ถูกลักพาตัว
เมื่อฉันปิดไลฟ์สดลงไป เราทั้งสองก็พากันออกมาจากหอพักร้างด้วยความทุลักทุเล ฉันและตะวันต่างเจ็บระบมไปหมด ตะวันมองมาที่ฉันด้วยท่าทางแปลกๆ จนฉันรู้สึกอึดอัดเล็กๆ “คุณสามารถกำจัดวิญญาณได้ คุณมีวิชาหรือ” เขาถาม ฉันปฏิเสธ ฉันบอกกับเขาว่าแท้จริงแล้วมีคนคอยช่วยเหลือฉัน เธอชื่อว่ารัตติกาล แต่ตอนนี้เธอออฟไลน์ออกไปแล้ว และเธอก็ยังสนับสนุนฉันมาเป็นเงินจำนวนมาก ฉันรู้สึกขอบคุณรัตติกาลมาก ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่เธอช่วยชีวิตฉันกับตะวัน ตอนนี้ผู้ติดตามของฉันพุ่งสูงถึงสามหมื่นคน ตะวันดูอิดโรยและทรุดลงไป ฉันรีบประคองเขาเอาไว้ “คุณไหวไหมตะวัน” ฉันถาม “ผมยืนไม่ไหว ขาของผมสั่นไปหมดมันไม่มีเรี่ยวแรง” “งั้นทำอย่างไรดี ฉันขับรถไม่เป็นหรอกนะ” ฉันบอกกับเขา เพราะไม่รู้ว่าจะพาเขาไปโรงพยาบาลอย่างไร “ผมจะเรียกแท็กซี่มารับเรา คุณไม่ต้องห่วง” ไม่นานแท็กซี่ก็มารับเราทั้งสองคนไปที่โรงพยาบาล อาการของเขาไม่น่าเป็นห่วงนัก เขามีปัญหาเรื่องกล้ามเนื้อฉีกขาดที่ขา คงจะเป็นตอนที่บันได้ถล่มและเขาตกลงไปกระแทกพื้น แต่อาการไม่น่าเป็นห่วง ตะวันพาฉันนั่งแท็กซี่กลับบ้าน และเขาโทรให้คนขับรถมารับเขาที่บ้านฉัน รถที่มารับดูใหญ่โต ก็ไม่แปลกนะ เขาดูรวยออกขนาดนั้น ตะวันขึ้นไปนั่งบนรถ และรับสายโทรศัพท์จากใครบางคน “เป็นไงบ้าง ได้เจอเธอแล้วหรือยัง” ปลายสายคือชายชราผู้หนึ่ง “ผมเจอเธอแล้วครับคุณตา” ตะวันตอบกลับไป “เธอเป็นอย่างไรบ้าง เธอสวยไหม” ตะวันนิ่งเงียบและถอนหายใจออกมาจนคนปลายสายสังเกตได้ “นี่ตะวัน ไม่สำคัญหรอกว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง แค่เธอคือคนที่เราตามหาก็พอ” ตะวันวางสาย เขาครุ่นคิดว่าไพลินมีบางอย่างที่พิเศษออกไป เธอเป็นคนที่สามารถเห็นผีและกำจัดผีได้ ความพิเศษของเธอคือความโชคดี “แม้ว่าเธอจะมีใบหน้าที่น่าเกลียด แต่กลิ่นตัวเธอก็หอมนะ อยากรู้จังว่าเธอใช้น้ำหอมอะไร” ฉันนั้นเดินไปที่กระจก ถอดหน้ากากออกและพิจารณาเงาในกระจกนั้น หัวใจฉันตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เนื้องอกที่คางของฉันมันหายไป ฉันใช้มือสัมผัสความเรียบเนียนของผิวหน้าของฉัน ฉันรู้สึกดีมากจริงๆ ถ้าเนื้องอกบนใบหน้าของฉันหายไปหมด ฉันก็คงจะดูดีเหมือนกันนะ แต่เอาจริงๆแล้วเพียงแค่ขอให้ใบหน้าของฉันเป็นปกติเหมือนคนทั่วไปฉันก็พอใจแล้วล่ะ ในขณะที่ฉันกำลังจะเข้านอน ประตูบ้านของฉันก็ถูกพังเข้ามา ผู้ชายหลายคนวิ่งตรงเข้ามาหาฉัน “พวกคุณเป็นใคร” ฉันตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พวกเขาจู่โจมเข้ามาจนฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ชายคนหนึ่งล็อคคอฉันที่ด้านหลังและเอาผ้ามาปิดจมูกฉัน ฉันรู้สึกได้กลิ่นอะไรบางอย่าง และฉันก็เริ่มเบลอ หัวของฉันหนักอึ้ง หลังจากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรต่อไป ฉันสลึมสะลือขึ้นมาด้วยความมึนงง ไม่รู้ว่าฉันสลบไปนานเท่าไหร่ หัวของฉันยังคงหนักอึ้ง ตอนนี้ที่ฉันรับรู้ก็คือ ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องใหญ่ห้องหนึ่ง มันถูกตกแต่งอย่างสวยงาม “ที่นี่มันที่ไหน แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ฉันรำพึงกับตัวเอง ฉันมีความรู้สึกว่ามีใครอยู่ที่หน้าห้องนั้น ฉันจึงลุกขึ้นเพื่อเอาหูไปแบบที่ประตูเพื่อฟังเสียง ฉันจับใจความได้แว่วๆจากสิ่งที่คนที่อยู่ข้างนอกพูดคุยกัน “ทำดีมาก ผมพอใจกับการทำงานของลูกน้องของคุณ พิชัย” “ขอบคุณครับ” “เธอมีสิ่งที่คุณต้องการ” มีเสียงคนกำลังจะเปิดประตู ฉันจึงแกล้งทำเป็นสลบอยู่บนเตียง ประตูเปิดออก มีชายสองคนเดินมา คนหนึ่งรูปร่างสูง อีกคนหนึ่งรูปร่างท้วม แม้ว่าเขาจะใส่เสื้อแต่ฉันเห็นรอยสักของเขาโผล่พ้นคอเสื้อและแขนออกมา “คุณจะทำอย่างไรต่อไปธงชัย” “ผมพอใจมาก ผมจะใช้เลือดของเธอมาเพิ่มพลังให้ตัวเอง และถ้าผมได้เสพสังวาสกับเธอ ผมก็จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก” ชายคนตัวสูงพูดและยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวมาก พวกเขาเดินออกไปจากห้อง ฉันควรทำอย่างไรดีตอนนี้ ฉันจะหาทางหนีออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร แล้วคนพวกนั้นต้องการเลือดของฉันไปทำไม พวกเขาจะฆ่าฉันงั้นหรือ “เฝ้าเธอเอาไว้ให้ดี เดี๋ยวฉันกลับมา” เขาสั่งการลูกน้องก่อนไป ฉันไม่มีทางที่จะหนีไปไหนได้เลย มีคนเฝ้าฉันไม่วางตา อีกฟากฝั่ง ตะวันในชุดสูทนั่งอยู่ในไนต์คลับ เขาได้รับการรายงานจากลูกน้องว่า ฉันถูกจับตัวไปและเขารู้ว่าคนที่จับตัวฉันมันเป็นใครและอยู่ที่ไหน เขามุ่งตรงมายังสถานที่นั้นโดยทันที ที่โรงแรมที่ฉันถูกจับตัวเอาไว้ ตะวันก็มาถึงด้วยความเดือดดาล“พิชัย วันนี้คุณไปจับตัวใครมา คุณรู้หรือเปล่า” เขาพูดเสียงเข้มจนคนที่อยู่ตรงหน้าสั่นกลัว “ป..เปล่าครับ” พิชัยละล่ำละลัก ตะวันโกรธไม่น้อย จนรังสีแห่งความเดือดดาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา “ผู้หญิงคนนั้นคือคนของผม ส่งตัวเธอมา ไม่เช่นนั้นคุณก็คงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” พิชัยสูดลมหายใจเพื่อผ่อนคลาย ชายหนุ่มสูงสง่าที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่ใช่คนธรรมดา ในวงการต่างรู้ดีว่าเขานั้นสามารถจัดการคนที่คิดมีปัญหากับเขาได้ไม่ยาก ตะวันจ้องหน้าเขาไม่วางตา “หรือคุณต้องการมีปัญหากับผม คิดให้ดีนะคุณพิชัย” ชายที่ชื่อพิชัยไม่กล้าสบตา เขาสั่งให้ลูกน้องไปนำตัวฉันออกมา “ไม่ต้อง ฉันจะไปเอง เธออยู่ที่ไหน” ตะวันพูด พิชัยไม่กล้าที่จะปิดบัง เขาบอกเลขที่ห้องของโรงแรมที่ฉันถูกจับตัวอยู่ ตะวันมุ่งหน้าไปยังจุดหมายในทันที พิชัยปาดเหงื่อที่หน้าผาก ตระกูลของตะวันไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นตระกูลของผู้มีอิทธิพลและเก่งกาจในเรื่องศิลปะการต่อสู้ คงไม่ใช่ความคิดที่ดีหากจะไปมีเรื่องด้วย พิชัยอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีความพิเศษอย่างไร ทั้งตะวันและธงชัยต่างแย่งชิงกันในเวลานี้