ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        "ลุกขึ้นมา ฉันรู้ว่านายไม่ได้มีดีแค่นี้"

        ตูนรวบรวมสติกลับมาและค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้น

        “นายนี่เร็วชะมัดเลยนะ แถมยังหมัดหนักอีกด้วย...”

        พูดจบ ตูนได้กำหมัดแน่น ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นตั้งเป็นการ์ด โดยหมัดขวาแนบแก้มเอาไว้ส่วนหมัดซ้ายวางออกไปข้างหน้าเล็กน้อย แยกขาทั้ง 2 ข้างออกให้กว้างเท่าหัวไหล่ แขนเป็นเลขสิบเอ็ด สะโพกอยู่ตรงกลาง ซึ่งนั่นก็คือการตั้งท่าพื้นฐานของมวยสากลที่ตูนได้ไปเรียนรู้มาจาก ลีจินซอง ในเรื่อง LOOKSIM

        ในครั้งนี้ตูนเป็นฝ่ายบุกบ้าง เขาปล่อยหมัดฮุคซ้ายฮุคขวาหมัดตรงเข้าไปที่จอร์จอย่างต่อเนื่องด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่าจอร์จก็สามารถเอี้ยวตัวหลบการโจมตีเหล่านั้นได้ทั้งหมด

        “มวยสากลเหรอ? รอบที่แล้วก็ Shoulder Roll ดูท่านายก็มีดีอยู่เหมือนกันหนิ”

        จอร์จที่สามารถหลบหมัดของตูนได้อย่างสบายก็ได้ต่อยหมัดซ้ายสวนกลับไปที่ชายโครงและต่อด้วยฮุคขวาเข้าไปเต็มหน้า แต่ทว่าตูนที่โดนหมัดเข้าไปก็ทนไว้ได้และอัปเปอร์คัตกลับไปโดนเข้าที่ปลายคางของจอร์จเต็ม ๆ จนอีกเขาต้องทิ้งระยะห่างออกมา

        “หลบไม่พ้นก็เลยรับไว้เลยอย่างงั้นเหรอ มาดูกันหน่อยว่านายจะทนได้ซักกี่น้ำ!”

        จอร์จต่อยหลอกทำทีท่าว่าจะฮุคซ้ายแต่จริง ๆ แล้วเขาปล่อยฮุคขวาออกมาแต่ทว่าตูนก็สามารถหลบได้ถึงแม้จะได้แค่เฉียด ๆ ก็ตามและเขาก็ได้ต่อยสวนกลับไปซึ่งจอร์จก็สามารถหลบได้อีกตามเคย

        “ถึงนายจะหมัดหนักและเทคนิคดีแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าต่อยไม่โดนมันก็ไร้ความหมาย...”

        ทุกครั้งที่ตูนต่อยออกไป อีกฝ่ายก็มักจะหลบได้อยู่ตลอดจนทำให้เขาเริ่มเสียแรงไปอย่างเปล่าประโยชน์

        โธ่เว้ย! ไวชะมัด! ต่อยไม่โดนเลย! ไม่ใช่แค่หลบไวแต่ยังโจมตีได้อย่างรวดเร็วอีกต่างหาก เราต้องตั้งสมาธิดี ๆ

        จากนั้นตูนก็ค่อย ๆ เริ่มจับจังหวะและสามารถตามความเร็วของจอร์จขึ้นมาได้เรื่อย ๆ หลังจากที่โดนอัดอยู่ฝ่ายเดียวมานาน

        “นี่จอร์จ... นายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร...”

        “...ก็เพื่อเอาทุกอย่างที่ถูกแกแย่งไปกลับคืนมา”

        หลังกจากนั้นทั้ง 2 คนก็พุ่งเข้ามาแลกหมัดกันยับอยู่กลางเวทีท่ามกลางสายตาของผู้ชมรอบข้างที่ต่างพากันคึกคะนองตามกันไปด้วย พวกเขาต่อยกันอย่างแม่นยำตลอดทุกการโจมตีที่ปล่อยออกไปแต่ทว่าทั้งคู่ก็สามารถหลบการโจมตีของอีกฝ่ายได้เกือบทั้งหมดเช่นกัน แต่ส่วนมากตูนจะเป็นคนที่โดนต่อยเยอะกว่า ทั้ง 2 คนยืนแลกหมัดหลบกันไปหลบกันมาอยู่อย่างนั้นประมาณ 5 นาทีก่อนที่จอร์จที่มีสภาพบาดเจ็บเล็กน้อยจะทิ้งระยะห่างออกมาจากฝ่ายตรงข้ามที่สภาพเริ่มย่ำแย่

        “ฮู่ว... คิดไว้แล้วเชียวว่านายต้องไม่ธรรมดา สงสัยเรื่องที่คน ๆ นั้นบอกจะเป็นเรื่องจริงสินะ”

        “แฮ่ก… เรื่องอะไร...?”

        “ก็เรื่องที่นายสามารถลอกเลียนแบบคนเก่ง ๆ ได้ยังไงล่ะ... แล้วรอบนี้นายกำลังเลียนแบบใครอยู่กัน?”

        ร่างเล็กถึงกับทำตัวไม่ถูกพูดไม่ออกไปเลยทันทีเมื่อมีคนรู้ความสามารถพิเศษของเขาที่แม้แต่คนในครอบครัวของเขายังไม่รู้เรื่องนี้

        “นาย... รู้ได้ยังไง...?”

        “สีหน้าแบบนั้นดูท่าคงจะเป็นเรื่องจริงงั้นสินะ”

        ย้อนกลับไปตอนก่อนขึ้นเวที จอร์จที่กำลังเตรียมตัววอร์มร่างกายอยู่ข้างสนามอย่างเงียบ ๆ คนเดียว จู่ ๆ ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ชวนเขาคุยขึ้นมา

        “นายจะสู้กับตูนเหรอ...?”

        เขามองไปหาที่มาของเสียงก็ได้พบกับเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันซึ่งดูจากหน้าตาแล้วคาดว่าน่าจะเป็นลูกครึ่งเกาหลี

        “ใช่ เพื่อนนายเหรอ จะมาขอร้องตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ”

        “เปล่า ๆ ๆ ฉันแค่แวะมาดูเฉย ๆ น่ะ เห็นว่ามีคนกำลังจะขึ้นชกกันเลยรู้สึกน่าสนใจดี ใครจะคิดล่ะว่าจะเป็นตูนน่ะ” เขาคนนี้มีใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะมาดีหรือมาร้ายกันแน่ “งั้นก็สู้ ๆ นะพ่ออัจฉริยะ แต่ก็ระวังตัวด้วยล่ะ เพราะคู่ต่อสู้ของนายน่ะ สามารถเลียนแบบคนที่เก่ง ๆ ได้แบบ 99.99% เลยล่ะ...”

        และเขาคนนั้นก็ได้เดินหายออกไปในฝูงชนอย่างไร้ร่องรอย

        กลับมาที่ปัจจุบัน

        “พอดีมีคนแปลก ๆ คนหนึ่งบอกฉันมาน่ะ ทีแรกฉันก็ไม่เชื่อหรอก แต่ตอนนี้ฉันเริ่มเชื่อขึ้นมาแล้วนิดหนึ่ง”

        แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาสงสัยเรื่องนั้น สิ่งที่ตูนต้องทำจริง ๆ ในตอนนี้ก็คือจัดการชายตรงหน้าให้ได้ และจากนั้นทั้ง 2 คนก็ได้เข้ามาซัดกันนัวเนียอีกครั้ง จอร์จฮุคหมัดขวา ตูนอัปเปอร์คัตซ้าย จอร์จฮุคซ้ายเข้าลำตัว ตูนฮุคขวาสวนกลับไป ในตอนนี้ตูนสามารถตามความเร็วและมองเห็นการโจมตีของอีกฝ่ายได้ทันแล้วจนทั้งคู่เริ่มที่จะสูสีกันหลังจากที่ตูนเป็นฝ่ายเป็นรองมานาน

        “กว่าตูนจะตามความเร็วของเจ้าหมอนั่นได้ทันก็เกือบแย่อยู่เหมือนกันนะ”

        “จัดการมันเลยเจ้าตัวเล็ก!”

        “อย่าแพ้เขาน่ะอาจารย์!!”

        เพื่อน ๆ ที่อยู่ข้างเวทีต่างพากันตะโกนส่งเสียงเชียร์เข้ามาทำให้จอร์จที่กำลังโดนตึตื้นขึ้นมาได้ยินเข้า เขาจึงเริ่มฉุนเฉียวมากกว่าเดิม

        “ทั้งหมดเป็นเพราะแก...”

        “...?”

        “ทั้งหมดเป็นเพราะแก...!! ที่แย่งทุกอย่างของฉันไป! ทั้งเพื่อนและผู้หญิงของฉัน!! ตั้งแต่มีแกเข้ามา! ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด ฉันไปทำอะไรให้แกงั้นเหรอฮะ!!!”

        เขาโกรธหนักยิ่งกว่าเดิมและเพิ่มความเร็วของตัวเองมากขึ้นไปอีกเท่าตัวและนั่นก็ทำให้หมัดเขาหนักมากขึ้นไปอีกด้วย ทำให้ตูนตามความเร็วไม่ทันและเริ่มที่จะโดนต่อยอยู่ฝ่ายเดียวอีกครั้ง ทว่าไม่นานจากนั้นตูนก็เริ่มสามารถหลบหมัดของจอร์จได้ 1 หมัด เป็น 2 หมัด จาก 2 หมัด เป็น 3 หมัด และเริ่มหลบได้มากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้จอร์จเริ่มที่จะหัวเสียมากขึ้นกว่าเดิม

        “ขอแค่ไม่มีแกซักคน! ขอแค่ไม่มีแกซักคน!! ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม!!” แต่กว่าจะรู้ตัวอีกที หมัดของจอร์จก็เริ่มที่จะต่อยไม่โดนร่างเล็กตรงหน้าแล้ว

        “นี่จอร์จ ถ้านายจะคิดแบบนั้นมันก็ไม่ผิดหรอกมันเป็นสิทธิ์ของนาย แต่ว่าเรื่องดาวน่ะ นายชอบเธอจริง ๆ หรือแค่อยากจะเอาชนะกันแน่?”

        “…แกหมายความว่าไง?”

        ฉับพลันก็ได้มีหมัดที่มองไม่เห็นพุ่งเข้ามาเต็มหน้าของเด็กหนุ่มผมทองจนเขาต้องเซกลับไปด้านหลัง

        “นายไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ หรอก นายแค่อยากจะเอาชนะตัวเองก็เท่านั้น เพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ไม่สนใจนาย นายเลยรู้สึกเหมือนกับพ่ายแพ้ใช่ไหมล่ะ นายแค่อยากจะเข้าหาเธอเพียงเพื่อแค่ให้เธอสนใจแล้วนายก็จะได้กลายเป็นผู้ชนะ แต่นายกลับดันเข้าใจผิดไปเองว่าชอบเธอ ก็แน่ล่ะ... ผู้หญิงขี้บ่นแบบนั้นใครจะไปชอบ...”

        แกไม่รู้หรือไงว่าเพียงดาวเขาดูอยู่น่ะเฮ้ย ไปว่าเขาขี้บ่นออกสื่อย่างงั้นได้ไง...

        ทันใดนั้นก็ได้เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น จู่ ๆ ตูนก็ได้ถอดนวมของตัวเองออกมาและปาทิ้งออกไปข้างสนาม “ไม่เอาแล้วล่ะ ลีจินซอง ฉันมีทีเด็ดกว่านั้นที่จะจัดการเรียกสตินายกลับคืนมา มาเลยจอร์จ ถอดนวมแล้วมาวัดกันให้รู้ดำรู้แดงไปเลย”

        ผู้ชมทั้งสนามต่างเงียบไปทันที สายตาของพวกเขาต่างจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มผมทองที่อยู่บนเวทีว่าจะรับคำท้าของอีกฝ่ายหรือไม่ และทันใดนั้น

        ตึง!

        จอร์จก็ถอดนวมและปาทิ้งออกไปเหมือนกัน เป็นการบ่งบอกว่าตัวของเขารับคำท้าของฝ่ายตรงข้าม ทำให้ผู้ชมที่ชมอยู่ต่างส่งเสียงเชียร์กันดังกระหึ่มขึ้นมามากกว่าเดิม

        “เฮ้!!!!”

        “มันส์เว้ย!!!”

        “หมัดรุ่น ๆ กันไปเลยเว้ย!!”

        “มันส์พะย่ะค่ะ!!”

        แต่แน่นอนว่ากรรมการต้องก็ต้องไม่เห็นด้วยอยู่แล้วเพราะมันอาจจะเกิดอันตรายถึงชีวิตได้

        “ดะ-เดี๋ยวก่อนนะนักมวย ถอดนวมแบบนี้มันผิดกฏนะครั-”

        “ช่างมัน!!!” จอร์จตวาดเสียงดังออกมาจนทำให้กรรมการไม่กล้าพูดอะไรต่อ

        “อย่างงี้ก็ดี! จะได้วัดกันตัว ๆ ไปเลย! ฉันจะเอาทุกอย่างของฉันคืนมาให้ได้…”

        ตูนจะงัดทีเด็ดอะไรออกมาใช้? จริง ๆ แล้วจอร์จไม่ได้ชอบเพียงดาวนี่หว่าแค่อยากจะเอาชนะเฉย ๆ ค่อยโล่งใจหน่อย... พวกเขาจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้ไหม ลูกครึ่งเกาหลีที่รู้ความสามารถของตูนคือใคร? ตัวละครใหม่โผล่มาอีกแล้ว สิงห์อยู่ไหนมาช่วยห้ามเพื่อนทะเลาะกันหน่อย เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป