เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        แม้ว่าจะถูกรางวัล แต่เธอไม่สามารถไปขึ้นเงิน

        เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ ตามกฎหมายเธอไม่สามารถซื้อลอตเตอรี่ด้วยซ้ำ

        แน่นอนว่ามีตัวแทนจำหน่ายหลายแห่งที่ไม่เข้มงวดและจำหน่ายลอตเตอรี่ให้เยาวชนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแต่ลอตเตอรี่เหล่านั้นโดยเฉพาะที่ถูกรางวัลใหญ่มักจะต้องตรวจสอบตัวตนของผู้ถูกรางวัลหากผู้ซื้อยังไม่บรรลุนิติภาวะ ลอตเตอรี่นั้นจะเป็นโมฆะทันที

        ซูอินก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้ในภายหลัง เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนเธอก็แอบดีใจที่เจอหลินเฉวียนในวันนั้น

        มิเช่นนั้นเธอคงไม่สามารถขึ้นเงินรางวัลและเงินห้าพันหยวนก็คงสูญเปล่าแน่นอน

        แม้ว่าในใจแทบทนรอไม่ไหว แต่เธอก็ต้องกลับที่พักก่อนแล้วตามหาหลินเฉวียนเพื่อไปรับเงินรางวัล

        ระหว่างที่เดินกลับที่พัก ซูอินเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

        เงินห้าพันหยวนเป็นอัตราต่อรองที่ค่อนข้างสูง ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ

        หากหลินเฉวียนคิดจะฮุบเงินก้อนนี้ล่ะ

        เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ ตอนที่เจอหลินเฉวียนเธอควรระวังและแสดงออกอย่างเปิดเผย

        ซูอินคิดว่าตนเองปกปิดเป็นอย่างดีแต่ท่าทีระแวดระวังของเธอจะปิดบังหลินเฉวียนที่อยู่วงการนี้มานานได้อย่างไร

        แม้ว่าจะมองออก แต่หลินเฉวียนกลับไม่โกรธแม้แต่น้อย

        เด็กสาวคนนี้เพิ่งรู้จักเขาเมื่อวาน และเขาก็มีหน้าตาที่…ดุร้ายคนที่ไม่คิดระแวงต่างหากที่มีปัญหา

        ซูอินในตอนนี้อายุสิบหกปี ควรมีจิตใจระแวดระวังภัยเบื้องต้น

        หลินเฉวียนเป็นคนรู้ผิดชอบชั่วดีเมื่อรับปากฉินหล่างแล้วว่าจะดูแลสาวน้อยคนนี้ แน่นอนว่าเขาต้องคำนึงเรื่องความปลอดภัยของเธอเป็นหลักเมื่อเห็นเธอแสดงท่าทีระแวดระวัง เขาไม่เพียงไม่รู้สึกโกรธ กลับพอใจด้วยซ้ำ

        “กลัวหรือ”

        ซูอินชะงัก แต่ก็พยักหน้ารับอย่างซื่อตรง

        “นิดหน่อยค่ะ”

        “อันที่จริงเงินก้อนนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ”

        หลินเฉวียนพยักหน้า “เป็นเรื่องปกติที่เด็กสาวอย่างเธอต้องระวังตัวก่อนจะรู้จักอีกคนเป็นอย่างดี”

        “แต่วางใจเถอะ เงินก้อนนี้ฉันไม่มีทางฮุบไว้แน่นอน”

        เมื่อได้ยินเขาพูดออกมาตรงๆ ซูอินก็วางใจอารมณ์หลายอย่างเปลี่ยนเป็นความสุขที่จะได้เงินครบถ้วน

        “ไปรับเงินรางวัลตอนนี้เลยไหมคะ”

        “รอแป๊บหนึ่ง ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

        เพราะเป็นหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัย ห้องพักของหลินเฉวียนจึงอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

        ซูอินรอไม่ถึงสองนาที เขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาก่อนที่ทั้งคู่จะตรงไปยังจุดจำหน่ายลอตเตอรี่ของเหล่าโจว

        จุดจำหน่ายลอตเตอรี่อยู่ไม่ไกลจากที่พัก ออกจากประตูแล้วเลี้ยวขวาเดินอีกหน่อยก็ถึง

        ทั้งคู่มายังจุดจำหน่ายลอตเตอรี่อีกครั้ง เถ้าแก่เห็นพวกเขาแต่ไกลเหล่าโจวรีบมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น แววตาที่มองซูอินนั้นเป็นประกาย

        “แม่สาวน้อย เธอนี่เทพจริงๆ”

        หลินเฉวียนเข้าไปขวางระหว่างซูอินกับเหล่าโจวหน้าผากที่มีรอยแผลเป็นย่นลงเล็กน้อย “บนถนนมีคนพลุกพล่าน เข้าไปคุยกันข้างใน”

        เหล่าโจวเชิญพวกเขาเข้าไปในร้านซูอินเห็นอีกสองคนที่อยู่ด้วยเมื่อคืนอยู่ในนั้นด้วยพวกเขามองเธอที่เข้ามาด้วยสีหน้ารอคอย

        เหล่าโจวนำเครื่องดื่มออกมาจากตู้เย็นสองขวด

        “เดินตากแดดมาร้อนๆ พักให้หายเหนื่อยก่อน”

        ไม่นานมานี้เธอปะทะคารมกับอู๋อู๋ และเดินตากแดดมาทำให้ตอนนี้รู้สึกกระหายน้ำ จึงรับเครื่องดื่มมาอย่างไม่เกรงใจ

        ดื่มเสร็จก็มองหน้าที่เต็มไปด้วยการรอคอยของเหล่าโจว

        ซูอินพอจะรู้ว่าเขาจะถามอะไร เพราะเมื่อวานเธอยืนกรานอย่างมั่นใจขนาดนั้นว่าทีมเกาหลีใต้จะชนะ

        “คุณอยากรู้ใช่ไหมคะว่าทำไมเมื่อวานฉันถึงซื้อทีมเกาหลีใต้”

        เหล่าโจวพยักหน้าเหมือนลูกเจี๊ยบกำลังจิกข้าวเปลือก

        หลินเฉวียนมองเธอด้วยความรู้สึกกังวล อยากดึงเธอออกจากความวุ่นวายนี้“เธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง…”

        “ไม่เป็นไรค่ะ”

        ซูอินรู้ดี

        เมื่อคืนวานเหล่าโจวเตือนเธอหลายครั้งว่าไม่ให้ซื้อทีมเกาหลีใต้ ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะใช่คนเลวร้ายแต่เธอไม่มีทางพูดความจริงแน่นอน เตือนสักสองสามคำก็ไม่น่าจะเป็นอะไร

        “มันง่ายมาก”

        เหล่าโจวกลั้นหายใจรอฟัง

        “ทวีปเอเชียมีความเกี่ยวข้องทางสังคม และนี่ก็ไม่ใช่วันแรกที่ผู้ตัดสินเป่านกหวีดดำ”

        เหล่าโจวตกตะลึง “แค่นี้หรือ”

        ซูอินยักไหล่ “แล้วจะมาจากอะไรล่ะ”

        เหล่าโจวยังต้องการถามต่อ แต่หลินเฉวียนหยิบลอตเตอรี่ออกมาแล้ว “เร็วๆ เถอะ แลกเงินรางวัล”

        เหล่าโจวมองลอตเตอรี่ใบนั้นด้วยแววตาอิจฉาได้แต่ส่ายหน้าเมื่อหลินเฉวียนพูดเตือนอีกครั้ง

        “จำนวนเงินของคุณเยอะเกินไปต้องไปแลกที่จุดจำหน่ายลอตเตอรี่ฟุตบอลที่ถนนซื่อฝู่ และต้องจ่ายภาษีด้วย”

        เมื่อถามจนเข้าใจแล้ว ทั้งสองคนก็อยู่ต่อไม่นานก่อนจะโบกรถแท็กซี่เพื่อรีบไปที่จุดจำหน่ายลอตเตอรี่ในเมืองให้ทันเวลา

        ระหว่างทาง ซูอินรู้สึกโล่งใจอีกครั้งโชคดีที่หลินเฉวียนเป็นคนซื้อลอตเตอรี่

        หากต้องแลกรางวัลที่ร้านของเหล่าโจวเธอยังคงพอหาทางทำให้มันผ่านไปได้ แต่จุดแลกรางวัลอย่างเป็นทางการเธอซึ่งเป็นเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ คงไม่สามารถหาทางเลี่ยงได้

        เมื่อมาถึงจุดจำหน่ายลอตเตอรี่ฟุตบอลก็เห็นห้องโถงสำนักงานที่เป็นระเบียบ ทำให้เธอมั่นใจในสิ่งที่คิด

        หลินเฉวียนเป็นผู้ใหญ่แล้ว อีกทั้งบนหน้าผากมีรอยแผลเป็นทำให้ตามปกติไม่มีใครเข้ามายุ่ง

        แม้ว่าจะเป็นจำนวนเงินค่อนข้างมากแต่สำหรับจุดจำหน่ายที่มีหน้าที่ดำเนินการเรื่องนี้อีกทั้งเพิ่งจัดการเงินจำนวนห้าล้านไปเมื่อไม่นานหากเทียบกันแล้วเงินของพวกเขาจึงถือว่าน้อยนิด

        รวมถึงท่าทีดุดันของหลินเฉวียน และลักษณะของคนที่ทำงานแล้วทำให้พนักงานที่เห็นเขาต่างก็เกรงกลัว จนอยากรีบทำให้เสร็จเพื่อรีบส่งชายหนุ่มผู้เกรียงไกรนี้กลับไปเสียที

        ภายใต้สภาวะจิตใจเช่นนี้ทำให้ประสิทธิภาพของพนักงานเพิ่มสูงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจัดการเงินรางวัลเสร็จก็ส่งมอบอย่างรวดเร็ว

        อัตราต่อรองการชนะของทีมเกาหลีใต้คือ 1 ต่อ 34เมื่อหักเงินต้นและภาษีออกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ทำให้เธอได้กำไรสุทธิเก้าพันหกร้อยหยวน หรือเกือบๆ หนึ่งหมื่นหยวน

        หลังจากได้เงินและเดินออกจากจุดจำหน่ายลอตเตอรี่ เธอหามุมเงียบๆหลินเฉวียนยื่นธนบัตรปึกหนาให้เธอ

        “นี่เงินเก้าพันหก รับไปสิ”

        ถึงแม้ระหว่างทางก่อนหน้านี้จะเคยพูดไว้แล้วแต่เมื่อเงินก้อนนี้มาอยู่ในมือจริงๆ ซูอินก็แทบไม่อยากเชื่อ

        “ให้ฉันจริงๆ หรือคะ”

        ตลอดขั้นตอนการซื้อลอตเตอรี่ หลินเฉวียนเป็นคนจ่ายเงินผลกำไรนี้ต้องเป็นของเขา

        หากเขายืนกรานจะเอาเงินก้อนนี้ ซูอินก็ทำอะไรไม่ได้

        แต่ในตอนนี้ อีกฝ่ายรับความเสี่ยงนั้นไปและต้องการมอบเงินที่เป็นกำไรนี้ให้เธอ

        ซูอินต้องการเงินก้อนนี้มาก แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกไม่ค่อยดี

        “ถ้างั้น คุณแบ่งไปสักหน่อยเถอะค่ะ”

        หลินเฉวียนขมวดคิ้ว

        ซูอินรีบพูดในสิ่งที่คิด “ก่อนหน้านี้คุณคงกังวลจนนอนหลับไม่สนิทอีกทั้งเสี่ยงที่ต้องเสียเงินถึงห้าพันหยวน หากมองจากมุมนี้เงินส่วนนี้ควรเป็นของคุณ”

        หลินเฉวียนพยักหน้า “เธอหมายถึง ให้ฉันเอาเงินนี้ไปหรือ”

        ซูอินแทบสำลัก

        สมองของคนคนนี้จะคิดไม่ออกหรือ

        “แล้วเธอจะทำยังไง เธอต้องการเงินไม่ใช่หรือ”

        ในที่สุดซูอินก็อดไม่ได้อีกต่อไป “ฉันหมายถึง…พวกเราสามารถแบ่งเงินกัน”

        หลินเฉวียนส่ายหน้า “ไม่ต้อง”

        เมื่อเห็นท่าทีลังเลของเด็กสาว เขาจึงอธิบาย “ที่จุดจำหน่ายลอตเตอรี่ของเหล่าโจวมีการหักเปอร์เซ็นต์แต่ตรงนี้ไม่มี นั่นถือว่าฉันได้กำไรแล้ว”

        เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ซูอินก็ไม่อยากทำให้เรื่องยุ่งไปกันใหญ่

        เพราะกลัวว่าถ้ายังตอแย อีกฝ่ายจะไม่ให้เงินเธอขึ้นมาจริงๆ

        แม้จะรู้สึกละอายใจที่รับเงินก้อนนี้มาแต่เธอก็ต้องการเงินมากจริงๆ

        “ก็ได้ค่ะ”

        ซูอินรับเงินเก้าพันหกร้อยหยวน เธอกลับชาติมาเกิดหลายวันแล้วแต่นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกมั่นคงมากขนาดนี้

        อย่างน้อยเธอก็มีเงินสำหรับเข้าเรียนมัธยมปลายสามปี