ตอนที่ 7 งานใหม่
ผมใช้ชีวิตอยู่ภายในห้องนอนกว้างๆนั้นจนน่าจะเกือบเที่ยง ที่รู้ตัวก็เพราะเสียงเคาะประตูพร้อมกับผู้ชายใส่สูทผูกไทคนเดิมที่มันมานั่งเฝ้าผมเมื่อวานนั่นแหละเดินเอาข้าวเที่ยงและยามาให้ ผมทำตัวเป็คนว่าง่ายหนึ่งวันเพราะี้เีหาเื่ใส่ตัว
ผม : ฝ้าย // ผมกดโทรศัพท์ไปหาฝ้ายเพื่อ้าจะขอโทษที่ผมผิดนัดเมื่อวานนี้
ฝ้าย : อินทร์ เป็ยังไงบ้าง งานใหม่โอเคมั้ย
ผม : งานใหม่เหรอ? // งานใหม่เหรอ ? นี่ไอ้บ้านั่นมันพูดอะไรกับฝ้ายกันนะ
ฝ้าย : อินทร์ได้งานใหม่ไม่เห็นบอกฝ้ายเลย
ผม : อ่อ คือก็อินทร์กะว่าจะทำเซอร์ไพรส์ฝ้ายไง
ฝ้าย : ดีใจด้วยนะอินทร์ ได้งานใหม่แล้ว เ้านายใหม่ดีหรือเปล่าดุมั้ย
ผม : เ้านายใหม่เหรอ เอาแต่ใจ โรคจิตแล้วก็บ้าอำนาจ
ฝ้าย : คิก คิก คิก อินทร์ระวังนะนินทาเ้านายเดี๋ยวก็ตกงานหรอก // เสียงฝ้ายหัวเราะคิกๆ ดังลอดมาแต่ผมกับยิ้มไม่ออกเลยสักนิด
ผม : ช่างเถอะ ยังไงก็หลวมตัวมาแล้วนี่แล้วฝ้ายกินข้าวหรือยัง ไปเที่ยวสนุกมั้ย
ฝ้าย : กินแล้วนี่กำลังจะออกไปหาไอติมกินกันที่นี่สวยมากเลย เสียดายจังอินทร์ไม่ได้มาด้วย
ผม : ฝ้ายโกรธอินทร์หรือเปล่าที่อินทร์ไม่ได้พาไปเที่ยว
ฝ้าย : ไม่หรอก ก็อินทร์ติดงานนี่เอาไว้เราค่อยมากันคราวหน้าก็ได้ตอนนี้เพิ่งได้งานใหม่ อินทร์ต้องตั้งใจทำงานนะ
ผม : อืม เที่ยวให้สนุกนะ แล้วก็ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะอินทร์เป็ห่วงฝ้ายนะ
ฝ้าย : จ้า...เอาไว้กลับไปจะซื้อขนมไปฝากนะ
ผม : ซื้อมาเยอะๆ ล่ะ อินทร์รักฝ้ายนะ
ผมโทรไปหาฝ้ายแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมากที่ฝ้ายไม่ได้โกรธผม ไม่รู้ว่าไอ้บ้านั่นไปคุยกับฝ้ายเอาไว้ยังไงหรือมันใช้วิธีการอะไรไอ้นี่ก็มีวิธีการแปลกๆ ยังพวกคนใส่สูทหน้าห้องพวกนั้นอีก มันทำงานอะไรวะคงไม่ได้ทำงานผิดกฎหมายใช่มั้ย ผมนั่งคิดเื่มันอยู่สักพัก แล้วตัดใจช่างหัวมันเพราะคิดไปก็เท่านั้นอีกไม่นานผมหวังว่ามันจะเบื่อผมสักที ผมจะได้กลับไปใช้ชีวิตตามเดิม
ผมนั่งกินข้าวโดยมีผู้ชายสูทดำนั่งจ้องหน้าผมอยู่ส่วนไอ้เ้าของห้องนั่นมันโทรมาบอกว่าจะกลับดึก ไม่ต้องรอมัน สายเรียกเข้าของมัน ทำเอาผมหน้าชาไปหมดเพราะชื่อที่มันบันทึกเอาไว้เมื่อมีสายเรียกเข้าคือ “ที่รัก”พร้อมกับรูปขึ้นหน้าจอเป็รูปของมันเองนอนเปลือยท่อนบน โดยมีผมนอนหลับซบอยู่กับแผงอกของมันผมไม่รู้ว่ามันไปแอบถ่ายผมตอนไหน แต่มันทำให้ผมหายใจไม่สะดวกนี่ถ้าใครมาเห็นภาพนี่เขาจะคิดกันยังไงนะ
ไอ้บ้า : กินข้าว กินยาหรือยัง
ผม : ยัง
ไอ้บ้า : ทำไมยังไม่กิน โชคล่ะอยู่ไหน
ผม : โชคไหน?
ไอ้บ้า : นี่เธออยู่กับใครโดยไม่คิดจะถามชื่อ ถามแซ่เขาเลยสักคนอย่างนั้นหรอประหลาดคนจริงๆ
ผม : อ่อ คนที่คุณส่งมาคุมผมหน้าห้องน่ะเหรอ
ไอ้บ้า : ฉันให้โชคคอยดูแลเธอต่างหาก ไม่ได้ให้ไปคุมทำความเข้าใจเสียใหม่นะ
ผม : ไม่เห็นจะดูแลอะไรเลย เห็นนั่งเฉยๆไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย // ผมโกหกทันที
ไอ้บ้า : อย่างนั้นเหรอ แล้วตอนนี้โชคทำอะไรอยู่ // เสียงไอ้บ้านั่นดูขรึมขึ้นมาทันที
ผม : อืม...นั่งดูซีรีส์อะไรไม่รู้อยู่ข้างนอกผมหิวข้าวจะตายห่าแล้ว เดินลงจากเตียงก็ไม่ได้เจ็บแผลก็เจ็บ อยากเข้าห้องน้ำด้วย // ผมโกหกต่อไปอีก ผมไม่รู้ว่าคนชื่อโชคอะไรนั่นทำอะไรอยู่แต่แกล้งพูดให้มันดูแย่ไปก่อนผมจะได้ดูน่าสงสาร
ไอ้บ้า : นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ // ไอ้บ้านั่นมันเงียบไปสักห้าวินาที
ติ๊ง เสียงออดหน้าประตูดังลอดเข้ามาภายในห้องนอนพร้อมกับประตูห้องที่เปิดออกแทบจะทันทีผู้ชายชุดสูทสีดำซึ่งผมก็เพิ่งรู้ว่ามันชื่อโชค หลังจากเจอกันสามถึงสี่ครั้งแล้ว ถึงมันจะมาเฝ้าผมอยู่ถึงสองวัน ผมก็ไม่เคยอ้าปากถามว่ามันชื่ออะไร โผล่พรวดเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วจนผมในี่มันส่งกระแสจิตให้กันยังไงวะ
ไอ้บ้า : อยากได้อะไรก็บอกโชคเขาจะหาทุกอย่างให้เธอเอง // ผมหันไปมองดูผู้ชายชื่อโชคซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงแล้วพยักหน้าหงึกๆกับโทรศัพท์เบาๆ
ผม : อยากได้นิ้วโป้งคุณ ผมอยากโหลดเกมอีก // ผมรีบบอกทันที
ไอ้บ้า: ไว้กลับไปจะโหลดให้ตอนนี้ไปกินข้าวกินยาได้แล้ว
ผม : อืม
ไอ้บ้า : คืนนี้ฉันมีธุระคงจะกลับดึกเธอไม่ต้องรอฉัน กินยาแล้วนอนได้เลย
ผม : ไปไหน // ผมรีบถามมันกลับไปทันทีเพราะอยากรู้ ถ้ามันไปไกลๆที่ต้องขึ้นรถ ลงเรือ ต่อเครื่องบิน ผมจะได้แช่งให้มันรถคว่ำเรือล่มหรืออะไรก็ได้ที่จะทำให้มันไม่ต้องกลับมาหาผมอีก
ไอ้บ้า : ....... // เสียงมันเงียบหายไปไม่ยอมตอบผม
ผม : นี่ ถามว่าไปไหนทำไมกลับดึก
ไอ้บ้า : ไม่ได้ไปไหนอยู่ทำงาน เสร็จแล้วจะรีบกลับ// เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน
ผม : อืม แค่นี้แหละ ี้เีคุยเมื่อยปาก //ผมได้ยินเสียงมันหัวเราะ หึ หึ กลับมาก่อนผมจะตัดสายทิ้ง
ผมหันกลับไปหาคนชื่อโชคที่กำลังยืนมองผมอยู่ข้างเตียง ผมตลบผ้าห่มออกจากตัวแล้วทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงนอนแต่อีกฝ่ายตรงเข้ามายกมือห้ามผมไว้
“คุณอินทร์จะไปไหนครับ”
“ขี้” ผมตอบแล้วเขย่งเท้าะโเป็กระต่ายขาเดียวตรงไปทางห้องน้ำ
“เดี๋ยวผมพาไป” คนชื่อโชคตรงเข้ามาเพื่อพยุงผม แต่ผมยกมือห้ามเอาไว้ก่อนแล้วะโเหยงๆไปข้างหน้าต่อไม่ได้สนใจคนที่พยายามจะช่วยเหลือผม
“นี่...นายหาทุกอย่างให้ฉันได้จริงๆ เหรอ” ผมเขย่งมาจนถึงประตูห้องน้ำได้ในที่สุดเกาะขอบประตูห้องน้ำยืนขาเดียวถามอีกฝ่าย
“คุณอินทร์อยากได้อะไรครับ” นายโชคถามผมอย่างนอบน้อม
“อยากกินผัดไทยกุ้งสดอีก วันนั้นอร่อยดี ถ้าได้กินอีกจะดีมาก หาได้หรือเปล่า” ผมถามและรอคอยฟังคำตอบ
“ได้ครับ” นายโชคยิ้มให้ผมนิดหนึ่ง
“โอเค งั้นก็ตามนั้นแหละไปได้แล้ว จะมายืนเฝ้าทำไม คนจะขี้มันตดไม่สะดวกไปๆ ออกไป” ผมเอ่ยปากไล่อีกคนให้ออกไปจากห้อง เพราะผมจะเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำและ้าความเป็ส่วนตัวสูงมากๆด้วย จนนายโชคอมยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไป
ผมเขย่งขาออกมาห้องรับแขก เจอกับผู้ชายใส่สูทแปลกหน้าอีกคนหนึ่งซึ่งเดินเข้ามาส่งของ ผมเห็นแล้วนึกเดาได้ทันที ว่ามันเป็มื้อเที่ยงของผมผู้ชายอีกคนค้อมหัวให้ผมหน่อยๆ เหมือนเป็การแสดงความเคารพทั้งๆ ที่สองคนนี้ดูมีอายุมากกว่าผมหลายปีนายโชคเดินเข้ามาประคองให้ผมลงไปนั่งบนโซฟา ผมยกเท้าข้างที่เป็แผลนั้นขึ้นไปพาดกับโซฟาตัวเล็กแบบนั่งได้คนเดียวใกล้ๆ
“ผมจะกินได้หรือยัง หิวจะแย่แล้ว” ผมจ้องคนในชุดสูทแล้วคว้าเอาถุงใส่กล่องอาหารนั้นมาวางลงตรงหน้า
“ผมเอาไปใส่จานให้ครับ”
“ไม่ต้อง ี้เีรอจะกินแล้ว ขอช้อนหน่อย” ผมชี้มือเข้าไปในครัวแล้วกระดิกนิ้วรัวๆสองคนนั้นหันหน้ามามองกันแล้วจึงเดินเข้าไปหยิบช้อนส้อมมาให้
ผมนั่งกินมื้อเที่ยงของผมตรงโซฟานั้นโดยมีผู้ชายสองคนยืนอยู่ใกล้ๆ น้ำดื่ม น้ำอัดลมและยาถูกเอามาเตรียมวางรอให้ผมข้างๆชนิดที่ไม่ต้องเรียกหาให้เหนื่อย
“ไม่เมื่อยเหรอ ยืนอย่างนั้น”ผมเงยหน้าขึ้นไปถามสองคนนั่นที่ยืนนิ่งอย่างกับรูปปั้นไม่ขยับไปไหน
“ไม่ครับ” คนชื่อโชคตอบผมกลับมา
“นายชื่อโชค แล้วนายล่ะชื่ออะไร” ผมหันไปพยักหน้าถามผู้ชายอีกคน
“สันครับ”
“ไม่มีงานมีการทำหรือไงมายืนเฝ้าผมแบบนี้” ผมกอดอกถามสองคนตรงหน้าหลังจากกินอิ่มแล้ว
“หน้าที่ของพวกผมคือดูแลคุณ นั่นเป็งานของพวกผมครับ” นายโชคตอบสีหน้าเรียบนิ่งไม่มีความรู้สึกใดๆ
“งานสบายจังวะ งานแบบนี้ก็มีด้วย”
ผมนอนเล่นเกมออนไลน์ในมือถือจนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้มารู้สึกตัวตื่นก็ตอนที่ไอ้เ้าของห้องมันกลับมาแล้วขโมยจูบจากผม
“อื้อ” ผมยกมือขึ้นมาผลักมันออกห่างทั้งๆ ที่ตายังไม่ลืม
“เป็เด็กดีหรือเปล่า” มันถามผมเสียงหวาน
“อือ” ผมตอบมันงัวเงีย พยายามลืมตาขึ้นมามองหน้ามัน
อันที่จริงไม่ต้องลืมตาขึ้นมาผมก็รู้ว่าเป็มันเพราะจูบแบบนี้ ฝ่ามือนี้ จมูกนี้ผมจำได้แม่นยำว่าเป็มันนั่นแหละคนเดียวไม่มีใครอื่นอีกแล้วในกาแลคซี่ทางช้างเผือกนี้ที่จะััผมแบบมัน
“นอนไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน แล้วจะรีบกลับมาหา”ไอ้บ้านั่นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำครู่หนึ่งแล้วกลับออกมาหาผมอีกครั้งเมื่อมันเปลี่ยนเป็ชุดนอนแล้วทิ้งตัวนอนข้างๆ ผม
“อื้อ” ผมสะบัดตัวออกห่าง เมื่ออีกคนดึงเอาตัวผมเข้าไปกอด “อย่าดิ้นถ้าดิ้นแล้วฉันแข็งขึ้นมาอีก เธอต้องรับผิดชอบนะ” มันขู่เสียจนผมชะงัก
ถ้าขู่เื่อื่นผมไม่รู้แต่ถ้ามันพูดเื่ไอ้เ้าดุ้นเนื้อมหาประลัยของมันที่แม่งชอบตื่นไม่รู้เวล่ำเวลาของมันน่ะผมเชื่อแล้วผมก็ไม่อยากเสี่ยงด้วย เพราะเมื่อคืนก็ครั้งหนึ่งแล้วมันเล่นเอาผมจนไข้กลับเลยทีเดียว ถ้าหากคืนนี้ยังเอาต่อผมไม่ตายห่านอนเป็ไข้ทั้งเดือนเลยหรือไง
“โอ๊ย ไอ้บ้ากาม” ผมบ่นเสียงอ่อยๆ
“วันนี้ไม่เห็นเรียกว่าที่รักเลย” มันยื่นหน้ามากระซิบ
“อื้อไม่เรียก จะนอนแล้ว”
ผมยกมือขึ้นมากัน่อกตัวเองเอาไว้ไม่ให้มือมันมาัักับหน้าอกผมเพราะมันชอบแกล้งเขี่ยหัวนมผมเล่น ก็มันโรคจิต อะไรที่พอจะกันได้ก็กันๆเอาไว้ก่อน ผมงอตัวหลบหลีกการััตรงๆ จากอีกฝ่าย ทำตัวเหมือนสาวแรกรุ่นไม่อยากเสียตัว ทั้งที่จริงๆแล้ว ผมกับมันนอนเอากันจนพรุนไปทั้งตัวแล้ว ผมไม่รู้ว่าไอ้อาการนี้ของผมจะมีคนเรียกมันว่าอะไร ดัดจริตเหรอ เออช่างมันเถอะรู้แค่วันนี้ผมต้องรอดก็พอ
“อยากได้ยิน”
“ไม่เอา ผมง่วงแล้ว” ผมกระเถิบตัวออกห่างมันมาได้อีกตั้งสอง เิเแล้วมันก็ตามมาดันแผงอกกว้างๆ แนบมากับแผ่นหลัง ผมหนีมันได้นิดๆ หน่อยๆผมก็พยายามจะหนี ส่วนมันตามผมได้เท่าไหร่มันก็ตาม ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันเลย
“อยากได้ยิน” มันยังตื้อผมไม่ยอมเลิกรา
“เออๆ ที่รัก ที่รัก ที่รัก ที่...”
ที่รักของผมให้รางวัลตอบกลับมาเป็จูบหวานๆ จนผมแทบละลาย ผมรับจูบนั้นด้วยใจอันไหวยวบ อ่อนเป็ขี้ผึ้งถูกไฟรนผมยอมพลิกตัวกลับมาหาอีกฝ่าย แล้วโอบกอดลูบไล้เ้าของจูบนั้นอย่างหลงใหลครางรับจูบนั้นอย่างพอใจ
“อื้ม”
ร่างหนาๆนั้นตวัดขึ้นมาคร่อมทับผมอีกที แล้วจูบผมอย่างโหยหาเว้าวอน ออดอ้อนเอาแต่ใจ จนผมทำอะไรไม่ถูกเพียงแค่หลับตาพริ้มลง แล้วเผยอปากรอรับจูบจากมัน แล้วปล่อยให้มันตักตวงทุกอย่างไปได้โดยไม่มีการขัดขืนจากผม
“อินทร์ หวานจัง” เสียงแหบพร่าบอกกับผมหลังจากถอนริมฝีปากนุ่มหยุ่นนั้นผละจากไป
ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาจ้องตอบดวงตาเป็ประกายตรงหน้านิ่ง ความรู้สึกแปลกๆ พิกลแล่นเข้ามาในใจผมจูบเบาๆ ตรงมุมปากเ้าของห้อง จูบนั้นจากผมแ่เบานุ่มนวล คนตัวโตหลับตาพริ้มลงแล้วคลี่ยิ้มบางออกมาอย่างพึงพอใจผมประทับจูบลงไปกับแก้มสากนั้นอีกครั้งเหมือนอยากรู้ อยากลองอะไรบางอย่าง
“ที่รัก”
ผมกระซิบเสียงแ่นั้นออกไปเปลือกตาของคนตรงหน้าค่อยๆ เปิดออก สายตาที่เคยเ็าแปรเปลี่ยนเป็อบอุ่นอ่อนโยนผมชอบดวงตาคู่นี้มากกว่าคู่ไหนๆ ที่ผมเคยเห็นมาผมยิ้มรับแววตาอบอุ่นคู่นั้นอย่างลืมตัว
“อินทร์ ทำไมวันนี้น่ารัก”
“ที่รัก อินทร์ง่วง วันนี้อินทร์ขอนอนได้มั้ย”ผมกระซิบถามเสียงแ่ซุกหน้าผากเข้าไปชนกับแผงอกนั้นเบาๆในใจนั้นรอฟังคำตอบที่ตัวเอง้า
“ครับ” เสียงสั่นพร่านั้นตอบกลับมาพร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงดึงผมเข้าหาตัวแล้วกอดไว้อย่างหลวมๆ
ผมพลิกตัวหันหน้าเข้าไปหาแผงอกนั้นยื่นปากไปจุ๊บคางสาก นั้นเบาๆ แล้วซุกตัวเข้าไปหาคนที่นอนร่วมเตียงแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ผมนอนฟังเสียงหัวใจของคนที่กำลังกอดผมอยู่จนเผลอหลับไป
“ที่รัก อยากออกไปข้างนอก” ผมเงยหน้าขึ้นไปหาเ้าของห้อง ซึ่งกำลังนั่งเขี่ยๆดูอะไรในไอแพดง่วนั้แ่กลับมาจากทำงานแล้ว วันนี้ไอ้บ้านี่ไปทำงานใน่เช้า แล้วกลับมาตอนบ่ายแก่ๆผมนั่งจมอยู่ในห้องนี้หลายวันจนรู้สึกเบื่อ อยากออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง
นอกจากวันก่อนนั้นที่ผมอ้อนมันเลเวลร้อยเพื่อขออนุญาตไปหาฝ้ายเพราะฝ้ายโทรมาบอกว่าซื้อขนมของฝากมาให้แล้วแน่นอนผมต้องเปลืองตัวนอนให้มันเอาจนมันพอใจแถมด้วยเรียกมันที่รักทั้งคืนจนแทบจะนอนละเมอเป็ชื่อ ที่รักมันถึงยอมให้ผมไปหาฝ้ายที่ทำงานได้ โดยมีข้อแม้ว่าผมสามารถเจอฝ้ายได้ แต่แค่ไปรับขนมแล้วต้องรีบกลับมันให้คนของมันสองคนนั่นแหละตามประกบผม จนแทบกระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลย
คำว่าที่รัก กลายเป็ใบเบิกทางให้กับผม เวลาอยากได้อะไรสักอย่างถ้าเรียกมันแบบนี้มันจะให้ทุกอย่างที่ผม้า เว้นสองอย่างที่มันไม่ให้คือ หนึ่งวิธีเปิดประตูห่านั่นซึ่งทุกวันนี้ผมยังต้องให้ลูกน้องมันมาคอยเปิดประตูให้ กับสองคือการขอออกไปข้างนอกที่ผมอ้อนขอยังไงมันก็ไม่ให้ออกไปนอกเสียจากมันจะไปด้วย
“อยากไปไหน” มันถามผมแต่สายตายังจ้องอยู่บนหน้าจอไอแพด
“ไปดูหนัง ไปกินข้าว ไปเดินเล่น ไปไหนก็ได้ อยู่แต่ในคุกเบื่อจะตายแล้ว”ผมประชดมัน
“มาขอใกล้ๆ สิ” มันวางไอแพดในมือลง แล้วกระดิกนิ้วมือเรียกผมอย่างกับเห็นผมเป็หมาเชื่องๆ
ผมเหลือบตาไปมองหน้าจอไอแพดมันนิดหนึ่งเห็นเป็ตารางหุ้นยึกๆยือๆ น่าปวดหัวแล้วจึงคลานเข้าไปหามันใกล้ๆแน่นอนทุกอย่างมีสิ่งที่ต้องแลกมาทั้งนั้น มันไม่เคยให้อะไรผมมาฟรีๆ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ผมต้องเสียเหงื่อเหมือนไปวิ่งออกกำลังกายแบบฮาล์ฟมาราธอน แล้วครางชื่อมันจนลั่นห้องช่องรักนั้นเอ่อล้นฉ่ำแฉะเพราะน้ำรักที่มันพ่นใส่ผมซ้ำหลายครั้งกว่ามันจะให้ผมไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปข้างนอก
ผมนั่งมาข้างไอ้บ้านี่ในรถยนต์หรูคันใหญ่โดยไม่รู้เลยว่ามันจะพาผมไปไหนเอาเป็ว่าไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ในห้องนั้น การจราจรค่อนข้างหนาแน่นทำให้รถติดยาว จนผมต้องแก้เบื่อด้วยการหยิบเอามือถือมาเปิดเพื่อเล่นเกมออนไลน์ฆ่าเวลาตอนนี้ผมมีเกมที่อยากเล่นอยู่ในเครื่องเกือบ สิบเกมแล้วทุกเกมผมก็ได้เลเวลสูงๆ ทั้งนั้นเพราะว่ามีคนเปย์ซื้อไอเทมพิเศษให้ไม่ขาด
“ขอนิ้วหน่อย” ผมหันไปหาไอ้คนนั่งข้างๆ แล้วจับนิ้วอีกคนมาวางทาบลงบนมือถือผม
“ซื้ออะไร” ไอ้บ้านั่นหันมาถามผมเบาๆ
“ซื้อเสื้อเกราะ” ผมยกมือถือของผมชูไปตรงหน้าเห็นมันยิ้มมุมปากแล้วก็ส่ายหัวเบาๆ
“ที่รัก ผมหิวแล้วเมื่อไหร่จะถึงสักที”
แค่กแค่ก แค่ก เสียงผู้ชายสองคนซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าเหมือนสำลักน้ำลายไอจนผมสะดุ้งเพราะผมลืมตัวเรียกไอ้บ้านี้ออกไปตามความเคยชิน ผมนั่งตัวแข็งแล้วขยับตัวถอยห่างออกมาจากมันจนชิดประตูอีกฟาก แต่หนีไปได้แค่สามวินาที ไอ้เ้าของชื่อนั้นคว้าเอวลากเอาผมกลับมานั่งที่เดิมเพิ่มเติมคือมันโอบกอดผมไว้เสียแน่น
“อยากซื้ออะไรอีกมั้ย” มันโอบแขนกอดผมไว้แล้วดึงมือถือไปดูเกมที่ผมกำลังเล่นอยู่ทำอย่างกับมันดูรู้เื่อย่างนั้นแหละ
“ไม่อยากได้อะไรแล้ว” ผมตอบไปเสียงเบาๆสายตาเหลือบมองไปด้านหน้าตรงกระจกมองหลัง ก็ไปสบตากับดวงตาคู่หนึ่งของไอ้คนที่ชื่อโชคมันยิ้มล้อๆส่งกลับมาให้ผมพอดี
“ซื้ออาวุธสิ” ไอ้บ้านี่บอกแล้วมันก็กดเข้าร้านค้าในเกมแล้วสแกนนิ้วซื้อของในเกมให้ผมอย่างบ้าระห่ำจนผมต้องร้องห้ามให้มันหยุดซื้อเพราะคลังเก็บของผมจะเต็ม
“อื้อ ไม่เอาอาวุธ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อชุดเพิ่มเอาเยอะๆเลย” ไอ้บ้านั่นยังไม่ยอมหยุดยื้ดยุดแล้วพยายามจะกดซื้อของในเกมให้ผม
“อื้อ ไม่เอาไม่ซื้ออันนี้” ผมต้องยกมือถือหนีมันแล้วรีบกดออกจากเกมก็ตอนที่รถเลี้ยวเข้ามาในห้างแล้ว
ไอ้บ้านี่พาผมเดินเลือกซื้อของโดยมีคนชื่อโชคกับผู้ชายชุดสูทคนใหม่เดินตามหลังมาด้วยไม่รู้ว่ามันไปเก็บกดอะไรมาจากไหนเพราะของบางอย่างแค่ผมหยิบขึ้นมาดูเฉย ไอ้บ้านั่นมันก็เอาไปจ่ายตังเฉยเลย ผมเลยแกล้งมันสักหน่อยหยิบแม่งทุกอย่างเลย อยากได้อะไรก็หยิบๆ มาหมด นานๆจะมีคนเปย์หนักซื้อให้ขนาดนี้ เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า นาฬิกาไอเทมเสริมหล่อเรียกว่าผมจัดหนักเลยทีเดียว เอาให้ขนหน้าแข้งมันโกร๋นไปเลย
ตัวเงินตัวทองเดินได้พาผมมาแวะกินอาหารญี่ปุ่นสุดหรูจนอิ่มแล้วผมขอให้มันพาไปดูหนังต่อ เพราะจำได้ว่ามีหนังเข้าใหม่ที่อยากดู อันที่จริงหนังเื่นี้ผมสัญญากับฝ้ายว่าจะพาฝ้ายมาดูแต่เพราะตอนนี้ผมอยู่ในสถานะอย่างที่เห็นก็เลยไม่ได้พาแฟนตัวเองมาดู
“อินทร์” เสียงหวานคุ้นหูเรียกชื่อผมจากข้างหลังเมื่อผมกำลังยืนอ่านโปรแกรมหนังอยู่
“ฝ้าย”
2K
![ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678871413_20134578.webp)
