เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 35 แสดงความรักต่อหน้าสาธารณชน

        “นั่นมัน…” 

        ผู้จัดการมองกงเจ๋ออวี้ด้วยความประหลาดใจ เงื่อนไขในสัญญานี้กลับเกี่ยวข้องกับตัวจวีซือหนานทั้งหมด

        แม้แต่ส่วนของกำไรก็ยังไม่ดูเลยสักนิด นี่เขาคิดจะให้เงินจวีซือหนานมากมายขนาดนั้นเชียวเหรอ? สรุปแล้วจวีซือหนานมีความสำคัญยังไงกันแน่?

        “นี่คือเงื่อนไขเพียงข้อเดียว”

        ผู้จัดการกลับมามีสติอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าถี่ ๆ “ได้ครับ สิ่งที่คุณพูดมาไม่มีปัญหา ผมจะให้คนไปแก้ไขสัญญาในทันที!”

        “เดี๋ยวก่อน!”

        กงเจ๋ออวี้เงยหน้าขึ้น “เรื่องนี้ห้ามบอกจวีซือหนานเด็ดขาด”

        “ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว..."

        แม้ผู้จัดการจะไม่เข้าใจอะไรเลย แต่เขาก็ยังคงพยักหน้ารัว ๆ ราวกับผีเข้า

        หน้าแผนกออกแบบ จวีซือเฝยมองไปที่จวีซือหนานซึ่งกำลังก้มหน้าเขียนแบบอยู่ ในดวงตาปรากฏแววอาฆาตอยู่วูบหนึ่ง

        เธอผลักประตูเข้าไป ปรบมือยิ้มหวานเดินไปหาจวีซือหนาน”ยินดีด้วยนะคะพี่ ไม่คิดเลยว่าพี่จะเก่งขนาดนี้ เมื่อคืนเพิ่งเห็นประธานกงไปส่งพี่ที่บ้าน วันนี้พี่ก็ให้เขามาเซ็นสัญญาแล้ว”

        ประธานกงไปส่งจวีซือหนานที่บ้านเมื่อคืนเหรอ?

        เพื่อนร่วมงานรอบข้างได้ยินดังนั้น ต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาประหลาดใจ เมื่อสายตาทุกคู่จับจ้องไปที่จวีซือหนานแล้วก็เริ่มซุบซิบนินทา “จริงเหรอ? ประธานกงไปส่งเธอที่บ้านจริง ๆ เหรอ?”

        “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโปรเจกต์ที่ใคร ๆ ต่างก็ทำไม่สำเร็จ แต่เธอกลับคว้ามาได้อย่างง่ายดาย ที่แท้ก็ใช้วิธีสกปรกแบบนี้นี่เอง!”

        “ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินมาว่าเธอนอกใจแฟน ดูท่าว่าจะเป็นเรื่องจริงนะ”

        “การที่จะเกาะติดกับกงเจ๋ออวี้ได้ ก็คงเป็นความสามารถเหมือนกัน พวกเราทำไม่ได้หรอก”

        บทสนทนานี้ ทำให้ทุกคนมองจวีซือหนานด้วยสายตาดูถูก

        ส่วนจวีซือเฝยได้ยินเรื่องที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน จึงรีบโบกมือปฏิเสธอย่างน่าสงสาร “ไม่ใช่นะ… พวกคุณอย่าเข้าใจผิดสิคะ พี่สาวของฉันกับกงเจ๋ออวี้เป็นแฟนกัน พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ถูกต้อง ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิด… พี่ไม่ได้ทำเพื่อเซ็นสัญญาโปรเจกต์เลยนะ…”

        จวีซือหนานมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นยะเยือก

        เธอไม่สนใจคำพูดไร้สาระเหล่านี้ แต่จะปล่อยให้จวีซือเฝยแสดงแบบนี้เธอก็ทนต่อไปไม่ได้แล้ว ซือหนานเงยหน้ามองจวีซือเฝยด้วยสายตาเยาะเย้ย “ฉันก็แค่ต้องการโปรเจกต์ถึงได้ตกกงเจ๋ออวี้ที่เป็นปลาใหญ่มาได้!”

        “พี่ ทำไม…”

        จวีซือเฝยไม่คิดว่าเธอจะยอมรับแบบนี้ เวลานี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะด่าทอพี่สาวอย่างไรดี

        “แล้วไง? อิจฉาเหรอ? ก็คงใช่แหละ…” จวีซือหนานลุกขึ้น กอดอกเดินเข้าไปใกล้น้องสาว “เธออยากตกปลาตัวนี้แทบตาย แต่ก็ตกไม่ได้…”

        จวีซือเฝยมองเธอด้วยสายตาไร้ทางสู้ขึ้นมาทันที “พี่เข้าใจฉันผิดแล้ว ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นจริง ๆ ฉันยินดีด้วยจริง ๆ นะ ที่พี่กับกงเจ๋ออวี้ได้คบกัน ยิ่งกงเจ๋ออวี้เก่งขนาดนั้น ที่พี่ได้อยู่กับเขาก็เป็นความสามารถของพี่! ต่อให้พี่ทำเพื่อโปรเจกต์จริง ๆ ก็ไม่น่าอายเลย…”

        เห็นสายตาน่าสงสารของจวีซือเฝย เพื่อนร่วมงานรอบข้างยิ่งมองจวีซือหนานราวกับสัตว์ร้ายมากยิ่งขึ้น ไม่ว่าเธอจะพูดยังไงก็น่าหมั่นไส้ไปทั้งหมด

        “ยังคิดว่าเป็นความสามารถอีกเหรอ อาศัยความเป็นแฟนเพื่อเลื่อนตำแหน่ง แล้วยังพูดได้อย่างหน้าไม่อายขนาดนี้อีก!”

        “ไร้ยางอายจริง ๆ!”

        “พอรู้ว่าตระกูลหานไม่เหมือนเดิมแล้ว ก็รีบปีนขึ้นเตียงคนอื่นทันที ไม่รู้ว่าครั้งต่อไปจะไปจัดการกับประธานคนไหนอีก!”

        “ชีวิตเธอเละเทะจริง ๆ!”

        จวีซือหนานเพียงแค่หันกลับไปมองทุกคนด้วยสายตาเรียบเฉย จากนั้นก็นั่งลงอย่างสบายใจ โดยไม่พูดอะไรตอบ และเธอก็ไม่อยากอธิบายอะไรทั้งสิ้น

        เมื่อร่างสูงของกงเจ๋ออวี้เดินมาถึงหน้าแผนกออกแบบ ก็ได้ยินสิ่งที่ทุกคนพูดกันอยู่ข้างใน ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาในทันที

        ชายหนุ่มเปิดประตู แล้วเดินเข้าไปในทันที

        เมื่อทุกคนเห็นกงเจ๋ออวี้ปรากฏตัว ต่างหันกลับไปทำงานของตัวเองกันหน้าตาตื่น ไม่มีใครกล้าพูดคุยอะไรขึ้นมาอีก

        กงเจ๋ออวี้รีบเดินไปหาจวีซือหนาน ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้คนตายได้ เขาโน้มตัวลงข้าง ๆ เธอ จากนั้นก็เอ่ยว่า “เหนื่อยไหม ฉันให้เธอเป็นคุณนายดี ๆ ไม่ชอบ ทำไมต้องออกมาลำบากด้วยล่ะ”

        หัวใจของจวีซือหนานสั่นไหว เธอมองไปที่กงเจ๋ออวี้ด้วยสายตาเหม่อลอย

        ใบหน้าที่หล่อเหลาอยู่แล้ว บวกกับรอยยิ้มนี้... ทำให้จวีซือหนานรู้สึกว่าตัวเองแทบจะพูดอะไรไม่ออกแล้ว!