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมนาง

        “หากข้ากลับไปจะต้องถูกเอาไปขายอีกแน่เจ้าค่ะ” นางเล่า

        นางมีนามว่า หวังเม่ยเม่ย เกิดที่หมู่บ้านสายลม แต่เมื่ออายุห้าขวบเข้าพิธีปลุกพลังปราณ นางไม่มีพลังปราณเลยแม้แต่น้อย ทำให้ถูกผู้คนรังเกียจ หาว่าเป็นขยะ จึงถูกกลั่นแกล้งมาตลอด

        เมื่อสองวันก่อนหญิงคนเมื่อครู่มาที่หมู่บ้าน เห็นว่านางหน้าตางดงาม จึงขอซื้อนางจากบิดามารดา เสนอเงินให้ 10 ตำลึงทอง ครอบครัวนางยากจน บิดามารดาจึงไม่ลังเลเลยที่จะขายขยะไร้ค่าอย่างนาง เพื่อแลกกับเงิน 10 ตำลึงทอง

        วันนี้หญิงผู้นั้นและลูกน้องกำลังจะพานางออกจากหมู่บ้าน พอดีสบโอกาสตอนเผลอ นางจึงวิ่งหนีออกมา แล้วไม่ทันมองทางจึงตัดหน้ารถม้า แล้วสะดุดล้มด้วยความตกใจ

        “ให้ข้าตรวจดูได้หรือไม่เผื่อช่วยอะไรท่านได้ ข้าพอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเม่ยเม่ยก็ยื่นมือให้จิ่นฮวาจับชีพจร นางส่งพลังปราณเข้าไปสำรวจ พบว่าเม่ยเม่ยไม่มีพลังปราณไหลเวียนแม้แต่น้อยจึงปล่อยมือ แล้วส่ายหน้าหากมีพลังปราณสักนิดยังพอที่จะฝึกฝนได้ถ้าอาศัยผักพลังวิญญาณ แต่นี่นางกลับไม่มีกระแสปราณไหลเวียนในตัวเลย

        “ไม่เป็นไรนะพี่สาว หากท่านไม่มีที่ไปก็ไปอยู่ที่บ้านข้าก่อนแล้วกัน” จิ่นฮวาเอ่ยอย่างเวทนาในชะตากรรมของหญิงสาว นางเคยเป็นขยะของตระกูลหลินมาก่อนย่อมรู้ดี ว่าหญิงสาวคงลำบากมามาก

        “ขอบคุณคุณหนูที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ” หวังเม่ยเม่ยรีบคุกเข่าขอบคุณจิ่นฮวา

        “ลุกขึ้นพี่เม่ยเม่ย ไม่ต้องคุกเข่า” จิ่นฮวารีบพยุงนางให้ลุกขึ้น พร้อมส่งผ้าเช็ดหน้าให้นางเช็ดน้ำตา

        “ท่านพ่อท่านแม่ไม่ว่าอะไรใช่ไหมเจ้าคะ ที่ลูกจะพาพี่เม่ยเม่ยกลับไปกับเรา” จิ่นฮวาถามความเห็นของบิดามารดา

        “แล้วแต่เจ้าเห็นสมควรเถอะ” บิดากล่าว มารดาก็พยักหน้าเช่นกัน ทั้งคู่มองหวังเม่ยเม่ยด้วยแววตาเวทนาสงสาร นึกถึงอดีตที่บุตรสาวของตนก็เคยต้องทนทุกข์กับคำว่าขยะเช่นกัน

        เมื่อตกลงกันได้แล้ว ทั้งหมดจึงเริ่มเดินทางอีกครั้งเมื่อเข้าพักโรงเตี้ยมในเมืองถัดไป จิ่นฮวาจึงพาหวังเม่ยเม่ยไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว

        “ชุดนี้เหมาะกันพี่เม่ยเม่ยมากเจ้าค่ะ” จิ่นฮวาเลือกชุดให้นางอย่างสนุกสนาน

        ทั้งสองคุยกันถูกคออย่างมาก คงเพราะจิ่นฮวาไม่ค่อยมีเพื่อนวันใกล้เคียงกัน เมื่อเจอพี่สาวอายุมากกว่าแค่ไม่กี่ปี จึงสนิทกันอย่างรวดเร็ว

        เดินทางอีกเพียงหนึ่งวันก็ถึงเมืองเชียง และกลับถึงหมู่บ้านป่าหมอกในเวลาบ่าย บ่าวไพร่ต่างออกมารอรับเจ้านายที่หน้าประตูอย่างยินดี

        “ข้าซื้อของมาฝากจากเมืองหลางเยอะแยะเลย อยู่บนรถม้า พวกเจ้าเอาไปแบ่งกัน” จิ่นฮวาบอกกันบ่าวไพร่อย่างใจดี

        “ขอบคุณเจ้าค่ะ/ขอรับ คุณหนู” ทุกคนกล่าวพร้อมกันอย่างยินดี เจ้านายทุกคนไม่เคยตระหนี่กับพวกเขาเลย มักมีของฝากหรือรางวัลให้กับบ่าวไพร่เสมอ พวกเขารู้สึกโชคดีมากที่ได้มารับใช้ที่นี่

        “นี่คือพี่หวังเม่ยเม่ย นางจะพักที่นี่ในฐานะสหายของข้า ฝากพวกเจ้าดูแลนางด้วย จิ่นฮวาแนะนำหวังเม่ยเม่ยให้ทุกคนรู้จัก บ่าวไพร่จึงทำความเคารพนาง

        “พี่เม่ยเม่ยท่านพักห้องรับแขกที่เรือนใหญ่แล้วกัน ลี่ฟางเจ้าพานางไปดูห้องที” จิ่นฮวาสั่งให้สาวใช้พาหวังเม่ยเม่ยไปที่พัก

        “พวกเจ้าก็กลับไปพักผ่อนได้แล้ว เดินทางมาเหนื่อยๆ” หลินซานหยางเอ่ยกับลูกๆ และภรรยา และทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน