ตอนที่ 2 แฟนคนแรก
เย็นวันต่อมา ที่มหาลัย
หลังจากที่ซ้อมหลีดเสร็จก็เหมือนเดิมที่มิ้วจะต้องตรงไปที่ทำงานของตัวเองตามปรกติเพียงแต่ว่าวันนี้มันอาจจะไม่ได้เร่งรีบเท่าเมื่อวานแต่ทว่าพอเธอเดินมาจนใกล้จะถึงหน้าประตูทางออกของมหาลัย เธอก็ได้เห็นผู้ชายแสนดีคนเดิมกำลังยืนอยู่ที่เดียวกับเมื่อวานราวกับฉายภาพซ้ำ
“หวัดดีครับน้องมิ้ว” เท่ห์เอ่ยทักทันทีที่เห็นมิ้วเดินมา
“วันนี้......ก็แวะมาหาเพื่อนอีกแล้วหรอคะ” มิ้วถาม
“ปล่าวครับ...วันนี้พี่มาหามิ้วต่างหาก” คำตอบของเท่ห์ทำเอาหน้าของมิ้วแดงเรื่อขึ้นมาทันที
“พี่เท่ห์มาหามิ้ว....มีเื่อะไรหรือปล่าวคะ” มิ้วถาม
“มีซิ” เท่ห์รีบตอบก่อนจะพูดต่อ “ก็จะมารับน้องมิ้วไปทำงานไงหล่ะ”……………………
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” มิ้วหันไปพูดกับเท่ห์หลังจากที่เค้าจอดรถที่หน้าห้างตรงจุดเดิมกับเมื่อวาน
“ด้วยความยินดีครับ” เท่ห์ตอบก่อนจะนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดต่อ“อ๊ะ!....พี่เกือบลืมแน่ะ”
พูดจบเท่ห์ก็ยกมือขึ้นมาหยิบของอะไรบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองส่งให้มิ้วพร้อมกับพูดบอก“อ่ะ...นี่พี่ให้”
มิ้วจ้องมองนาฬิกาข้อมือผู้หญิงที่อยู่ในมือเท่ห์ก่อนจะถามไป “พี่เท่ห์ซื้อให้มิ้วหรอคะ”
“ใช่....พอดีว่าพี่เห็นมิ้วต้องคอยดูนาฬิกาที่มือถืออยู่ตลอดเวลาน่ะ....พี่กลัวว่าเวลาดึงเข้าดึงออกแล้วมือถือมันจะหล่นน่ะ....ก็เลยซื้อมาให้....แต่ว่ามันอาจจะไม่ได้แพงมากนะ” เท่ห์อธิบายยาวเหยียด
มิ้วทั้งดีใจที่ได้ของขวัญทั้งปลื้มใจที่เท่ห์คอยสังเกตสังกาเธออยู่ตลอดเวลาก่อนที่เธอจะพูด“ขอบคุณมากค่ะ...พี่เท่ห์…มิ้วดีใจมากเลย”……………………
หนึ่งสัปดาห์ต่อจากนั้น เท่ห์ก็ยังคอยตามรับตามส่งมิ้วไปที่ทำงานและพาเธอไปส่งที่หอพักอยู่เหมือนเดิมโดยที่เค้าก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะคุกคามเธอเลยแม้แต่น้อย ซ้ำเค้ายังดูเป็สุภาพบรุษมากกว่าผู้ชายหลายคนที่มิ้วเคยเจอซะอีก
“มิ้ว....เราก็ไม่ได้อยากจะสอดปากไปยุ่งกับเื่ส่วนตัวของมิ้วหรอกนะ” อยู่ดีๆปันปันก็พูดขึ้นมา ในขณะที่มิ้วและกลุ่มเพื่อนทั้งชายหญิงก็นั่งกันอยู่รายล้อม
“หา? ปันปันพูดเื่อะไรหรอ” มิ้วถามพร้อมทำหน้างง
“เราจะพูดเื่ที่มิ้วไปคบกับรุ่นพี่ที่ชื่อเท่ห์ที่อยู่คณะนิเทศคนนั้นนั่นแหล่ะ” ปันปันพูดพร้อมขมวดคิ้วเข้าหากัน
“เอ๊ะ? มะ....ไม่ใช่นะปันปันคงเข้าใจผิดแล้วหล่ะ....มิ้วกับพี่เท่ห์ไม่ได้เป็แฟนกันค่ะ” มิ้วรีบพูดแก้ตัว
“ไม่ใช่แฟนอะไรไปรับไปส่งกันขนาดนั้นยะ” เพื่อนชายหุ่นล่ำคนนึงในกลุ่มพูดขึ้นมา
“พะ....พี่เค้าแค่ใจดีเฉยๆน่ะ” มิ้วยังคงพูดแก้ตัวต่อ
“นี่...มิ้วเราได้ยินเื่ของรุ่นพี่คนนั้นจากเพื่อนที่เรียนนิเทศมาบ้างเหมือนกันนะ....เค้าบอกว่าคนๆนั้นก็เปลี่ยนผู้หญิงเป็ว่าเล่นเลยหล่ะ” ปันปันพูดขึ้นมา และพอเห็นมิ้วนิ่งเงียบไปเธอก็พูดต่อ“เราก็ไม่รู้หรอกนะว่ามิ้วกับเค้าไปถึงขั้นไหนกันแล้ว....แต่ว่าก็ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่านะ...ที่เราพูดเนี่ยเราเป็ห่วงมิ้วนะ”
มิ้วจ้องมองหน้าปันปันก่อนจะตอบ “ขอบคุณที่เป็ห่วงนะ....ปันปัน....แล้วก็มิ้วจะระวังตัวนะ”……….
เย็นวันนั้น บนรถของเท่ห์
“เอ่อ.....พี่เท่ห์คะ....มารับมาส่งมิ้วอย่างนี้แฟนพี่เท่ห์ไม่ว่าหรอคะ” มิ้วถามขึ้นมาเพราะว่าคำเตือนของปันปันนั้นยังคงฝังอยู่ในใจ
เท่ห์ละสายตาจากถนนแล้วหันมามองตามิ้วก่อนจะถาม “ทำไมอยู่ๆถึงถามเื่นี้ขึ้นมาหล่ะเนี่ย”
“มะ.....มิ้วแค่อยากรู้น่ะค่ะ” มิ้วตอบ
“ตอนนี้พี่ไม่มีแฟนหรอก” เท่ห์ตอบพร้อมจ้องตาของมิ้วเขม็ง
“เอ๊ะ! จริงหรอคะ” มิ้วถามย้ำเพื่อให้แน่ใจ
“จริงล้านเปอร์เซ็นต์” เท่ห์ตอบด้วยความมั่นใจสายตาไม่มีล่อกแล่กก่อนจะหันหน้ากลับไปมองทางแล้วพูดต่อ“แต่ว่าอีกห้านาทีต่อจากนี้ก็ไม่แน่”
“เอ๊ะ? หมายความว่าไงคะ อีกห้านาที” มิ้วถามพร้อมทำหน้างุนงง
แล้วเท่ห์ก็หันกลับมามองมิ้วก่อนจะพูดกับเธอ “มิ้ว เป็แฟนพี่ได้ไหม”
“หา!” มิ้วร้องลั่นใเพราะไม่ได้ตั้งตัว ก่อนจะพยายามรวบรวมสติแล้วกลั่นคำพูดออกมา “คือว่า เอ่อ....มัน คือมิ้ว....”
แต่ยังไม่ทันที่มิ้วจะพูดจบเท่ห์ก็พูดแทรกขึ้นมา “ไม่เป็ไรๆ พี่เข้าใจ ถ้ามิ้วยังไม่พร้อมให้คำตอบ....พี่รอได้......กี่เดือนกี่ปีพี่ก็รอได้”
คำพูดของเท่ห์มันช่างเท่ห์สมชื่อของเค้าจริงๆมิ้วเผลอคิดขึ้นมาในใจก่อนจะเงียบงันไปพร้อมกับความคิดสับสนที่หมุนวนอยู่ในหัวก่อนที่เธอจะตัดสินใจถามขึ้นมา “เอ่อ....มิ้วถามพี่เท่ห์หน่อยได้ไหมคะว่าทำไมถึงได้มาขอมิ้วเป็แฟนหล่ะคะ”
เท่ห์นิ่งคิดไปนิดเดียวก่อนจะตอบ “ถ้าจะให้พูดตรงๆก็คงเป็เพราะว่ามิ้วสวยหล่ะมั้ง”
“หา! มิ้วนี่นะ เด็กบ้านนอกอย่างมิ้วนี่นะคะ แต่งตัวก็เชยๆ หน้าก็ไม่ได้แต่งนี่นะคะที่พี่เท่ห์คิดว่าสวย” มิ้วตอบกลับมาเพราะเธอก็รู้สึกอย่างที่คิดจริงๆ
“เื่ที่มิ้วสวยไม่ใช่แค่พี่คนเดียวหรอกนะที่คิด.....จริงๆผู้ชายในคณะพี่....ไม่ใช่ซิ....น่าจะผู้ชายทั้งม.นี่ด้วยซ้ำที่คิดว่าน้องมิ้วสวย” เท่ห์หันมาตอบมิ้วก่อนจะพูดต่อเมื่อเห็นเธอเงียบไป“ที่น้องมิ้วแต่งตัวเรียบร้อยที่น้องมิ้วไม่ได้แต่งหน้าแต่งตามันก็ไม่ได้หมายความว่ามิ้วจะสวยน้อยกว่าผู้หญิงที่แต่งหน้าหนาๆหรือใส่กระโปรงสั้นๆเสื้อนักศึกษารัดรูปเลยนี่นา....หน้าที่ไม่ต้องแต่งเติมอะไรมากของมิ้วนี่แหล่ะที่ดูสวยเป็ธรรมชาติมาก”
มิ้วนิ่งงันหน้าแดงเรื่อขึ้นมาทันทีที่โดนรุ่นพี่สุดหล่อชมต่อหน้าต่อตาก่อนที่เธอจะกลั้นใจถามต่อ “งั้น...งั้นก็แปลว่าที่พี่เท่ห์อยากจะคบกับมิ้วก็เพียงเพราะเื่ของหน้าตามิ้วแค่นั้นน่ะหรอคะ”
“ไม่ใช่แค่เื่นั้นหรอก” เท่ห์รีบปฏิเสธก่อนจะพูดอธิบายต่อ “จริงอยู่ว่า มิ้วน่ะเป็ผู้หญิงที่สวยมากๆแต่ว่าพอพี่ได้รู้จักนิสัยมิ้วไปเรื่อยๆพี่ก็ตกหลุมรักมิ้วโดยไม่รู้ตัวน่ะ”
“ยะ...ยังไงคะ” มิ้วถามทั้งที่หน้ากำลังแดงก่ำเป็ลูกตำลึง
เท่ห์ก็ตอบกลับมา “ก็มิ้วทั้งนิสัยดี....ทั้งเป็คนขี้เกรงใจ.....พูดจาก็เพราะ...โหยยยพี่อธิบายไม่หมดหรอก...แต่ว่าถ้ามิ้วให้เวลาพี่ซักคืน เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะเขียนรายงานเื่ที่พี่ชอบมิ้วตรงไหนซักสามสี่หน้ากระดาษเอสี่มาส่งก็แล้วกัน”
“มะ.....ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ” มิ้วตอบไป
“เอ๊ะ? ที่พูดว่าไม่ต้องนี่คือ...น้องมิ้วจะตกลงคบกับพี่เลยใช่ไหม” เท่ห์ลองถามแหย่ไปดู
“มะ....มิ้วไม่ได้พูดยังงั้นซะหน่อยค่ะ” พอมิ้วตอบกลับมาอย่างนั้นเท่ห์ก็หัวเราะร่าออกมาก่อนจะหันมาพูดบอกเมื่อเค้าขับรถมาจอดที่หน้าห้างแล้ว “ถึงแล้วครับ”
“งั้นมิ้วไปก่อนนะคะ....ขอบคุณค่ะ” พูดขอบคุณเสร็จมิ้วก็เปิดประตูเดินออกจากรถเก๋งคันงามของเท่ห์ในทันที.............................
เวลา 22.15 น.
วันนี้ก็เหมือนกับทุกวันที่พอหลังจากเลิกงานแล้วมิ้วจะต้องคอยเดินมาแอบดูเท่ห์ที่จอดรถรอเธออยู่ที่ลานจอดรถด้านหน้าเหมือนหลายวันที่ผ่านมาเธอซุ่มมองเค้าที่วันนี้ก็ยังคงยืนตบยุงอยู่นอกตัวรถเหมือนเคยทั้งๆที่เค้าก็ไม่จำเป็จะต้องมาลำบากรอเธออย่างนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะเธอนั้นก็เป็แค่รุ่นน้องต่างคณะไม่ใช่แฟนของเค้าซักหน่อย
มิ้วยืนมองเท่ห์อยู่นานก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเค้าจากทางด้านหลังเหมือนทุกครั้งพร้อมกับทักทาย“พี่เท่ห์คะ”
หนุ่มหล่อได้ยินเสียงใสเรียกก็รีบหันมามองก่อนจะทักตอบ “อ้าว? มาแล้วหรอครับน้องมิ้ว กลับบ้านกันเลยเนอะ”
พูดจบเท่ห์ก็หันกลับไปเปิดประตูรถให้มิ้วพร้อมกับผายมือเชิญเธอขึ้นรถแต่ทว่าพอหันกลับมาเค้าก็เห็นมิ้วจ้องมองหน้าของเค้าเขม็งก่อนที่เธอจะพูด “มิ้วตกลงค่ะ”
เท่ห์ทำหน้างงก่อนจะถามให้คลายสงสัย “หือ? ว่าไงนะครับ น้องมิ้วตกลงอะไรครับ”
“ตกลงที่จะคบกับพี่เท่ห์ค่ะ” มิ้วตอบไปก่อนจะหันมองไปทางอื่นด้วยความเขินอาย
เท่ห์นิ่งเงียบไปพักนึงก่อนจะะโลั่น “จริงหรอครับ เย้ๆๆๆๆ ขอบคุณครับ ขอบคุณที่ตอบพี่ เย้ๆๆดีใจโว้ย”
“ดะ....เดี๋ยวค่ะจะะโทำไมคะเนี่ย พี่เท่ห์ ไม่อายคนอื่นเค้าหรือไงคะ” มิ้วรีบหันมาพูดปราม
พอได้ยินที่มิ้วบอกเท่ห์ถึงได้ลดเสียงลงก่อนจะหันมาพูดกับมิ้ว “โทษทีๆ พี่ดีใจเกินไปหน่อยน่ะ”
หลังจากหันมาส่งยิ้มให้กันและกันเรียบร้อยแล้วมิ้วก็เดินเข้ามานั่งในรถก่อนที่เท่ห์จะขับรถออกมาจากห้างนั้นในทันที
“น้องมิ้ว....พี่ดีใจจริงๆนะครับที่มิ้วยอมเป็แฟนกับพี่น่ะ” เท่ห์พูดขึ้นหลังจากที่ขับรถออกมาจากห้างได้ซักพัก
“รู้แล้วค่ะ....ก็เมื่อกี๊พี่เท่ห์ะโลั่นเลยนี่คะ” มิ้วพูดด้วยท่าทีที่ยังคงเขินอาย
“อ๊ะ! นั่นซิเนอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เท่ห์หัวเราะร่าอย่างสุขใจก่อนจะหันมาพูดกับมิ้วอีกครั้ง“เอ่อ...น้องมิ้วครับ ตอนนี้เราเป็แฟนกันแล้วพี่ขออะไรอย่างนึงได้ไหมครับ”
มิ้วรีบหันมามองหน้าเท่ห์ทั้งที่ใจก็เต้นรัวกลัวในสิ่งที่เค้าจะร้องขอจึงถามออกไปเพื่อให้แน่ใจ“พะ....พี่เท่ห์จะขะ...ขออะไรคะ ลองบอกมาก่อนถ้ามิ้วให้ได้ก็จะให้ค่ะ”
หนุ่มหล่อฉีกยิ้มกว้างก่อนจะพูดออกมา “พี่ขอจับมือน้องมิ้วได้ไหมครับ”
พอได้ยินสิ่งที่แฟนหนุ่มป้ายแดงร้องขอก็ทำให้มิ้วเบาใจไปได้เปลาะหนึ่งก่อนจะตอบกลับไป“ได้ค่ะ”
พอแฟนสาวหมาดๆอนุญาตเท่ห์ก็ละมือข้างที่จับเกียร์รถขึ้นมาแบอยู่ตรงหน้าของมิ้วพร้อมกับพูด“งั้นก็รบกวนด้วยครับ”
ซึ่งมิ้วก็ยกมือข้างนึงขึ้นมาวางประสานบนมือของเท่ห์ก่อนที่ทั้งคู่จะจับมือกันไปตลอดจนถึงหน้าห้องพักของมิ้วและด้วยความที่มิ้วนั้นไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยในชีวิตเท่ห์จึงถือเป็ผู้ชายคนแรกที่ได้จับมือถือแขนของเธอ……………………………
หลังจากที่มิ้วและเท่ห์เป็แฟนกันได้หนึ่งเดือนทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปรกติ ก็คือทุกเย็นเท่ห์ก็จะมารับมิ้วไปที่ห้างและขับรถมาส่งเธอกลับหอรวมถึงเดินไปส่งเธอที่หน้าห้องพักเหมือนเดิมไม่มีขาดส่วนในเื่ของความสัมพันธ์ทางกายนอกจากที่จับมือกันแล้วเท่ห์ก็ไม่เคยจะลุกล้ำอะไรมิ้วเลยแม้ซักนิดเค้ายังคงทำตัวเป็สุภาพบุรุษที่ทำเพียงแค่ส่งเธอที่หน้าห้องแล้วก็เดินกลับโดยไม่แม้แต่จะร้องขอที่จะเข้าไปในห้องพักของเธอเลยซึ่งมันก็ทำให้มิ้วนั้นชื่นชมในตัวแฟนหนุ่มคนแรกคนนี้ของเธอเป็อย่างมาก
“เอ่อ....มิ้วช่วยหยิบของในเก๊ะให้พี่หน่อยซิครับ” เท่ห์พูดขึ้นในขณะที่ตัวเองกำลังขับรถมารับมิ้วไปเดทในวันหยุด
“ได้ค่ะ” มิ้วก็รีบตอบรับก่อนจะเปิดเก๊ะหน้ารถตามที่แฟนหนุ่มร้องขอ
“กล่องที่มีกระดาษสีชมพูห่อนั่นน่ะครับ” เท่ห์พูดกำกับเพื่อให้มิ้วหยิบขึ้นมาได้ถูก
“อ๋อ....เจอแล้วค่ะ” พอเท่ห์พูดบอกมิ้วก็หยิบกล่องที่ว่าส่งให้เท่ห์พร้อมพูดบอก“อ่ะ...นี่ค่ะ พี่เท่ห์”
แต่เท่ห์ก็ไม่ได้ยื่นมือมารับแต่กลับหันมาพูดบอกมิ้ว “ลองแกะดูซิครับ”
“หา? ให้มิ้วเปิดหรอคะ” ถึงจะงงนิดหน่อยแต่มิ้วก็แกะกระดาษห่อนั้นออกดูตามที่เท่ห์บอกก่อนจะพบเห็นเป็กล่องมือถือที่อยู่ข้างใน
“ของขวัญครบรอบเป็แฟนกันหนึ่งเดือนครับ” เท่ห์พูดอธิบายทันทีที่เห็นมิ้วทำหน้างงก่อนจะพูดออกตัวต่อ“ตอนแรกพี่ก็กะจะซื้อสร้อยสวยๆให้นั่นแหล่ะ....แต่พี่คิดว่าน่าจะซื้อของที่มิ้วใช้ได้น่าจะดีกว่าน่ะ.....มันอาจจะไม่ได้แพงมากนะ....พี่ขอบอกไว้ก่อนเลย”
“มะ....ไม่หรอกค่ะมิ้วขอบคุณมาก ขอบคุณมากค่ะ พี่เท่ห์” มิ้วพูดพร้อมน้ำตาที่เริ่มรื้นออกมาด้วยความดีใจ……….
หลังจากที่เที่ยวเล่นกันตามประสาคู่รักหนุ่มสาวจนหนำใจแล้ว เท่ห์ก็ขับรถพามิ้วกลับมาส่งที่หน้าหอพักในเวลาที่ก็ไม่ได้มืดค่ำเหมือนทุกทีที่เคยมาส่งเธอหลังจากที่เลิกงานพาร์ทไทม์
“น้องมิ้วครับถึงแล้วครับ” เท่ห์หันมาพูดบอกมิ้วเมื่อจอดรถที่หน้าหอของเธอแล้วพร้อมกับหันมามอง
แต่ปรากฏว่าพอเค้าหันมามองที่เบาะข้างๆก็เห็นแฟนสาวคนสวยของเค้าผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจริงๆเท่ห์นั้นสามารถจะเขย่าตัวเพื่อปลุกเธอให้ตื่นได้ในทันทีแต่เค้ากลับเลือกที่จะจ้องมองใบหน้ายามหลับของมิ้วต่อไปก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาจ้องมองริมฝีปากชมพูเรื่อที่มีเพียงลิปมันทาทาบไว้เพียงบางๆที่ดูแสนจะยั่วยวนใจแล้วก็เหมือนกับว่าริมฝีปากสวยนั่นมันจะดึงดูดให้เท่ห์เข้าไปหาเค้าค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้หน้าของมิ้วหวังจะขโมยจูบของเ้าหญิงคนนี้เพื่อจะปลุกให้เธอตื่นจากห้วงนิทรา
“หือ! พะ...พี่เท่ห์จะทำอะไรน่ะค่ะ” เสียงใสที่ดูใทำให้เท่ห์ได้สติจึงรีบดึงตัวกลับมานั่งตามเดิมก่อนจะหันไปพูดแก้ตัวกับมิ้ว“คือ...คือพี่ขอโทษ พี่....พี่ไม่ได้ตั้งใจพี่แค่จะปลุกมิ้วก็เท่านั้นเอง”
“จริงหรอคะแค่ปลุก แล้ว...แล้วทำไมต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยหล่ะคะ” มิ้วพูดพร้อมกับยกสองแขนขึ้นมากอดรัดร่างตัวเองแน่น
“เฮ้อออ...พี่ขอโทษพี่โกหกน่ะ” เท่ห์ถอนหายใจแล้วยอมรับผิดออกมาก่อนจะพูดต่อ “ตอนแรกก็ตั้งใจจะปลุกมิ้วจริงๆนั่นแหล่ะแต่พอเห็นปากของมิ้วพี่ก็อดใจไม่ไหวก็เลยจะยื่นหน้าเข้าไปจูบนั่นแหล่ะ.....แต่...แต่พี่ไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินอะไรมิ้วนอกจากนั้นเลยนะพี่สาบานได้”
มิ้วนิ่งคิดไปนิดนึง และจากในทีแรกที่ใที่อยู่ดีๆลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นเท่ห์โน้มหน้าเข้ามาหาก็เปลี่ยนเป็ดีใจที่เค้ากล้ารับในสิ่งที่ตัวเองจะทำก่อนจะพูด “คะ...แค่จูบจริงๆหรอคะ”
“ใช่ครับ” เท่ห์รีบตอบ
แล้วมิ้วก็จ้องเข้าไปในดวงตาของเท่ห์ก่อนจะพูด “ถ้าแค่จูบก็ได้ค่ะ...แต่แค่จูบเท่านั้นนะคะ”
“เอ๊ะ! จริงหรอครับ” เท่ห์รีบถามให้แน่ใจ และพอแฟนสาวพยักหน้ารับเค้าก็ค่อยๆโน้มหน้าไปหาเธออีกครั้งแต่ยังไม่ทันที่ปากของเท่ห์จะประกบไปที่ปากของมิ้ว เธอก็พูดขึ้นมา “มิ้วไม่เคยจูบกับใครมาก่อน ถ้าทำได้ไม่ดีมิ้วขอโทษด้วยนะคะ”
แค่ได้ยินว่าเค้ากำลังจะได้จูบแรกของสาวสวยที่นั่งอยู่ตรงหน้าเพียงเท่านั้นก็ทำให้เืในกายของชายหนุ่มพลุ่งพล่านได้แล้วก่อนที่เท่ห์จะตอบไป “ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวพี่สอนเอง”………………….
272
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ ภาคพิเศษหลงหยาง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754981884_83759346.webp)
