Chapter 10
หลงใหลในร่างเล็ก
“ถ่างขาออกให้กว้างแล้วรอรับแรงกระแทกจากฉันก็พอ”
เพียงพูดจบประโยคมือหนาก็คว้าเข้าที่ปมเชือกชุดคลุมอาบน้ำดึงออกให้ชุดไหลลงไปอยู่ที่พื้นข้างโซฟา
เขาจัดการถลกชุดนอนกระโปรงสีขาวของเธอให้ถอดออกผ่านเรียวแขนแล้วโยนลงกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างอวบอัดภายใต้บราเซียและแพนตี้ตัวน้อยสีขาวสะอาดตา
รูปร่างสวย เอวคอด สะโพกผาย หน้าอกหน้าใจชัดเจน แถมยังตัวเล็กสูงแค่ร้อยหกสิบเิเ ซึ่งบอกตามตรงว่าไม่ใช่สเปคบริกซ์ตั้นเลย แต่เขาในตอนนี้รู้สึกติดใจรสััสวาทจากสาวไทยตัวเล็กคนนี้ หลังทำงานเสร็จวันนี้มีนางแบบคนดังชวนเขาไปนอนด้วยแต่ก็เลือกที่จะปฏิเสธและกลับมาหาเพียงฟ้า
“ถึงว่าไบรอันมันติดใจ...สวยไปทั้งตัว”
เขาเชยชมร่างกายนั้นไม่ขาดปาก เพียงฟ้าสวยมากจริงๆทั้งรูปร่างหน้าตาและกิริยาที่มีความหวานแต่ก็ซ่อนความเอาแต่ใจ โดยเฉพาะ่นี้ที่เธอเอาแต่ใจหนักเป็พิเศษ
“คุณนี่ก็ชอบนึกถึงไบรอันตลอดเลยนะคะเวลาเจอหน้าหนู ั้แ่ไบรอันเสียหนูไม่เห็นคุณร้องไห้บ้างเลย”
ซึ่งนั่นก็ทำให้เพียงฟ้าแปลกใจเพราะเขาเอาเธอมาเพื่อที่จะให้ใช้หนี้และคงจะโกรธเธอมากที่ทำให้ไบรอันจบชีวิตลงจากการที่เขาเข้าใจผิดว่าเธอเป็แฟนไบรอัน แต่นี่ดูแล้วเขาไม่ได้โกรธเคืองแค้นอะไรเธอขนาดนั้น
ได้ยินคำถามนั้นบริกซ์ตั้นก็ถึงกับชะงักไป ที่ไม่ได้ร้องไห้เสียใจฟูมฟายขนาดนั้นก็เพราะว่าไบรอันยังมีชีวิตอยู่แล้วหมอประจำตัวก็แจ้งว่าอาการกำลังดีขึ้นเรื่อยๆอีกไม่นานก็คงจะฟื้น
“ชีวิตคนเรามันก็ต้องไปต่อ...มัวเสียใจอยู่กับอดีตมันไม่ได้หรอก”
“แต่ว่า...”
“ไม่ต้องพูดแล้ว มีหน้าที่แค่อ้าขาก็ทำแค่นั้น”
เพียงฟ้าจากที่ตอนแรกอ้าปากจะถามแต่ก็โดนขัดขึ้นซะก่อนหลังคนตัวใหญ่พูดจบประโยค ปากหนาก็ประกบจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มระเรื่อสีเชอรี่นั้นอย่างอดใจไม่ไหว
เพียงฟ้าถึงกับเบิกตาโพลงโตด้วยความใไม่คิดว่าเขาจะจู่โจมเร็วขนาดนี้จึงไม่ทันได้ตั้งตัว
ลิ้นร้อนนัวเนียตักตวงความหวานจากคนตัวเล็กด้วยความโหยหา ห่างกันไปเพียงแป๊บเดียวทำไมเขารู้สึกคิดถึงร่างกายนี้ได้ขนาดนี้นะ...จะเรียกว่าเสพติดได้หรือเปล่า?
“อื้ม”
ลิ้นร้อนสอดประสานกันไปมา เพียงฟ้าตอบสนองเขาได้เป็อย่างดี มือเรียวเล็กเลื่อนขึ้นมาคล้องกอดคอแกร่งเอาไว้พร้อมกับขยี้ริมฝีปากเล็กเข้าหาริมฝีปากหนาไม่หยุด
เขาจู่โจมโดยการเลื่อนจมูกโด่งลงมาซุกเข้าที่ซอกคอขาวเนียนแล้วพรมจูบไปทั่วก่อนจะเลื่อนลงมาที่หน้าอก มือหนาสอดไปด้านหลังแล้วปลดตะขอบราเซียสีขาวแล้วโยนมันทิ้งไป
ปากหนางับเข้าที่ยอดปทุมถันสีหวาน มือข้างที่ว่างก็ขยำขยี้หน้าอกอวบพร้อมใช้นิ้วมือบี้ปาดเข้าที่ยอดสวย อกอวบนุ่มนิ่มยิ่งชิมก็ยิ่งหวานบริกซ์ตั้นก้มลงใช้ลิ้นปาดโลมเลียไปมาที่ยอดปทุมถันสีหวาน
“อ๊าส์”
เสียงครางน้อยๆดังออกจากปากเล็กเมื่อได้รับัันั้น เขาหยอกล้อเล่นอยู่กับอกอวบคู่นี้ไม่ห่างดูท่าจะคลั่งเอาซะมาก
เมื่อเล่นเนินเนื้ออกอวบจบพอใจ บริกซ์ตั้นก็เลื่อนตัวลงมาถอดแพนตี้ตัวน้อยสีขาวผ่านเรียวขาเล็กแล้วโยนทิ้งไปก่อนจะฝังหน้าเข้าที่หว่างขาเนียนแล้วใช้ลิ้นร้อนกรีดลงไปที่ร่องสวาทฉ่ำแฉะ
“อื้ม หวานมาก”
“อ๊าส์ คะ คุณบริกซ์ตั้น...”
ร่างเล็กถึงกับครางระงมเมื่อโดนโจมตีเข้าที่จุดสงวนอย่างนั้น ลิ้นร้อนเลียอย่างพอใจหยอกเย้าติ่งสวาทแล้วกรีดกลายลิ้นขึ้นลง
น้ำใสไหลหยดย้อยลงมาจนเลอะง่ามขาเรียวสวย เพียงฟ้ายื่นมือลงมากดเข้าที่ศีรษะของชายหนุ่มให้แนบชิดเข้าหาร่องสวาทมากขึ้นกว่าเดิม น้ำใสซึมหยดย้อยด้วยอารมณ์สยิว
บริกซ์ตั้นตักตวงความหวานจากส่วนนั้นจนพอใจ เขาใช้มือหนาอ้าขาเดียวเล็กออกจนกว้างแล้วผละตัวออกก่อนจะชักแท่งลำร้อนไซส์หกสิบสองขึ้นลงสองสามทีแล้วเสียบเข้าไปรวดเดียวมิดลำ
“อ๊าส์ กรี๊ดดด”
คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงด้วยความใที่จู่จู่ก็โดนเสียบแทงเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ขนาดของบริกซ์ตั้นมันมีขนาดขนาดใหญ่เกินมาตรฐานจึงทำให้คนตัวเล็กรับเอาไว้แทบจะไม่ไหวเหมือนจะฉีกขาดภายใน
บริกซ์ตั้นเสียบเข้าไปก็รับรู้ได้ถึงความแน่นเหมือนทำให้อะไรมันฉีกขาดแต่ก็ยังไม่คิดว่าเธอซิง บริกซ์ตั้นคิดว่าอาจจะเพราะเพียงฟ้าตัวเล็กจึงทำให้มีเืไหลออกมาในคราวแรกที่เขามีอะไรด้วย
“ซี้ด อูย โคตรแน่น”
บริกซ์ตั้นยังคงถูกใจในร่องสวาทนั้นที่แสนจะตอดรัด ทั้งคู่นอนมีเซ็กส์กันอยู่บนโซฟาโดยที่หน้าต่างบานใหญ่ในห้องรับแขกของเพนท์เฮาส์ยังคงเปิดเผยให้เห็นใจกลางเมืองนิวยอร์กสหรัฐอเมริกาอยู่
สะโพกสอบเริ่มขยับเข้าออกตอกลำเอ็นเข้าสู่ร่องสวาทฉ่ำน้ำด้วยความโหยหาและ้า รูเล็กของเพียงฟ้ามันทำให้เขาติดใจซะเหลือเกิน ไม่เคยติดใจใครขนาดนี้มาก่อน
“อื้อ อ๊าส์ บะ เบาฝๆสิคะคุณบริกซ์ตั้น...หนูเจ็บนะ”
คนตัวเล็กถึงกับต้องร้องบอกเมื่อเขาทำกระแทกรุนแรงจนรูร่องเล็กแทบจะไม่ไหว นี่ขนาดท่ามาตรฐานเธอยังเจ็บจุกขนาดนี้หากเขาเปลี่ยนไปทำท่าหมาแบบเมื่อเช้าเธอคงจะรู้สึกจุกจนทนไม่ไหวมั้ยนะ?
นี่เป็รอบที่สองของวันแล้วที่เขาได้จัดการตักตวงให้เธอใช้หนี้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าหนี้นี้เธอจะใช้มันหมดเมื่อไหร่
“อ่าส์ ของเธอนี่มันตอดแน่นดีจริงๆ”
เขาพอใจในร่างกายคนตัวเล็กนี้เป็อย่างมากและดูท่าว่าท่าเบสิคแบบนี้จะไม่ถึงใจคนอย่างบริกซ์ตั้น
“เอาแขนกอดคอฉันไว้แน่นๆ”
“คะ...คุณจะทำอะไรคะ”
เสียงหวานถามออกมาสั่นๆ ไม่รู้ว่าเขาคิดจะใช้ท่าไหนกับเธออีกเพราะแค่ท่าหมาน้อยเมื่อเช้าก็ทำเอาร่างเล็กถึงกับจุกไปหมด
บริกซ์ตั้นไม่ตอบแต่ให้เพียงฟ้าเอามือกอดคอเขาไว้แน่นแล้วใช้มือยกสะโพกของเธอขึ้นมายืนแล้วพาอุ้มเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่เห็นวิวทั่วเมืองนิวยอร์ก
ขาเร็วเล็กตวัดรัดเอวหนาไว้แน่นเพราะกลัวว่าจะหล่นและที่สำคัญจุดเชื่อมโยงระหว่างลำเอ็นร้อนกับร่องสวาทก็ยังไม่แยกจากกัน ติดหนึบกันอยู่แบบนั้นสร้างความเสียวซ่านให้กับเพียงฟ้าอยู่ไม่น้อย
มือหนาประคองสะโพกอวบ แล้วเริ่มบรรเลงเพลงรักกระแทกลำเอ็นเข้าสู่จุดร่องเสียวที่มีน้ำสีใสไหลออกมา
“อ๊าส์ ท่านี้มันจุกจังเลยค่ะ อื้ออ หนะ หนูเสียวไปหมดแล้ว”
“อ่าส์! เสียวก็ร้องดังๆสาวน้อย...ร้องให้เต็มที่ เพนท์เฮาส์นี้เก็บเสียงไม่มีใครได้ยินหรอก อ่าส์!”
แต่ถึงได้ยินไปก็เท่านั้นเพราะคนอย่างบริกซ์ตันไม่แคร์ใครอยู่แล้ว
มือหนาประคองสะโพกอวบไว้แน่นแล้วตอกกระแทกลำเอ็นลงมาอย่างรู้สึกนึกคึก ความเสียวซ่านแผ่ไปทั่วแท่งลำและรูสวาท
เพียงฟ้ากอดคอของเขาแน่นพร้อมกับใช้ขารัดเอวหนาให้ทั้งคู่แนบชิดกันมากขึ้น สะโพกสอบกระแทกเข้าออกไม่หยุด
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊าส์ สะ เสียวจังเลยค่ะ...”
ดวงหน้าสวยเงยขึ้นแล้วร้องลั่นระงมออกมา รู้สึกเสียวซ่านจนแทบจะทานทนเอาไว้ไม่ไหว ลำเอ็นร้อนยังทำหน้าที่ได้เป็อย่างดีกระแทกเข้าออกอยู่ไม่หยุด
“อ่าส์ อย่าพึ่งเสร็จสิฉันยังมันส์อยู่เลย”
บริกซ์ตั้นหันหลังให้กับกระจกแล้วรัวกระแทกเพียงฟ้าในท่าลิงอุ้มแตงอย่างเมามันส์ อาวุธยุทธโธปกรณ์ไซส์ใหญ่ตักตวงความหวานจากร่องสวาทของสาวน้อยเอเชียตัวเล็กที่แทบจะรองรับขนาดไซส์หนุ่มอเมริกันไม่ไหว
เพียงฟ้าทำหน้าแหยเกด้วยความเจ็บ จุก และเสียวปะปนกันไป ดวงหน้าเล็กแดงเงยขึ้นมองวิวนอกกระจกที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียงของเมืองนิวยอร์กยามค่ำคืน รถหลายคันขับผ่านไปมา ส่วนเพียงฟ้าก็โดนบริกซ์ตั้นมาเฟียหนุ่มในนิวยอร์กกระทำย่ำยีกระแทกลำเอ็นเข้าออกร่องสวาทที่ยังซิงไม่เคยผ่านมือชายใด
แท่งลำร้อนกระแทกเข้าออกอยู่สักพักในที่สุดก็ถึงเวลาพ่นพิษ น้ำสีขาวขุ่นพ่นเข้าเต็มรูร่องสวาทจนหญิงสาวถึงกับสะดุ้งเฮือก
บริกซ์ตั้นอุ้มเธอกลับไปที่โซฟาแล้ววางคนตัวเล็กลงนอนพร้อมกับถอนแท่งลำร้อนออกดังบ๊วบ น้ำสีขาวขุ่นทะลักออกมาจากรูสวาทร่องเล็กราวกับน้ำตกที่ไหลพรากเป็ลำธาร
“คะ คุณบริกซ์ตั้น...ทำไมคุณไม่ป้องกันคะ!”
หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้ อย่างน้อยมีอะไรกันควรจะป้องกันสิเพราะมันคือเื่พื้นฐาน
“ก็บอกแล้วไงว่าเธอต้องใช้หนี้”
“หมายความว่ายังไงคะ...”
“ฉัน้าสิ่งสำคัญจากเธอ”
“คุณจะเอาอะไรจากหนูคะ หนูไม่มีอะไรจะให้คุณหรอกแต่ถ้าหากคุณอยากได้เงินหนูโทรบอกพ่อให้ได้”
“เงินน่ะฉันมีมากพออยู่แล้ว”
“แล้วคุณ้าอะไร?”
“ฉัน้าลูก”
“ฮะ! อะไรนะคะ!! ไม่มีวันซะหรอก!”
เพียงฟ้าจะไม่ยอมตั้งท้องกับมาเฟียใจร้ายที่ไม่ได้รักเธอเด็ดขาด...ไม่มีวัน
“อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย... ฉัน้าแค่เด็กมาสืบทอด ไม่ได้้าตัวเธอมาเป็เมีย”
คำพูดของบริกซ์ตั้นทำเอาเพียงฟ้าหน้าชาอยู่ไม่น้อย
“แต่เด็กนั่นมันก็ลูกหนู...หนูจะไม่มีวันท้องกับคุณและถึงหนูท้อง หนูก็ไม่มีวันให้ลูกของหนูมาเติบโตอยู่ในแก๊งมาเฟียบ้าบออะไรนี่เด็ดขาด!”
คนตัวเล็กเถียงขาดใจ
แต่นั่นก็ทำให้บริกซ์ตั้นโกรธมาก เขากระชากข้อมือเล็กที่นอนอยู่บนโซฟาให้เธอยืนขึ้นประจันหน้า
“ลูกหนี้อย่างเธอไม่มีสิทธิ์เถียงอะไรทั้งนั้น”
“แล้วทำไมคุณไม่ไปแต่งงานกับคนที่รักแล้วก็มีลูกกับเธอล่ะคะ”
เพียงฟ้าพยายามโน้มน้าวจิตใจให้เขาเปลี่ยนเป้าหมายจากเธอไปเป็สาวอเมริกันสวยๆคนอื่น
“เพราะฉันไม่เคยรักใคร แค่อยากจะมีลูกก็เท่านั้น”
“แล้วทำไมต้องเป็หนูคะ!!”
“...”
ไม่มีคำตอบใดใดออกจากปากของบริกซ์ตั้น เขาตามล่าหาแม่ของลูกมาก็หลายปีจนตอนนี้อายุก็สามสิบปีแล้ว
รู้ว่ามันผิด... แต่เขารู้สึกถูกใจผู้หญิงคนนี้ทั้งที่เธอเป็แฟนของน้องชายตัวเอง แต่ต่อให้ไบรอันฟื้นขึ้นมาเขาก็จะไม่มีทางให้คบหากับผู้หญิงแบบนี้เด็ดขาด ผู้หญิงหน้าเงินเห็นแก่เงินอย่างเพียงฟ้าไม่คู่ควรกับผู้ชายตระกูลเบอริอันต์
“เตรียมร่างกายของเธอให้พร้อมก็พอ...และเด็กที่คลอดมาจะเป็ลูกของฉันแต่เพียงผู้เดียว”
.
.
.
ต่อให้คลอดเด็กออกมาคุณบริกซ์ก็จะไม่มีสิทธิ์ในตัวลูกค่ะ เพียงฟ้าเตรียมหอบลูกหนีเลยลูก ปล่อยให้อีพ่อมันโบ้ไป ชิๆ -^-
125
