แสงสีดำที่พุ่งทะลุขึ้นจากใต้พิภพยังไม่จางหาย มันไม่ได้สว่างร้อนแรงเหมือนเพลิง ไม่ได้เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง แต่มันคือ “ความว่างเปล่าที่มีน้ำหนัก” ราวกับฟ้าดินทั้งผืนกำลังถูกบีบอัดให้หายไปทีละส่วน
ภายในกระท่อมหลังเขา
หลินเย่นั่งนิ่งอยู่ในกระท่อมไม้เก่า ร่างกายเขาสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เหงื่อเย็นไหลจากขมับ
“เมื่อครู่… เกิดอะไรขึ้นกับข้า…”
เขาพยายามสูดลมหายใจให้มั่นคง แต่ทันทีที่เขาจะตั้งสมาธิอีกครั้ง—
ตุบ!
หัวใจเขา “กระตุก”
ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เหมือนมี “บางสิ่ง” ตอบสนองต่อการเต้นของหัวใจเขา
ภายในจิตสำนึก
โลกทั้งใบดับลง ไม่มีพื้นดิน ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีร่างกาย มีเพียง “ความมืดที่ไม่มีขอบเขต”หลินเย่ลอยอยู่ในนั้น
“นี่คือ… จิตสำนึกของข้า?”
แต่ก่อนที่เขาจะคิดต่อ—
ความมืดตรงหน้าก็ “แตกออก”
รอยแตกแรก
แสงเส้นหนึ่งปรากฏขึ้น เหมือนรอยร้าวบนกระจกจักรวาล จากนั้น… เส้นที่สอง เส้นที่สาม และนับไม่ถ้วน และในรอยแตกเ่าั้
เขาเห็น “ภาพ” บางอย่างเริ่มไหลเข้ามา
ภาพแห่งาา
ฟ้าดินแตกออกเป็ชั้น ๆ ดวงดาวถูกบดขยี้เหมือนฝุ่นผง เงาร่างขนาดมหึมาร่วงหล่นจาก์ แต่ละตนมีพลังที่ทำให้กฎของโลกบิดเบี้ยวเสียงหนึ่งดังสะท้อน
“กฎนี้… ไม่ควรมีอยู่!”
อีกเสียงตอบกลับ
“งั้นก็ทำลายมันซะ!”
หลินเย่ยืนมองภาพนั้นอย่างสั่นสะท้าน
“นี่มัน… ความทรงจำของใครกัน?!”
ทันใดนั้น เสียงเดิมกลับมาอีกครั้ง
คราวนี้ชัดขึ้น หนักขึ้น เหมือนอยู่ “ในตัวเขา”
“ไม่ใช่ความทรงจำของใคร”
“แต่มันคือ… สิ่งที่เ้า ‘เคยเป็’”
หลินเย่ชะงัก
“ข้า… เคยเป็?”
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ร่างกายเขา “ร้อนวูบ” จากภายใน เส้นลมปราณที่เคยว่างเปล่า เริ่มมีบางอย่าง “ไหลย้อนกลับ” ไม่ใช่พลังปราณธรรมดา
แต่เป็…
“พลังที่ไม่ยอมถูกโลกนี้ยอมรับ”
กระแสพลังสีดำบางเบา เริ่มก่อตัวในเส้นลมปราณของเขา มันไม่เดินตามระบบฝึกตนทั่วไป มัน “ย้อนกลับ”
ย้อนจากจุดจบ ไปสู่จุดเริ่มต้น
หลินเย่กุมหน้าอกแน่น
“อั่ก…!”
ความเ็ปแล่นทั่วร่าง แต่แปลกที่เขาไม่สามารถหยุดมันได้
ฟ้าดินตอบสนอง
บนท้องฟ้าเหนือสำนักเมฆาคราม เมฆเริ่ม “หมุนวน” ไม่ใช่การเคลื่อนตัวธรรมดา แต่เหมือนฟ้ากำลัง “ลังเล” ลมทั้งูเาหยุดนิ่ง
สัตว์อสูรในป่าด้านล่าง ต่างหมอบลงกับพื้นโดยไม่กล้าขยับ
อาจารย์ผู้เฝ้าลานฝึกเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
ใบหน้าซีดลงทันที
“ไม่… เป็ไปไม่ได้…”
“พลังนั้น… มันไม่ควรมีในโลกนี้แล้ว…”
ในร่างหลินเย่
รอยแตกในจิตสำนึกขยายออก แสงสีดำเริ่ม “รวมตัว” ไม่ใช่การตื่นของพลังธรรมดา แต่เป็การ “ปลดล็อกบางสิ่งที่ถูกปิดผนึก”
เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้… มันเหมือน “ใกล้ขึ้น” ใกล้จนเหมือนหายใจอยู่ในร่างเดียวกัน
“เศษสุดท้าย… กำลังกลับคืน”
ตูม!
เส้นลมปราณในร่างหลินเย่ “แตกออก” พร้อมกันทั้งหมด แต่แทนที่จะตาย พวกมันกลับ “สร้างเส้นใหม่” เส้นที่ไม่ใช่ของมนุษย์
จุดกำเนิดพลังแรก ในความมืดของจิตสำนึก สิ่งหนึ่ง “ลืมตาขึ้น”
ไม่มีรูปร่าง ไม่มีชื่อ ไม่มีตัวตนชัดเจนแต่หลินเย่รู้ทันทีว่า
นี่ไม่ใช่พลัง
แต่มันคือ “สิ่งที่อยู่เหนือพลัง”
เสียงสุดท้ายในตอนนี้ เสียงนั้นเอ่ยเบา ๆ ราวกับคำประกาศจากอดีตกาลที่แตกสลาย
“เริ่มการคืนสภาพเศษเสี้ยวที่ 1”
“ตัวตน: ไม่สมบูรณ์”
“สถานะ: ผู้สืบทอด… ตื่นขึ้น”
ฟ้าดินเหนือสำนักเมฆาคราม เกิดรอยร้าวเล็ก ๆ บนความเป็จริง ราวกับจักรวาล “หายใจผิดจังหวะ”
689
