ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        ภายใต้สภาพแวดล้อมที่ยากลำบากและขื่นขมเช่นนี้ เยวี่ยเจาหรานก็ยังอาศัยความเลือดร้อนและทักษะการสอนอันยอดเยี่ยมของตน ฝ่าเส้นทางแห่งสายเลือด ชี้นำเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วนักเรียนที่ปัญญาทึบที่สุดในประวัติกาล ให้ค่อยๆ เดินขึ้นไปยังจุดสูงสุดของชีวิตทีละก้าว... เอาเถอะ ถึงแม้จะยังไปไม่ถึงจุดสูงสุด แต่ไม่ว่าอย่างไรเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วก็ไม่ได้แปลคำว่าจุดเป็นจุดตาย กลายเป็นสถานที่ฝังศพของทหารหาญผู้วายชนม์แล้ว

        สำหรับเยวี่ยเจาหรานแล้วก็เป็นเรื่องที่น่าปลาบปลื้มอย่างยิ่ง ถึงอย่างไรก็คงไม่มีใครคาดคิดว่าการถอดความประโยคง่ายๆ นี้ จะยากเย็นขนาดนั้นสำหรับเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว...

        คืนที่สี่ของการโต้รุ่งไปด้วยกัน ในคาบเตรียมบทเรียนอันพิถีพิถันของเยวี่ยเจาหราน เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วสามารถถอดความตัวหนังสือและวรรคตอนเกือบทั้งหมดในตำราพิชัยสงครามซุนจื่อได้อย่างคล่องแคล่ว สำหรับนางที่เคยไม่รู้อะไรเลยเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว นับเป็นความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่และรวดเร็วอย่างมาก เพื่อเป็นการตอบแทนให้กับความพยายามของอาจารย์ชั่วคราวเยวี่ยเจาหราน เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วจึงขุดเอาเหล้าหมักดอกกุ้ยฮัว [1] ไหหนึ่งที่เก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอมมานานใต้ต้นไม้ในสวนหย่อมของตนออกมา

        “ท่านแม่ข้าว่าไว้ เมื่อลูกสาวออกเรือนจะต้องนำเหล้านารีแดง [2] ที่ฝังไว้เองกับมือขึ้นมาเป็นสินเดิม [3] แต่ครานั้นตอนที่ฝัง ท่านพ่อข้าไม่ชอบดื่มเหล้านารีแดง จึงได้ฝังเหล้าดอกกุ้ยฮัวของถนนตะวันออกสายสามลงไป มันล้ำค่ามาก”

        เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วนำเหล้าออกเรือนของตนมอบให้เยวี่ยเจาหรานราวกับได้มอบของขวัญล้ำค่า เยวี่ยเจาหรานตกตะลึง รู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขามของพยัคฆ์สาวแห่งตระกูลจอมทัพ แม้แต่ตนที่เป็นชายแท้ยังต้องให้เกียรติและยอมถอยให้นาง

        ถึงแม้เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วผู้นี้จะไม่ได้เก็บรักษาเหล้าออกเรือนของตนไว้เป็นสมบัติล้ำค่าอย่างเป็นทางการ แต่ถึงอย่างไรก็มีเหตุผลอยู่ข้อหนึ่ง แม้ว่าตอนนี้ทั้งสองคนจะมี ‘ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา’ อันแปลกประหลาดมารอบหนึ่งแล้ว แต่อย่างไรเบื้องหน้าก็ยังแสร้งทำเป็นคู่สามีภรรยากัน ตนเองในฐานะบุรุษจะไปแตะต้อง ‘สินเดิม’ ของคนอื่นได้อย่างไร

        ดังนั้นเยวี่ยเจาหรานจึงได้แต่ปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า แสดงออกว่าตนไม่อาจรับของขวัญชิ้นใหญ่เช่นนี้ไว้ได้จริงๆ

        “เยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว เจ้าเกรงใจเกินไปจริงๆ ข้า ข้าไม่ดื่มสุรา”

        ผ่านการเรียนการสอนกันมาหลายวัน เยวี่ยเจาหรานก็ได้เห็นอีกมุมหนึ่งของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว นั่นคือภายใต้รูปร่างลักษณะอัน ‘กำยำ’ ของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว แท้จริงได้ซุกซ่อนจิตใจอันอ่อนไหวเช่นหญิงสาวนางหนึ่งเอาไว้... ส่วนเรื่องที่ค้นพบเรื่องนี้ได้อย่างไรน่ะหรือ? เช่นนั้นก็ขอแนะนำให้ไปถามเหล่าผ้าเช็ดหน้าผู้บริสุทธิ์พวกนั้นที่ถูกเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วร้องไห้ใส่จนเปียกชุ่มในค่ำคืนของการร่ำเรียนหลายวันมานี้... บ้างก็ถูกสั่งปลดประจำการเลิกใช้ บ้างก็กำลังผึ่งแดดอยู่บนราวในสวนหย่อม สะบัดไปตามสายลมด้วยความหวังว่าจะแห้งใในเร็ววัน แล้วกลับไปทำงานใหม่อีกครั้ง!

        ดังนั้นแม้แต่คำพูดปฏิเสธเยวี่ยเจาหรานก็ยังไม่กล้าพูดรุนแรงเกินไป ด้วยกลัวว่าหากไม่ระวังเพียงนิดจะไปทำร้ายจิตใจของ ‘หญิงสาว’ ผู้นี้เข้า แล้วจะพาให้ผ้าเช็ดหน้าไม่น้อยต้องพลอยรับกรรมไปด้วย จะว่าไปแล้ว ผ้าเช็ดหน้าพวกนี้ทั้งเล็กทั้งประณีต ซักยากยิ่ง หากเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วยังร้องไห้ตามอำเภอใจเช่นนี้ต่อไป ตนก็คงจะซักผ้าเช็ดหน้าไม่ไหวแล้ว!

        “ไม่ดื่มสุรา?”

        เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้องนัก แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหน ผ่านไปพักใหญ่จึงเอ่ยอ้อมแอ้ม “แล้วตอนที่เจ้ากลับบ้านวันนั้น...”

        ดื่มไปตั้งเยอะไม่ใช่หรือ? คำพูดหลังยังติดอยู่ในคอไม่ทันได้เอ่ยออกไป เยวี่ยเจาหรานก็รีบร้อนหยิบตำราของวันนี้ขึ้นมา แล้วกางมันออกเบื้องหน้าเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว ขัดจังหวะคำพูดนางเสียก่อน

        “เอาล่ะๆ เรียนหนังสือกันเถอะ เจ้าไม่ได้บอกว่าพรุ่งนี้อาจารย์อวี้จะให้เจ้าท่องเรื่องกลยุทธ์เปิดและปิดหรือ เจ้าไม่อยากทำให้เขาอึ้งแล้วหรือ? เร็วเข้าๆ รีบอ่านหนังสือเร็ว!”

        เยวี่ยเจาหรานเคาะหน้าหนังสือเอ่ยเตือนสติด้วยความใจร้อนอย่างเห็นได้ชัด เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วก้มหน้าลงอย่างงุนงง แต่ในใจกลับบ่นไม่หยุด เหตุใดช่วงนี้พอตนเอ่ยอะไรนิดอะไรหน่อย เยวี่ยเจาหรานก็จะใช้ข้ออ้างเรื่องอ่านตำราเขียนอักษรอะไรนั่นมาจัดการตนตลอดเลย?

        เพียงแต่ เวลาที่เหลือของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วไม่มากแล้วจริงๆ ถ้ายังท่องกลยุทธ์เปิดและปิดของตาแก่กุ๋ยกู่จือ [4] นั่นไม่ได้อีกละก็ พรุ่งนี้หัวของตนคงต้องถูกอาจารย์อวี้เคาะจนแตกแน่! ดังนั้น ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมาก เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วก็กระโจนเข้าสู่ทะเลแห่งตำราโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง และโบยบินทัศนาจรไปอย่างอิสรเสรี...

        “แปรผันไม่รู้จบ ทุกสิ่งมีหวนคืน แม้ตะวันดาวเดือน แม้จะอ่อนหรือแข็ง แม้จะเปิดหรือปิด แม้จะเร่งหรือคลาย...” เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วโยกหัวไปพลางท่องตำรา ไม่รู้ว่าท่องไปกี่รอบ ในที่สุดก็สามารถท่องประโยคนั้นได้อย่างคล่องแคล่วจนจบ เมื่อมองไปยังเยวี่ยเจาหรานที่อยู่ข้างๆ ไม่รู้เหตุใดจึงตาจะปิดด้วยความสะลึมสะลือไปเสียแล้ว

        “นี่!”

        เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วจับได้ว่าเยวี่ยเจาหรานแอบหลับ ย่อมไม่อาจยกโทษให้ง่ายๆ นางยกมือขึ้นแพ่นกบาลเยวี่ยเจาหรานอย่างแรง! เยวี่ยเจาหรานเจ็บจนแทบจะกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ กุมจุดที่ถูกตีอย่างเจ็บปวด เอ่ยอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม “เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะ ยัยบ้า!”

        “เจ้าหลับอะไรของเจ้ากันล่ะ! หรือข้าท่องได้ไม่น่าฟังมากเลยอย่างนั้นหรือ!” ว่าก็ว่าเถอะ เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วนั้นตั้งแต่ที่เรียนหนังสือมา ก็กลายเป็นคนอ่อนไหวขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้นางจะท่องได้ไม่ค่อยน่าฟังจริงๆ แต่มันก็ไม่ได้แย่จนถึงกับทำให้เยวี่ยเจาหรานปิดตานอนหลับไปได้นี่!

        เมื่อเอ่ยออกไปเช่นนั้น นางก็น้อยใจเยวี่ยเจาหรานเข้าจริงๆ

        พอเห็นสีหน้าเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วเต็มไปด้วยความน้อยใจ เยวี่ยเจาหรานก็ประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้าอีกครั้ง เขาเอ่ยเกลี้ยกล่อมนางเล็กน้อย “เจ้าดูสิ! เจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าจะหลับเพราะเจ้าท่องไม่น่าฟังได้อย่างไรกัน ที่ข้าหลับนั้นเพราะเจ้าท่องได้ไพเราะเกินไปต่างหาก กระทั่งให้ความรู้สึกเหมือนกับอยู่บ้านข้า ทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่น รู้สึกสบายใจ ก็เลยปล่อยความระแวดระวัง จนผล็อยหลับไปอย่างไรเล่า...”

        พูดตามตรง คำพูดหวานหูไม่จริงใจพวกนี้ แม้แต่เยวี่ยเจาหรานเองก็ยังยากจะเชื่อถือ แต่กลับกัน เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่ถูกกุ๋ยกู่จือครอบงำจิตใจจนหน้ามืดนั้น นางก็เชื่อ! จริง! เสีย! แล้ว!

        หากหลายปีต่อจากนี้เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วโชคดีนึกฉากนี้ขึ้นมาได้ นางคงต้องถอนหายใจกับความโง่เขลาของตัวเองอยู่ในใจแน่ ช่างหน้ามืดตามัวจริงๆ แต่เยวี่ยเจาหรานนั้นไม่ได้กังวลใจไปไกลขนาดนั้น ถึงอย่างไรอิงตามความจำระดับนี้ของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว อย่าว่าแต่หลายปีหลังจากนี้เลย แค่อีกสามวันให้หลังนางก็อาจจะลืมไปหมดเกลี้ยงแล้วก็ได้ ว่าวันนี้เยวี่ยเจาหรานพูดอะไรไปบ้าง

        ทั้งสองไม่ได้ต่อคำกันอีก แล้วหันมา ‘เคี่ยวกรำ’ กับกุ๋ยกู่จือ ในที่สุดยามฟ้าสางอรุณฉายก็ได้ปลูกฝังบทประพันธ์และการถอดความลงไปในหัวสมองที่หนาทึบไม่เปิดรับอะไรง่ายๆ นั้นของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วได้สำเร็จ และในที่สุดเยวี่ยเจาหรานเองก็สามารถพกขอบตาที่ดำคล้ำเหมือนกับหมีแพนด้า มุดเข้าไปในรังผ้าห่มที่ห่างหายไปนานได้เสียที

        แต่เมื่อเทียบกันแล้ว เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วไม่ได้โชคดีขนาดนั้น ถึงอย่างไรในห้องหนังสือที่ห่างจากสวนหย่อมไม่ไกลนัก ก็ยังมีอาจารย์ที่เข้มงวดกวดขันที่สุดในประวัติกาลผู้หนึ่งกำลังรอนางอยู่ กำลังรอคอยนางและกุ๋ยกู่จือของนาง

        ผ่านการโหมฝึกฝนมาตลอดทั้งคืน เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วในวันนี้ฝีเท้าปราดเปรียวอย่างเห็นได้ชัด ทุกย่างก้าวเผยให้เห็นความเย่อหยิ่งอันยากจะอธิบาย เมื่อความเย่อหยิ่งนั้นตกไปอยู่ในสายตาของอาจารย์อวี้ มันก็กลายเป็นการยั่วยุที่น่าหงุดหงิดอย่างไม่มีปิดบัง แน่นอนว่าอาจารย์อวี้นั้นได้ตัดสินชี้ขาดกับการยั่วยุที่จริงๆ แล้วอาจจะมีหรือไม่มีก็ได้นั้นแล้วเช่นกัน

        “หากวันนี้ท่องกลยุทธ์เปิดและปิดข้อที่หนึ่งไม่ได้ เจ้าต้องถูกกักบริเวณสามวัน ไม่ต้องคิดจะกลับไปกินอะไรทั้งนั้น”

        อาจารย์อวี้ไพล่มือไปข้างหลัง ในที่สุดก็ได้ยื่นคำขาดให้กับเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วแล้ว

        เชิงอรรถ

        [1] กุ้ยฮัว (桂花) ดอกหอมหมื่นลี้

        [2] เหล้านารีแดง (女儿红) หรือเหล้าบุตรสาว เป็นประเพณีในสมัยก่อน ที่เมื่อบ้านไหนคลอดลูกสาวแล้วจะต้องเอาเหล้าไปฝังไว้ในดิน เมื่อลูกสาวออกเรือนก็จะขุดเอาเหล้านั้นขึ้นมาเลี้ยงแขก

        [3] สินเดิม (嫁妆) คือเงิน ทรัพย์สิน เสื้อผ้า เครื่องประดับ หรือเฟอร์นิเจอร์ ที่ฝ่ายหญิงติดตัวไปเมื่อตอนที่เข้าไปอยู่บ้านฝ่ายชาย

        [4] กุ๋ยกู่จือ (鬼谷子) ตำราที่สอนเกี่ยวกับการเมืองการปกครอง หลักปรัชญาหยินหยาง ความสัมพันธ์การเมืองระหว่างชนชั้นผู้นำและขุนนาง หลักเจรจาโน้มน้าวทางการเมือง วาทศิลป์ จิตวิทยา กุศโลบายต่างๆ โดยเป็นผลงานของท่านกุ๋ยกู่ นักปราชญ์ นักวางแผนกลยุทธ์ ที่เชื่อว่ามีตัวตนจริงในช่วงยุคจ้านกั๋ว