กำเนิดใหม่ : จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ 【จบ】

        วันที่เก้าเดือนสาม กลางสายฝน

        ที่เชิงเขาไท่เมืองซินไท่ โรงเรียนมัธยมซินเหวิน

        เมื่อเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นทั่วทุกมุมของโรงเรียนโรงเรียนที่เงียบสงัดก็ถูกกลบด้วยเสียงอึกทึกครึกโครมทันที

        กลุ่มนักเรียนสามถึงห้าคนทยอยกันออกจากห้องเรียนเดินไปที่ประตูโรงเรียนพร้อมพูดคุยและหัวเราะ

        หลัวเลี่ยเดินถือร่มท่ามกลางกลุ่มนักเรียนที่เดินไปมาใบหน้ามีความกังวล เมื่อมาถึงประตูโรงเรียนก็เห็นหลิวชิง๮๬ิ๹คุณครูสอนวิชาภาษาอังกฤษ วางกระเป๋าเอกสารบนหัวเพื่อกันฝนอีกมือก็โบกรถแท็กซี่ให้จอดและเตรียมขึ้นรถ

        “ครูครับ”

        หลัวเลี่ยวิ่งเหยาะๆเข้าไปหา และกางร่มให้หลิวชิง๮๬ิ๹

        “หลัวเลี่ยเองหรือ”

        หลิวชิง๮๬ิ๹หันกลับมาเมื่อเห็นว่าเป็๲หลัวเลี่ยบนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม

        “ครูครับครูจะเปียกเอานะครับ” หลัวเลี่ยยัดร่มใส่มือหลิวชิง๮๣ิ๫

        “ฝนตกแรงเลยเธอเอาร่มให้ครู แล้วตัวเธอเองล่ะ” หลิวชิง๮๬ิ๹ถาม

        หลัวเลี่ยยิ้มพร้อมหันข้างแล้วเข้าไปในรถแท็กซี่ “ผมเรียกรถแล้วครับ”

        หลิวชิง๮๬ิ๹ตกตะลึง

        หลังจากปิดประตูและลดกระจกรถลงหลัวเลี่ยก็พูดว่า “ครูครับ ผมคิดว่าครูควรคิดอีกทีนะครับคะแนนสอบวิชาภาษาอังกฤษของผมได้ใกล้เคียงกับที่หนึ่งของห้อง 145 คะแนน แต่ครูวิจารณ์ผมว่าผมไร้ค่าต่อหน้าเพื่อนในชั้นเรียนบอกว่าผมสอบได้คะแนนไม่ดี บอกว่าผมทำครูเสียหน้า ผมละแปลกใจผมมีตรงไหนเทียบที่หนึ่งไม่ได้ 14.5 คะแนนนะครับที่หนึ่งยังได้น้อยกว่าผมไปตั้งจุดหนึ่ง ผมไม่ได้ไม่ชอบเขา ได้ใกล้เคียงที่หนึ่งครูยังว่าผม ครูรู้ไหมครับ ถ้าไม่ใช่เพราะผมจิตใจแข็งแกร่งผมคงปีนขอบตึก๷๹ะโ๨๨ลงมาแล้ว”

        หลังเขาพูดจบเขาก็เลื่อนกระจกขึ้น บอกที่อยู่กับคนขับ แล้วแท็กซี่ก็ขับออกไป

        หลิวชิง๮๣ิ๫ถือร่มยืนกลางสายฝน มองตามรถแท็กซี่ที่แล่นไกลออกไปจากนั้นมองไปยังขอบถนนที่สั้นกว่าส้นเท้าของครูผู้หญิงบางคนเขาอยากปีนขอบตึก๷๹ะโ๨๨ลงมา

        มองผ่านกระจกหลังเห็นสีหน้ายุ่งเหยิงของหลิวชิง๮๬ิ๹หลัวเลี่ยหัวเราะออกมา พิงหลังกับที่นั่ง สองตาหลับลง แล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว

        ไม่ใช่แกล้งหลับแต่หลับจริง แล้วยังหลับลึกเหมือนตาย

        เพียงเพราะเสียงเรียกลึกลับที่ติดตามเขามาตลอดหนึ่งปีดังขึ้นตอนที่เสียงกริ่งโรงเรียนดังและเกิดอีกครั้งภายในหัว

        เมื่อใดก็ตามที่สิ่งนี้เกิดขึ้นหลัวเลี่ยจะหลับลึกไปโดยไม่สามารถควบคุมได้ ไม่ว่าเขาจะอยู่ในสภาวะใดไม่ว่าจะอยู่ในสภาพแวดล้อมใดก็ตาม ล้วนหลับไปในเวลาอันสั้น

        เช่นครั้งหนึ่งเขาเคยเข้าร่วมการแข่งขันวิ่งระยะทางสามพันเมตรในงานกีฬาและผล็อยหลับกลางทาง

        เผลอหลับตอนสอบปลายภาค

        เผลอหลับตอนเข้าห้องน้ำ

        ประสบการณ์ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ช้าหลัวเลี่ยก็เตรียมใจไว้แล้ว ทุกๆครั้งที่เสียงเรียกลึกลับดังขึ้นในหัวของเขา เขาจะรีบหาที่หลับให้เร็วที่สุด

        เช่นครั้งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

        เสียงกรนเล็กน้อยดังออกมาจากปากและจมูกของหลัวเลี่ยและฉากความฝันที่คุ้นเคยซึ่งเหมือนไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

        ในความว่างเปล่าและโกลาหลมีร่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

        คนผู้นี้สวมมงกุฎสีม่วงทองผิวพรรณมีสีดุจแสงอาทิตย์อัสดง เครายาวสามเส้นกระพืออยู่บนหน้าอกสวมเสื้อคลุมสีเหลืองพลิ้วไหวตามสายลมเหมือนเทพเซียน

        ด้วยการปรากฏตัวของคนผู้นี้ดอกบัวสีขาวผุดขึ้นบนพื้นดินว่างเปล่า เมฆเปล่งแสงบนท้องฟ้าและมีเสียงเซียนเลือนรางดังมากยิ่งขึ้น

        ในหัวของหลัวเลี่ยก็ปรากฏสองคำขึ้นอีกครั้ง

        ทุกครั้งที่เขาเห็นฉากนี้ในหัวสมองของเขาก็จะมีคำสองคำนี้ปรากฏขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

        จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์！

        ความแตกต่างจากอดีตคือเมื่อจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้น ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ เพียงปรากฏเงียบๆอยู่หน้าหลัวเลี่ย แต่ครั้งนี้หลัวเลี่ยพบการเปลี่ยนแปลงจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ยิ้มน้อยๆ จากนั้นก็มีเสียง ‘ปัง’ จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์สลายไปกลายเป็๲อนุภาคละเอียดสีขาวราวหิมะจำนวนนับไม่ถ้วน ทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของหลัวเลี่ย

        หลัวเลี่ยที่กำลังหลับลึกอยู่รู้สึกเ๯็๢ป๭๨อย่างรุนแรงร่างกายของเขาราวกับว่าถูกฉีกเป็๞ชิ้นๆ แล้วประกอบกลับเข้ามาใหม่

        ความเ๽็๤ป๥๪ทำให้เขาตื่นขึ้นและเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ได้อยู่บนรถแท็กซี่อีกต่อไป