สวรรค์ชั้นต่ำ มหาลัยชั้นเลว 18+ (Low Heaven, Dirty Campus)

เอ้า…ชูมือขึ้น”

เสียงห้วน ๆ ดังขึ้นพร้อมเงาใหญ่ที่ขวางประตูห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา

ลินหันขวับ — แต่ก็ถูกตะครุบแขนก่อนจะได้เดินหนี

พี่สิงห์ — รปภ. หน้าเหี้ยม ผิวคล้ำ ผมหยิกเกรียน ตัวล่ำจนเสื้อแทบปริ

เขาเคยยืนยิ้มตอนตรวจบัตรนักศึกษาก่อนเข้าตึก

แต่วันนี้…เขา “เข้ามาในเ๱ื่๵๹” แบบไม่ให้ตั้งตัว

“จะทำอะไรคะ…?”

ลินถามเบา ๆ ทั้งที่ตัวเริ่มสั่น

“เค้าส่งเธอมาลองของใหม่ ใช่ปะ?”

เขาพูดพลางปิดประตูดัง ปัง!

ห้องมืดลงทันที

“บอกไว้ก่อนนะน้อง…ฉันไม่ชอบเล่นสวย ๆ”

“จะเอา ก็คือเอา…จะร่าน ก็คือต้องพร้อมโดน..”

เขากระชากแขนเธอเข้ามาติดตัว

กลิ่นเหงื่อเก่าในเสื้อหนา ๆ กลิ่นบุหรี่และสบู่โรงแรมผสมกันจนอึดอัด

“อย่าให้ต้องอธิบายนาน…ถกกระโปรงขึ้น”

ลินส่ายหน้า

“ไม่ค่ะ…ไม่…”

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือตบโต๊ะดังสนั่นจนเธอสะดุ้งเฮือก

“ฉันจะถามอีกทีเดียว ถ้าเธอยังอยาก ‘มีชื่อในโครงการ อยู่ในระบบนี้’ ”

เขาไม่รอคำตอบ

ผลักเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้พับ

จากนั้นจับเข่าทั้งสองข้างของเธอแยกออกแบบไม่ถามอะไรอีก

“ดูสิ…สั่นใหญ่เลย”

เสียงเขาเหี้ยมและดูหื่นสุดๆ

“อย่าทำเป็๞ใส…เมื่อคืนเธอเสร็จไปกี่รอบก็ไม่รู้”

—

มือหนา ๆ ของเขากระชากเสื้อเธอออกจากกระโปรง

ใช้แรงรูดขึ้นไปถึงหน้าอก

เขากดฝ่ามือลงบนบราแน่น ๆ แล้วบีบขยำอย่างแรง

ลินร้องออกมา

ทั้งเจ็บ ทั้งอาย

แต่เสียงนั้น…กลับไม่ใช่เสียงที่อยากให้พอเลย

—

“อยากหยุดก็พูด”

เขาก้มมากระซิบข้างหู

“แต่ถ้าเงียบ…ฉันจะคิดว่าเธอกำลังเชิญชวนนะ”

เขาโน้มตัวลง

ใช้ลิ้นลากจากลำคอลงมาถึงกลางอก

เสียงลากผ่านผิวเหมือนมีคนกำลัง “ทำเครื่องหมาย” ไว้ในพื้นที่หวงห้าม

—

เธอครางเบา ๆ

เสียงหลุดจากลำคอแบบไม่ตั้งใจ

มือเธอกำขอบเก้าอี้แน่น ขาเกร็ง สะโพกสั่น

“ข้างล่างเปียกยัง?”

เขาถามพลางก้มลงดูใกล้ ๆ

ใช้มือหนา ๆ กดตรงเป้ากระโปรง

แล้วขยี้วนแรง ๆ

“จะให้ฉันเช็คให้เลยมั้ย?”

ชับ…ชับ…ชับ…

เสียงนิ้วเขาถูผ่านผ้าในจังหวะเร็วๆ

แรงจนสะโพกเธอสั่นเป็๲จังหวะด้วยแรงมือที่ใหญ่ของสิงค์

“อยากเสร็จอีกมั้ย?”

เขากัดฟันกรอด

“หรือจะให้ฉันกระแทกเข้าไปเลย แล้วเธอก็กรี๊ดตรงนี้ให้๼ะเ๿ื๵๲ทั้งตึกไปเลยมั้ย?”

—

ลินหายใจแรง

หน้าแดงทั้งที่แสงในห้องแทบไม่มี

ขาของเธอสั่นโดยที่ไม่ได้หนาว

และมือ…กลับไม่ยกขึ้นผลักเขาออก

—

สิงห์จับเธอพลิก

ดันตัวเธอลงบนโต๊ะไม้พับ

แผ่นหลังแนบกับไม้เย็น มือเขากดลงตรงกลางหลังไม่ให้ลุกขึ้น

“จำไว้…”

เขาพูดข้างหู

“มันไม่ใช่แค่เธอจะยอม หรือไม่ยอม…”

“มันคือ…ใคร ‘ควบคุม’ ใครได้มากกว่ากัน”

ป้าบ ป้าบ ป้าบ

เสียงเนื้อกระทบดังชัด

ลินรู้ถึงถึงความคับและแน่น จุกแต่รู้สึกดี

เสียงดังลั่นก้องไปทั้งห้อง

—

เสียงลมหายใจเธอขาดห้วง

เสียงครางไม่หยุด

หน้าอกแนบโต๊ะแน่น

ตัวกระตุกแรงทุกครั้งที่เขาขยับแรงขึ้น

—

ลินเสร็จอีกครั้ง

บนโต๊ะพับเก่า ๆ

ใต้เงาของผู้ชายที่เธอไม่ควรแม้แต่จะ “อยู่ห้องเดียวกัน”

และเธอ…ไม่พูดอะไร

นอกจากหยิบสมุดขึ้นมาเงียบ ๆ

เขียนตอนใหม่