รุ่งเช้าวันต่อมา ภูมินตื่นแต่เช้าแต่งตัวหล่ออย่างที่ไม่เคยแต่งมาก่อน เขารีบวิ่งลงมาจากบนห้องเพื่อที่จะมาสั่งแม่ครัวให้เตรียมอาหารขึ้นโต๊ะไว้ พร้อมกับส่งคนรถไปรับน้ำมนต์กับแม่เเต่เช้า..วันนี้เหมือนวันพิเศษมีการจัดตกแต่งดอกไม้บนโต๊ะอาหารด้วย ร่างสูงโปร่งที่ยังอยู่ในชุดนอนเดินงัวเงียลงมาจากบนบ้านเขาเดินตรงมาที่โต๊ะอาหารและกำลังจะใช้มือจ้วงตักอาหารบนโต๊ะมากินแก้ง่วง ตุ่บ!!
"โอ้ยพ่อ!!..นี่ทำอะไรเนี่ย ผมเจ็บนะ!"
"กับข้าวบนโต๊ะทุกอย่างเตรียมสำหรับแขกของฉัน แกไม่เกี่ยว! ถ้าอยากกินไปหากินข้างนอกหรือไม่ก็ไปกินที่ครัว"
"แขกอะไรมันจะสำคัญขนาดนั้นพ่อ ผมกินแค่คำสองคำเอง มันไม่พร่องหรอกน่ะ"
"จะแค่ครึ่งคำแกก็กินไม่ได้ แล้วนี่ทำไมแกยังอยู่ในบ้านอีก เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ พี่สาวแกก็ออกไปตั้งเเต่เมื่อวานแล้วนี่นา"
"พอดีเมื่อวานผมมีการบ้านที่จะต้องทำให้เสร็จ ก็เลยอยู่ในบ้านก่อน กะว่าจะออกไปเช้านี้แหละ.."
"ก็ดี..หวังว่าแกจะรีบออกไปก่อนที่แขกฉันจะมาถึงนะ"
"ตามนั้นแหละ..ไปหาอะไรกินในครัวดีกว่า..เป็ลูกชายแท้ๆแต่กินข้าวบนโต๊ะอาหารไม่ได้ ต้องไปหากินในครัวเหมือนคนใช้ เจริญล่ะบ้านนี้!"
"แกนี่มันชอบบ่นจริงๆเลย รีบๆกินรีบออกไปเลย" ภูมินหันมาจัดเตรียมโต๊ะอาหารต่อหลังจากที่ปะทะริมฝีปากกับลูกชายไปเมื่อสักครู่ ไม่นานนักปอร์โต้ก็เดินถือถ้วยข้าวต้มขึ้นไปบนห้อง หลังจากนั้นสักพักใหญ่ๆ เขาก็กลับลงมาพร้อมกับชุดที่พร้อมเที่ยวจากนั้นเขาก็เดินหล่อๆออกจากบ้านไป วันนี้ปอร์โต้เลือกบิ๊กไบค์คันโปรดเพื่อออกไปโลดเเล่นข้างนอก ภูมินเห็นว่าลูกชายตัวแสบได้ออกไปพ้นบ้านแล้วเขาก็รู้สึกโล่งใจ ไม่นานนักรถที่เขาให้ไปรับมินตรากับน้ำมนต์ก็มาถึง…ภูมินถอดผ้ากันเปื้อนยื่นให้คนใช้แล้วรีบวิ่งออกไปต้อนรับที่หน้าบ้านทันที
"เชิญครับคุณมินตรา หนูน้ำมนต์ ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์อัครบดี ทำตัวตามสบายได้เลยนะครับ มากันเเต่เช้าคงยังไม่ได้ทานอะไร..เดี๋ยวเชิญข้างในก่อนดีกว่าครับ ผมเตรียมกับข้าวไว้เยอะแยะเลย วันนี้ให้เกียรติผมได้เป็เ้าภาพเลี้ยงอาหารคุณมินตรากับลูกสาวสักมื้อนะครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
"เชิญครับ" ภูมินทำหน้าที่เป็เ้าบ้านที่ดีเชิญน้ำมนต์และแม่เข้ามานั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน ณ ตอนนั้น..น้ำมนต์ตื่นเต้นกับภายในบ้านจนลืมหิวข้าวไปแล้วด้วยซ้ำ เธอไม่ลืมที่จะยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปทุกมุมและทุกอิริยาบถของคนภายในบ้าน
"น้ำมนต์ ทานข้าวก่อนสิลูก…เก็บมือถือก่อนอย่าเสียมารยาท!"
"ไม่เป็ไรครับคุณมิน วัยรุ่นก็แบบนี้แหละต้องอยากรู้อยากเห็นเป็เื่ธรรมดา ตามสบายเลยนะหนูน้ำมนต์ คิดซะว่าที่นี่เป็บ้านของหนูอีกหลังนึงก็แล้วกัน"
"ขอบคุณค่ะคุณลุง"
"น้ำมนต์!!" มินตราส่ายหน้าไปมาเพื่อจะบอกว่านี่คือการเตือนครั้งสุดท้ายจากเธอ เพราะถ้าน้ำมนต์ไม่ฟัง เธอจะพาน้ำมนต์กลับทันที น้ำมนต์ทำหน้าหงอย ค่อยๆลดมือถือลงก่อนจะเปลี่ยนมาจับช้อนและส้อมเพื่อเริ่มทานข้าวร่วมกับภูมิน ทั้งมีมินตราอยากให้น้ำมนต์ให้เกียรติเ้าบ้านด้วยนั่นเอง
"โทษทีครับ..พ่อดีผมลืมของ..กะว่าจะมาเอา…..นี่เธอ!!"
"นี่นาย!!"
"สองคนนี้รู้จักกันด้วยเหรอ?"
"ไอ้!!..อ่อผมลืมแนะนำไปครับ นี่ปอร์โต้..ลูกชายของผมเองครับ กลับมาเอาของไม่ใช่หรอปอร์โต้ รีบไปเอาซะสิ!"
"นี่ตกลงแขกคนสำคัญของพ่อ คือยัยนี่เองหรอครับ!!"
"สรุปแล้ว ลูกรู้จักกับคุณปอร์โต้หรอน้ำมนต์?"
"ไม่รู้จักและก็ไม่อยากรู้จักด้วยค่ะ!! น้ำมนต์ขอตัวก่อนนะคะแม่..เหม็นขี้หน้า!!ขอโทษนะคะคุณลุง" น้ำมนต์ลุกออกจากโต๊ะกินข้าวเเล้วรีบสาวเท้าเดินออกไปข้างนอก เพียงไม่อยากเห็นหน้าปอร์โต้ เพราะพวกเขาสองคนเพิ่งจะมีเื่กันไปเมื่อวานนี้เอง เเต่เเน่นอนว่านี่มันเป็เขตบริเวณในบ้านของเขาซึ่งตัวเขาเองก็มีสิทธิ์จะเดินไปได้ทุกที่ที่เขาอยากไป
"นี่ยัยปากจัด มาคุยกับฉันให้รู้เื่เดี๋ยวนี้นะ เธอเอาเื่เมื่อวานไปฟ้องพ่อฉันใช่ไหม อ๋อ..คิดว่าสนิทกับพ่อฉันแล้วฉันจะกลัวเธอหรอ ไม่เว้ย!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ..นี่เธอจะเดินไปไหนเนี่ย!!"
"ก็เดินหนีคนปากเสียอย่างนายยังไงล่ะ แล้วนี่ตามฉันมาทำไม..ไม่มีที่อื่นให้เดินแล้วหรือไง!!"
"ใครว่าฉันเดินตามเธอ ที่นี่มันบ้านของฉัน ทุกตารางเมตรเป็ของฉัน ฉันจะเดินไปที่ไหนก็ได้ แล้วนี้เธอมาทำอะไรอีก อย่าบอกนะว่า!!!..
"อะไร?"
"เธอ!!..เธอมาสืบเื่ของบ้านฉันไปเขียนข่าวใช่ไหม!! วันก่อนฉันเห็นเธอ เธอก็ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรก็ไม่รู้ แถมยังมีกล้องด้วยเป็นักข่าวจากสำนักไหนล่ะ!!"
"พูดบ้าอะไรของนายเนี้ย…คุณลุงก็แค่ชวนฉันกับแม่มากินข้าวเพื่อเป็การขอโทษที่ลูกชายของเขาทำเื่เลวๆไว้กับฉันยังไงล่ะ"
"อ๋อ..ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างในนั้นแม่ของเธอหรอ โอ้โห ทำงานกันเป็ขบวนการ คงคิดสินะว่าเอาแม่มาบังหน้าเพื่อให้พ่อให้หลงรัก แล้วจะมาหาข่าวจากบ้านของฉันไปเขียนเสียๆหายๆฉันรู้ทันเธอนะ!!"
"นายนี่ไปโดนตัวไหนมาเนี้ย…บ้าจนเพ้อแล้วงั้นหรอ!"
"อ๋อ..นี่เธอว่าฉันบ้าใช่ไหม..ได้!! คิงคอง!! คิงคองลูก!!" น้ำมนต์เริ่มใจไม่ดีมองซ้ายทีขวาทีด้วยความกลัว ว่าปอร์โต้จะแกล้งอะไรเธออีก..แถมตอนนี้ปอร์โต้ก็เรียกคิงคองเอาเป็เอาตายซะด้วย..
"น่ะ..นี่..นี่บ้านนาย..เลี้ยงคิงคอง..ด้วยหรอ!!"
"ก็ใช่น่ะสิ แล้วฉันก็จะให้คิงคองมาจัดการกับเธอ คิงคองลูกอยู่ไหนเนี้ย!!..มาหาพ่อหน่อยลูก คิงคอง!!"
"นี่นายใจเย็นๆก่อนนะ มันไม่ใช่เื่ใหญ่ขนาดนั้นสักหน่อย ฉันขอโทษแล้วกันที่ฉันว่านาย หยุดเรียกมันก่อนได้ไหมล่ะ!!"
"ไม่ทันแล้วล่ะ..คิงคองมานี่ลูก!!" น้ำมนต์กลัวถึงสิ่งที่ปอร์โต้กำลังเรียกหาและถ้าเธอหนีตอนนี้ก็คงจะไม่ทันแล้ว น้ำมนต์ตัดสินใจะโขึ้นเกาะหลังของปอร์โต้จนอยู่ในท่าขี่ม้าส่งเมือง เธอเกาะเเน่นและไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ เพราะเธอไม่คิดว่าเื่เล็กๆแค่นี้ปอร์โต้ถึงขั้นจะเรียกคิงคองมาจัดการกับเธอ..อีกอย่างตอนนี้เธอคิดว่าตัวเองอายุยังน้อย ยังมีประสบการณ์ไม่มาก เธอไม่ควรมาจบชีวิตที่นี่เอาง่ายๆ…
1K
