Ep. 23
"ถ้าไม่มีเฮีย ก็คงไม่มีผมในวันนี้"
"กูไม่ใช่พ่อมึงไอ้ไวท์ มึงไม่ได้เกิดจากอสูจิของกู"
"ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น" เสียงแว่วๆดังมาขณะที่ฉันกำลังหั่นผลไม้อยู่ ฉันยืนขมวดคิ้วแต่มุมปากกลับกำลังอมยิ้มกับคำพูดคำจาของเขา คนหนึ่งกำลังซึ้งแต่กลับโดนอีกคนเบรค ฉันเองก็โดนบ่อยจนชินแล้ว ถ้าเป็เมื่อก่อนฉันคงโกรธและโมโหมาก ทั้งน้อยใจก็ด้วย แต่อยู่ด้วยกันไปก็เริ่มรู้จักนิสัยเขา เริ่มชินกับการที่วินเป็วิน คำพูดถึงจะดูร้ายๆแต่เขาก็ห่วงนั่นแหละ ถ้ามีลูกเขาจะพูดเพราะๆหวานๆกับลูกบ้างมั้ยนะ
"ผมหมายถึงห้องซ้อมดนตรีของเฮียที่สิงคโปร์แล้วก็เื่วันนี้ต่างหากล่ะครับ" พอเหลือบมองก็ยังเห็นวินเอาแต่นั่งไขว่ขากระดิกเท้าตาจ้องแต่ทีวี แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังตั้งใจฟังไวท์พูดอยู่
"นั่นมันของมึง ไม่ใช่ของกู"
"แต่เมื่อก่อนมันเป็ของเฮีย ถึงจะยังไงก็เพราะเฮียอยู่ดี ขอบคุณนะครับ แล้วก็เื่วันนี้ที่ช่วยให้ผมได้คบกับหนูดีก็เหมือนกัน"
"กับเด็กคนนั้น...ได้กันแล้วใช่มั้ย มึงนอนกับน้องเขาแล้ว?" ฉันสำลักลมหายใจตัวเองทันทีเมื่อได้ยินวินถามออกมาอย่างนั้น โผงผางอีกแล้วนะ
"ผมเปล่านะฮะเฮีย เรายังไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย" ไวท์เถียงเสียงสูงขึ้นกว่าปกติ
"หึ"
"เฮีย!" เพราะวินกระตุกยิ้มแล้วส่ายหัวเหมือนไม่เชื่อจนไวท์ต้องรีบอธิบายพูดจาไม่เป็คำ หน้าดำหน้าแดงไปหมดแล้ว ขี้แกล้งสุดๆเลย ฉันเริ่มสงสารไวท์ขึ้นมาซะแล้วสิ ตอนโตยังขนาดนี้ไม่รู้ว่าตอนเด็กจะขนาดไหน
End...
WIN ||Part||
"วิน..ผลไม้หั่นไว้ในตู้เย็นอย่าลืมเอาออกมาแบ่งไวท์กินนะ" ผมหันมองเ้าของเสียงที่ตอนนี้กำลังล้างมืออยู่ ตามด้วยถอดผ้ากันเปื้อนออก
"เธอจะไปไหน?"
"หวานแค่อยากนอนพักนิดหน่อยน่ะ" ทำไมหน้าซีดวะ ผมรีบเดินตามเมียเข้ามาในห้องทันที เห็นเสียงหวานทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างหมดแรง ทำเอาใจผมหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เป็อะไรวะเมื่อกี้ยังดีดีอยู่เลย
"เป็ไร? หน้าซีดๆ" ผมนั่งลงข้างๆร่างบางที่นอนอยู่แล้วใช้หลังมืออังตามหน้าผากนูนและแก้มใสเพื่อเช็คอุณหภูมิร่ากาย
"หวานไม่ได้เป็อะไร แค่..รู้สึกอยากนอน สงสัยจะเพราะฮอร์โมนมั้ง หมอบอกว่าคนท้องจะรู้สึกเพลียๆเป็ปกติน่ะ"
"เหรอ งั้นก็นอนพักเถอะฉันไม่กวนละ" พูดจบแล้วก็นั่งจ้องหน้าร่างบางต่อ กะจะรอจนกว่าเสียงหวานหลับ แต่คนที่บอกจะนอนก็ดันจ้องหน้าผมแบบสงสัยกลับมา ทำหน้าทำตาแบบนี้ทำไมมันน่ารักน่าเอาจังวะ
"ทำไมวินไม่ออกไปล่ะสักทีล่ะ?"
"ก็นอนไปดิ เธอหลับเดี๋ยวฉันก็ออกไปเอง"
"มีคนมานั่งมองแบบนี้ ใครเขาจะหลับลงกัน"
"ทำไม? หรือต้องทำอย่างอื่นถึงจะจ้องตา มองหน้าได้?" ไม่พูดเปล่าแต่ผมไล้ฝ่ามือไปมาทั่วหน้าอกอวบภายใต้เนื้อผ้าบางไปด้วย แม่งหมั่นเขี้ยว! ถ้าเสียงหวานไม่รีบปัดมือผมออกก่อนคงได้บีบแรงๆสักที
"หวานท้องอยู่นะ!" ผมยิ้มมุมปากทันทีเมื่อเมียตัวน้อยทำท่าจะงอนเลยก้มลงจูบปากบางเป็การง้อแบบสไตล์ของผมเอง
"นอนซะ" ผมลูบหลังมือบางเบาๆ เสียงหวานคงจะเพลียมาก ทั้งที่บอกเองว่าไม่กล้านอนแต่ก็หลับตาลงภายในแค่ไม่กี่นาที ลมหายใจเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอคงจะหลับไปแล้ว ผมส่งเสียงขำในลำคอกับภาพตรงหน้า ไหนบอกหลับไม่ลงที่มีคนจ้อง นี่ไม่ใช่แค่หลับแต่แม่งมีเสียงกรนเบาๆออกมาด้วย
"อย่ากวนแม่" ผมมองมือตัวเองที่วางทาบลงบนหน้าท้องแบนแล้วพูดเสียงแ่เบากับเ้าตัวเล็กที่กำลังเติบโตขึ้นภายในร่างกายของคนที่นอนอยู่ ไม่เคยคิดภาพว่าตอนตัวเองเลี้ยงลูกจะเป็ยังไงแต่ก็คงไม่ต่างจากผมคนเดิมมากเท่าไหร่ ผมไม่ใช่คนพูดเพราะอันนี้ก็รู้ตัว ก็ไม่รู้ว่าถ้ามีลูกจะพูดภาษาเด็กเหมือนพวกพ่อๆคนอื่นได้มั้ย แต่สารภาพว่าผมไม่เป็จริงๆว่ะ ขนาดตอนขอคบกับเสียงหวานยังพูดตรงๆเลย ไม่เคยเสียเวลามาตามจีบ ซื้อดอกไม้ให้ คอยปิดเปิดประตูรถให้ไม่เคยสักครั้ง สิ่งที่ผมคิดว่าเอาใจเสียงหวานมากสุดคือการเบิร์นให้ตอนเอากันครั้งแรกนี่แหละ คนอื่นไม่เคยได้แบบนี้นะเว้ยบอกไว้ก่อน ได้ลิ้นผมเท่ากับได้ใจผม แค่นั้นจบ!
ออกมานอกห้องก็ได้ยินเสียงกีตาร์ดังมาเบาๆจากห้องซ้อมที่ตอนนี้ไอ้ไวท์มันยึดไปแล้ว
"ถ้าเป็เสียงหวาน เวลานี้มันจะทำอะไรวะ?" ผมพึมพำพูดคนเดียวแล้วหันมองไปรอบๆห้อง ผมไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง เห็นเสียงหวานแม่งทั้งปัดทั้งเช็ดอยู่ได้ทั้งที่ผมมองจากตรงนี้มันก็ดูเรียบร้อยสะอาดดีอยู่แล้ว
"ล้างจานก็ได้ว่ะ" เห็นจานสามสี่ใบแช่อยู่ที่ซิงค์ เดี๋ยวผมจะล้างเองเพื่อให้เมียได้พักผ่อน แล้วเดินฮัมเพลงตรงไปที่ซิงค์อย่างคนอารมณ์ดีกับความคิดความอ่านของตัวเอง
"ใช้เยอะแค่ไหนวะ?" ผมกดน้ำยาล้างจานใส่ฟองน้ำแม่งกะไม่ถูกว่าต้องใช้มากน้อยแค่ไหน กูไม่ได้กระแดะแต่ก่อนจะมีเมียแม่งกินข้าวที่ร้านตลอด พอมีเสียงหวานก็อย่างที่เห็น.. ผมกดจนตอนนี้ฟองน้ำชุ่มไปด้วยน้ำยา เห็นเสียงหวานมันทำแต่ละครั้งก็ฟองเยอะแบบนี้แหละ แต่นี่อาจจะเยอะมากกว่านิดหน่อย
"แม่งใช้ครั้งละครึ่งขวดเลยหรอวะ?" ผมมองฟองน้ำในมือสลับกับขวดน้ำยาล้างจานจากที่ตอนแรกเกือบเต็มขวดแต่พร่องไปเหลือแค่ครึ่งขวดในตอนนี้
"เห็นในโฆษณาต้องใช้นิ้วถูแล้วให้เสียงดังเอี๊ยดคือสะอาดใช้ได้" ผมวางจานใบสุดท้ายลงบนชั้นก่อนจะยกหลังมือปาดข้างขมับหนึ่งที จานแค่สี่ใบแม่งใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมงเพื่อจะล้างฟองจนเกลี้ยงไอ้สัด! พักๆ แบบนี้กูต้องพัก!
"เฮีย" กำลังจะเปิดกระป๋องเบียร์เย็นๆดื่มสักหน่อยแม่งอยู่ๆไอ้ไวท์ก็โผล่หัวออกจากห้องมา
"อะไร?" มองหน้าแบบนี้อีกไม่นานความบรรลัยต้องมาถึงชีวิตกูแน่ๆ
"ผมหิว" นั่นไง! กูว่าแล้ว
"มึงหิวก็โทรสั่งมาดิไอ้เวร!"
"แต่ผมอยากกินตอนนี้ ไม่อยากรอนาน เฮียทำให้หน่อยดิเอาไข่เจียวก็ได้ง่ายๆ พี่สะใภ้ทำอาหารเก่งขนาดนั้นคงไม่ใช่ปัญหากับเมนูไข่เจียวเบสิคๆสำหรับเฮีย เดี๋ยวผมอาบน้ำเสร็จแล้วออกมากินนะฮะ" ไอ้ไวท์มันรีบพูดแล้วหายแว๊บเข้าไปในห้องอย่างเดิม มันไม่รอให้ผมได้พูดอะไรสักคำ
"ไข่เจียวง่ายๆพ่อมึงอ่ะไอ้ไวท์! ง่ายนักมึงก็มาทำแดกเองเลยดิ๊!!" ผมะโตามหลังมันไปแต่ไม่ทันมันปิดประตูหนีแล้ว เวรจริงๆ! แล้วไข่เจียวแม่งต้องทำไงวะ..
"ปกติต้องใช้สามฟองมั้ยวะไอ้สัด!" ไม่ได้คุยกับใครทั้งนั้นอ่ะ กูคุยกับตัวเอง
"น้ำมันต้องใช้แค่ไหนวะ.." ผมตั้งกระทะแล้วเทน้ำมันลงไป ไข่สามฟองแม่งคงต้องใช้เยอะอยู่ พึ่งมาคิดได้ว่าทำไมตอนเมียทำอาหารกูไม่เดินมาดูมันสักหน่อยวะ จะปลุกแม่งก็นอนอยู่ ไอ้ไวท์ ไอ้น้องเวร!
ฟู่!!!!!!!!!!
"เฮ้ย!!!" ผมร้องแหกปากออกมาเพราะใ ไข่แม่งโคตรฟูจนผมกลัวว่ามันจะหกล้นกระทะเพราะใส่น้ำมันเยอะไป สักพักเหมือนมีควันขึ้นแถมยังมีกลิ่นไหม้ๆตามมา
"ไฟแรงไปเหรอวะ?" ผมรีบเบาไฟแต่มันดันปิดไปเฉย ช่างแม่ง! ผมใช้ตะหลิวกลับด้านไข่เจียวอย่างทุลักทุเลรอสักพักก็ตักใส่จาน จากที่เคยเห็นเสียงหวานทำมันเป็แผ่นกลมๆแต่ทำไมกูทำแล้วออกมาเป็สี่เหลี่ยมคางหมูวะ!
"เสร็จ!! ไอ้สัด กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ทิ้ง!"
แกร๊กกกกกก~~~~
"ไหนไข่เจียวผมอ่ะเฮีย?" ไอ้ไวท์เปิดประตูออกมาอีกครั้งหลังจากที่มันหายเข้าไปในห้องเกือบยี่สิบนาที ผมนั่งดูบอลต่อแล้วชี้นิ้วไปที่โต๊ะกินข้าวนิ่งๆ
"ข้าวอยู่ในหม้อ ไม่พอก็ตักเพิ่ม"
"ขอบคุณคร้าบ เหลืองกรอบน่ากิน แต่ผมว่าอีกด้านมันไหม้ไปนิดนะเฮีย"
"มึงจะทิ้งไปก็ได้ไอ้ไวท์ ใช่ว่ากูไปจับยัดใส่ปากมึงเมื่อไหร่!"
"กินดิเฮีย อุตส่าห์ทำให้น้องทั้งที ต่อให้ไหม้ทั้งแผ่นผมก็กินได้"
"หึ"
"พี่สะใภ้ผมไม่สบายป่าวเฮีย? อย่าใช้งานหนักนักดิตัวก็เล็กนิดเดียว"
"เหี้ยไรมึง?! หุบปากแล้วแดกไปไอ้สัด" มันยังไม่รู้ว่าเสียงหวานท้อง ผมก็ยังไม่ได้บอก ไม่คิดจะบอกด้วยถ้ามันจะรู้เดี๋ยวก็รู้เอง
...................................................................
"เสียงหวาน"
"..........."
"เย็นแล้วนะ ยังไม่ตื่นอีกเหรอ เธอเป็แบบนี้ฉันจะออกไปทำงานได้ไงวะ" ผมนั่งบ่นอยู่บนเตียง ก็พยายามจะคิดว่ามันเป็เื่ปกติของคนท้องแต่เห็นนอนนานขนาดนี้ก็อดห่วงไม่ได้ มือผมคลอเคลียอยู่ที่กลุ่มผมนุ่มสลวย ไม่นานเสียงหวานก็พลิกตัวหนีเหมือนรำคาญแต่สุดท้ายแม่งก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา
"อื้ออออ"
"ตื่นได้แล้ว"
"มืดแล้วหรอ? กี่โมงแล้วเนี่ย"
"จะทุ่มแล้ว นอนเยอะแบบนี้คืนนี้เธอจะหลับได้หรอวะ?"
"..........."
"หิวมั้ย?" คงแปลกใจล่ะสิที่ผมถามแบบนี้ อย่างน้อยก็ทำไข่เจียวได้ล่ะว้า ถ้าเมียบอกหิวผมจะได้เจียวไข่ให้กินไง แต่เสียงหวานแม่งส่ายหัวมาให้
"วิน.."
"ว่า..?"
"คืนนี้หวานไปทำงานกับวินได้มั้ย?" สายตาและน้ำเสียงอ้อนๆแบบนี้ ทำผมอดใจไม่ไหวเลยก้มหน้าลงไปป้อนจูบให้ พอเสียงหวานขยับปากจูบตอบผมก็สอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวตวัดด้านในทันที ลิ้นเล็กๆบางๆที่หยอกล้อกลับมาทำผมหมั่นเขี้ยวจนต้องดูดลิ้นอีกฝ่ายไว้
"อื้ออออออ" กำปั้นเล็กทุบลงที่บ่าสองสามทีทำให้ผมผละใบหน้าออกห่างเพื่อมองหน้าอีกฝ่าย
"อะไร?"
"ดูดแรงแบบนี้หวานเจ็บนะ" เสียงอู้อี้ดังออกมาเพราะถูกปิดไว้ด้วยมือบาง
"นี่แค่ลิ้น ถ้าเป็อย่างอื่นฉันจะดูดแรงกว่านี้อีก เธอก็ดีรู้ว่าแรงแค่ไหน.." ผมปรายตามองส่วนล่างของคนตัวเล็ก ปลายจมูกเริ่มแดงแล้วลามไปทั่วหน้าไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเขิน แต่หน้าบึ้งตึงตาเขียวปั๊ดแล้วไม่ยิ้มตอบแบบนี้... อีกไม่นานคง...
เพี๊ยะ!!!!!!
ฝ่ามือฟาดลงกลางอกไม่ยั้งแรง แบบนี้น่าจะโกรธ
"ขอโทษ.. ก็เธอมันน่าหมั่นเขี้ยวว่ะเสียงหวาน ถ้าทำได้ฉันอยากดูดอยากจูบไปทั่วตัวเธอด้วยซ้ำ คนมันคลั่งรักอ่ะเคยได้ยินมั้ยวะ" หน้าแดงแต่หลบตาไม่กล้ามองหน้าผมแบบนี้คงกำลังเขิน อะไรวะ.. เดี๋ยวโกรธเดี๋ยวอาย ผมแม่งก็ตามไม่ทันเหมือนกัน อารมณ์คนท้องนี่มันยากแท้หยั่งถึง
******** to be continued
ขอโทษที่หายไปหลายวันโดยไม่ได้ส่งข่าวอะไรเลย คือไรท์ต้องเตรียมตัวสัมภาษณ์งานใหม่ เลยไม่ค่อยมีเวลานะคะ ????????????????????????
353
