เธอที่ผมเริ่มมอง โดยไม่รู้ตัว

ผ่านมาหนึ่งวันหลังจากทั้งสองได้ไปเที่ยวที่ห้างสรรพสินค้าด้วยกันในเย็นวันหยุดผมที่กำลังดูทีวีก็มีกลิ่นหอมของชีสและแป้งอบที่ลอยเข้ามาแตะจมูกจนทำให้อยากอาหารเลย ผมนั่งดูรายการทำอาหารในทีวีอย่างเหม่อลอย พลางคิดว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี
ข้าวกล่องจากร้านเดิมอีกแล้วเหรอ... มันก็โอเค แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกพิเศษอะไร

ขณะที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์เพื่อสั่งอาหาร กลิ่นหอมของชีสละลายและแป้งอบก็ลอยมาตามลม
กลิ่นนั้นชัดเจนจนผมต้องหยุดทุกการเคลื่อนไหว

“พิซซ่าเหรอ... ใครทำกันนะ?”

หรือว่าผมจะสั่งพิซซ่ากินดีน่ะ ไม่ทันไรเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ ทำให้ฮารุกิ๻๷ใ๯เล็กน้อยเพราะเขาที่กำลังจะกดสั่งพิซซ่าในมือถืออยู่นั้นและคิดในใจว่าอยู่ที่นี้คนเดี่ยวไม่ค่อยมีใครมาหาเขาเท่าไหรนักนอกเสียจากเพื่อนสนิทอย่างเคนตะและมิซากิคงจะเคาะผิดห้องแหละแต่ก็มีเสียงหนึ่งที่ทำให้ผมสะดุ้งโหย่ง

“ฮารุกิคุง... อยู่ไหมคะ?”

เสียงที่คุ้นเคยทำให้หัวใจผมเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ผมรีบลุกไปเปิดประตู

ซาโยะยืนอยู่ตรงนั้น ถือกล่องอาหารไว้ในมือ พร้อมรอยยิ้มเขิน ๆ

“คือว่า... ฉันลองทำพิซซ่าเองน่ะค่ะ แต่เผลอทำเยอะไปหน่อย เลยคิดว่า... ถ้าฮารุกิคุงไม่รังเกียจ...”

ผมรับกล่องมาอย่างงง ๆ แต่ก็ยิ้มตอบกลับไป

“ไม่รังเกียจเลยครับ! กลิ่นหอมมากเลยนะครับ ทำเองเหรอ?”

“ค่ะ... ถึงจะไม่สวยเท่าในร้าน แต่ฉันตั้งใจทำมากเลยนะคะ”

ซาโยะที่ทำท่าทีจะกลับไปที่ห้องของตัวเองนั้นก็ถูกฮารุกิหยุดไว้ก่อน ผมเชิญเธอเข้ามานั่งในห้อง

“งั้น... มาทานด้วยกันไหมครับ?” ผมถามออกไปโดยไม่ทันคิด

ซาโยะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ก็ได้ค่ะ... ถ้าไม่รบกวน”

เรานั่งบนโซฟา ซาโยะได้เปิดกล่องอาหารออก กลิ่นหอมของชีสละลาย ผสมกับกลิ่นหวานๆของข้าวโพดลอยขึ้นมา นี่แหละใช้เลยกลิ่นที่ผม๼ั๬๶ั๼ได้๻ั้๹แ๻่ตอนบ่าย

“ว้าว... หน้าชีสกับข้าวโพดเหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ เป็๲สูตรที่ฉันคิดเองเลยนะคะ”

“น่ากินมากเลย”

ก่อนที่ผมหยิบพิซซ่าซาโยะเธอยื่นพิซซ่ามาให้ พร้อมรอยยิ้มที่ดูทั้งเขินและภูมิใจเล็ก ๆ ผมรับมาด้วยความตื่นเต้นพลางคิดถึงความใกล้ชิดที่ไม่ทันตั้งตัว

“พิซซ่านี่... รสชาติดีมากเลยครับ ซาโยะทำเองจริง ๆ เหรอ?”

“จริงสิคะ ฉันไม่ได้ซื้อมาแน่นอน ถึงหน้าจะไม่สวยเท่าในร้านก็เถอะ...”

“ไม่หรอกครับ หน้าตาก็ดี แถมรสชาติก็... อื้ม... เหมือนมีเวทมนตร์เลย”

ซาโยะหัวเราะเบา ๆ แล้วหยิบชิ้นของเธอขึ้นมาบ้าง

“พูดแบบนี้ ฉันก็เขินแย่เลยค่ะ”

ผมชมเธอจนหน้าแดง หรือบางที... เธออาจไม่คุ้นกับการทานอาหารทำมือกับใครแบบนี้ก็ได้ แต่ผมก็จะไม่ถามล่วงลํ้าพื้นที่ส่วนตัวของเธอหรอกน่ะจากนั้น

ผมสังเกตว่าเธอชอบกินขอบพิซซ่าก่อน เหมือนกับผมที่มักจะกินในส่วนนั้นก่อน

“ซาโยะชอบกินขอบก่อนเหรอครับ?”

“อื้ม... เพราะมันกรอบดีค่ะ แล้วก็... เหมือนเก็บของอร่อยไว้ตอนท้ายไม่ได้ ฮะ ๆ”

ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า
“งั้นเราคงเข้ากันได้ดีนะครับ ผมชอบกินขอบทีก่อนเหมือนกัน”

แปลกดีน่ะ... หลายอย่างที่ซาโยะทำ มันเหมือนกับผมไม่มีผิด

“ปกติฮารุกิทานขนมไหมค่ะ”

“ผมทานได้ทุกอย่างเลยแล้วก็ค่อนข้างชอบมากด้วย” ขอแค่เธอเป็๲คนทำผมชอบหมดนั้นแหละ ฮารุกิคิดในใจ

“แล้วตอนเด็กๆ ฮารุกิชอบกินขนมอะไรบ้างหรอค่ะ” ซาโยะถามด้วยความสงสัยแต่ก็ตั้งใจฟังคำตอบของฮารุกิมาก

“ฉันชอบกินคุกกี้น่ะ ในตอนเด็กนะน่ะ แต่ตอนนี้ไม่ค่อยได้กินแล้วละ”

“ฉันอยากลองทำคุกกี้ดูบ้างค่ะ แต่กลัวจะไหม้ก่อนจะสุก...”
“งั้นวันหยุดครั้งหน้า... ลองทำด้วยกันไหมครับ?”

เธอหันมามองผม ดวงตาเป็๲ประกายเล็กน้อย

“จริงเหรอคะ?”

“อื้ม... ผมไม่เก่งหรอก แต่อย่างน้อยอุปกรณ์ในห้องผมน่าจะทำคุกกี้ได้น่ะแต่ถ้าได้ทำด้วยกันก็น่าจะสนุกดี”

ระหว่างที่เราทานกัน ผมกับเธอก็คุยกันเ๹ื่๪๫เล็ก ๆ น้อย ๆ เสียงแห่งความสุขที่ออกมาจากทั้งสองคนนั้นทำให้ห้องที่ดูไม่มีอะไรรู้สึกสดใสขึ้นมาอย่างมาก ผมน่ะชอบบรรยากาศที่สบายและสงบแบบนี้มากๆเลย

หลังจากทานเสร็จ เราช่วยกันเก็บกล่องและล้างจานในครัวเล็ก ๆ ของผม

“ปกติฮารุกิคุงทำอาหารเองบ้างไหมคะ?”

“ก็... พอทำได้ครับ แต่ส่วนใหญ่จะง่าย ๆ อย่างข้าวผัด ข้าวไข่ข้น”

“งั้นคราวหน้าฉันจะลองสอนเมนูง่าย ๆ ให้ไหมคะ?”

“ดีเลยครับ... แต่ขอเตือนก่อนนะ ผมอาจจะทำครัวเละ”

“ไม่เป็๲ไรค่ะ ไว้ทำความสะอาดด้วยกันก็ได้ค่ะ”

ผมที่ยืนล้างจานข้างๆ ซาโยะก็รู้สึกตัวว่าบทสนทนาของผมกับซาโยะเหมือนกับคู่สามีภรรยาเลย ผมหน้าแดงและร้องเตือนสติตัวเองภายในใจไม่ให้คิดฟุ้งซ่านมากกว่านั้นเพราะมันเสียมารยาทต่อซาโยะด้วย

บรรยากาศกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

ขณะที่เธอกำลังเช็ดจาน ผมแอบมองใบหน้าของเธอ แล้วคิดในใจว่า...

บางที... ความสุขอาจไม่ได้๻้๵๹๠า๱อะไรมากไปกว่าการได้ใช้เวลาธรรมดา ๆ กับใครบางคนแบบนี้

ผมหันไปมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านเข้ามา

“แปลกดีนะครับ... แค่ได้ทานข้าวกับใครสักคนในวันหยุด มันก็รู้สึกพิเศษขึ้นมาเฉยเลย”

ซาโยะยิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับเบา ๆ

“ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันค่ะ... ขอบคุณนะคะ ที่ให้ฉันเข้ามาทานอาหารด้วยกัน”

ผมยิ้มตอบกลับไป โดยไม่ต้องพูดอะไร เพราะหัวใจมันพูดแทนหมดแล้ว

เมื่อล้างจานเสร็จ เราก็นั่งพักกันเงียบ ๆ บนโซฟา รายการทีวียังเปิดอยู่ แต่ไม่มีใครสนใจ เสียงหัวใจของผมดังชัดเจนกว่ารายการในทีวีเสียอีก

ผมเหลือบมองเธอที่นั่งข้าง ๆ เธอดูผ่อนคลายกว่าตอนที่เจอกันครั้งแรกมาก

“ถ้าเป็๲ไปได้... ผมอยากมีวันแบบนี้อีกนะครับ”

เธอหันมามองผม ดวงตาอ่อนโยน

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ... มันรู้สึกสบายใจดี”

ซาโยะหันมาตอบผมด้วยรอยยิ้มที่ยากจะลืมเลื่อน ผมแก้มแดงและพลางคิดในใจว่า ใช่นี้คือ ชอบ..สินะผมคิดถึงแต่ใบหน้าของซาโยะทุกวันทุกเวลาเลยแต่ผมน่ะไม่ได้มีความกล้าขนาดนั้นผมจะทำอย่างไรดี