ในวันที่ไม่มีเธอ
ปึก...
" เอามาอีก " เสียงทุ้มบอกบริกรที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เหล้า
หลังจากปล่อยให้น้ำตาไหลรินอยู่สักพัก เย่วเฟิ่งก็ย้ายตัวเองมานั่งที่บาร์เหล้าในผับด้านล่างของโรงแรมอัครา เขาไม่อยากกลับเข้าไปนั่งในงานอีกเพราะคิดว่าอย่างไรคงจะได้เจอกับปาลิตาอีกเป็แน่
ผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนเมธิญา...
ถ้าไม่ได้ยินพิมมาดาเลขาของญาติผู้พี่ของเขาเล่าเื่ราวของเธอให้ฟัง เขาคงคิดว่าเธอคนนี้คือเมธิญาของเขาอย่างแน่นอน
แต่ความจริงยังไงก็คือความจริง ฝีมือการศัลยกรรมใบหน้าของหมอพาขวัญที่ทำให้ญาดาพี่สะใภ้ของเขากลายเป็รินรดาและทำให้รินรดากลับมาเป็ญาดาได้อีกครั้งนั้น...มันก็แน่ชัดอยู่แล้ว
ปาลิตา...ก็แค่ผู้หญิงที่ศัลยกรรมใบหน้าเหมือนเมธิญาคนรักเก่าของเขาก็เท่านั้น
เขายังทำใจไม่ได้...นี่เขาเสียเธอไปแล้วจริงๆอย่างนั้นเหรอ มันสายไปแล้วใช่ไหม...ทั้งๆที่เขากำลังจะกลับไปขอโอกาสจากเธอเนี้ยนะ
แต่อาเหลียงไม่เคยทำงานพลาด...
อึก...อึก
" เอามาอีก " มือหนาวางแก้วเหล้าลงพร้อมกับบอกชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ของตนอยู่
แก้วแล้วแก้วเล่า...ไม่รู้กี่แก้วต่อกี่แก้วที่เขาดื่มมันเข้าไป ... อย่างน้อยแค่สักเสี้ยววินาทีก็ยังดีที่ทำให้เขาลืมความเ็ปนี้ได้
นี่มันคงเป็เวรกรรมสินะ...เขารู้ว่าเธอจะเ็ปแต่เขาก็ยังเลือกที่จะทิ้งเธอมา
เมื่อดื่มจนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วชายหนุ่มจึงพาร่างกายที่ไร้หัวใจเดินโซเซมาตามทางเดินของผับด้านล่างที่เชื่อมกับล็อบบี้ของโรงแรม ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าจะอยู่ร่วมงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ที่เ้าบ่าวและเ้าสาวจัดขึ้นจึงจองห้องพักเอาไว้
ที่ไหนได้...ต้องมานั่งกินเหล้าเคล้าน้ำตาอยู่คนเดียว
มือหนาเกาะผนังเพื่อพยุงตัวไว้เป็ระยะๆ บางจังหวะที่คิดว่าไม่ไหวเขาก็จะแนบแผ่นหลังพิงผนังและยืนนิ่งอยู่ซักพัก ต่อเมื่อตั้งสติได้ขายาวก็ก้าวเดินต่อ
อีกมุมของด้านล่างโรงแรม หญิงสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์กำลังกอดอกยืนมองชายหนุ่มที่เดินออกจากผับอยู่ คิ้วบางขมวดเป็ปม...เธอกำลังคิดว่าจะเข้าไปช่วยเขาดีมั้ย
แต่ช่างเถอะ...รอดูไปก่อน ถ้าล้มแล้วค่อยว่ากัน
วันต่อมา
หลังจากที่ปล่อยตัวเองให้จมอยู่กับความเศร้ามาตลอดทั้งวัน เย่วเฟิ่งก็คิดขึ้นได้ว่าตัวเองควรทำอะไรสักอย่าง ถ้าอยู่เฉยๆแบบนี้เขาต้องเป็บ้าตายแน่ๆ
" ไง...เมื่อคืนหายไปไหนมา ถูกสาวหิ้วหรือไปหิ้วสาว ในงานเลี้ยงชั้นไม่เห็นหน้านายเลย " หลังจากขับรถออกจากคอนโดที่ซื้อไว้เขาก็ขับตรงมาที่บ้านของคุณหญิงย่าทัศนาวรรณ
ความจริงเขาแค่อยากมาคุยกับท่านเพียงลำพังเพราะเวลาที่เขาเป็ทุกข์หรือมีความสุขคุณหญิงทัศนาวรรณเหมือนท่านจะดูออก ท่านมักจะมีคำพูดที่ทำให้คนฟังอย่างเขารู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที แต่นี่...สิ่งที่คิดไว้ดูท่าว่าจะไม่เป็ดั่งหวัง
เ้าบ่าวเ้าสาวที่ควรอยู่สวีตกันสองต่อสองที่บ้านของตัวเองมานั่งเป็บุคคลที่สามของเขาเสียแล้ว ยังไงดีล่ะทีนี้...เขาจะได้คุยกับคุณหญิงย่ารึเปล่า
" เ้าบ่าวอย่างนายมีเวลามาแอบดูชั้นั้แ่เมื่อไหร่ ชั้นก็อยู่ในงานแต่นายไม่เห็นเอง " เย่วเฟิ่งตอบคนที่นั่งอยู่บนโซฟารับแขกก่อนหน้า
" ผับที่นายไปนั่งดื่มเมื่อคืนอยู่ในโรงแรมของชั้น...นายอย่าลืมสิ " ภาคินเอ่ยดักคนที่คิดจะโกหก
" หึ...ลูกน้องนายนี่ซื่อสัตย์ซะจริงๆเลยนะ ว่าแต่พี่สะใภ้ของชั้นไปไหนซะล่ะ "
" นู่น...อยู่ในครัวนู่น อุตส่าห์ว่าจะได้อยู่สวีตกันสองคนแต่อยู่ๆเมียชั้นก็นึกอยากกินตะโก้ฝีมือคุณย่าซะอย่างนั้น เลยต้องเป็สารถีขับรถพาไปซื้อของแล้วก็พามาหาคุณย่าเนี้ย "
" หึ...เอาน่า...รักเมียก็ต้องยอมเมียไม่ใช่เหรอ " เย่วเฟิ่งหัวเราะ
" มีอะไรสนุกๆเหรอคะ ขอฟังด้วยคนสิ " เสียงหวานเอ่ยแทรกในจังหวะที่เย่วเฟิ่งกำลังหัวเราะอยู่ ชายหนุ่มสองคนมองไปยังต้นเสียง
ความทุกข์ที่มีก่อนหน้าเริ่มเบาบางเมื่อได้คุยเล่นกับญาติผู้พี่ แต่ตอนนี้เย่วเฟิ่งกลับยิ่งรู้สึกเป็ทุกข์หนัก ขอบตาร้อนผ่าวจนเขาต้องกำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์เศร้าไว้ พี่สะใภ้ของเขาเดินออกมาพร้อมปาลิตาหญิงสาวที่ศัลยกรรมใบหน้าเหมือนคนรักเก่าของเขา
" ไม่มีอะไรหรอก พี่กำลังถามอาเย่วว่าเมื่อไหร่จะมีข่าวดีกับเค้าซักที " ภาคินตอบภรรยาสาว
" นั่นน่ะสิคะ ถ้ามีแล้วอย่าลืมพามาแนะนำให้หนูยิ้มรู้จักนะคะ " ญาดาส่งยิ้มหวานให้ญาติสามีพร้อมกับวางจานขนมที่พึ่งทำเสร็จลงบนโต๊ะ
" นี่คุณปาลิตา...หลานสาวคุณหญิงพิมลแม่เลี้ยงของหนูยิ้มเค้าน่ะ " ภาคินเอ่ยแนะนำหญิงสาวให้ญาติผู้น้องของตัวเองรู้จัก
" สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะครับ " เย่วเฟิ่งฝืนส่งยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า ความจริงเขาอยากทำความรู้จักเธอให้มากกว่านี้...เขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงศัลยกรรมใบหน้าเหมือนเมธิญา ทั้งๆที่สองคนนี้ก็ไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันได้
" สวัสดีค่ะ คุณนั่นเอง...ดิชั้นก็ยังนึกๆอยู่ว่าเคยเจอคุณที่ไหน " เย่วเฟิ่งมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ั์ตาเรียวเรียบนิ่งไม่วูบไหวเขาเป็คนแปลกหน้าสำหรับเธอ ชายหนุ่มพยายามจับพิรุธว่าเธอคนนี้จะรู้จักเขาบ้างหรือเปล่า แต่ก็ไม่เลย...เธอไม่ใช่เมธิญา
" ครับ...เอ่อเฟิ่งชุนวันที่คุณป้าไป่ชิงจะกลับฝากนายไปส่งท่านที่สนามบินหน่อย " เพราะไม่อยากพูดคุยกับปาลิตาให้หัวใจเจ็บช้ำหนักขึ้นอีกเย่วเฟิ่งส่งยิ้มให้ปาลิตาแล้วจึงรีบหันมาพูดกับญาติผู้พี่ของตัวเอง
" อ้าว...ไหนว่านายจะรอกลับด้วยกัน "
" ไม่ ชั้นจะไปวันนี้เลย มีธุระต้องไปทำต่อ "
" รีบขนาดนั้น ? ... ที่บริษัทมีปัญหาเหรอ "
" เปล่าหรอก...ชั้นยังไม่ได้กลับจีน จะไปที่อื่น " เย่วเฟิ่งตอบแค่นั้น...
" อึ้ม...ถ้ามีอะไรก็โทรมาแล้วกัน " ภาคินสบตากับญาติสนิทเหมือนรู้ใจกัน หากคนตรงหน้าไม่พูดเขาก็จะไม่ถาม ต่อเมื่ออีกฝ่ายเดือดร้อนขอความช่วยเหลือเขาก็เต็มใจ
" อึ้ม...ชั้นจะเข้าไปลาคุณป้ากับคุณย่าก่อน ...เอ่อ ไปก่อนนะครับ " เมื่อพูดกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆเสร็จเย่วเฟิ่งก็หันมาหาสองสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่ง
หลังจากเดินออกจากห้องรับแขกได้เย่วเฟิ่งก็เดินมาลาคุณหนูใหญ่ตระกูลจางซึ่งมีศักดิ์เป็ป้าของเขาและคุณหญิงย่าทัศนาวรรณ ก่อนหน้าจะเดินทางมาที่นี่เขาตั้งใจที่จะมาพักผ่อนอยู่สักระยะและรอกลับเมืองจีนพร้อมกับคุณป้า แต่พอรู้ข่าวของเมธิญาทำให้เขาอยู่เฉยไม่ได้ เขาต้องกลับไปที่นั่น...เขาอยากเห็นด้วยตาตัวเอง ว่าเธอจากไปแล้วจริงๆ
34K
