ตอนที่ 7 อยากจะเล่นงานก็หาข้ออ้างได้เสมอ (2)
แม้คำถามจะตรงจุดแล้ว แต่ก็ยังสามารถถามต่อไปได้อีก เช่น ท่าทางตอนผลักเป็อย่างไร ตอนที่ผลักมีรายละเอียดอย่างไรบ้าง ตอนที่ผลักพูดอะไรหรือไม่ เป็ต้น
คุณหนูใหญ่ช่างเฉียบขาดเสียจริง!
มีหรือคนที่อยู่หลังฉากกันลมทั้งสองฝั่งจะคิดว่าคุณหนูใหญ่จะมาไม้นี้ แน่นอนว่าไม่ได้มีการคิดเตรียมกันล่วงหน้าเอาไว้ ถูกปิดปากทำให้คุยกันไม่ได้ แถมสายตาจากผู้คนที่กำลังจ้องมองก็ทำให้ส่งสัญญาณให้กันไม่ได้อีก
สุดท้าย เนื่องจากกู้เชียนเสวี่ยเร่ง ทั้งสองคนจึงต้องจำใจเขียนลงไป ได้แต่ภาวนาว่าคำตอบของทั้งสองคนจะเหมือนกัน
แต่น่าเสียดาย ทั้งสองคนใจไม่ตรงกันเลยสักนิด คนหนึ่งเขียนซ้าย อีกคนเขียนขวา
เมื่อนำฉากกันลมออก ทั้งสองก็ได้เห็นคำตอบของอีกฝ่าย และพากันตะลึงงันไปในทันที
“นายท่านโปรดตรวจสอบ ข้าจำผิดไป คุณหนูใหญ่ใช้มือขวา/ซ้ายผลักลี่อ๋องต่างหากขอรับ” ทั้งสองคนรีบพูดเป็เสียงเดียวกัน
สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
คนที่มีสติปัญญาเห็นช่องทางนี้แล้ว
กู้เชียนเสวี่ยมองทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นเยือก “พวกเ้าอาจจะภาวนาให้เขียนคำตอบไม่เหมือนกัน หรืออยากจะให้เหมือนกันก็ได้ เพื่อที่จะทำให้ข้ามีโทษทำร้ายลี่อ๋องขึ้นมาจริงๆ แต่เกรงว่าท่านเ้ากรมเองก็คงไม่สามารถหลุดพ้นกับการรับผิดชอบนี้ด้วย”
สีหน้าของเ้ากรมกู้คร่ำเครียดในทันที
“หรือว่า” กู้เชียนเสวี่ยค่อยๆ หันตัวกลับไป มองไปยังเ้ากรมกู้แล้วค่อยๆ ยิ้มขึ้น “นี่คือผลลัพธ์ที่ท่านเ้ากรมอยากได้อย่างนั้นหรือ หากเป็เช่นนั้น ก็ไม่จำเป็ต้องทำเื่ให้ยุ่งยากเช่นนี้หรอกเ้าค่ะ หลังจากนี้สองวัน ข้าก็จะไปรับโทษที่วังลี่อ๋องโดยตรงอยู่แล้ว วางใจเถิด ข้าจะช่วยเน้นย้ำให้อีกครั้ง ว่าเื่นี้ไม่เกี่ยวกับท่านเ้ากรม”
“…” ทุกคนไร้คำพูด
หากกู้เชียนเสวี่ยจะเน้นย้ำขนาดนี้ แล้วลี่อ๋องเชื่อก็แปลกแล้ว
“พอแล้ว เล่นตลกไปได้” น้ำเสียงโมโหโกรธาดังลั่น เ้ากรมกู้ตบโต๊ะที่อยู่ด้านข้างอย่างแรง “พวกเ้าทั้งสองคนมีเจตนาอะไรกันแน่”
“นายท่าน…”
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเอ่ยจบ เ้ากรมกู้ก็ยกมือขึ้น “ใครก็ได้ เอาตัวทั้งสองคนนี้ไปโบยให้ตาย!”
“นายท่านโปรดไว้ชีวิตด้วย!”
“นายท่านข้าถูกใส่ร้าย!”
“นายท่าน ข้าผิดไปแล้ว!”
ทั้งสองคนแย่งกันร้องะโ แต่น่าเสียดาย เ้ากรมกู้ใจแข็งจะเอาชีวิตทั้งสองให้ได้
ไม่นานนัก เสียงร้องะโของทั้งสองคนก็ยิ่งไกลออกไป ค่อยๆ หายไป เกรงว่าคงถูกลากตัวไปด้านข้างของเรือนแล้ว ถูกปิดปาก เอาชีวิต
กู้เชียนเสวี่ยมองไปยังทั้งสองคนที่นั่งอยู่ด้วยความสงบนิ่ง “ท่านเ้ากรม ไท่ไท่ผู้เฒ่า ที่พวกท่านทั้งสองเรียกหาข้า ก็เพราะเื่นี้อย่างนั้นหรือ”
โอกาสที่คว้าไว้หลุดมือไปเสียแล้ว คนที่รนที่สุดก็คือกู้เชียนโหรว เพราะเื่นี้ไม่มีใครที่รู้ดีไปว่านางอีกแล้ว
คนที่ผลักลี่อ๋องคือกู้เชียนเสวี่ย แต่คนที่ผลักกู้เชียนเสวี่ยก็คืออวี้เหลียนและอวี้ชุ่ย
พอคิดได้ถึงจุดนี้ กู้เชียนโหรวก็ใช้สายตาออกคำสั่งมองไปยังอวี้เหลียนและอวี้ชุ่ย
เมื่อทั้งสองคนได้รับคำสั่งจากกู้เชียนโหรว ก็เริ่มลังเลไม่แน่ใจ ตัวสั่นงันงก เพราะรู้ว่านี่คือการผลักตัวให้เองให้มารับกรรม
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอำนาจคุกคาม อวี้เหลียนและอวี้ชุ่ยก็หมดหนทาง ใครใช้ให้พวกนางสองคนเกิดมาเป็บ่าวรับใช้กันเล่า หากไม่ฟังคุณหนูรองแล้วละก็ คุณหนูรองคงไม่มีทางปล่อยครอบครัวของพวกนางไปเป็แน่
อวี้เหลียนกัดฟัน แล้วคุกเข่าล้มลงไปทางกู้เชียนเสวี่ยทันที “คุณหนูใหญ่เ้าคะ คุณหนูอย่าได้หลอกท่านเ้ากรมอีกเลย ท่านก่อเื่ใหญ่ขนาดนี้แล้วยังไม่พูดความจริง ถึงท่านเ้ากรมอยากจะช่วยท่าน ก็คงช่วยมิได้นะเ้าคะ”
อวี้ชุ่ยเองก็กัดฟันคุกเข่าลง “ใช่แล้วเ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ได้โปรดสงสารคนของจวนตระกูลกู้อย่างพวกเราเถิดเ้าค่ะ หากว่าก่อเื่ผิดใจกับลี่อ๋องขึ้นมาจริงๆ จวนตระกูลกู้ของพวกเราคงต้องพบเจอกับหายนะแน่ๆ เ้าค่ะ”
318
