“โธ่...แม่คะ” มุกมารินครางเบา ๆขณะจับมือเรียวของสตรีรูปร่างเล็กบางซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความรู้สึกมากมาย
“พ่อคงหลับไปแล้วซีนะคะนี่มันก็ดึกมากแล้ว”
“พ่อยังหลับๆ ตื่น ๆ เห็นบ่นกับแม่ว่าหมู่นี้แม็กซ์ไม่ได้แวะมาที่นี่เลยมุกติดต่อกับพี่บ้างไหม?”
คำถามของลวิตราทำให้มุกมารินนิ่งอึ้งมารดาของเธอคงยังไม่ระแคะระคายแต่ปัญหาใหญ่คือเธอจะหลีกเลี่ยงการพูดถึงเื่นี้เช่นไรดี
“เอ้อ...”หญิงสาวไม่ทันได้ตอบก็ได้ยินมารดาถอนหายใจ
“แม่เองก็รู้สึกเป็ห่วงแม็กซ์ยังไงก็ไม่รู้วันนี้มีคนแปลกหน้ามาถามหาเขาสองหน มุก...พี่ชายของลูกคงไม่ได้ไปทำอะไรผิดไว้นะ”
“ไม่ค่ะแม่...ไม่ค่ะ” มุกมารินรีบปฏิเสธและบีบมือมารดาเบา ๆ
“แม็กซ์อาจจะยุ่งมากก็ได้ค่ะแม่ที่อู่คงมีงานเยอะ ถ้ายังไงหนูจะบอกพี่นะคะว่าพ่อกับแม่อยากพบ”
“แม่น่ะไม่เท่าไหร่หรอกแต่พ่ออยากพบแม็กซ์มาก เขาคงคิดถึงลูกชายของเขาั้แ่แม็กซ์แยกไปอยู่ที่อู่ซ่อมรถก็ไม่ค่อยได้มาหาพวกเราทั้งที่เขาเป็คนหาเงินช่วยรักษาพ่อมาตลอด”
ประกายตาของลวิตราหม่นแสงลงมุกมารินเข้าใจถึงความสัมพันธ์อันแแ่นี้ดีภาวิชและลวิตราซึ่งเป็บิดามารดาของเธอเดินทางมาจากเมืองไทยและเปิดร้านอาหารในย่านอัพทาวน์ของกรุงนิวยอร์คมาเป็เวลาสิบกว่าปี
ทั้งสองพยายามจะมีลูกทว่ากลับได้รับการยืนยันจากแพทย์ว่าอาจเป็เื่ยากเพราะภาวิชสุขภาพไม่แข็งแรงดังนั้นจึงได้รับแม็กซิมิลเลียนมาเป็บุตรบุญธรรมแต่เล็ก
แต่แล้วมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นในครอบครัวมนัญญาเมื่ออีกสองปีต่อมาลวิตราเกิดตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรสาวผิวขาวละเอียดหน้าตาน่ารักน่าชังชื่อมุกมาริน
แม็กซิมิลเลียนรักน้องสาวและไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกจาก ครอบครัวแม้แต่น้อย เขาคอยดูแลและปกป้องเพิร์ลลี่ ของเขามาโดยตลอดภาพของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผมสีบลอนด์เงินและใบหน้าคมคายเหมือนเ้าชายในเทพนิยายยังคงเป็ที่จดจำสำหรับมุกมารินเสมอ
กระทั่งเมื่อสองปีที่ผ่านมาพี่ชายของเธอก็ขอแยกตัวไปอยู่ที่อู่ซ่อมรถเขตดาวน์ทาวน์ไม่มีใครทัดทานเพราะแม็กซิมิลเลียนตั้งใจออกไปทำงานเพื่อหาเงินมารักษาภาวิชซึ่งเป็อัมพาตครึ่งตัวจนไม่สามารถดำเนินกิจการร้านอาหารต่อไปได้ร้านต้องปิดตัวลงและมุกมารินก็ตั้งใจช่วยพี่ชายอีกแรงด้วยการร้องเพลงในห้องอาหารของโรงแรมหรู
เธอยังคงติดต่อกับพี่ชายมาโดยตลอดและรู้ทุกความเคลื่อนไหวก่อนหน้ากระทั่งในค่ำคืนนั้นที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นซึ่งหญิงสาวยังจำติดตา
“แม่ไปนอนเถอะนะคะหนูคิดว่าแม็กซ์ก็ยังคิดถึงพวกเราแต่งานที่อู่คงยุ่งมากจนไม่มีเวลากลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่”
“ขอให้เป็อย่างนั้นเถอะจ้ะมุกเองก็นอนได้แล้วนะ”
“หนูขอนั่งตรงนี้สักครู่นะคะแม่แล้วเดี๋ยวจะเข้านอนค่ะ”
“มุก...”ลวิตราหรี่ดวงตาขณะเพ่งพินิจใบหน้าลูกสาว
“ทำไมปากหนูมันบวมๆ อย่างนั้น มุกแพ้อะไรหรือเปล่าลูก?”
พอถูกมารดาทักมุกมารินก็ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเองมันยังอุ่นร้อนจากรอยฝังจูบหนักหน่วงของคนบ้าอำนาจทว่าเธอไม่รู้ตัวเลยว่ามันจะบวมออกมาจนผิดสังเกต
“เอ้อ...พอดีวันนี้ที่โรงแรมจัดอาหารไทยเลี้ยงพนักงานค่ะแม่มุกเลยเผลอกินเมนูเผ็ดเข้าไปเยอะ”
“ลูกแม่ไม่กินอาหารรสชาติสไปซี่มาแต่ไหนแต่ไรเกิดอะไรขึ้นถึงได้กินเข้าไปได้ ทีหลังต้องระวังนะจ๊ะท้องไส้เราจะพลอยไม่ดีไปด้วย...อืม...แม่ไปนอนก่อน อย่านอนดึกล่ะ”
“ค่ะแม่”มุกมารินถอนใจเฮือกใหญ่เมื่อมารดาซึ่งซึ่งเป็คนช่างสังเกตสังกาเดินกลับขึ้นไปชั้นบนหญิงสาวขยี้ปากแต่รู้สึกเจ็บใจมากกว่าอะไรทั้งหมด
คิลเลียนแม็คไพรด์
คนบ้าอำนาจเืร้อนและดูถูกเธอสารพัดยิ่งนึกก็ยิ่งเกลียดและคิดว่าถ้าเจออีกครั้งก็จะตอบโต้ให้เจ็บแสบยิ่งกว่าที่เธอข่วนหน้าเขาวันนี้ ร่างเล็กบอบบางกำลังจะลุกขึ้นก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
“แม็กซ์!”
บทที่ 5 แรงบีบคั้น
หญิสาวอุทานเบาๆ เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ เธอรีบกดรับและกรอกเสียงลงไปอย่างตื่นเต้น
“แม็กซ์! พี่อยู่ที่ไหน รู้มั้ยฉันเป็ห่วงพี่มาก”
“เพิร์ลลี่...พี่สบายดีพี่โทรหาหลายครั้งทำไมไม่ยอมรับสาย”
“เมื่อไหร่คะ...พี่โทรมาเมื่อไหร่?”
“ั้แ่ตอนหัวค่ำเธอคงร้องเพลงอยู่ซีนะ”
มุกมารินรำลึกถึงเหตุการณ์เมื่อหัวค่ำหญิงสาวเผลอกำโทรศัพท์แน่นเธอไม่ได้ร้องเพลงตอนแม็กซิมิลเลียนโทรมาหาแต่ไม่กล้าบอกว่าทำอะไร
“พ่อกับแม่ล่ะ...ท่านหลับแล้วหรือ?”
“ค่ะ...พี่บอกฉันทีสิคะว่าตอนนี้พี่อยู่ที่ไหน”
“เพิร์ลลี่...”เสียงที่ดังมาตามสายขาดหายไปชั่วขณะแม็กซิมิลเลียนทำราวกับชั่งใจอะไรสักอย่างก่อนพูด
“พี่ยังบอกตอนนี้ไม่ได้หรอกนะว่าอยู่ที่ไหน”
“ทำไมล่ะคะทำไมพี่บอกฉันไม่ได้”
หญิงสาวเสียงเครือน้ำตาหยดเล็ก ๆ ไหลร่นลงมาบนแก้มนวล
“เพิร์ลลี่...ไม่เอาน่านั่นเธอร้องไห้หรือ?”
“พี่คะ...ฉันคิดถึงพี่ค่ะ”
“อย่าโง่ไปหน่อยเลยเพิร์ลลี่...พี่ก็คิดถึงเธอ คิดถึงพ่อกับแม่แทบทนไม่ไหวแต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้พี่ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”
และเธอก็กำลังถูกคาดคั้นจากคนคนนั้นถึงที่อยู่ของแม็กซิมิลเลียน...มุกมารินคิดในใจแม้หวั่นกลัวแค่ไหนหากเธอก็ไม่ตองการให้พี่ชายเป็กังวล
“พี่คงต้องเก็บตัวสักพักแล้วค่อยกลับไปทำงานที่อู่”
“พียังกลับมาตอนนี้ไม่ได้นะคะ!”
“ทำไม...มีอะไรหรือเพิร์ลลี่?”
“ถ้าพี่กลับมาพี่ต้องถูกตำรวจจับเพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นคืนนั้นทำให้เลทิเธียกลายเป็เ้าหญิงนิทราไปแล้วค่ะ”
เสียงอีกฝั่งเงียบไปนานทีเดียวหลังจากที่เธอพูดจบมุกมารินกลั้นก้อนสะอื้นก่อนพูด
13K
