“คุณมาคนเดียวเหรอ” แฟรงค์เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นแพรวาเดินเข้ามาเพียงลำพัง
“คุณอยากเจอทามหรืออยากเจอฉันกันแน่คะ” แพรวาหลี่ตามองแฟรงค์
“แน่นอนว่าถ้าเป็ไปได้อยากเจอพวกคุณพร้อมกัน” แพรวายิ้มออกมาในทันที
“ฉันชักสงสัยเสียแล้วสิว่าตกลงคุณ...เอ่อ...คุณ” คำพูดส่อพิรุธของแพรวา ไม่ได้ทำให้แฟรงค์ใ ในทางตรงข้ามกลับทำให้เขายกยิ้มมุมปากอย่างเปิดเผย จับจ้องสบประสานสายตาแพรวาอย่างตรงไปตรงมา
“คุณนัดฉันมาทำไมคะ” แพรวาเข้าเื่โดยทันที เธอไม่เคยชนะการมีปากมีเสียงกับคนตรงหน้าเลยสักครั้งสำหรับเื่ของทาม
“นั่งลงก่อนสิ ขอโทษที่เสียมารยาท” แฟรงค์เปลี่ยนอารมณ์ไปทันที เมื่อกลับเข้าถึงธุระที่นัดแพรวามา
แพรวาทรุดนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขา และต้องแอบลอบมองชายตรงหน้าทุกครั้งที่ได้เจอกับเขาในระยะแบบนี้ ความหล่อเหลาของแฟรงค์โดดเด่นไม่ต่างกับทามแต่ไปคนละแนว แฟรงค์มีใบหน้าที่หวานเหมือนหญิงสาว แต่ั์ตากลับซ่อนเร้นบางอย่างไว้อย่างเ้าเล่ห์ ต่างกับทามที่ดวงตาเขามักเปิดเผยความรู้สึก ซึ่งความรู้สึกเดียวที่ทามมีคือความสงบนิ่งเฉย
พรึ่บ แฟรงค์เลื่อนแฟ้มบางๆ ไปตรงหน้าแพรวา เธอรับมาและเปิดดู ข้างในมีกระดาษอยู่ไม่กี่แผ่น “ประวัติ” แพรวาพึมพำออกมา เพราะเป็ประวัติของหญิงสาววัยประมาณเธอ
“ผมไม่ปิดบัง ถ้าสิ่งที่คุณคิดไว้ตรงกับที่ผม้า”
“แม้จะเคยมีผลงานวัยเยาว์ แต่ก็ถือว่าเป็หน้าใหม่ ฉันไม่เข้าใจ บริษัทของคุณน่าจะดันเธอได้ดีกว่าฉันนะคะ”
“นั่นคือสิ่งที่ผมไม่้าให้เกิดขึ้น ผมอยากให้ทุกอย่างค่อยเป็ค่อยไป เอาง่ายๆ ว่าผม้าให้เธอมีรายได้ต่อเดือนเพียงแค่หนึ่งล้านบาทเท่านั้น”
“เดี๋ยวนะ! นี่คุณจะให้ฉันกลั่นแกล้งเธอเหรอ...” แฟรงค์ไม่ตอบในทันที “ฉันมีจรรยาบรรณของฉัน ฉันทำไม่ได้ ดูจากหน้าตาของเธอ ใน่แรกก็อาจจะได้อยู่หรอกค่ะ ถ้าความสามารถเธอเข้าตาจริง เราต่างรู้ดีว่าหนึ่งล้านบาทต่อวันซิไม่ว่าสำหรับเธอที่หน้าตาแบบนี้ นี่ฉันมองเว็บเดียวก็ดูออกว่า สวยอย่างเธอธรรมชาติรังสรรค์มาให้”
“เหมือนคุณนั้นแหละแพรในข้อหลัง”
“นี่! ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเื่นี้ แฟรงค์ฉันไม่รับงานนี้ และฉันก็เสียใจมากที่ในสายตาคุณ ฉันเป็คนแบบนี้” แพรวาพูดจบเธอวางแฟ้มลงและเตรียมจะลุกขึ้นและเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อนแพร คุณยังฟังผมไม่จบเลย คุณคิดเองเออเองทั้งนั้น และอีกอย่างที่คุณเดินออกไปโดยที่มีความคิดแบบนี้กับผม ผมก็พลันเสียใจเช่นกันที่คุณเห็นผมเป็คนแบบนั้น”
ฮึ แพรวามองเข้าไปในดวงตาเขา “แต่ถึงอย่างไร ผมยัง้าให้คุณทำตามที่ผมขอ...เพราะนอกจากคุณแล้วผมไม่ไว้วางใจใครเลย” แพรวามุ่นคิ้วอย่่างสงสัย
“ผมไม่ขอปิดบังคุณแพรวา...” แพราวาตั้งใจฟังคำพูดของชายหนุ่ม คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันค่อยๆ คลายออก
ในเวลาเดียวกันที่บ้านไม้ทรงไทยท่ามกลางแมกไม้นานาพันธุ์ราคาสูงลิบลิ่ว ทามนั่งลงอย่างสงบนิ่ง เสียงฝีเท้าสองคู่ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ หนึ่งคนนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา
“สวัสดีครับนายแม่” ทามทำความเคารพ แต่คนที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่แสดงความเป็ผู้ใหญ่เลย ความเงียบครอบคลุมอยู่นาน ทามไม่ได้สบตาคนตรงข้าม สามปีมานี้เขาเรียนรู้ที่จะผ่อนหนักเป็เบา อย่างไรแล้วหญิงตรงข้ามเขาตอนนี้ก็เป็มารดาบังเกิดเกล้าของหญิงสาวที่เขารักยิ่ง
ควับ! บางอย่างถูกวางไว้ตรงหน้า ทามเงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับป้านิด ที่บรรจงค่อยๆวางซองน้ำตาลตรงหน้าเขาอย่างนอบน้อม และก็ต้องก้มหน้ามุดลงเมื่อเจอสายตาของนายแม่ที่มองมาอย่างไม่พอใจ
“เปิดดูสิ” เสียงทรงพลังเต็มไปด้วยอำนาจและความเอาแต่ใจ ทามทำตามนั้น ข้างในเป็เอกสารสองสามแผ่นกับรูปภาพ “อ่านและจงสำเนียกตัวเองด้วย เขาคนนี้คือผู้ชายที่จะดูแลยายแพรไม่ให้ต้องเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด...” ทามขมวดคิ้วเงยหน้ามองนายแม่เป็ครั้งแรก เขาไม่เอ่ยถามใดๆ เพราะหาประโยชน์ไม่ได้
“นายแม่ได้โปรดเลิกบังคับแพรเถอะครับ...!!!” ผลั่ก จู่ๆ หมอนอิงข้างกายนายแม่ก็กระเด็นไปด้านหน้าของทาม เขาไม่หลบเลี่ยงไม่แม้จะกระพริบตา หรือแสดงความหวาดกลัว
“คนชั้นต่ำอย่างแก...” ป้านิดเข้าประคองนายแม่ที่หายใจหอบ “สองคนนี้เขารู้จักกันั้แ่เล็กแต่น้อย ยายแพรติดพ่อโอยิ่งกว่าอะไร ตอนที่พ่อโอต้องไปเรียนต่อยายแพรร้องไห้ไม่หยุดสามวันสามคืน ตอนนี้เขากลับมาแล้ว ฉันจะให้ยายแพรหมั้นกับพ่อโอ” คำก็พ่อโอสองคำก็พ่อโอ ป้านิดฟังแล้วยังหดหู่ใจ แล้วคุณทามที่เป็ที่รังเกลียดของนายแม่มาโดยตลอดจะเ็ปหัวใจเพียงใด ป้านิดจึงทำเพียงส่งสายตาเอื้ออารีย์ให้กับเขาอย่างเงียบๆ “ถ้ายายแพรรักแกจริง ผ่านมาสามปีแล้วทำไมฉันยังไม่เคยได้ยินสักคำจากปากยายแพรว่าอยากแต่งงานกับแก” ป้านิดได้ยินแอบค้านในใจ อย่าว่าแต่คำว่าแต่งงานเลย สองแม่ลูกแค่ทักทายกันก็แทบจะทำไม่ได้ จะเอาเวลาไหนมาคุยถึงเื่แต่งงาน
พูดออกมามากมาย ทามก็ได้แต่ฟังเงียบๆ ไม่โต้แย้งใดๆ แม้หัวใจจะว้าวุ่น ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อคนรักของตนแต่ว่า...
“ถ้าแกรักยายแพรจริง ก็ควรจะปล่อยมือให้ยายแพรไปมีชีวิตที่ดี ครอบครัวของพ่อโอมีทั้งทรัพย์สินเงินทอง อำนาจ ชาตินี้ทั้งชาติยายแพรไม่มีอะไรต้องทุกข์อกทุกข์ใจ และทรัพย์สมบัติของฉัน ฉันก็จะยกให้พวกเขาสองคน ยายแพรจะได้ไม่ต้องทำงานหนักจะได้มีเวลาดูแลตัวเองมีหลานให้ฉันสักที” ทามมุ่นคิ้วกักเก็บความรู้สึกไว้
แพรวาอายุแค่ยี่สิบสี่เท่านั้น เธอยังสนุกมีความสุขกับการใช้ชีวิตตามประสาวัย นายแม่หารู้ถึงสิ่งเหล่านี้ไม่ สิ่งเดียวที่สองแม่ลูกคู่นี้เหมือนกัน นั่นก็คือ ความดื้อรั้น
“ผมเคารพในการตัดสินใจของแพรครับ” คำพูดยืดยาวของนายแม่จบลงเพียงประโยคเดียวของทาม นายแม่ย่อมไม่พอใจเพราะถ้าเธอควบคุมบุตรสาวได้เหตุใดจะต้องเรียกชายคนนี้มาให้ขัดหูขัดตารำคาญใจ
“บาทเดียวฉันก็ไม่ให้ยายแพร ถ้าแกยังอยู่ข้างกายเธอ” ทามไม่เคยรู้ไม่เคยสนใจว่าทรัพย์สินของนายแม่มีมากแค่ไหน แต่สามปีมานี้ทุกบาททุกสตางค์ที่เขาขยันขันแข็งหามา เขามอบให้แพรวาจนหมดสิ้น
นายแม่มองทามอย่างอาฆาตแต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากด่าทอ ตบตีเขาบ้าง ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา นอกจากความสงบนิ่งเธอก็ไม่เคยเห็นอะไรในตัวผู้ชายคนนี้เลย หลังการกระทำเ่าั้
พรึ่บ! นายแม่ลุกขึ้นและเดินจากไปอย่างขัดใจ แม้จะโกรธเกรี้ยวไม่พอใจ แต่ใจก็อดคิดไม่ได้ว่าล้มครืนไม่ได้ก็ต้องสั่นะเืแตกร้าวบ้างก็ยังดี ขี้คร้านถ้าตาโอกับยายแพรได้เจอกันดีไม่ดีการลงแรงไปวันนี้คงจะเป้นการด่วนลงมือเกินไป คิดแบบนี้นายแม่ก็เปลี่ยนจากขุ่นเคืองใจเป็อิ่มเอมใจในฉับพลัน
ป้านิดส่งสายตาให้ทามรีบกลับออกไปในทันที เมื่อนายแม่จากไปแล้ว ป้านิดมองตามแผ่นหลังร่างสูงโปร่งอย่างสงสาร แม้ชายที่จากไปยังคงองอาจนิ่งสงบก็ตาม คนดีจริงๆ ป้านิดคิดในใจ เธอที่เป็เพียงหญิงวัยกลางคน ความรู้ก็น้อยนิดแต่กลับมองเห็นอะไรทะลุปรุโปร่ง
ทางด้านแพรวาเมื่อออกมาจากแฟรงค์ เธอก็ไปคลีนิคเพื่อไปฉีดยาคุมกำเนิด หลังจากตรวจร่างกายหมอก็อดเตือนเื่น้ำหนักร่างกายของเธอมาด้วย ่นี้เวลากินเวลานอนของเธอไม่เป็เวลาเลย เธอจึงผอมลงไป
แพรวาตัดความคิดเกี่ยวกับตัวเองทิ้งไป นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่สนใจความรู้สึกของตัวกันนะ และจู่ๆเธอก็ยิ้มออกมา เมื่อคิดออกว่าทุกอย่างในตัวเธอเปลี่ยนไปเมื่อสามปีก่อน
ในเช้าวันที่เธอลืมตาขึ้นรับแสงตะวันเจอกับใบหน้านิ่งสงบหลับตาลมหายใจสม่ำเสมอข้างกายเธอ...ทาม
66K
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
