พริมพิลาจ้องสลัดผักตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเลใจ ถึงแม้ว่าเธอจะคุ้นเคยกับอาหารลดน้ำหนักมาั้แ่สมัยเป็ซุปเปอร์สตาร์ในโลกเดิม แต่การต้องกินผักสีเขียวๆ แบบนี้ทุกวันก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายร่างเป็กระต่ายน้อยผู้น่าสงสาร
"เอาวะ สู้ ๆ " พริมพิลาให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะกัดผักกาดแก้วเข้าไปคำหนึ่ง เสียงกร๊อบเบาๆ ดังขึ้น เธอพยายามเคี้ยวอย่างช้าๆ พลางหลับตาลง
"อึ่ม..รสชาติไม่แย่อย่างที่คิด ผักกาดแก้ว...กรอบดี มะเขือเทศ...หวานอมเปรี้ยว ฝีมือการทำอาหารของป้าอิ่มยอดเยี่ยมจริงๆ " เธอพูดพึมพำกับตัวเอง พลางเคี้ยวผักกาดแก้วอย่างช้าๆ
"...แต่ถ้ามีน้ำสลัดงาญี่ปุ่นราดหน่อยนะ จะเริ่ดมากกว่านี้!"
พริมพิลาหยิบสมูทตี้ขึ้นมาจิบ "อืม... รสชาติหวานอมเปรี้ยวดีเหมือนกันนะเนี่ย แต่ถ้ามีวิปครีมไขมันต่ำโปะ้าสักหน่อยนะ จะฟินสุดๆ ไปเลย!" เธอชิมไปบ่นไป
นักแสดงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ อาหารเพื่อสุขภาพเหล่านี้แม้จะดีต่อการลดความอ้วน แต่สำหรับเธอแล้วมันคือบททดสอบจิตใจชั้นสูงสุด ยิ่งเมื่อได้กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของอาหารฝีมือป้าอิ่มลอยมาแตะจมูก พริมพิลาแทบจะกรีดร้องออกมาดังๆ เมื่อพวกสาวใช้เริ่มทยอยเสิร์ฟอาหาร
แกงเขียวหวานไก่ กลิ่นเครื่องแกงหอมฉุนเตะจมูก ตามมาด้วยข้าวผัดปูร้อนๆ และต้มยำกุ้งน้ำข้นรสแซ่บ อาหารจานแล้วจานเล่า พาเหรดผ่านหน้าเธอไป อาหารแต่ละจานล้วนแต่น่ากินราวกับกำลังส่งเสียงเรียกให้เธอ "มากินฉันสิ มากินฉันสิ"
"นี่มันคือการทรมานดีๆ นี่เอง!" พริมพิลาสบถกับตัวเอง พยายามข่มใจไม่ให้เผลอไผลไปกับอาหารล่อตาล่อใจเ่าั้ แต่เสียงท้องร้องโครกครากดังขึ้นมาประท้วงเสียก่อน เธอเหลือบมองผักสลัดและอกไก่ย่างตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด
"โอย...แล้วฉันจะลดความอ้วนได้ไหมนี้" เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบสมูทตี้ผักผลไม้สีเขียวปรี๊ดขึ้นมาดื่ม
"หลานพริม เมื่อเช้าหลานทำอะไรนะ ปู่เห็นหลานทำท่าแปลกๆ" เ้าสัวอนันต์เอ่ยถามด้วยความสงสัย
พริมพิลาแทบสำลักสมูทตี้ผักผลไม้ที่เธอกำลังดื่มด้วยความใ เธอรีบวางแก้วลงแล้วตอบปู่ด้วยเสียงไอติดขัด
"เอ่อ...พริมกำลัง...ออกกำลังกายค่ะปู่"เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก
เ้าสัวอนันต์มองหลานสาวด้วยสายตาเอ็นดูปนขบขัน "ออกกำลังกายเหรอ? ทำไมท่าทางมันดูแปลกๆ นะหลานพริม ปู่ไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้มาก่อน"
พริมพิลาหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินในสิ่งที่คุณปู่เอ่ย ก่อนจะพยายามยิ้มออกมากลบเกลื่อนความเขินอายจากเหตุการณ์เมื่อเช้าที่คุณปู่บังเอิญมาเห็นเธอเล่นโยคะที่เธอเคยเล่นอยู่เป็ประจำมันช่วยเผาผลาญไขมันได้รวดเร็วทันใจดี
"คุณปู่ค่ะ หนูเล่นโยคะลดไขมันอยู่ค่ะ" เธอตอบเสียงอ่อย พยายามทำหน้าตาจริงจัง "หนูเลยต้องควบคุมอาหารและออกกำลังกายเยอะๆ จะได้ผอมเร็วๆ ไงคะ"
แต่ทันทีที่เธอพูดจบ พี่ชายของเธอ ก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นจนเขาสำลักน้ำผลไม้ที่กำลังดื่มอยู่ พัทธนันท์ถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากการหัวเราะอย่างหนัก
พริมพิลาหันไปมองคนเป็พี่ชายด้วยสายตาคาดโทษ
พี่พัทธ! พริมออกกำลังกายแล้วมันตลกตรงไหนกันคะ?" เธอเอ่ยถามพี่ชายด้วยเสียงไม่พอใจ
"เปล่า.. พี่แค่แปลกใจที่ยัยลูกหมูของพี่จะลดน้ำหนัก พี่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำคำนี้จากปากน้อง?" ผู้เป็พี่ชายกล่าวพลางหัวเราะไม่หยุด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและขบขัน
พริมพิลาหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เธอส่งค้อนให้พี่ชายอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะตอบกลับไปว่า "ก็คนมันอยากสวยบ้างไม่ได้หรือคะ"
"ได้สิ ได้สิ ใครจะไปห้ามคนอยากสวยได้ล่ะ จริงไหม?" พัทธนันท์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง "แต่พี่ก็อดแปลกใจไม่ได้นี่นา เมื่อก่อนนะ พี่จะพาไปฟิตเนสก็ไม่ยอมไปบ่นปวดเนื้อปวดตัว ทีอย่างนี้มาบอกจะลดน้ำหนักซะงั้น"
พริมพิลาถอนหายใจ 'นั้นมันยัยตุ้ยนุ้ยต่างหากที่ี้เี' เธอบ่นอยู่ในใจก่อนจะตอบคนเป็พี่ชาย "ก็เมื่อก่อนพริมยังเด็กนี่คะ ตอนนี้พริมโตแล้ว พริมก็อยากดูแลตัวเองบ้าง"
"อ๋อ.. อย่างนี้นี่เอง" พัทธนันท์พยักหน้าเข้าใจ "พี่ก็นึกว่าน้องหัวกระแทกแล้วิญญาคนอื่นมาสลับเข้าร่างซะอีก"
เมื่อได้ยินในสิ่งที่พี่ชายเอ่ยพริมพิลาถึงกับใบหน้าซีดเผือด 'โอ๊ยพี่พัทธ์เดาแม่นซะจริง แต่ดีนะที่พี่ชายยัยตุ้ยนุ้ยไม่ได้สงสัยอะไรมาก ไม่งั้นฉันคงใช้ชีวิตลำบากกว่านี้' พริมพิลาได้แต่ครุ่นคิดในใจ
คุณปู่ที่นั่งหัวโต๊ะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "หลานพริม ปู่ว่าหลานก็ไม่อ้วน กำลังพอดีเลย หลานไม่ต้องลดน้ำหนักก็ได้"
พริมพิลาทำหน้ามุ่ย ไม่พอใจกับคำพูดของคุณปู่ "ไม่ผอมค่ะคุณปู่ ตอนนี้หนูยังมีพุงน้อยๆ อยู่เลย หนูอยากมีหุ่นสวยๆ เหมือนนางแบบ" เธอพูดพลางลูบท้องน้อยๆ ของตัวเองอย่างน่ารักน่าเอ็นดู
พัทธนันท์หัวเราะคิกคักอีกครั้ง "พุงน้อยๆ นั่นน่ะเหรอ? พี่ว่ามันไม่น่าจะน้อยนะ" เขาพูดพลางยื่นมือไปบีบแก้มน้องสาวเบาๆ
พริมพิลาปัดมือพี่ชายออกอย่างรวดเร็ว "โอ๊ย..พี่พัทธ์เจ็บนะ" เธอพูดเสียงงุ้งงิ้ง
คุณปู่มองหลานทั้งสองคนทะเลาะกันด้วยความเอ็นดู "เอาเถอะๆ ถ้าหลานพริมอยากลดน้ำหนัก ปู่ก็จะสนับสนุน แต่จำไว้นะว่าสุขภาพต้องมาก่อน อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ"
พริมพิลาพยักหน้าอย่างแข็งขัน "ค่ะคุณปู่ หนูจะดูแลตัวเองให้ดีค่ะ"
พัทธนันท์ยิ้มกว้าง "ถ้าอย่างนั้นพี่จะช่วยเป็เทรนเนอร์ส่วนตัวให้เอง" เขาพูดพลางทำท่าทางเหมือนนักเพาะกายมืออาชีพ
พริมพิลาหัวเราะคิกคัก "ขอบคุณค่ะพี่พัทธ์ แต่หนูว่าหนูขอไปจ้างเทรนเนอร์ที่ฟิตเนสดีกว่าพี่พัทธ์งานยุ่งจะตาย"
พัทธนันท์แกล้งทำน่าเศร้า "ใจร้าย"
เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้องอาหารอีกครั้ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุขของครอบครัว
เ้าสัวอนันต์ ยิ้มอย่างเอ็นดู "เอาเถอะๆ ถ้าหลานอยากลดก็ลด ปู่จะคอยเป็กำลังใจให้"
"ขอบคุณค่ะคุณปู่" พริมพิลาตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้คุณปู่อีกครั้ง
"แล้วเ้าพัทธ์ น้องจะลดน้ำหนักก็ดีแล้ว อย่าไปแซวน้องมากล่ะ เดี๋ยวน้องก็พาลท้อแท้เลิกออกกำลังกายไปซะก่อน"
พัทธนันท์ยักไหล่ก่อนจะกล่าว "โอเค..ผมไม่แซวยัยพริมก็ได้ครับคุณปู่"
65K
