“เป็ไปไม่ได้ แกฝึกวรยุทธ์ได้อย่างไร”หลินหมางไม่เชื่อายตาตัวเอง เขาพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ร่างกายของเขาสั่นด้วยความกลัว
“งั้นนี้จะพิสูจน์ให้แกได้เชื่อ” หลินเฟิงพูดจบก็พุ่งไปอยู่ข้างหน้าหลินหมางที่พยายามลุกขึ้นมา
ปังงง!!
เมื่อหลินเฟิงมาอยู่หน้าหลินหมาง เขาก็เตะใส่หลินหมางจนกระเด็นล้มลงไปกับพื้นอีก ครั้งนี้เขาเตะแรงกว่าเดิม เขา้าสั่งสอนให้หลินหมางรู้ว่าต่อจากนี้ไม่ควรมายุ่งกับเขาและควรจะไปเตือนหลินฮุยด้วยอีกคน
อัก!!
หลินหมางกระอักเืออกมาคำใหญ่กว่าเดิม เขานอนอยู่กับพื้นถึงกับตัวสั่นสะท้านด้วยความกลัว ใครจะไปคิดว่าอยู่ดีๆเ้าสวะที่ร่างกายอ่อนแอเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้า จะสามารถฝึกฝนวรยุทธ์ได้แล้ว และยังมีฝีมือรุดหน้ามากกว่าคนที่ฝึกฝนมานานกว่าเขาได้อีกด้วย ถึงหลินหมางจะไม่ใช่อัจฉริยะแจ่เขาก็ฝึกมาแล้วประมาณ 3 ปี และไม่ควรด้อยกว่าหลินเฟิงที่ฝึกได้เต็มที่ก็เดือนสองเดือน
“ทำไมเ้าถึงฝึกวรยุทธ์ได้?” หลินหมางถามด้วยความสงสัย แน่นอนว่าน้ำเสียงของเขาตอนนี้ไม่มีความดูถูกเหยียดหยามอีกต่อไป เพราะตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความกลัว ถึงสถานะของหลินเทียนจะไม่ใช่ผู้าุโในตระกูลแล้ว แต่ก็ใช่ว่าใครจะรังแกเขาได้ ยิ่งหลินเฟิงที่อยู่ดีๆก็มีวรยุทธ์ด้วยแล้ว ทำให้เขาไม่แกล้าไปเกี่ยวข้องหรือหาเื่กับหลินเฟิงอีกแน่นอน
หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาทำเพียงแค่หันหลังและเดินจากไป เขาคร้านเกินจะสนใจ เขาไม่้ายุ่งเกี่ยวหรือบอกอะไรใครในตอนนี้ เขายังอยากเก็บเป็ความลับ แน่นอนว่าหลินหมางอาจจะเอาเื่นี้ไปบอกคนอื่น แต่ใครจะเชื่อเขาละว่าอยู่ดีๆหลินเฟิงจะฝึกฝนวรยุทธ์ได้แล้ว และยังก้าวหน้ากว่าหลินหมางเสียอีก
เมื่อหลินเฟิงกลับมาถึงบ้าน เขาก็หลับทันที มันคงเป็เื่แปลกถ้าหลินเฟิงยังฝึกฝนไหวอยู่ ด้วยการต่อสู้ที่ดุเดือดกับหมาป่าเหล็ก การใช้ [ ย่างก้าวไร้เงา ] ตลอดการเดินทาง ถึงแม้จะทำให้หลินเฟิงเข้าใจวรยุทธ์มากขึ้น แต่เขาก็ต้องเหนื่อยล้ามากด้วยเช่นกัน แล้วยิ่งเขาเพียงแต่อยู่ระดับพื้นฐานขั้น 1 ก็ยิ่งทำให้เขาเหนื่อยเป็ทวีคูณ โชคดีที่เขาเป็คนบ้าฝึกวรยุทธ์ ทำให้เขายังสามารถลากร่างที่เหนื่อยล้ากลับมาบ้านได้สำเร็จ ไม่เช่นนั้นเขาต้องนอนระหว่างทางแน่นอน
เช้าวันใหม่ หลินเฟิงก็รีบลุกขึ้นไปกินข้าวเสร็จแล้วจึงรีบไปฝึกฝนวรยุทธ์ต่อทันที เขากลัวว่าเขาจะลืมความรู้สึกเมื่อวานที่เขาได้รับจากการเข้าป่าหลังหมู่บ้านประจำตระกูลหลิน ตอนนี้หลินเฟิงคิดว่าใช้เวลาเพียงไม่กี่วันน่าจะสำเร็จ [ ย่างก้าวไร้เงา ] ขั้น 2 ได้
ผ่านไป สามวัน หลินเฟิงก็สำเร็จ [ ย่างก้าวไร้เงา ] ขั้น 2 ในที่สุด ไม่เพียงเท่านี้หลินเฟิงบรรลุระดัพลังขั้น 2 ด้วยเช่นกัน เขาในตอนนี้มั่นใจอย่างมากว่าสามารถรับมือคนที่อยู่ระดับพื้นฐานขั้น 4 ได้ไม่ยาก ส่วนคนที่อยู่ระดับพท่นฐานขั้น 5 อาจจะสูสี
แน่นอนว่าหลินเฟิงไม่ได้พอใจเพียงเท่านี้ เขายังคงฝึกฝนต่ออย่างบ้าคลั่ง จนเวลาล่วงเลยมาจนครบ 3 เดือนั้แ่ที่หลินเฟิงเข้าหอตำรา ตอนนี้เขาสำเร็จขั้น 3 ของ [ ดัชนีพิฆาต ] แต่กำลังฝึกฝนให้สำเร็จขั้น 4 แต่เขารู้สึกว่ายังต้องใช้เวลาอีกราวๆครึ่งเดือนกว่าจะสำเร็จ ซึ่งตามความคิดเขาคือมันช้ามาก ทำให้เขาไม่พอใจและอารทณ์อย่างถึงที่สุด
ตอนนี้หลินเฟิงจำเป็ต้องไปคืนตำราวรยุทธ์ที่หอตำรา แน่นอนว่าเขาจำเนื้อหาและขั้นตอนการฝึกได้ทั้งหมดแล้ว และเขายัง้าวรยุทธ์ใหม่ด้วยเช่นกัน ครั้งนี้เขาจะต้องเอาวรยุทธ์การโจมตีแบบเน้นการสร้างความเสียหาย ไม่ใช่การสังหารแบบ [ ดัชนีพิฆาต ] เขายัง้าวรยุทธ์ที่เกี่ยวข้องกับอาวุธด้วย เพื่อที่จะเพิ่มความสามารถของเขา
“ในที่สุดข้าก็จะได้สังสอนแกเสียที”เสียงที่แฝงไว้ด้วยความโกรธ และเหยียดหยามดังขึ้นมา จากหลังของหลินเฟิง ในขณะที่หลินเฟิงกำลังเดินไปที่หอตำรา
ระหว่างทางที่หลินเฟิงกำลังเดินไปหอตำราก็ได้ยินเสียงคนคุ้นเคย แน่นอนว่าคนที่กว่าพูดกับเขาเช่นนี้มีเพียงไม่กี่คนและตอนนี้คงเป็ใครไปไม่ได้นอกจาก หลินฮุย นั่นเอง หลินฮุยบรรลุระดับพลังพื้นฐานขั้น 5 แล้ว แน่นอนว่าเขาไม่คิดว่าหลินเฟิงจะเหลือกว่าเขา และจากการพูดของหลินฮุย ดูเหมือนว่าหลินฮุยยังไม่รู้เื่ของเขาจากหลินหมางแน่นอน
แน่นอนว่าหลินเฟิงไม่ได้หยุดเดิน เขาทำเป็ไม่ได้ยินและเดินไปหอตำราต่อโดยไม่สนใจ เขาคร้านเกินจะสนใจหลินเฟิง
“แกยังคงอวดดีกล้าเมินข้าอยู่รึ ที่นี้ไม่มีใครช่วยแกได้อีกแล้ว” หลินฮุยพูดจบเขาก็พุ่งเข้าหาหลินเฟิงอย่างรวดเร็ว
“หึ” หลินเฟิงเค้นเสียงเ็าจากนั้นก็หันไปหาหลินฮุยแล้วจ้องมองด้วยสายตาเ็า หลินเฟิงตอนนี้รำคาญหลินฮุยมาก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องคอยตามรังควานเขาด้วย ทั้งๆที่เขาก็เป็เพียงสวะในสายตามัน หรือจะบอกว่าเนื่องจากพ่อของพวกเขาไม่ถูกกัน ลูกจึงจำเป็ไม่ถูกกันด้วย สำหรับเขาที่มาจากอีกโลกรู้สึกมันไร้สาระมากๆ ตระกูลเดียวกันครอบครัวเดียวกันแต่มาทะเลาะกัน เขาคร้านเกินจะใส่ใจกับคนอย่างนี้จริงๆ
หลินฮุยไม่ได้สนใจสายตาของหลินเฟิง เขาพุ่งเข้ามาใกล้จากนั้นจึงเตะใส่หลินเฟิงอย่างรวดเร็ว ความเร็วขนาดนี้ ต่อให้คนที่อยู่ระดับพลังพื้นฐานระดับ 4 ยังยากที่จะหลบ แน่นอนว่าหลินฮุยใช้แรงเพียงครึ่งเดียว หลินฮุยไม่ได้มีความสามารถเพียงเท่านี้ จะให้เขาแสดงฝีมือเต็มที่กับสวะได้อย่างไร หากมีคนอื่นรู้เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ฟุบบ!!
แต่หลินฮุยก็ต้องตะลึง เพราะเขาเตะไม่โดนอะไรเลยนอกจากอากาศที่ว่างเปล่า เมื่อเขามองดดูหลินเฟิงอีกที เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าหลินเฟิงถอยหลบไปอยู่ห่างจากเขาประมาณ 2 เมตรได้อย่างไร ถึงเขาจะไม่ได้ใช้ความสามารถเต็มที่ แต่เมื่อกี่ความเร็วของมันเร็วพอที่จะสร้างความลำบากให้กับคนที่อยู่ระดับพื้นฐานขั้น 4 ได้สบายๆ
หลังจากที่หลินเฟิงสำเร็จขั้น 2 ของ [ ย่างก้าวไร้เงา ] เขาก็รู้สึกว่าเขาเร็วพอๆกับคนที่อยู่ระดับพลังพื้นฐานขั้น 5 หรือบางทีอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ และเมื่อบวกกับประสบการณ์ที่เขาต่อสู้กับหมาป่าเหล็กทำให้การโจมตีของหลินฮุยช้ามากสำหรับเขา
หลินเฟิงไม่ได้สนใจจะสู้กับหลินฮุยตอนนี้ เขาเลือกที่จะเดินจากไปโดยไม่สนใจหลินฮุยเลยแม้แต่น้อย ปล่อยให้หลินฮุยยืนงงอยู่กับที่
“หึ แค่โชคดีหลบการโจมตีได้ แกคิดว่าตัวเองมีสิทธ์ที่จะเมินข้ารึ ถ้ามันนี้ข้าไม่ได้สังสอนแก แกก็ไ่มีสิทธ์ไปไหนได้” ถึงแม้ว่าหลินฮุยจะไม่เข้าใจ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมาก คิดเพียงว่ามันแค่โชคดีที่หลบได้โดยบังเอิญเท่านั้น แน่นอนว่ามันไม่มีทางที่สวะที่ร่างกายอ่อนแอไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ใดๆได้จะหลบการโจมตีได้อีกครั้งเป็แน่ และครั้งนี้หลินฮุยใช้ความเร็วเต็มที่ของเขา คือระดับพื้นฐานขั้น 5 พุ่งเข้าหาหลินเฟิงอย่างรวดเร็ว
ฟุบบ
หลินเฟิงยังคงสามารถหลบการโจมตีได้อีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ปลบอย่างเดียวเท่านั้น เขาเตะสวนกลับด้วย เขารู้สึกว่าหากไม่สั่งสอนให้หลินฮุยหลาบจำ มันคงโจมตีเขาไม่หยุด และเขาคงจะไปไม่ถึงหอตำราแน่นอน
ปังง!!
ด้วยการเตะสวนกลับไปของหลินเฟิง และการที่หลินฮุยไม่ได้ระมัดระวังตัวเองทำให้หลินฮุยถูกเตะกระเด็นออกไปหลายก้าว จากนั้นเขาก็มองหลินเฟิงอย่างไม่เชื่อสายตา มีอย่างที่ไหน ที่สวะสามารถหลบการโจมตีด้วยความเร็วระดับพื้นฐานขั้น 5 ได้ แล้วยังสวนกลับมาได้อีก เขารู้สึกว่ากำลังฝันอยู่อย่างไรอย่างนั้น
1K
