บทที่ 18 ห้างสรรพสินค้า
ลู่เซี่ยยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความกล้าหาญของตัวเอง หากพวกเขามีความคิดไม่ดีอะไร เธอคงหนีออกมาได้ไม่ง่ายนัก โชคดีที่ทุกอย่างราบรื่น
อย่างไรก็ตาม ลู่เซี่ยคิดว่าหลังจากนี้ควรจะเพิ่มความสามารถในการป้องกันตัวสักหน่อย เพราะการเป็ผู้หญิงคนเดียวยังคงอันตรายเกินไป โดยเฉพาะหลังจากลงไปอยู่ในชนบทแล้ว เธอจะต้องระมัดระวังให้มากขึ้น
แต่เมื่อนึกถึงร่างกายของตัวเอง ลู่เซี่ยก็ได้แต่ถอนหายใจ เ้าของร่างเดิมมักจะกินไม่อิ่ม ร่างกายจึงผอมแห้งและไร้เรี่ยวแรง รู้สึกอ่อนแอเล็กน้อย
โชคดีที่ั้แ่เมื่อวานเธอเริ่มดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์จากช่องว่างมิติแล้ว วันนี้จึงรู้สึกมีแรงมากขึ้นพอสมควร
คาดว่าจะค่อย ๆ ฟื้นตัวได้ดี
คิดไปไกลแล้ว หลังจากออกไปอย่างรวดเร็วและเก็บกระสอบเรียบร้อยแล้ว เมื่อเลี้ยวออกไป ลู่เซี่ยก็เห็นคนหลายคนเดินผ่านเธอไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองให้ดี พวกเขายังหามคนคนหนึ่งอยู่ ตามมาด้วยคนอีกจำนวนไม่น้อย คาดว่าคงรีบพาไปโรงพยาบาล
ลู่เซี่ยไม่ได้ใส่ใจนัก หลังจากออกมาก็เห็นว่าเป็เวลาเที่ยงแล้ว แต่เธอไม่อยากกลับบ้าน จึงไปยังร้านอาหารของรัฐที่อยู่ใกล้ ๆ
หัวหน้าหวังให้ตั๋วมาจำนวนหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็ตั๋วที่ลู่เซี่ยใช้ได้ทั้งนั้น ทั้งตั๋วข้าว ตั๋วสินค้าอุตสาหกรรม ตั๋วผ้า เมื่อครู่ก็ไปแลกตั๋วสบู่ ตั๋วขนม ตั๋วน้ำตาล และตั๋วอื่น ๆ ที่หายากมาจากจินิไม่น้อย
ลู่เซี่ยตั้งใจว่าจะซื้อของใช้ที่จำเป็ในอนาคตจากในเมืองหลวงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพราะหลังจากไปอยู่ในชนบทแล้ว เธอยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะหาซื้อได้หรือเปล่า
เมื่อมาถึงร้านอาหารของรัฐก็เป็เวลาอาหารพอดี มีคนอยู่จำนวนไม่น้อยแล้ว
เมื่อเข้าไปด้านใน ลู่เซี่ยก็เห็นกระดานดำที่มีเมนูของวันนี้เขียนไว้ ลู่เซี่ยมองดูอย่างละเอียด แต่ยังไม่ทันได้เลือกว่าจะกินอะไรดี ก็ได้ยินพนักงานเร่งขึ้น “ใครยังไม่สั่งก็รีบสั่งเร็ว ๆ เนื้อหมดแล้ว ผักก็ใกล้จะหมดแล้ว!”
ได้ยินดังนั้นลู่เซี่ยก็เริ่มร้อนใจ เดิมทีเธอตั้งใจจะสั่งหมูผัดพริกแกงสักจาน แต่ปรากฏว่ามันหมดไปแล้ว เธอจึงรีบบอกออกไป “สหาย ขอเกี๊ยวหมูผักกาดขาวหนึ่งที่!”
พนักงานเหลือบมองลู่เซี่ยแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้คิดว่าเธอจะซื้อไม่ไหวเพราะการแต่งตัวของเธอ ก่อจะพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คูปองเนื้อสองใบ หกเหมา”
แพงจริงๆ!
แต่ลู่เซี่ยก็ยังคงจ่ายเงินไปโดยตรง จากนั้นจึงหาที่นั่ง
ในไม่ช้าเกี๊ยวก็ถูกยกออกจากหม้อ จานใบใหญ่เต็มไปด้วยเกี๊ยวเป็จำนวนมาก!
สองวันที่ผ่านมา ลู่เซี่ยต้องทนกินอาหารที่มีรสชาติเหมือนน้ำล้างหม้อ เมื่อได้เห็นเกี๊ยวในตอนนี้ก็รู้สึกอดใจไม่ไหวแล้ว
หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วเริ่มกิน
อืม~ เมื่อใส่เกี๊ยวเข้าปาก ลู่เซี่ยแทบจะร้องไห้ออกมา อร่อยมาก! ฝีมือของหัวหน้าพ่อครัวไม่ธรรมดาจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่่นี้พ่อครัวจะเป็ที่้า ถ้าไม่มีฝีมือจริง ๆ ก็คงทำไม่ได้หรอก
ลู่เซี่ยไม่หยุดกินจนกระทั่งกินเกี๊ยวหมด ในที่สุดท้องของเธอก็ป่องออกมามา ถึงตอนนั้นเธอถึงพอใจและเดินออกมา
ในที่สุดก็ได้กินอิ่มแล้ว ดีจังเลย!
หลังจากออกมา ลู่เซี่ยก็มุ่งตรงไปยังห้างสรรพสินค้า
เมื่อมีเงินและคูปองอยู่ในมือ ลู่เซี่ยจึงตั้งใจที่จะเริ่มกักตุนสินค้าและเตรียมเสบียงสำหรับการไปอยู่ชนบท
ห้างสรรพสินค้าถือเป็สัญลักษณ์ของเมืองหลวง มีทั้งหมดห้าชั้น
ลู่เซี่ยมาพร้อมกับเป้ที่เธอซื้อเมื่อวานนี้
หลังจากมาถึง ก็เริ่มกวาดซื้อของทันที
นอกจากอาหารแล้ว ลู่เซี่ยขาดทุกอย่าง ก่อนอื่นก็ใช้คูปองผ้าที่มีอยู่ในมือก่อน เธอเลือกซื้อผ้าสามสิบฟุต ทั้งหมดเป็ผ้าฝ้ายธรรมดา ๆ สีก็เป็สีทั่วไป แม้ว่าจะดูเยอะ แต่จริง ๆ แล้วสามารถทำเสื้อผ้าผู้ใหญ่ได้แค่สามชุดกว่า ๆ เท่านั้น
ลู่เซี่ยยังอยากซื้อเพิ่มอีกนิดหน่อย แต่ไม่มีคูปองผ้าเหลือแล้ว คงก็ต้องไว้คราวหน้าแล้วกัน
จากนั้นก็ไปยังร้านขายรองเท้า ซื้อรองเท้าผ้าใบสีเหลืองสำหรับใส่ทำงาน เมื่อเห็นว่ามีรองเท้าบูทยางขาย ลู่เซี่ยก็ตัดสินใจซื้อมาด้วย แม้จะมีราคาถึงสิบหยวนต่อคู่ แต่เธอก็ซื้อมา
ลู่เซี่ยซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปสองชุดที่ดูธรรมดาที่สุด ในตอนนี้เธอไม่ได้คำนึงถึงความสวยงาม แต่พยายามที่จะไม่โดดเด่น
นอกจากนี้ ลู่เซี่ยยังใช้คูปองสินค้าอุตสาหกรรมซื้อกระติกน้ำร้อน กาน้ำ ถ้วยชา ปิ่นโตอลูมิเนียม กุญแจสองขนาด และกะละมังสองใบ ใบหนึ่งสำหรับล้างหน้า ส่วนอีกใบหนึ่งสำหรับล้างเท้า
207
