คิดถึงเื่ราวที่ผันผ่าน
คิดถึงวันวานที่โหยหา
คิดถึงกาลเวลาที่จากมา
คิดถึงทุกคราคนที่จากไกล
“ทไทยแย่แล้ว เมียเอ็งอาการหนักมากเลย เองรีบกลับไปดูเร็วๆ เถอะ”
ทไทยกำลังเดินกลับบ้าน ซึ่งเดินมาจนถึงกลางทาง สมยศก็วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหาอย่างไม่รอช้า มาหยุดพูดด้วยท่าทางเหนื่อยๆ แบบจุกๆ เพราะวิ่งส่งข่าวให้ทไทยได้รับรู้ ดีที่ว่ามาเจอทไทยระหว่างทางก่อน จึงไม่ต้องวิ่งไปจนถึงโรงเรียนที่ทไทยทำงานอยู่
ทไทยได้รับข่าวสารนั้น ก็เบิกตากว้างอย่างใเป็อย่างมาก รีบวิ่งนำสมยศไปแบบไม่คิดจะรั้งรอกันเลยสักนิด เพราะจิตใจตอนนี้กำลังเป็ห่วงพะว้าพะวัง อยู่กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็ภรรยาของตนเอง ที่เจ็บออดๆ แอดๆ ทรงๆ ทรุดๆ มาได้สักพัก ซึ่งมาวันนี้นี่แหละที่ได้รับข่าวที่ทำให้หัวใจหล่นร่วมไปอยู่ที่ตาตุ่ม และทั้งกระทบจิตใจเป็อย่างมาก
“ประคองเป็ยังไงบ้าง ประคอง!!??......”
ทไทยเข้ามานั่งลงใกล้ๆ กับที่ประคอง ซึ่งผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็ภรรยา ที่นอนทำสีหน้าบิดเบี้ยว มือกุมท้องเหมือนเ็ปเอามาก
“ใครไปหารถมาให้ที ฉันจะพาประคองไปหาหมอ”
ทไทยเห็นอาการของประคองที่ดูทุรนทุราย แล้วก็คิดว่าประคองคงไม่ไหวแน่แล้ว จึงร้องะโบอกญาติที่กำลังมาเฝ้าดูอยู่ตรงนั้น ให้ช่วยไปหารถยนต์ให้ เพื่อจะได้พาประคองไปโรงพยาบาลที่ในตัวเมือง
“เดี๋ยวไปหามาให้”
จอมพล ซึ่งเป็ญาติ และเป็หนึ่งในผู้มาดูอาการของประคอง ก็ได้เดินออกจากตรงนั้น รีบไปหารถยนต์มาอย่างเร็วไว เพราะไม่อยากรอท่ามาไปกว่านี้ เพราะชีวิตหนึ่งในตอนนี้เป็ตายเท่ากัน
บรื้นนน!!!!...... บรื้นนน!!!!......
“รถมาแล้ว...... รถมาแล้ว เอาประคองลงมาได้เลย”
ไม่ถึงสิบห้านาที เสียงรถยนต์ก็ดังแว่วมาใกล้ๆ มาจอดสนิทลงที่ใต้ถุนบ้าน และจากนั้นก็มีเสียงของจอมพล ร้องะโดังขึ้น เพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา ในการขึ้นไปบนเรือน ซึ่งคนที่อยู่กันบนเรือนก็ได้ยินกันอย่างชัดเจนโดยถ้วนทั่ว
“อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็ได้เจอหมอแล้ว เดี๋ยวก็จะดีขึ้นแล้ว”
ทไทยก็ได้ยินร้องะโบอกของจอมพลนั้นด้วยเหมือนกัน จึงช้อนอุ้มร่างของประคองขึ้นมา พร้อมกับทั้งปลอบประโลม อย่างเป็การให้กำลังใจ โดยที่สองเท้าก็ก้าวยาวๆ ตรงไปยังบันไดบ้าน ก้าวลงอย่างระมัดระวัง
“เดี๋ยวฉันไปด้วยคน”
ทไทยอุ้มประคองเข้าไปภายในรถ แต่ยังไม่ทันที่จะปิดประตูรถ เสียงของทองก้อนก็ดังขึ้น และร่างบางของทองก้อน ก็แทรกเข้ามานั่งภายในรถ และนั้นก็ไม่ให้ต้องเสียเวลากันอีกต่อไป รถยนต์คันดังกล่าว ก็พาคนป่วย ที่มีการอาการเป็ตายเท่ากัน เดินทางไปโรงพยาบาลอย่างไม่รอช้า
รถยนต์พาคนป่วยมาถึงโรงพยาบาล พยาบาลก็นำร่างของคนป่วยเข้าห้องฉุกเฉินไป เป็นานร่วมเกือบๆ สามสิบนาทีได้ หมอก็เปิดประตูห้องฉุกเฉินออกมา ทไทยและทองก้อนและญาติบางคนที่มาด้วยกัน ต่างรีบรุดเข้าไปหาหมอทันที
“หมอครับ เมียผมเป็ยังไงบ้างครับ??”
ทไทยเอ่ยถามถึงอาการของประคอง ด้วยท่าทีที่ร้อนรนใจ และกระวนกระวายใจ ก็จะไม่ให้เป็อย่างนี้ได้ยังไง ก็ประคองเป็ภรรยาของทไทยนี่นะ ถึงแม้ว่าการแต่งงานระหว่างทไทยกับประคอง จะเกิดจากความเห็นพ้องต้องกันของทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ตามที แต่พออยู่กัน มีลูกด้วยกัน ก็มีความผูกพัน และมีความรักเกิดขึ้นในกันและกัน
“คนไข้ที่ชื่อประคองใช่ไหมครับ??”
หมอถือถึงชื่อคนไข้ เพื่อความแน่ใจว่าถูกคน เพราะในห้องฉุกเฉินมีคนไข้ที่เข้ามารับการรักษาเยอะอยู่พอสมควร หมอจึง้าชื่อคนไข้ก่อน จะได้แจ้งอาการของคนไข้ให้ญาติรู้อย่างถูกคน
“ใช่ครับ เมียผมชื่อประคองครับ”
ทไทยกล่าวยืนยันชื่อภรรยาของตัวเองให้หมอได้รับทราบ
“คนไข้มีอาการทรุดหนัก ซึ่งหมอต้องบอกว่าให้ญาติทำใจไว้ได้เลย คนไข้อยู่ได้ไม่พ้นคืนนี้ครับ”
และนั้นคือคำพูดที่หมอพูดบอกให้ทไทย รวมถึงญาติๆ ได้รับรู้รับฟัง ซึ่งญาติๆ หนึ่งในจำนวนที่ฟังอยู่นั้น ก็รวมทองก้อน ซึ่งเป็ญาติห่างๆ แต่ก็สนิทกับประคองอยู่มากพอสมควร มากจนไว้เนื้อเชื่อใจกันและกันว่างั้น
ซึ่งในครั้งนั้นนั้งเอง ทองก้อนก็ได้เห็นน้ำตาลูกผู้ชาย ที่กำลังจะสูญเสียภรรยาไป โดยทไทยนั้นร้องไห้ออกมาอย่างไม่คิดจะอายใคร และนั้นก็ทำให้ทองก้อนรู้ว่า ทไทยนั้นเป็คนจิตใจอ่อนไหวมากอยู่พอสมควร ซึ่งประคองแต่งงานอยู่กินกับทไทย จนมีลูกด้วยกันเก้าคน และในตอนนี้บางคนก็ยังเล็กนัก
๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔
3K
