เช้าวันจันทร์ ณมหาลัย เนม รู้สึกดีขึ้นหลังจากที่ได้หยุดพักอยู่ห้อง 2 วันเป็เพราะว่าเธอยังไม่ทันได้เสียหายอะไรด้วยแล้วก็รู้สึกโล่งใจมากขึ้นเมื่อสายๆของวันเสาร์ อีตาพนม ไลน์มาขอโทษเธอที่หน้ามืดแล้วคิดอะไรตื้นๆ ทำกับเธอไปแบบนั้นพร้อมทั้งขอร้องไม่ให้เธอเอาเื่นี้ไปบอกพี่ๆ คนอื่นในบริษัทฯแต่เสียใจเพราะั้แ่ที่มีหนุ่มใจดีช่วยเธอให้รอดพ้น และพามาส่งถึงคอนโดแล้วก็มีพี่ๆ ในแผนกที่เธอฝึกงานโทรตามเธอเพราะไม่เห็นเข้าไปในผับสักทีเธอจึงเล่าเื่ทั้งหมดให้พี่ๆ ฟัง
เอาจริงๆด้วยความใตอนนั้นเธอก็ลืมนึกถึงพวกพี่ๆ บางคนที่รออยู่ด้านในแล้ว แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้ อีตาพนมคงรับกรรมทางสังคม ไปเรียบร้อยแล้วเธอเลยไม่ติดใจเอาความอีก
เมื่อเดินมาถึงโต๊ะประจำก็เห็นสองสาวเพื่อนรักฟ้าใส กับ แยม นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"เนม เป็ยังไงบ้าง" แยมทักขึ้น เพราะรับรู้เื่ราวคร่าวๆจากเพื่อนเมื่อคืนแล้ว
"นั่นสิ ทำไมถึงไม่โทรหาพวกเรานะ" ฟ้าใสเสริมขึ้นมา
"ก็เนมคิดอะไรไม่ออกตอนนั้น มันตื้อไปหมดแต่ก็ดีนะที่พี่คนนั้นมาช่วยไว้"
"แล้วนี่ถ้าเกิดคนที่มาช่วยแกเค้าเป็คนไม่ดีอีกคนป่านนี้แกคงไม่มานั่งยิ้มบานแฉ่งแบบนี้แล้วเนมเอ้ยยย" แยมบ่นต่อ
"แฮร่ๆ ขอโทษจ้าาเพื่อน ตอนนั้นมันคิดไรไม่ทันจริงๆ"
"เออ แล้วเค้าเป็ใคร ชื่ออะไรเหรอคนที่ช่วยเนมอ่ะ"
"อืมม....เค้าบอกว่าเรียนอยู่ ม. ......ชื่ออออ.......เอ่อ..ชื่อ...."เนมนั่งนึกอยู่นานเพราะด้วยความที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตอนที่เขามาส่งเธอเลยลืมชื่อเขาไป
"แหะๆ เนมจำไม่ได้อ้าาาาา" เธอทำหน้าเศร้า
"โอ้ยยย ตายๆๆ เพื่อนชั้น" แยมบ่นพร้อมเกาหัวแกรกๆกับความสะเพร่าของเพื่อน
“ป่ะ ไปเรียนกันเหอะ” ฟ้าใสชวน
เนม ฟ้าใสและแยม 3 สาวคณะบริหาร ที่ค่อนข้างจะฮอตในมหาลัย เนมมีดีกรีเป็ดาวมหาลัยเก่า เธอโดดเด่นในด้านกิจกรรมมากกว่าการเรียนเลยได้รับเลือกเป็ตัวแทนทำกิจกรรมอยู่บ่อยๆ อย่างเช่นวันนี้เธอก็ต้องอยู่ซ้อมบล็อกกิ้งนั่งบนรถขบวนแห่ของมหาลัยเพื่อร่วมเดินขบวนงานกีฬามหาวิทยาลัย
“เออฟ้าใส แยม ถ้าเลิกเรียนแล้วพวกเธอกลับก่อนเลยนะ เนมต้องไปซ้อมถือป้ายอ่ะ”
“ให้รอมั้ยล่ะแยมก็ไม่ได้รีบไปไหนนะ”
“นั่นสิฟ้าใสก็รอได้”
“ไม่เป็ไรหรอกเนมก็ไม่รู้ว่าจะนานรึเปล่า เธอกลับกันก่อนเถอะคอนโดเราอยู่ใกล้ๆ”
“โอเคๆงั้นเราสองคนกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน”
“บาย”
เนมเดินมาตรงจุดนัดซ้อมของมหาลัย แล้วก็เห็นทิว พี่รหัสของเธอ ซึ่งอยู่ปี 3 มานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“พี่ทิวสวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ”
ทิวหนุ่มหล่ออดีตเดือน มหาลัย บุคลิกนิ่งๆ แม้กลุ่มของเขาจะเป็กลุ่มที่ฮอตแค่ไหนเขาก็แทบไม่มีเื่ผู้หญิงเข้ามาให้ได้ยินเลย อาจจะด้วยความนิ่งสุขุมของเขาที่มีมากเกินไปนิด จนทำให้สาวๆ ไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้เขาเท่าไหร่มีแต่เนมที่เป็น้องรหัสของเขานี่แหละที่จะทักทายกันตลอดเวลาเจอกันในมหาลัย
“มาถึงนานรึยังคะ”
“ถึงก่อนหน้าเราแป๊บเดียว”
เธอยิ้มสดใสให้เขาจากนั้นทั้งคู่ที่ได้รับเลือกให้นั่งคู่กันบนรถขบวนแห่ ก็เริ่มซักซ้อมกันกว่าจะเสร็จก็ 3 ทุ่มไปแล้ว
“เหนื่อยมั้ย”ทิวถามขึ้นมา
“นิดหน่อยค่ะหิวมากกว่า แหะๆ” เนมยิ้มอายๆ กลับไป
“งั้นไปหาข้าวกินกันมั้ยล่ะพี่เลี้ยง”
“จริงเหรอคะ?!!”เนมทำตาโต ถามเขาด้วยความตื่นเต้น
“อยากกินอะไรล่ะเลือกเลย”
“พูดแล้วนะคะพี่ทิว”
“อืม”เขาตอบแล้วยิ้มน้อยๆ
“งั้นเราไปกินหมูกระทะกันค่ะ” เธอบอกไปตามตรงอย่างที่อยากกิน
“เอาจริงเหรอนี่ 3 ทุ่มแล้วนะ ไม่กลัวอ้วนเหรอ”
“ไม่กลัวค่ะแต่ว่าพี่ทิวทานได้รึเปล่าคะ” เธอเสียงหงอยลง
“ได้สิแค่เห็นว่าดึกแล้ว สาวๆ ส่วนใหญ่เค้าไม่ค่อยกินอะไรกันดึกๆ”
“อันนั้นก็คงส่วนใหญ่แหละค่ะแต่เนมไม่ใช่”
“ป่ะงั้นไปกัน ร้านไหนบอกทางด้วยล่ะ”
“โอเคค่ะ”เนมรีบบอกอย่างตื่นเต้น
หลังจากมาถึงร้านแล้วทั้งคู่ก็นั่งกินกันไปคุยกันไปจนอิ่มทิวจึงขับรถมาส่งเนมที่คอนโด เธออยู่ที่คอนโดคนเดียวมาั้แ่เข้าเรียนมหาลัยปี 1 เป็คอนโดที่พ่อกับแม่เธอซื้อไว้ให้
“ขอบคุณมากนะคะพี่ทิวอุตส่าห์เลี้ยงแล้วยังมาส่งถึงคอนโดอีก”
“ไม่เป็ไรงั้นเดี๋ยวพี่กลับละ ขึ้นไปได้แล้วมันดึก”
“ฮ้าววว.....ค่ะสวัสดีค่ะ” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมหาวเพราะความง่วง เหนื่อยผสมหนังท้องตึงเธอแทบอยากจะะโขึ้นเตียงนอนโดยไม่อาบน้ำแต่ติดตรงที่กลิ่นหมูกระทะติดั้แ่หัวยันเท้าเลย
8.00 น.
“เฮือก!!!...”เนมสะดุ้งตื่น คว้ามือถือมาดูเวลา ตาลีตาเหลือกวิ่งเข้าห้องน้ำไป เพราะเธอมีเรียน 9.00น.แล้วตื่นเอาป่านนี้ เป็เพราะหมูกระทะตัวเดียวเลยทำให้เธอหลับสนิทจนสายป่านนี้
“นี่เมื่อวานซ้อมดึกเหรอ ทำไมมาสาย” ฟ้าใสถาม
“ก็ประมาณ3 ทุ่มอ่ะแต่ว่าพอดีพี่ทิวชวนกินข้าวเราเลยไปกินหมูกระทะอ่ะ” เนมตอบพร้อมทำท่าหอบที่วิ่งเข้าห้องเรียนมาก
“ห๊ะ!!ชวนกินข้าวแต่พาไปกินหมูกระทะ” แยม งง
“อืม..ใช่พี่ทิวให้เราเลือกเราเลยกินหมูกระทะ”
“อืมมมมพี่ทิวนี่ก็ดีกับเนมนะ เราว่าอ่ะ”
“เอ๊ะ!!หรือเขาจะชอบเนมนะ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นมา
“ไม่ใช่เลยเค้าเป็พี่รหัสเรา เลี้ยงข้าวเราบ้างก็ธรรมดาป่ะ”
“อืมแต่ก็จริงเนาะ นี่เรายังไม่เคยเห็นพี่ทิวควงสาวคนไหนเลยนะ”
“เอ๊ะ...หรือว่า..พี่ทิวเป็เกย์วะ”แยมที่ฟังอยู่นานพูดขึ้น
“โอ้ยยถ้าเป็จริงนะ เสียดายมากเลย” ฟ้าใสพูดแล้วก็ทำหน้าเศร้าเสียดาย
“โอ้ยยยพวกเธอหยุดเพ้อเจ้อกันได้แล้วเค้าจะเป็อะไร ยังไง ก็เื่ของเค้ามั้ย”เนมที่เบื่อจะฟังเพื่อนๆ วินิจฉัยสถานภาพทางเพศของพี่รหัสตัวเองจึงขวางขึ้น
“เออนี่วันศุกร์หน้าวันเกิดแยม ไปบ้านแยมกันนะ” แยมชวนสองสาว วันเกิดปีที่ผ่านมาแยมจัดที่ร้านอาหาร มีเพื่อนๆ ไปกันไม่กี่คนเฉพาะคนที่สนิทจริงๆและเพื่อนสมัยมัธยมของเธอด้วย ปีนี้เลยจัดงานที่บ้านทุกคนจะได้กินกันเต็มที่และไม่ต้องห่วงเื่เดินทางกลับ เพราะถ้าใครกลับไม่ไหวแยมเตรียมห้องไว้รองรับเพื่อนๆ เรียบร้อยแล้ว
“เห้ยยย!!จริงดิ เกือบลืมไปเลย” ฟ้าใสอุทาน
“จัดที่บ้านแยมก็ดีเนาะมีสระว่ายน้ำด้วย อิอิ”
“นี่ยัยฟ้าใสเธอจะใส่บีกินี่หรือไงยะ” แยมแซวเพื่อน
“อ๊ะ..ก็ไม่แน่นะ555”
“เออแล้วมีธีมงานมั้ยแยม” เนมถามขึ้น
“อืมมมอยากมีอ่ะ แต่ยังคิดไม่ออกเลย”
“เอาธีมบิกินี่มั้ย อิอิ” ฟ้าใสยังอยากใส่ชุดว่ายน้ำไม่เลิก
“ไม่ได้ยัยฟ้าใสพ่อแม่ ชั้นอยู่บ้านด้วย เดี๋ยวโดนด่า” แยมรีบบอกเพราะยังถือว่าเป็เด็กอยู่พ่อแม่เธอคงไม่โอเค
“งั้นก็ธีมชุดนอนไปเลยมะจะได้เรียบร้อยๆ” ฟ้าใสเสนอไอเดีย
“เออ..ก็ไม่เลวนะ555 เอามั้ยแยม” เนมเสริม
“ก็เข้าท่าแฮะ...แต่ว่ายัยฟ้าใส ห้ามใส่ชุดนอนไม่ได้นอนนะยะ” แยมหันไปดักทางเพื่อนไว้ก่อน
“โธ่ทำไมชอบรู้ทันอ่ะ”
“แยมเราว่านะถึงเธอจะเลือกธีมไหน ยัยฟ้าใสก็ต้องแหวกสุดแหละ เพราะฉะนั้นแกเลือกๆ ไปเหอะ”เนมช่วยแยมตัดสินใจ
“อืมๆก็ได้ๆ ชุดนอนก็ชุดนอน” แยมพูดออกมายิ้มส่ายหัวให้กับความอยากเซ็กซี่ของเพื่อนเหลือเกิน
“เออแล้วก็ถ้าคิดว่าจะกินแบบเต็มที่พวกแกเตรียมชุดมาเผื่อกันด้วยนะเผื่อนอนค้างที่บ้านเราเลยขับรถดึกๆ อันตราย”
“โอเคจัดไปตามนั้นเลยเพื่อนรัก”
467
