ตอนที่ 4
‘อยู่ห่างๆนังนั่นเอาไว้นะฉันขอเตือน’
เสียงของผู้เป็มารดายังคงดังก้องอยู่ในหูขณะที่ก้าวไกลขับรถออกจากบ้าน ถ้อยคำด่าทอสารพัดถึงเลอดาว ทำให้เขาอดเคืองมารดาไม่ได้เพราะมันเป็การดูถูกดูแคลนและิ่ในความเป็ลูกผู้หญิงของเลอดาวโดยที่เ้าตัวไม่มีโอกาสได้แก้ตัวสักคำที่สำคัญมารดาของเขาไม่เคยว่าร้ายใครอื่นให้เขาได้ยินแบบนี้มาก่อนตลอดชีวิตั้แ่เขาเติบโตจนเป็หนุ่มอย่างทุกวันนี้ มารดาคือผู้หญิงเก่งและแกร่งที่ดูแลเอาใจใส่เขาเป็อย่างดีพูดจาไพเราะเสนาะหูเสมอ แต่หลังจากที่บิดาของเขาเสียชีวิตเมื่อหลายปีก่อนแม้มารดาของเขาจะอารมณ์ไม่คงที่ขึ้นๆลงๆอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยแสดงอาการเกรี้ยวกราดให้เขาได้เห็น
เขายังคงเก็บความคับข้องใจนี้เอาไว้ และเชื่อมั่นว่าตัวตนของเลอดาวที่เขารู้จักจากการได้พูดคุยเมื่อวานนี้ก็ไม่เห็นมีพิษสงหรือร้ายกาจแต่อย่างใด
‘ผมว่าแม่อาจจะมองคุณดาวในแง่ร้ายเกินไป’
‘แกมันยังอ่อนหัดนักอย่าคิดว่าไปอยู่เมืองฝรั่งมังค่าแล้วจะเจนโลกเสมอไปนะผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมีผัวมาแล้วตั้งสองครั้ง แกยังคิดว่ามันจะบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่รึไงอีกอย่างนะ...ชาวบ้านชาวช่องเขาก็รู้กันทั่วนั่นแหละว่านังนั่นมันแต่งงานยังไม่ทันข้ามคืนผัวมันก็ทิ้งซะแล้ว’
‘แม่พูดไม่ให้เกียรติคุณดาวเลยนะครับ’
‘ผู้หญิงอย่างมันยังมีเกียรติมีศักดิ์ศรีด้วยเหรอยะเื่งานแต่งของมันที่ล่มกลางคันออกจะฉาวโฉ่น่ะใครๆก็รู้กันทั้งนั้นแหละ...ยังไงก็แล้วแต่ฉันขอยื่นคำขาดกับแกไว้ก่อนเลยนะว่าอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวกับมันเป็อันขาดเพราะมันคือคู่แข่งทางธุรกิจของเรา และมันก็คือผู้หญิงสองผัวใครได้เป็ลูกสะใภ้ก็เหมือนชักนำตัวกาลกิณีเข้าบ้านนั่นแหละ’
‘คุณแม่...’
เขาพูดไม่ออก ได้แต่อ้ำอึ้งผุดลุกจากเก้าอี้เบียร์เย็นๆที่จิบอย่างอารมณ์ดีนั้นก็จืดกร่อยไปทันตาตรงเข้าไปคว้ากุญแจรถยนต์หลังเปลี่ยนใจออกไปข้างนอกบ้านแทน
‘แกนี่ยังไง ฉันเตือนด้วยความหวังดีกลับมาทำหัวเสียใส่’ใกล้รุ่งยังคงไม่ลดละ เดินตามมาด่าเลอดาวเต็มสองหูจนกระทั่งเขาขึ้นนั่งบนรถ'นังนั่นมันก็เหมือนเสื้อผ้าขี้ริ้วนั่นแหละของที่ใช้แล้วมันก็สกปรก ต่อให้ซักไม่รู้กี่รอบมันก็คือเสื้อที่ใช้แล้วไม่มีใครริจะเอามาใส่ให้มันเป็เสนียดจัญไรหรอกถ้าใครเอาเสื้อโสโครกพรรค์นั้นขึ้นมาใส่ ก็คงจะหลงโง่งมดักดานไม่ต่างจากควายให้มันสนตะพายนั่นแหละ’
สุดท้ายเขาก็ต้องไปหาที่ดื่มเบียร์เย็นๆเพื่อความสบายใจนอกบ้านจนได้เพราะถ้อยคำเผ็ดร้อนของมารดา และตลอดทางที่ขับรถไปจนถึงร้านเหล้าเขาก็ไม่อาจลืมความสวยและรอยยิ้มของเลอดาวได้สักนาทีเดียวมันติดตรึงอยู่ในดวงตาทั้งสองข้างของเขา
นึกถึงริมฝีปากกลีบสีแดงสดยามเอื้อนเอ่ยนั้นพลอยทำให้เืในกายหนุ่มแล่นพล่านทีเดียว!
//////////////////////////////////////
ใกล้รุ่งเดือดปุดๆที่ลูกชายออกอาการหัวเสียจัดจนถึงกับขับรถออกจากบ้านหนีไปข้างนอกดื้อๆทั้งที่ครู่ใหญ่หล่อนเพิ่งจะออกปากชักชวนเพลงพิณให้มาทานข้าวเย็นที่บ้านไม่เข้าใจว่าเขาจะคอยออกโรงปกป้องผู้หญิงอย่างเลอดาวทำไมในเมื่อผู้หญิงคนนั้นก็คือคู่แข่งทางธุรกิจและพี่สาวของเลอดาวก็เป็เสี้ยนหนามตำลึกหัวใจหล่อนมานานหลายปี
แล้วหล่อนก็ฉุกใจคิดบางอย่างขึ้นมาในหัว...หวังแต่ว่าลูกชายคนเดียวของหล่อนจะไม่เข้าข่ายผู้ชายโง่งมที่หล่อนเพิ่งจะด่าสาดเสียเทเสียเมื่อครู่นี้เมื่อคิดดังนั้นก็โทรศัพท์ไปหาเพลงพิณ เร่งให้ออกมาพบหล่อนโดยเร็ว
เกินกว่าชั่วโมงระหว่างนั่งรอเพลงพิณนั้นใกล้รุ่งนั่งกระสับกระส่ายอยู่ไม่ติดที่สัญชาติญาณของการเป็แม่คนและเป็ผู้หญิงจึงมีสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นเมื่อเพลงพิณขับรถเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดกว้าง ยังไม่ทันลงจากรถหล่อนก็เดินเร็วรี่มาถึงตัว
“มีอะไรหรือคะคุณป้า ถึงได้โทร.ตามเพลงให้รีบมาด่วนในเมื่อพี่ก้าวก็ไม่ได้อยู่บ้านเสียหน่อย”
ใกล้รุ่งไม่มีพิธีรีตองใด ดึงมือหญิงสาวผู้ที่หล่อนหมายมั่นจะให้เป็คู่หมั้นคู่หมายกับลูกชายลงนั่งที่ชุดรับแขกแล้วก็ระบายความอัดอั้นในใจเมื่อชั่วโมงก่อนให้อีกฝ่ายฟัง
“ก็ตาก้าวน่ะสิ ทำท่าเหมือนจะปลาบปลื้มคู่ปรับของป้า”
“คุณดาวน่ะเหรอคะป้า”
ใกล้รุ่งค้อนขวับ “อย่าไปเรียกมันว่าคงว่าคุณเชียวนะผู้หญิงพรรค์นั้น”
เพลงพิณซึ่งไม่เคยรู้ตื้นลึกหนาบางในอดีตมาก่อนมีความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา “ทำไมคุณป้าถึงโกรธเป็ฟืนเป็ไฟขนาดนี้ละคะผู้หญิงคนนั้นทำอะไรให้ป้าของเพลงเจ็บใจกัน”
“จะไม่ให้ป้าโกรธได้ยังไงเพลงลองคิดตามป้านะ...ั้แ่ตาก้าวกลับมาจากเมืองนอก ยังไม่พอครบเดือนเลยก็เอาแต่ออกเที่ยวกลางคืนไม่เว้นวันขนาดงานเปิดตัวสินค้ารุ่นใหม่เมื่อวาน แทนที่จะมีความรับผิดชอบไปให้ทันก่อนงานเปิดแต่นี่กลับไปสายจนป้าต้องวิ่งวุ่นรับหน้าเสื่อแทนเกือบทั้งงาน...ที่สำคัญเลขาฯของป้าบอกว่าตาก้าววิ่งตามแม่นั่นหลังโดนป้าไล่ตะเพิดออกจากงานด้วยสิ”
“พี่ก้าวน่ะเหรอคะ”
“ป้าถึงมานั่งกลุ้มใจอยู่นี่ยังไงละ เพราะเมื่อกี้ป้าลองถามตรงๆตาก้าวก็ยอมรับว่าคนที่วิ่งตามคือนังนั่น ป้าก็เลยโกรธ ด่ามันชุดใหญ่แต่ตาก้าวกลับเป็เดือดเป็ร้อนแทนมันหาว่าป้าพูดจาส่อเสียดให้ร้าย”
“หรือว่าพี่ก้าวจะสนใจมันคะ”
คำพูดของเพลงพิณเหมือนน้ำมันราดบนกองไฟดีๆนี่เอง ทำให้ใกล้รุ่งยิ่งฉุน
“ป้าไม่มีทางยอมให้มันมาจูงจมูกลูกชายของป้าเด็ดขาดคนที่เหมาะกับตาก้าวก็มีแต่หนูเพลงเท่านั้นแหละผู้หญิงอย่างนังนั่นมันไม่มีราคาค่างวดหรอก”
คำพูดของใกล้รุ่งราวกับฉมวกปลายแหลมจิกกัดเลอดาวอย่างเจ็บแสบ ขนาดเพลงพิณยังสะดุ้งโหยงแต่ก็อดคันปากที่จะถามลึกลงไปไม่ได้
“เพลงว่าผู้หญิงคนนั้นต้องมีเื่บาดหมางกับคุณป้ามากกว่านี้...ใช่ไหมคะคงไม่ใช่แค่เื่ธุรกิจอย่างเดียวแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคุณป้าคงไม่อารมณ์เสียขนาดนี้กับแค่เื่นังนั่นเอาดอกไม่ที่แห้งเหี่ยวมาอวยพรอย่างเดียวชนวนเหตุมันดูเบาเกินไปนะคะ”
เมื่อใกล้รุ่งอึดอัดคับอกจวนจะะเิ พอเพลงพิณซักถูกจุดหล่อนซึ่ง้าระบายให้คนอื่นฟังอยู่แล้ว จึงไม่รอช้าเพราะเห็นว่าอนาคตเพลงพิณก็คงไม่แคล้วเกี่ยวดองกันเป็ลูกสะใภ้อีกอย่างมารดาของเพลงพิณก็คบหาสมาคมกันมายาวนานจนใกล้ชิดสนิทสนมไม่ต่างจากญาติสนิททีเดียว
“เื่มันก็นานนมแล้วล่ะหนูเพลงแต่ป้าจะเล่าให้ฟังแล้วกัน...จริงๆแล้วมันก็ไม่เกี่ยวกับนังดาวยั่วนั่นโดยตรงหรอกแต่พี่สาวของมันที่ชื่อนภานั่นสิ...ก่อนที่สามีของป้าจะเสียด้วยโรคมะเร็งป้าเคยจับได้ว่าสามีของป้าไปติดพันพี่สาวของมันทะเลาะกันจนบ้านแทบแตกแต่ก็ไม่มีหน้าไหนยอมรับ ปากแข็งด้วยกันทั้งคู่จนวันหนึ่งป้าจับได้คาหนังคาเขานั่นแหละ...สามีของป้าแอบนัดไปกินข้าวกับมันขนาดเห็นตำตามันยังไม่ยอมรับ”
เพลงพิณยกมือทาบอก สีหน้าตื่นเต้นไปตามคำเล่าของผู้เป็ป้า
“แล้วคุณป้าทำยังไงต่อละคะ”
“ตอนนั้นป้าก็เืร้อน ใครมันจะไปทนได้เห็นสามีตัวเองไปนั่งหน้าระรื่นกับผู้หญิงคนอื่น ป้าก็เลยตบมันเข้าให้สองสามฉาดแต่สามีของป้าก็เลวพอกันเข้าไปปกป้องมันแล้วบอกว่าเป็เื่เข้าใจผิด...แต่มันไม่จบแค่นั้นหรอกนะ”
ใกล้รุ่งเห็นดวงตาของคนฟังวาวเป็ประกายด้วยความใคร่รู้จึงเล่าเื่ราวต่อจากนั้นไปอีกกะบิเป็เื่ราวของหล่อนที่ตามไปราวีนภา...จนสุดท้ายเื่มันก็ลุกลามบานปลายใหญ่โต เมื่อคนที่มาต่อกรแทนนภาคือเลอดาวท่าทางอวดดียโส ตีฝีปากไม่ลดละของเลอดาวยิ่งทำให้หล่อนไม่อาจยอมลงรอยให้ง่ายๆอย่างที่สามีขอร้อง
เื่มันจบลงก็ตอนที่สามีของหล่อนตายแล้วนั่นแหละ!
ทว่าความเกลียดชังก็ฝังแน่นเข้าไปในความรู้สึกของใกล้รุ่งเสียแล้วซึ่งหล่อนไม่เคยลืมเลือน ยังคงคิดจะหาทางเล่นาประสาทกับฝ่ายนั้นเสมอ
เื่นมหมดอายุนั่นก็ใช่...ฝีมือของหล่อนเอง!
เื่ปล่อยลมยางรถยนต์ของอีกฝ่าย...ก็คำสั่งของหล่อนเอง!
คุยกับเพลงพิณไปได้สักพักใกล้รุ่งก็เปรยด้วยการขอร้องเชิงออกคำสั่งกลายๆว่า “ต่อไปหนูเพลงต้องเป็หูเป็ตาแทนป้าหน่อยนะตามประกบตาก้าวอย่าให้คลาดสายตาทุกฝีก้าวล่ะ”
//////////////////////////////////////
16K
