หลังจากที่ชาวเมืองพูดถึง “หอคอยแห่งความทรงจำ”
โจบองกับเรมี่ก็หันมามองหน้ากัน
“เอาล่ะ!” โจบองะโขึ้นอย่างมั่นใจ “งั้นเราไปที่นั่นกันเลย!
เลี้ยวซ้ายตรงหัวมุมแล้วตรงไปสินะ!”
เรมี่พยักหน้า “ใช่แล้ว! ผ่านร้านขนมปังปีศาจข้างทางแล้วขึ้นบันไดเวทมนตร์ไปก็ถึงเลย!”
อาเทมอสที่ฟังอยู่ นิ่งเงียบไปสามวินาที ก่อนจะหรี่ตา “พวกเ้ารู้เหรอว่าหอคอยอยู่ที่ไหน?”
…
“เอ่อ…”
…
“ไม่รู้เลยสักนิด” เรมี่ตอบพลางยิ้มแห้ง
“ข้าแค่พูดให้ดูเท่ๆ เฉยๆ” โจบองหัวเราะเจื่อนๆ
“เผื่อชาวเมืองจะประทับใจแล้วพาเราไปส่ง”
อาเทมอสถอนหายใจ “ให้ตายเถอะ…”
อาเทมอสหันไปหาหญิงชราหัวหน้าหมู่บ้าน
“พวกเราต้องไปที่นั่น ยังไงก็ต้องมีเส้นทางใช่ไหม?”
หญิงชรานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงเ็า
“แม้แต่ชาวเมืองเอง ก็ไม่มีใครอยากไปที่นั่น”
“แล้วพวกเ้าคิดว่าจะไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?”
ชาวเมืองหลายคนพยักหน้าตาม
“หอคอยแห่งนั้นถูกปกป้องด้วยเวทมนตร์โบราณ…
ผู้ที่้าไปถึงที่นั่นต้องผ่าน 3 ด่านทดสอบเสียก่อน”
โจบองหูตั้งทันที “3 ด่าน!? มันคืออะไร!?”
ชาวเมืองกระซิบกันไปมาอย่างลังเล แต่ในที่สุด
ชายชราคนหนึ่งก็ก้าวออกมาและพูดขึ้นด้วยเสียงเคร่งเครียด
“พวกเ้าต้องใช้ ‘สามสิ่ง’ จากเมืองแห่งหมอกนี้เพื่อผ่าน 3 ด่านไปให้ได้”
!
1️⃣ “ด่านแรก - สะพานหมอกมายา” ????️
• ผู้ที่้าข้ามสะพานต้องใช้ “อำพันหมอก” เพื่อสร้างเส้นทางที่แท้จริงขึ้นมา
• ถ้าไม่มีอำพันหมอก พวกเขาจะ เดินตกลงไปในหมอกนิรันดร์ และไม่มีวันกลับมาได้อีก
• อำพันหมอกเป็แร่เวทมนตร์ที่หาได้เฉพาะใน “ป่าหมอกต้องห้าม”
ทางตอนเหนือของเมือง
2️⃣ “ด่านที่สอง - ประตูแห่งความทรงจำ” ????
• ประตูนี้สามารถเปิดได้ก็ต่อเมื่อ “ผู้ที่กล้าท้าทายมัน” ถือครอง ‘อัญมณีแห่งอดีต’
• อัญมณีนี้ ซ่อนอยู่ในสุสานโบราณของเมือง ซึ่งว่ากันว่า
เต็มไปด้วยดวงิญญาของผู้ที่เคยพยายามไปที่หอคอย
แต่ล้มเหลว
3️⃣ “ด่านสุดท้าย - เงาของผู้พิทักษ์” ????️
• เมื่อถึงหน้าหอคอย ผู้ท้าทายต้องเผชิญหน้ากับ ‘เงาของตนเอง’
• พวกเขาต้องใช้ “โลหิตแห่งเงา” เพื่อปลดผนึกเข้าไป
• โลหิตแห่งเงาสามารถหาได้จาก “บ่อน้ำต้องห้าม”
ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในใจกลางเมืองหมอก
หลังจากชาวเมืองอธิบายจบ พวกเขาก็ยังคงมีสีหน้าหวาดกลัว
“ไม่มีใครเคยผ่านทั้ง 3 ด่านสำเร็จ… และไม่มีใครอยากลอง”
หญิงชราหัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้น
“แต่ถ้าพวกเ้ายังยืนกรานจะไป…
ข้าจะบอกให้ว่าใครอาจช่วยพวกเ้าได้”
หญิงชราหันไปหาหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลัง
เธอมี ดวงตาสีแดงเจิดจ้า และเส้นผมสีเงินยวง ยาวสยายเหมือนม่านหมอก
เธอจ้องพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว ราวกับเฝ้าสังเกตพวกเขามาตลอด
“เซริน” หญิงชราเรียกชื่อเธอ
หญิงสาวที่ชื่อเซรินก้าวออกมาอย่างเงียบๆ
ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่เรมี่ อาเทมอส และโจบอง
“ถ้าพวกเ้า้าไปที่หอคอยแห่งความทรงจำ…”
“พวกเ้าคง้าข้าล่ะสิ”