ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        เซียวเยี่ยนมองนางแวบหนึ่ง ไม่พูดจา

        ทว่าเพียงครู่เดียวก็ถูกหลินชิงเวยจับอารมณ์ของเขาได้ “สายตาของท่านอ๋องบอกว่าหากมิใช่ข้าสามารถช่วยฮ่องเต้น้อยได้ ท่านคงไม่มาเป็นเพื่อนข้าใช่หรือไม่?”

        เซียวเยี่ยน “...”

        หลินชิงเวย “ท่านดูสิ ท่านยอมรับอีกแล้ว”

        เซียวเยี่ยนหยุดย่างก้าว บนศีรษะของเขาคือใบไม้ที่เพิ่งจะแตกใบอ่อนขับให้เขาดูแล้วเบิกบานสดใสขึ้นอีกหลายส่วน“ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักศาสตร์การอ่านใจคน”

        หลินชิงเวยยิ้มหวานกับคำพูดนั้นพร้อมกับชี้หน้าตนเองว่า “มนุษย์เราคิดอะไรอยู่ในใจมักจะเขียนไว้บนหน้าเสมอ ท่านอ๋องไม่ใช่ข้อยกเว้นเช่นเดียวกัน”

        เซียวเยี่ยนหรี่ตาลง มองนางนิ่งๆ “จริงหรือเช่นนั้นเจ้าลองพูดมาเวลานี้เปิ่นหวางกำลังคิดสิ่งใดอยู่?”

        ปลายนิ้วของหลินชิงเวยแตะคางของตนเอง “ท่านกำลังคิดว่าเย็นนี้ควรทานอะไรดี ท่านช่วยข้าคิดด้วยก็แล้วกัน”

        เซียวเยี่ยนโมโหจนจุกอกอีกครั้ง มองเงาร่างบอบบางของสตรีตรงหน้าความรู้สึกอดทนอดกลั้นที่ข่มไว้ในใจช่างยากแก่การบรรยายออกมานัก

        ต่อมาเขากล่าวขึ้นว่า “เจ้าบอกว่าอาการป่วยของฮ่องเต้ไม่อาจรักษาให้หายได้ในครั้งเดียวนั่นหมายความเช่นไร”

        “เหตุใดข้าต้องบอกท่านด้วยเล่า ท่านคิดจะให้ประโยชน์อันใดกับข้า?”

        “เจ้ายังคิดจะได้ประโยชน์?” เซียวเยี่ยนกล่าวเตือน“หากมิใช่เจ้าเล่นไม่ซื่อ พระอาการตัวร้อนของฝ่าบาทก็ไม่เนิ่นนานเช่นนี้”

        “โทษข้าล่ะสิ?” หลินชิงเวยหรี่ตาลง “ท่านยังคิดว่าวันนั้นที่ข้าตบไหล่ของท่านอ๋องคือข้าได้ทำอะไรลงไปแล้ว?”

        “ไม่อย่างนั้นเล่า?”

        หลินชิงเวยหัวเราะขึ้นมา “ความรู้สึกของท่านอ๋องช่างแม่นยำนัก”

        เซียวเยี่ยนหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง

        หลินชิงเวยกล่าวอีกว่า “ข้าได้เทผงยาลงไปเล็กน้อยเมื่อแตะไหล่ของท่านเพียงแต่ท่านอ๋องไปข้องแวะกับฝ่าบาท หลังจากนั้นฝ่าบาททรงพระประชวร แต่ร่างกายของท่านอ๋องกลับแข็งแรงยิ่ง”

        “เจ้าหมายความอย่างไร?”

        “ยานั้นมิใช่ยาพิษอะไร มันจะส่งผลให้เกิดอาการปวดท้องเท่านั้นเพียงแต่” หลินชิงเวยหยุดชะงักหันกลับมามองเซียวเยี่ยนด้วยสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม“ผู้ที่กินยาถอนพิษร่างกายจะเกิดปฏิบัติต่อต้านยาตัวนั้นท่านอ๋องไม่เป็นอะไรเลยหรือท่านกินยาถอนพิษเช่นกัน? อ้อ..ข้าคิดออกแล้วมีอยู่คืนหนึ่ง มีบุรุษคนหนึ่งบุกเข้ามาในเรือนของข้า หรือ...”

        “เปิ่นหวางไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดอันใดอยู่”

        ครั้งนี้เปลี่ยนเป็นเซียวเยี่ยนที่เดินอยู่ข้างหน้าหลินชิงเวยจึงพยายามก้าวตามพลางกล่าวขึ้นอย่างอารมณ์ดีว่า “พระอาการตัวร้อนไข้ขึ้นของฮ่องเต้น้อยเป็นเพราะประจวบเหมาะกับยาของข้าที่ไปกระตุ้นพิษที่ตกค้างอยู่ในร่างกายภายในร่างกายของเขายังมีพิษตกค้างอยู่ไม่น้อย เมื่อสักครู่ข้าเพียงแต่ถอนพิษในส่วนที่จำเป็นให้กับเขาข้าบอกแล้วว่าต่อไปท่านจะมีเรื่องที่ต้องมาขอร้องข้าอีกมาก”

        เซียวเยี่ยนเดินอยู่ข้างหน้าด้วยฝีเท้าไม่ช้าไม่เร็วไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ตลอดทางคนทั้งสองพูดจากันน้อยยิ่ง

        เดินไปราวๆ สองเค่อ[1]คนทั้งสองเดินผ่านถนนเล็กๆ กระทั่งสุดทางของอุทยานหลวง ทันทีที่เลี้ยวเข้าไปหลินชิงเวยพลันรู้สึกคุ้นเคยกับสองข้างทางเมื่อจับจ้องอยู่ครู่หนึ่งเบื้องหน้าคือสระมรกตอันกว้างใหญ่ ข้างๆสระมีศาลาหนึ่งหลัง

        นี่ก็คือศาลาหลังนั้นที่นางและซินหรูหยุดพักเมื่อแรกมาถึง และยามนี้ศาลาหลังนั้นมีคนรวมตัวกันอยู่กลุ่มหนึ่ง

        มองไปจากไกลๆ เต็มไปด้วยสีสัน นางกำนัลสองสามนางที่สวมกระโปรงนางข้าหลวงของวังหลวงทางด้านนั้นมีรูปโฉมโดดเด่นดึงดูดสายตาพวกนางกำลังล้อมรอบสตรีที่อยู่ในเสื้อผ้าอาภรณ์งดงามเฉิดฉายนางหนึ่ง

        หลินชิงเวยไม่ต้องหยุดคิด รีบยกเท้ามุ่งหน้าไปทางด้านนั้น

        สตรีรูปโฉมงดงามเฉิดฉายในศาลานั้นแต่งเข้ามาในวังหลวงวันเดียวกับหลินชิงเวยเช่นกันเป็นกุ้ยเหรินคนหนึ่งที่ถูกคัดเลือกขึ้นมา นางคือจ้าวซือหลัน มองดูเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหราบนกายนางแต่งหน้าประทินโฉมประณีตงดงามจับตา เห็นได้ชัดว่านางมีชีวิตอยู่ในวังหลวงแห่งนี้อย่างไร้กังวลและมีเกียรติใบหน้าของนางปรากฏให้เห็นสีหน้าท่าทีเย่อหยิ่งถือตัว

[1]เค่อ หมายถึง 15 นาที สองเค่อก็คือ 30 นาที