พิชิตภพสยบสวรรค์ ภาค1 ดินแดนแห่งท้องฟ้า

พลันสิ้นเสียงตะโกน มู่ปิงและหวังอู่หันมองตามเสียงพบเด็กชายคนหนึ่ง หน้าตาเจ้าเล่ห์ รูปร่างสูงโปร่ง บนหน้าผากมีรอยสักรูปงู ศีรษะล้านโล่ง จมูกและหูประดับด้วยกระดูกสัตว์ นุ่งห่มชุดหนังของสัตว์ ในมือถือหอกยืนเป็นกลุ่มประมาณ 20 คน คละกันทั้งเด็กชายและชายหนุ่มรูปร่างกำยำ“พวกเจ้าเป็นใคร? ” หวังอู่ก้าวนำหน้า พร้อมกุมดาบในมือ“คำถามนี้ข้าควรถามเจ้ามากกว่านะเด็กน้อย...พวกข้าก็คือเผ่าภูผา” เด็กชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ยิ้มอย่างเย้ยหยัน“พวกข้าไม่ใช่เด็กน้อย แต่เป็นชนเผ่าฟ้าคำราม” หวังอู่รู้สึกโมโห เมื่อเจอเด็กรุ่นเดียวกันเรียกว่าเด็กน้อย“พวกข้ามาซื้อขายและแลกเปลี่ยนสินค้ากับเผ่าภูผา” มู่ปิงพูดสอดเพราะกลัวจะมีเรื่องระหว่างเผ่า“แลกเปลี่ยนอันใด พวกเจ้ามีสิทธิ์ด้วยหรือ แค่กลุ่มนักรบฝึกหัดสิบกว่าคน ทิ้งของไว้แล้วกลับไปเผ่าของเจ้า แต่สาวน้อยคนนี้หน้าตาไม่เลว ถ้ายอมอุ่นเตียงให้ข้าคืนนี้ ข้าอาจจะพอปล่อยให้เจ้าเข้าไปค้าขายเล็กๆน้อยๆได้” ” เด็กชายหน้าตาเจ้าเล่ห์มองมู่ปิงตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมทำท่าลูบปากมู่ปิงได้ฟังก็รู้สึกโมโห เตรียมชักดาบในมือเพื่อปกป้องศักดิ์ศรี แต่ยังไม่ทันจะทำอะไรก็มีลมผ่านด้านข้างพร้อมเสียงตะโกน“สามหาว!!! ” หวังอู่ตะโกนลั่น พร้อมกระโดดออกมา จังหวะที่ใกล้จะถึงตัวเด็กชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ ก็ชักดาบออกมาด้วยท่าทางดุดัน“เพลงดาบฟ้าคำราม นักรบทะเลทราย” เพลงดาบของเผ่าฟ้าคำรามสำแดงอีกครา ถึงแม้นักรบฝึกหัดอย่างหวังอู่จะยังไม่มีพลังลมปราณ แต่ท่วงท่าก็ดุดันและอันตรายเพลงดาบฟ้าคำราม มีทั้งสิ้น 10 กระบวนท่า กระบวนท่า "นักรบทะเลทราย" เป็นเพลงดาบตัดขวางเน้นการตัดแยกเป็นสำคัญ แม้สัตว์ใหญ่มาเจอเพลงดาบนี้โดยไม่มีพลังปราณก็ยังขาดเป็นสองท่อน“จุ๊ๆ ดาบนี้ยังพอดูได้ แต่เจ้ายังไม่คู่ควร” เด็กชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ขยับตัว พร้อมสำแดงเพลงหอกออกมาอย่างรวดเร็ว“เพลงหอกทะลวงไส้ !!!! ” สิ้นเสียงคำราม เงาหอกมากมายพุ่งเข้าใส่หวังอู่ แม้เพลงหอกนี้ไม่มีลมปราณแต่ก็รวดเร็ว จนมองเห็นเป็นหอกนับสิบเล่มพุ่งเข้าแทง“แกร็งงง. !!!...”เมื่อหอกและดาบเข้าปะทะ เสียงกระทบอาวุธทั้งคู่ดังสนั่น หวังอู่ที่พุ่งเข้ามาโดนสกัดเพลงดาบแรก รีบออกดาบปัดป้องตัวพัลวัน แต่เงาหอกที่เร็วกว่าไหนจะปัดป้องได้ง่าย เงาหอกที่เหลือหลุดการปัดป้อง พุ่งแทงที่ไหล่และเข่าทันที“อ้ากซ์!!! ...” หวังอู่โดนเพลงหอกพุ่งแทง ร่างลอยกระเด็นไปสามจั้ง เมื่อตกถึงพื้นดาบกระเด็นหลุดมือ เลือดไหลที่ไหล่ข้างขวาและหัวเข่าข้างซ้าย ร้องโอดโอยมือกุมแผลเหล่ากลุ่มคนที่เหลือของเผ่าภูผา เมื่อเห็นหวังอู่ล้มลงและบาดเจ็บ ต่างวิ่งเข้าไปล้อมกรอบ 4 คน พร้อมตั้งท่าหอกควบคุม“เผ่าฟ้าคำรามของเรา ไม่ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ พวกเรา สู้!!!” มู่ปิงชักดาบพร้อมกลุ่มคนเผ่าฟ้าคำรามที่เหลือ เตรียมมุ่งทำศึกเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของเผ่า“หยุด!! ถ้าพวกเจ้าเข้ามา ข้าจะสั่งให้คนของข้า ฆ่ามัน ทิ้งอาวุธซะ!!” เด็กชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ตะโกนบอก พร้อมชี้หอกไปที่หวังอู่มู่ปิงและพวกหยุดชะงัก ทำท่าไม่ถูกเมื่อโดนขู่ เด็กหนุ่มสาวกลุ่มนี้ของเผ่าฟ้าคำรามเพิ่งออกมาเจอโลกภายนอกครั้งแรก ยังไม่เคยพบเจอการข่มขู่ด้วยชีวิตสหายแบบนี้ จึงหยุดการเคลื่อนไหวและมองหน้ากันอย่างลังเล สุดท้ายทุกคนก็ทิ้งอาวุธเพื่อรักษาชีวิตหวังอู่“ดีมากๆ ข้าชื่อต้าเสิ่น เป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่าภูผา พวกเจ้าพ่ายแพ้ข้าก็ไม่นับว่าเสียชื่อเสียงอันใด สาวน้อยผิวของเจ้าขาวใสน่าสัมผัสมาก ขอข้าสัมผัสแก้มของเจ้าหน่อยนะว่าจะนุ่มมือขนาดไหน ”ต้าเสิ่นเป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่าภูผา มีนิสัยก้าวร้าวและรุนแรง หน้าที่ของต้าเสิ่นคือหน่วยลาดตระเวน กลุ่มของต้าเสิ่นเห็นกลุ่มของเผ่าฟ้าคำรามตั้งแต่ก่อนเข้ามา จึงรวมตัวกันซุ่มรอ เมื่อสังเกตเห็แล้วว่าคนกลุ่มนี้มีแต่นักรบฝึกหัดจึงแสดงตัวและข่มขู่เพื่อปล้นสิ่งของ“เจ้า.!!!” มู่ปิงพูดไม่ออก ในขณะนั้นก็ตัวสั่นเทา ตั้งแต่เกิดมามู่ปิงไม่เคยโดนดูถูกขนาดนี้ นางตัวสั่นเทาและหางตาเริ่มเปียกชื้น ขณะที่ต้าเสิ่นขยับตัวมาใกล้ๆ มู่ปิงก็มีเสียงตะโกนแทรกเข้ามา“ไอ้ลูกหมา!!! ทำร้ายผู้หญิงไม่มีทางสู้ แน่จริงมาสู้กับข้าหวังอู่อีกรอบสิ ถึงแม้ข้าจะตายก็ยังดีกว่าถูกลูกหมาอย่างพวกเจ้าข่มขู่” หวังอู่แผดเสียงตะโกนลั่น ดวงตาแดงฉานและกำหมัดแน่นทั้งสองข้างโดยไม่สนใจบาดแผลต้าเสิ่นหันมองพร้อมยิ้มเหยียด และหัวเราะ“หมาขี้แพ้ที่แต่ปากดีอย่างเจ้า ยังมีน้ำหน้ามาท้าสู้อีก เด็กๆตบปากมันให้สลบ ให้มันรู้ว่าขยะอย่างมัน...ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง”“ฉาด!!!..ฉาด!!!.......” สิ้นคำต้าเสิ่น ชาวเผ่าภูผาที่คุมตัวหวังอู่เดินหน้าเข้าไปตบปากหวังอู่เสียงดังลั่น ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างของหวังอู่แน่นิ่ง“หวังอู่ !!!”มู่ปิงและชาวเผ่าที่เหลือตะโกนเรียกชื่อหวังอู่เสียงดัง ธารน้ำตาไหลออกมาโดยไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้ ในขณะที่ต้าเสิ่นอยู่เบื้องหน้ามู่ปิง ก็ยื่นมือไปจับที่หน้าของมู่ปิง“ข้าบอกแล้วว่าต้องการจับแก้มของเจ้าข้าก็ต้องได้จับ ข้าต้าเสิ่นไม่เคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้ แก้มของเจ้านี่...ช่างนุ่มมือข้าจริงๆ ฮ่าๆๆๆ” ต้าเสิ่นหัวเราะอย่างมีความสุข ในขณะที่มู่ปิงรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวจนตัวสั่นเทาทันใดนั้นเอง...........................................................................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 เผ่าภูผา

นิยายแนะนำ

พิชิตภพสยบสวรรค์ ภาค1 ดินแดนแห่งท้องฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 เผ่าภูผา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้