ตอนที่ 19 ทิเบตันแมสทิฟฟ์กลายพันธุ์
หลังจากที่จัดการกับสุนัขกลายพันธุ์ได้แล้วซ่งเจิงก็ร้องะโออกมาว่า
"ผมสามารถหยุดพวกมันได้แค่สิบวินาทีเท่านั้นรีบจัดการเร็วเข้า!"
พูดจบเขาก็ใช้เส้นใยพลังจิตหยุดยั้งบรรดาสุนัขกลายพันธุ์เอาไว้ทำให้ผู้คนเ่าั้ต่างอยู่ในอาการตกตะลึงเมื่อสายตาของพวกเขามองไปยังเหล่าสุนัขกลายพันธุ์ที่หยุดอยู่กลางอากาศ มันกำลังจ้องมองมาราวกับ้าจะกินเืกินเนื้อ
พวกเขารีบยกอาวุธที่อยู่ในมือฟันไปยังสุนัขกลายพันธุ์พวกนั้นทันที!แต่ซ่งเจิงไม่สามารถจะหยุดการเคลื่อนไหวของพวกมันได้นานกว่านี้แล้วเนื่องจากการใช้พลังในการหยุดยั้งพวกมันครั้งเดียวหลายสิบตัวเป็ภาระที่หนักหนาเกินไป
และในขณะที่คนอื่นกำลังจัดการกับสุนัขกลายพันธุ์อยู่นั้นพลังจิตของซ่งเจิงก็สลายไปพร้อมเกิดอาการเวียนหัวขึ้นมาทันทีซึ่งมันเป็ผลจากการใช้เส้นใยพลังจิต!
ก่อนที่จะมีอาการปวดศีรษะมากไปมากกว่านี้ซ่งเจิงรีบหยิบกระทะขึ้นมาแล้วฟาดไปที่สุนัขกลายพันธุ์เพื่อที่จะดูดซับน้ำยาวิวัฒนาการเพราะมันเป็ความหวังในการมีชีวิตอยู่ของทุกคน!
"โฮก"เสียงร้องที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนถึงกับหน้าถอดสี!
"นี่มันสัตว์กลายพันธุ์อะไรกัน? หรือว่าจะเป็สัตว์กลายพันธุ์ขั้นสอง?พวกเรารีบถอยกันก่อน… อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วพวกเรารับมือไม่ไหวแน่!"พูดจบเหล่าทีมสำรวจทุกคนก็รีบร้อนออกจากหมู่บ้านทันที
เมื่อออกจากหมู่บ้านมาได้ไม่นานในตอนที่พวกเขามองกลับไปข้างหลังก็พบว่ามีสัตว์หน้าตาน่าเกลียดตัวหนึ่งปรากฏขึ้น… มันเป็สุนัขสายพันธุ์ทิเบตันแมสทิฟฟ์ที่เกิดกลายพันธุ์แล้วความสูงราวหนึ่งเมตรพร้อมดวงตากระหายเืกำลังจ้องมองไปยังซ่งเจิงกับเหล่าทีมสำรวจอย่างดุร้าย!
จากนั้นเมื่อซ่งเจิงและคนอื่น ๆออกมาจากหมู่บ้านแล้ว พวกเขาต่างพูดคุยกันถึงเื่ที่เกิดขึ้น!
"รองหัวหน้าซ่งเจิง! การออกไปกับคุณครั้งนี้ถือว่าตัดสินใจได้ถูกต้องจริงๆ… วันนี้พวกเรามีเป้าหมายใหม่ในการฆ่าซอมบี้แล้ว! ยอดเยี่ยมไปเลย!"
ในขณะเดียวกันซ่งเจิงก็พูดขึ้นว่า
“พวกคุณได้ยินเสียงร้องนั่นไหม?สงสัยว่าจะเป็สุนัขกลายพันธุ์ขั้นสูง!
"อะไรนะ? แล้วจะทำอย่างไรกันดีล่ะรองหัวหน้าซ่งเจิง?"
การตามกลิ่นของสุนัขกลายพันธุ์ค่อนข้างดีมากเสียด้วย!
"ตอนนี้เสื้อผ้าของพวกเรามีเหงื่อและหญ้าติดตามตัวเต็มไปหมดหลังจากถึงแคมป์แล้วคงต้องล้างตัวอีกสองสามครั้งเพื่อให้มันออกไปให้หมดและแน่นอนว่ากลิ่นพวกนี้ทำให้สุนัขกลายพันธุ์ตามพวกเราไปถึงแคมป์ได้อย่างแน่นอน”
ตอนนี้เขากลัวว่าจะไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้!
“เอาล่ะ! ทำแบบที่ฉันก็พูดแล้วกัน! แต่ตอนนี้พวกเราไปล่าซอมบี้ที่อื่นก่อนจะได้มีกลิ่นอื่นมาผสมด้วย…เหล่าสุนัขกลายพันธุ์พวกนั้นจะได้สับสน!”
"ตอนนี้พวกเราไปทางซ้ายก่อน… ลองดูสิว่ามีอะไรให้ฆ่าได้บ้าง!"
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงต่อมาเ้าสุนัขกลายพันธุ์ทิเบตันแมสทิฟฟ์ก็มาถึงตำแหน่งที่พวกของซ่งเจิงหยุดพักอยู่และทำท่าดมกลิ่นไปมาที่บริเวณพื้นเพราะสุนัขกลายพันธุ์สามารถััได้ถึงกลิ่นของพวกเขาจาง ๆ
มันต้องดมกลิ่นจนมั่นใจก่อนว่านี่เป็กลิ่นของพวกซ่งเจิงจริง ๆ หรือเปล่า? สมาชิกในทีมทั้งหมดอยู่ทางนี้แต่มันเดินตรงไปยังทิศทางตรงข้าม! เพราะเส้นทางนั้นมีกลิ่นมนุษย์จาง ๆซึ่งดูเหมือนว่าซ่งเจิงกับพรรคพวกจะประเมินความสามาถในการดมกลิ่นของสุนัขกลายพันธุ์สูงเกินไป
เมื่อซ่งเจิงพบว่าเส้นทางที่ตัวเองมาเป็แหล่งทะเลสาบขนาดเล็กกลิ่นของพวกเขาจะต้องมาสุดแค่บริเวณนี้แน่นอนเนื่องจากบริเวณนี้มีปลากลายพันธุ์อยู่เป็จำนวนมาก!
นอกจากนี้ยังมีกลิ่นกระดูกของคนที่ตายแล้วอยู่บริเวณนี้ด้วยคนส่วนใหญ่ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าใกล้ทะเลสาบแห่งนี้เนื่องจากกลัวที่จะโดนปลากลายพันธุ์เ่าั้โจมตี เพราะนั่นต้องทำพวกเขาระมัดระวังมากขึ้น
เมื่อทุกคนเดินทางมาถึงทะเลสาบในทันใดงูน้ำตัวหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากผืนน้ำ และเมื่อเห็นมนุษย์มันก็พุ่งตัวเข้ามาโจมตีซ่งเจิงทันที!
แต่ซ่งเจิงมีปฏิกิริยาที่รวดเร็วเช่นกันโดยเขายกกระทะเหล็กในมือฟาดไปยังงูน้ำตัวนั้นที่กระโจนขึ้นมา!ขณะทุกคนมองไปยังงูน้ำที่ถูกฟาดตัวนั้นด้วยสายตาหวาดกลัว
อะไรจะกลายพันธุ์ไปได้ขนาดนี้กัน?!
งูที่ราวกับไร้ผิวเกล็ดปรากฏประปรายทั่วร่าง รวมกับฟันแหลมคมที่สะท้อนแสง!สังเกตจากแรงที่มันใช้ะโจนลอยตัวได้ ผู้คนที่เห็นต่างใกลัว!
โดนฟาดไปหนึ่งครั้งก็ยังไม่ตายเพียงแต่ร่างตกกระทบกับพื้น ซ่งเจิงตอนนี้เป็แค่มนุษย์สายพันธุ์ใหม่ขั้นที่หนึ่งอีกทั้งกระทะเหล็กในมือก็มีน้ำหนักราวห้ากิโลกรัม รวมกับพลังของเขาด้วยแล้วแรงฟาดเมื่อครู่สมควรราวสิบกิโลกรัมได้
งูกลายพันธุ์ที่โดนฟาดเผยเสียงขู่ไม่หยุดยั้งทั้งยังชูชันคอมันขึ้นมา!
หากรู้จักงูก็จะทราบว่ามันคิดจู่โจมอีกครั้ง...ซ่งเจิงมองงูกลายพันธุ์ตรงหน้า ส่งเส้นใยพลังจิตเข้าไปหยุดยั้งมันจากนั้นค่อยดึงเข้ามาใกล้ใช้มือคว้าจับและบีบเข้าที่ตำแหน่งหัวใจของมันอย่างรุนแรง
ในที่สุดมันก็หนีไปไหนไม่รอดเส้นใยพลังจิตเลือนหายที่แท้สัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหน…จุดอ่อนของพวกมันก็ยังคงอยู่ที่เดิม
ซ่งเจิงถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหางูกลายพันธุ์ตัวนั้นใช้กระทะเหล็กดูดซับน้ำยาวิวัฒนาการจากหัวของมัน! จากนั้นเด็กหนุ่มค่อยหันกลับมาพูดกับคนในทีมว่า
"งูพวกนี้จุดอ่อนของมันยังคงอยู่ที่เดิม หัวใจยังคงเป็จุดอ่อนของพวกมัน เพียงแค่บีบให้ตรงตำแหน่งหัวใจมันก็ไม่ต่างอะไรจากงูทั่วไปแล้ว เอาล่ะ! แยกย้ายกันไปตามแผนเดิมที่ได้บอกไว้!ระวังตัวด้วย… เกรงว่าแถวนี้จะยังมีสุนัขกลายพันธุ์อาศัยอยู่อีก!"
ตามแผนการแล้วซ่งเจิง้าให้พวกเขาแยกย้ายกันออกไปเพื่อที่จะกระจายกลิ่นมนุษย์ให้ทั่วทุกทิศทางหลังจากนั้นจึงค่อยย้อนกลับมายังที่เดิมที่ได้ตกลงกันไว้!
ดังนั้นหากเ้าสุนัขกลายพันธุ์ตัวนั้นยังตามมาแผนนี้จะสามารถสร้างความสับสนให้มันได้แน่นอนและเมื่อสมาชิกในทีมทุกคนกลับไปยังจุดเดิมเมื่อไหร่ซ่งเจิงก็จะนำทีมไปทางขวาอีกครั้ง
สองชั่วโมงผ่านไปสุนัขกลายพันธุ์ตัวนั้นก็ตามกลิ่นซ่งเจิงมาจนถึงจุดที่เขาได้ฆ่างูกลายพันธุ์และมันเดินวนไปมาเพื่อดมกลิ่นของซ่งเจิงดูเหมือนว่าครั้งนี้มันจะรู้ได้ยากว่าซ่งเจิงไปทางไหนเพราะทุกทิศทางต่างก็มีกลิ่นของมนุษย์อยู่เต็มไปหมด
เวลานี้มันจึงทำได้เพียงใช้สัญชาตญาณของตัวเองเพื่อตัดสินใจเนื่องจากการดมกลิ่นไม่มีประโยชน์แล้ว เพราะจมูกของมันได้กลิ่นมนุษย์จากทุกทิศทางทำให้ความสามารถในการดมกลิ่นไร้ประโยชน์ไปแล้ว…
แต่เ้าสุนัขกลายพันธุ์ตัวนี้มีความอาฆาตรุนแรงตำแหน่งในฝูงของมันจะต้องสูงอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถตามมาแก้แค้นพวกของซ่งเจิงได้!
สุนัขกลายพันธุ์เหล่านี้ก็มีกฎของตัวเองเช่นกันโดยตัวที่มีพลังแข็งแกร่งกว่าสามารถเป็จ่าฝูงให้ตัวอื่น ๆ ได้อีกทั้งหากพวกตำแหน่งสูงเกิดหิวขึ้นมา พวกมันก็สามารถกัดกินตัวที่อ่อนแอกว่าได้!
กฎฝูงของสุนัขกลายพันธุ์มีความโเี้ยิ่งกว่าของมนุษย์เสียอีกและมันคือความจริง! ขอเพียงมีพละกำลังก็สามารถเป็ใหญ่ในกลุ่มได้ทันที
ตอนนี้ซ่งเจิงกลับมาถึงแคมป์พร้อมนำเื่ที่สุนัขกลายพันธุ์้าแก้แค้นพวกเขาในวันนี้มาเล่าให้เฉินเฟิงฟังทั้งหมดหัวหน้าทีมจึงตอบกลับไป
"ไม่ว่าเราจะมีความมั่นใจมากแค่ไหน แต่สองสามวันนี้เราจะต้องมีมาตรการป้องกันแคมป์อย่างเข้มงวด!เื่ที่สำคัญคือตอนนี้อาหารของพวกเรามีไม่มากพอและไม่สามารถมีอาหารกินไปจนถึงวันพรุ่งนี้ได้! เดิมทีอาหารของเราก็น้อยอยู่แล้วและจากการย้ายที่อยู่ใน่สองสามวันมานี้จึงทำให้ไม่มีอาหารเพิ่มขึ้นมากนัก”
"หัวหน้าครับ ผมรู้แล้ว!ผมจะเอาน้ำยาวิวัฒนาการที่ได้วันนี้มาทำเป็อาหารเองครับ!มีสุนัขกลายพันธุ์ทั้งหมดสิบห้าตัวกับงูกลายพันธุ์อีกหนึ่งตัวซึ่งน้ำยาทั้งหมดรวมกันแล้วก็น่าจะเปลี่ยนเป็แป้งได้ถึงสิบกิโลกรัม!และแป้งพวกนี้สามารถเลี้ยงคนได้ถึงพรุ่งนี้แน่นอน!
แต่คราวหน้าผมจะลองใช้เส้นใยพลังจิตในการดูดซับพลังของสัตว์กลายพันธุ์และซอมบี้ดู…เพราะหากเป็แบบนี้ต่อไปไม่รู้เมื่อไหร่ผมจะพัฒนาไปได้ถึงระดับสองสักที!"
หัวหน้าลุกขึ้นเพื่อรับแป้งสิบกิโลกรัมมาจากนั้นค่อยมองยังสมาชิกทุกคนพร้อมกล่าวออก
"แป้งพวกนี้คือสิ่งที่ซ่งเจิงและคนของเขาได้มาจากน้ำยาวิวัฒนาการจากการฆ่าซอมบี้ไปทั้งหมดสิบหกตัว!แม้จะเสี่ยงต่อการล่อให้ซอมบี้มาหาพวกเราถึงแคมป์ก็ตามแต่ที่พวกเขาเปิดเผยที่อยู่ของเราให้สุนัขกลายพันธุ์รู้ ก็เพื่อนำอาหารมาให้กับพวกเรา!มีใคร้ากล่าวโทษพวกเขาหรือไม่?”
"ไม่ครับ!"พวกเขาะโออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
เพื่ออาหารของทุกคนพวกเขาจึงต้องออกไปล่าซอมบี้ แม้ว่าจะไม่มากนัก แต่ก็ทำไปเพื่อให้ทุกคนได้อิ่มท้องถ้าหากยังกล้าโทษพวกเขาอีก ก็คงไม่เรียกตัวเองว่าคนแล้ว!
หัวหน้าเฉินนำแป้งเ่าั้ไปให้ที่ห้องครัวแล้วพูดว่า
“หากใครกล้าแอบเอาไปเป็ของส่วนตัวล่ะก็ อย่าให้ฉันรู้เชียว… ไม่อย่างงั้นฉันจะไล่ออกจากกลุ่มทันทีให้มันไปเอาชีวิตรอดกันเอาเอง! พรุ่งนี้เอาแป้งพวกนี้ไปทำขนมเปี๊ยะ ส่วนคนที่มีกำลังแข็งแกร่งในระดับหนึ่งแล้วให้ตามซ่งเจิงออกไปล่าซอมบี้ต่อ”
1K
