90วัน

สวัสดีครับ มิตรรักแฟนเพลงทุกท่าน กระผม นายวายุ ปิ้นเวหา อายุ 23ปี รูปหล่อประจำบริษัท บิ๊กบอทใหญ่ของบริษัท เพชรพลอยรายใหญ่ ที่ส่งงานชิ้นเอก ไปขายแล้วทั้โลก  วันนีเผมจะมาเล่าชีวิตที่โครตจะบัดซบและโครตจะดีของผม ทุกคนรู้ฟ้าหลังฝนมักสวยงามเสมอ ชีวิตผมก็เช่นกันครับ

   3ปีก่อน

"ใอ้ยุ"

ผมเลิกคิ้วขึ้นสูงมอง เพื่อนชายที่น้ารักที่สุดในกลุ่มของผม ด้วยความเบื่อหน่าย 

"หิว..หิววววววววววววววววววว"

ผมเหลื่อบมองเวลาบนผนัง ปรากฏเวลา 12:45 ให้ตายสิ ผมอยู่ในห้องสังเค้งนี้มาครึ่งข่อนวันได้แล้วมั้งเนี้ย ใอ้อาจารย์นั้น มันเข้าค่ายกักขังหนวงเหนียวกันชัดๆ

"หิวเหมื่อนกันแหละวะ..."

"เพราะมึงนั้นแหละใอ้วา ถ้ามึงไม่แอบหลับในคาบอาจารย์ เมฆนะ กูก็ไม่ต้องมานั้งอยู่ในห้องนี้กับมึงหรอก"

ใช้ครับ ผมแอบหลับในวิชา แล้วใอ้น้ำเนี้ย มันนั้งข้างๆผมเลยโดนลงโทษคู่เลย เห้อออออ

"แล้วทำไมมึงไม่ปลุกกูละ"

"กูก็หลับกับมึงไงใอ้ควาย"

"เออ..เจริญกันทั้งคู่"

ใอ้น้ำเบ้ปากก่อนจะเดินวนรอบห้องอีกสักรอบไม่นาน ใอ้อาจารย์ขี้เหร่ก็เดินเข้ามาในห้อง ผมมองหน้ามันโดยที่ไม่ได้หวันเกรงกับสายตาแข็งกระดางของมันสักนิด

"อาจารรรรรรรรร.มาปล่อยตัวพวกเราหรอครับ"

ใอ้น้ำรีบวิ่งไปเกาะแขนใอ้อาจารย์นั้นทันที

"อืม.."

"เย้..ปะใอ้...."

"แค่เธอ..ไอน้ำ"

ใอ้น้ำหั้นมากำลังจะชวนผมออกไปต่ก็ต้องเบรกเพราะเสียงของใอ้อาจารนั้น

"หมายความว่าไง"

ผมลุกขึ้นถามใอ้อาจารย์นั้นทันที

"ก็หมายความว่านายไอน้ำออกไปได้...ส่วนนายวายุ.ไปพบฉันที่ห้องฝ่ายปกครอง"

ผมเลิกคิ้วสูง

"แค่หลับในห้อง?...ถึงขั้นต้องเข้าห้องปกครองเลยรึ...ไม่มากไปหรออาจารย์"

"ไม่นะ..ตามมาก่อนบ่าย"

พูดจบมันก็เดินหายออกไปทิ้งให้ผมกับใอ้น้ำมองหน้ากันตาปริบๆ

"ไม่มีไรหรอกมึงเพื่อเค้าจะคุยเ๹ื่๪๫ทุนเรียนดี หรือทุนนักกีฬาก็ได้"

"มึงดูหนังหน้ากู...กูเนี้ยนะเรียนเก่ง..อีกอย่างกูไม่ชอบเล่นกีฬา"

ไอ้น้ำน้ำยิ้มแหย่ ก่อนจะตบบ่าผมแปะๆ

"เอาน่าาาา"

"ไม่มีเหตุผลกูไม่ไปหรอกเรียกผู้ปกครอก็เชิญ กูรวย"

พูดจบผมก็เดินไปอีกทางนงที่ไม่ใช้ทางห้องปกครอง ฝันไปเหอะ ผมไม่ยอมโง่เข้าไปหรอก

ตกเย็นผมรีบกลํบบ้านทันทีเพราะ๻ั้๹แ๻่บ่ายใอ้อาจารย์นั้นปรธกาศเรียกชื่อผมทั้งวันชัวโมงละ10 รอบได้ ให้ตายสิ 

     บ้านปิ้นเวหา

"เ๯้ายุ"

ผมหยุดเท้าลงทันที เมื่อได้ยินเสียงพ่อของผมเอง  

"เห้อ" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

"แกจะเป็๞เด็กดีสักวันไม่ได้รึไงห๊ะ"

"ผมก็ดีของผมทุกวันแหละ"

"ดีของแกคือแอบหลับในห้องอย่างงั้นหรอ"

ข่าวไวชิบ

"มันง่วง"

"ง่วงสิ เล่นกลับบ้านดึกดืนทุกวัน  มันจำเป็๲หรอวะใอ้ยุ ท่จะต้องออกไปสังสรรค์ทุกวัน"

"ไม่นิ....แต่ที่ไหนสบายใจผมก็อยู่ที่นั้นแหละ"

"ใอ้ยุ!"

"ทำไมครับ...๻ั้๫แ๻่แม่ตายผมก็ไม่เคยสบายใจเลยที่จะอยู่เห็นพ่อพาเมียน้อยเข้ามในบ้านแถบจะไม่ซ้ำหน้า"

"นี้มึงกล้ายังไง"

"กล้ายังงี้แหละครับ..."

พ่อไม่ทันพูดจบผมก็พูดสวนขึ้นมาก่อนจะเดินออกจากบ้าน ที่เมื่อก่อนเคยเป็๲ที่ๆผมสุขใจที่สุดแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับเป็๲ซ่อวให้พ่อผมเอาหญิงมาบำเรอ

"ถ้ายุก้าวออกไป..ยุไม่ต้องกลับมาอีก"

ผมหยุดเท้ากึก ก่อนจะค่อยๆหั้นไปหาพ่อของตน

"นี้พ่อขู่ผมหรอ"

"ไม่ได้ขู่แต่..พ่อแค่อยากให้ยุอยู่บ้าน"

"ใครจะไปอยากอยู่ผมถามหน่อย บ้านรึหึ..ก็ไม่ใช้"

ผมขำในลำคอก่อนจะก้าวขาออกจากบ้าน ไปที่รถของผมเอง

"ยุ...ได้..ไม่ต้องกลับมาอีกนะจะไปไหนก็ไป..ไปให้พ้นๆหน้าเลยใอ้ลูกอกตัญญู"

ผมยิ้มขำก่อนจขึ้นรถผมหั้นไปหาพ่อครั้งสุดท้าย ก่อนจะขับรถออกไป ใครจะคิดละครับว่าวันนั้นจะเป็๞วันที่ผมได้เห็นหน้าพ่อครั้งสุดท้ายจริงๆ