ตอนที่14คันเข้าไป
เช้าตรู่ของวันถัดมา โพรทาเลียได้ลองมารับลมเย็นๆแถวทะเลสาบ ระหว่างที่นั่งเล่นอยู่นั้น เธอมองไปที่ทะเลสาบพร้อมกับคิดเื่เมื่อวานเธอยังนึกถึงใบหน้าของโฟกัสไม่หายเลยใบหน้าที่ดูเศร้าใจที่ว่าทำไมเธอถึงไม่มีพี่สาวที่รักเธอมั้งตัวของโพรทาเลียอยากบอกโฟกัสมากๆ ว่ารักเธอแค่ไหน
แล้วก็ที่เธอตื่นขึ้นมารับลมเย็นตอนเช้าตรู่เพราะว่าตัวเองสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่เข้ามาในฝัน เธอฝันว่าตัวเองอยู่ในค่ายเธอมองรอบๆ ไม่มีคน แต่พอเธอเดินเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ใส่รองเท้าแล้วเท้าของเธอเหยียบบางอย่างที่แฉะเท้า ตัวเธอเริ่มรู้สึกใจสั่นมากๆ เธอค่อยๆก้มลงไปมอง เธอถึงกับสะดุ้งทันทีเท้าของเธอเหยียบบางอย่างที่คล้ายๆ เืแต่กลิ่นคาวของเืขึ้นมาตัวเธอนั้นถึงกับอ้วกออกมาเธอเงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นคนที่อยู่ข้างหน้าเธอห่างออกไป มันคือ แซเทิร์นตอนนั้นใจเธอสั่นไปหมด และยิ่งทำให้เธอรู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวคือรอบๆข้างของอีกฝ่าย มีกองศพนอนกองกัน แล้วเธอเห็นเพื่อนๆ และก็ครอบครัวของเธอที่ตายกองกัน ตัวเธอนั้นเห็นแบบนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา พร้อมกับความโกรธที่ออกมา
‘ไมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม่!!’
ตัวเธอนั้นสะดุ้งตื่น เธอมองรอบๆ ไม่มีคนตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของเธอ ตัวเธอนั้นนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นสักพักหนึ่งก่อนจะเดินออกจากบ้านพักเพื่อไปสงบใจ
โพรทาเลียนึกถึงฝันนั้น น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาเธอไม่อยากให้ใครมาตายเพราะเธอ เธอหวังแค่ไม่อยากให้แซเทิร์นรู้ว่าเธออยู่นี้แต่ถ้านูอัสรู้มันก็จบ แต่ถ้าแซเทิร์นรู้เธอก็เตรียมแผนรับมือแซเทิร์นทุกอย่างเธอจะไม่ยอมให้แซเทิร์นมาบงการชีวิตเธออีกเด็ดขาด โพรทาเลียก้มหน้าลงกับขาตัวเองตัวเธอก็กังวลว่าตัวเองจะทำได้จริงๆ นะเหรอ เธอผ่านอะไรมาเยอะแต่ตอนนี้เธอกับมีความกังวล เธออยากให้พ่อให้คำปรึกษากับเธอเหมือนตอนเธอเด็กเมื่อเธอกังวลหรือทำอะไรไม่ได้พ่อจะช่วยเสมอ
“ท่านพ่อ...ข้าจะผ่านมันไปได้ไหมนะ...?”โพรทาเลียพูดพึมพำออกมาคนเดียว
ระหว่างที่โพรทาเลียกังวลใจอยู่นั้นก็มีเสียงเหยียบกิ่งไม้ดังขึ้นประสาทการได้ยินของโพรทาเลียทำงานทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเธอเรียกดาบไซกาเลนออกมาแล้วะโไปทางที่ได้ยินทันที
“นั้นใครนะ!!”
พอเสียงะโของโพรทาเลียเงียบลงคนที่เหยียบกิ่งไม้เมื่อกี้ก็ค่อยๆ เดินออกมา พอโพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายเธอใทันที
“อ๊ะ...พ...เอ่อ...ค...คุณแจ็กสัน!!”
เพอร์ซีย์ทำหน้านิ่งๆ แล้วถอนหายใจออกมา “โทษทีที่ทำให้ใ วันเดอร์เลอร์ เก็บดาบก่อนดีกว่าไหม?”
“ขอโทษขอรับ” โพรทาเลียเรียกดาบให้กลับไปทันที
เพอร์ซีย์เห็นแบบนั้น เขากับสนใจเลยว่าเด็กน้อยก็มีอาวุธที่พิเศษเหมือนกันเขาเลิกคิดเื่อาวุธก่อนจะพูดเื่ที่เขาเห็นอีกฝ่ายมานั่งอยู่แถวนี้ตอนเช้าตรู่แบบนี้
“แล้วนี่...เธอมาทำอะไรที่ทะเลสาบหรือ?”
“เอ่อ...ข้ามาชมวิวนะขอรับ...”
“ชมวิว...ยามเช้าสินะ...” เพอร์ซีย์มองวิวตรงหน้าที่เห็นทั้งทะเลต้นไม้ ท้องฟ้าที่เริ่มสว่างมากขึ้น “เป็วิวที่ดีจริงๆนั่นล่ะ”
เพอร์ซีย์ยิ้มออกมาเมื่อเห็นวิวตรงหน้าโพรทาเลียเห็นพอของเธอยิ้มออกมา ทำให้เธอคิดถึงรอยยิ้มของเขายิ้มออกมา
‘ท่านพ่อ...’
เพอร์ซีย์มองวิวเสร็จก็หันมามองคีย์ เขาได้เห็นใบหน้าของเด็กน้อยทำให้เขานึกถึงตัวเองที่มีสีหน้าเหมือนโหยหาบางอย่าง
“วันเดอร์เลอร์!”
“อ๊ะ...ขอรับ...” โพรทาเลียได้สติทันทีเธอเอาแต่จ้องพ่อตัวเองจนลืมไปเลยว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร
“ฉันได้ยินว่าเธออยากลองไปทำงานกับเฮอร์มีสสินะ”
“อ๊ะ...ขอรับ แต่ข้าไม่ได้อยู่ในครอบครัวเฮอร์มีสจริงๆอยู่แค่ในฐานะคนที่กำลังรอ...”
“จริงของเธอ...ยังไม่มีเทพองค์ไหนออกมาแสดงตนเลยว่าเป็พ่อหรือแม่ของพวกเธอแต่ฉันได้ยินจากโทมัสว่าพ่อของเขา เฮอร์มีสกำลังคิดอยู่ว่าจะได้เด็กใหม่ที่ไม่ใช่ลูกของตนเองเข้ามาทำงานไหมนะ” พอโพรทาเลียได้ยินแบบนั้นเธอก็คิดเลยว่าคงไม่ได้แน่ๆเพอร์ซีย์เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก่อนจะพูดต่อ "แต่...เขาบอกว่าจะรออีกอาทิตย์หนึ่งถ้าไม่มีเทพองค์ไหนแสดงตัวว่าเป็ผู้ปกครองของพวกเธอเขาจะยอมให้พวกเธอมาทำงานกับเขา"
“อ๊ะ!!” โพรทาเลียมีสีหน้าดูดีใจขึ้นมาทันที
เพอร์ซีย์เห็นก็รู้สึกตงิดๆ ยังไงชอบกลกับใบหน้าแบบนั้นจนทำให้เขาเผลอทำบางอย่างกับแก้มของคีย์เขายกมือขึ้นไปบีบแก้มทั้งสองข้างของคีย์ทันที
“อ๊ะ!!” โพรทาเลียใทันทีที่พ่อของเธอมาบีบแก้มของเธอ “เจ็บๆ!!”
เพอร์ซีย์ได้สติก็รีบปล่อยมือทันที “ขอโทษที...”
เพอร์ซีย์งงเลยว่าตัวเองทำอะไรไปโพรทาเลียจับแก้มของตัวเองที่โดยพ่อบีบแก้ม ทำให้เธอนึกถึง่เด็กๆที่พ่อจะบีบแก้มเวลาเธอดีใจกับเื่ต่างๆ จนพ่อหมั่นไส้เธอ โพรทาเลียยิ้มอ่อนๆที่พ่อทำแบบนี้กับเธอ มันทำให้เธอคิดถึงวันเวลาแบบนั้น แต่เธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ว่าพ่อมาทำอะไรที่ทะเลสาบนี้
“เอ่อ...ข้าขอเสียมารยาทหน่อยนะขอรับ” โพรทาเลียพูดไปก็ลูบแก้มของตัวเองไป“คุณแจ็กสันมาทำอะไรที่นี้หรือขอรับ?”
“ก็...” เพอร์ซีย์นึกอยู่ว่าจะบอกดีไหมแต่อีกฝ่ายก็แค่เด็ก เขายังจับตาดูตลอดนั้นล่ะ บอกไปก็คงไม่มีปัญหา "ฉันกำลังจะมาคุยกับพ่อของฉันนะ..."
“พ่อ?” โพรทาเลียกำลังนึกว่าพ่อของพ่อของเธอคือใครก่อนจะนึกออกทันที“เอ่อ...หมายถึงท่านโพไซดอนสินะขอรับ”
“ใช่แล้ว”
“แล้วคุยกันยังไงหรือขอรับ?” โพรทาเลียมองซ้ายมองขวาว่าท่านโพไซดอนอยู่แถวนี้หรือ เธออยากเจอคุณปู่อีกสักครั้ง “ท่านโพไซดอนจะมาหาหรือขอรับ?”
“เปล่านะ...” เพอร์ซีย์นึกว่าจะอธิบายยังไงดี“เอ่อ...ขออธิบายให้เข้าใจละกันน้ำคือสื่อที่เหล่าสายเืโพไซดอนไว้ใช้สื่อสารกับเทพโพไซดอนฉันสื่อสารกับพ่อก็จริงแต่เขาก็ไม่ค่อยตอบสนองเยอะ นอกจากเมื่อเรามีอันตรายโพไซดอนจะช่วยเสมอ”
“แบบนี้เอง...งั้นเหรอขอรับ...” โพรทาเลียฟังแล้วก็คิดว่ามันน่าสนใจที่สามารถสื่อกับคุณปู่ได้ผ่านน้ำ
เพอร์ซีย์จ้องคีย์อย่างคิดอะไรหลายๆ อย่างยิ่งเื่เมื่อวานก่อนที่เด็กคนนี้ตกจากบันไดได้กันแถมตอนนั้นฟีนีอุสยังทำสีหน้าไม่ชอบใจกับลูกสาวเขาอีก ทำให้เขาคิดเลยว่าเื่นี้ต้องมีอะไรเกิดขึ้นอีกเยอะแน่ๆถ้าเขาทำอะไรสักอย่างก็น่าจะดี แต่พอทำลูกสาวเขาจะโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงแบบสุดๆ
“ขอถามอะไรบางอย่างหน่อยสิ วันเดอร์เลอร์”
“ขอรับ?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าพ่อจะถามอะไรเธอ
“เธอนะ...ทำไมต้องต่อกรกับลูกสาวฉันด้วยล่ะ?”
พอได้รับคำถามนั้นมา ทำให้เธออึ้งไปชั่วขณะสำหรับเธอตอบได้ง่ายๆ เลยว่าเพราะอะไรเพราะเ้านั้นไม่ใช่คนในครอบครัวเธอและเ้านั้นกำลังเข้ามาเอาทุกอย่างจากเธอไปหมดเธอเกลียดยัยปีศาจนั้นที่สุด โพรทาเลียถึงกับกำหมัดแน่นมากๆ จนเพอร์ซีย์มองไปที่มือของอีกฝ่ายแล้วสังเกตว่าอีกฝ่ายจับมือแน่นแค่ไหน
“ช่างเถอะ...”
“เอ๋?”
โพรทาเลียงงทันทีว่าเมื่อกี้พ่อยังถามเธอว่าทำไมต่อกรกับนูอัสอยู่เลยแต่ตอนนี้เขาไม่้าคำตอบของเธอแล้วหรือไงกัน
“ไม่อยากได้คำตอบหรือขอรับ?”
“ถึงถามไปฉันก็พอได้คำตอบบางนั้นล่ะ...ว่าลูกสาวฉันทำเื่แย่ๆทำให้ผู้คนในค่ายต่างไม่ชอบใจกันเธอต่อกรกับเด็กคนนั้นเพราะไม่อยากเห็นใครเจ็บตัวเพราะเด็กคนนั้น... “เพอร์ซีย์พูดจบเขาเอามือกุมหัวตัวเองทันที” ทำไมกันนะ...ฉันมันแย่มากสินะ...ที่เลี้ยงลูกมาให้เป็แบบนี้...”
“ไม่นะขอรับ!!ไม่ใช่ความผิดของคุณแจ็กสันเลยนะขอรับ!!” โพรทาเลียะโออกไปทันที
“!!” เพอร์ซีย์ได้ยินที่อีกฝ่ายโต้เถียงขึ้นมาเขามองไปที่ใบหน้าของคีย์ที่มีสีหน้าเหมือนคนที่จะฮึดสู้เพื่อบางอย่างเขาอึ้งเลยว่าทำไมอีกฝ่ายต้องแก้ตัวให้เขา
“คุณแจ็กสันนะข้าเชื่อว่าท่านต้องดูแลลูกดีมากแน่ๆ แต่ว่า...นางกับไม่เห็นคุณค่าที่คุณดูแลนางมาตลอดคุณแจ็กสันไม่ควรโทษตัวเองนะขอรับ ท่านนะเป็พ่อที่ดีมากๆดีจนทำให้ข้านึกท่านพ่อของข้า...ได้โปรดคิดใหม่กับเื่นี้ด้วยขอรับ!!”
เพอร์ซีย์ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายทำให้เขายิ้มออกมาเลยเขาไม่คิดว่าจะมีเด็กมาแสดงความคิดเห็นโต้กลับเื่นี้เขาเอาแต่โทษตัวเองที่เขานั้นเลี้ยงลูกไม่ดีแต่ก็จริงของคีย์ที่ว่าลูกเขาต่างหากที่ไม่เห็นค่ากับครอบครัวและพ่อแม่ที่เลี้ยงดูมาตลอด
“หึ...ขอบใจนะ วันเดอร์เลอร์สำหรับความคิดเห็นของเธอนะ...”
โพรทาเลียดีใจอยู่หรอกที่พ่อขอบคุณเอ แต่พอเธอมองพ่อเธอก็ไม่ชอบใจเลยที่นูอัส ทำแบบนี้กับพ่อของเธอมันทำให้เขาเครียดกับเื่ที่ตัวเองเลี้ยงลูกมาไม่ดีโพรทาเลียถึงกับกำหมัดแน่นมากๆ
‘ท่านพ่อ...ท่านพ่อ...ท่านไม่ผิดเลยนะ...ข้าอยากบอกว่าข้าเป็ใครไปเลยท่านจะได้ไม่ต้องเครียดกับเื่นี้...ท่านพี่ มาร์โคข้าควรทำไงดี...หรือว่าข้า...มีแต่...’
“คุณแจ็กสันข้า...ข้ามีเื่อยากจะบอกกับท่าน...”โพรทาเลียเริ่มมีน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“มีอะไรจะบอกกับฉันหรือ?” เพอร์ซีย์สงสัยว่าเด็กคนนี้จะบอกอะไรกับเขา
“ข้า...ข้านะ...” โพรทาเลียกำลังรวบรวมความกล้าก่อนจะเตรียมะโบอกออกไป “ข้านะคือ...!!”
“พ่อค่ะ!!” เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันที
โพรทาเลียได้ยินเสียงนั้นถึงกับหยุดพูดอย่างชะงักทันทีเพอร์ซีย์มองต้นเสียงที่เรียกเขา เขาเห็นทันทีว่าเป็ใครมา
“ลูกเองหรือ...โพรทาเลีย...”
นูอัสเดินมาอย่างเฉิดฉายโพรทาเลียไม่หันไปมองเลยว่าใครมา เพราะไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าใครในใจของโพรทาเลียกำลังเจ็บใจที่ตัวเองกำลังจะได้บอกพ่ออยู่แล้วว่าตัวเองเป็ใครแต่ก็มีคนมาขัดหวะของเธอ นูอัสเดินมาจนอยู่ด้านข้างระหว่างเพอร์ซีย์กับโพรทาเลียนูอัสหันมามองโพรทาเลีย แต่เ้าตัวก็ไม่สนใจอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปทางเพอร์ซีย์
“แม่เรียกหานะคะ พ่อ”
“แม่เหรอ?” เพอร์ซีย์ถอนหายใจก่อนจะทำสีหน้าให้ดีขึ้นเขาหันไปมองคีย์ “ฉันคงต้องไปก่อนแล้วล่ะนะ วันเดอร์เลอร์”
“ข...ขอรับ...คุณแจ็กสัน” โพรทาเลียทำสีหน้านิ่งๆ
เพอร์ซีย์กำลังจะเดินออกไป เขาก็คิดบางอย่างได้ “จริงสิวันเดอร์เลอร์ เมื่อกี้เธอจะบอกว่าฉันว่าตัวเองคืออะไรหรือ?”
“หือ! ?” นูอัสสงสัยเลยว่าวันเดอร์เลอร์จะพูดอะไรกับแจ็กสัน
“ข้า...เอ่อ…” โพรทาเลียอ้ำอึ้งแบบไม่รู้จะแก้ตัวอะไรดีเธอหน้าชาไปหมดว่าจะพูดยังไงดี
“?” เพอร์ซีย์ยังสงสัยอยู่ว่าเด็กน้อยจะพูดอะไร
“พ่อ แม่รออยู่นะ!!” นูอัสรีบพูดขึ้นมาทันทีนูอัสรู้สึกแปลกๆ กับสิ่งที่วันเดอร์เลอร์จะพูดกับแจ็กสัน
“รอหน่อยสิ โพร ถ้าลูกรีบก็ไปก่อนสิ!!” เพอร์ซีย์ใช้น้ำเสียงดุใส่อีกฝ่าย
นูอัสถึงกับนิ่งไปเลยที่อีกฝ่ายใช้น้ำเสียงดุเธอโดยที่ตลอดมาไม่เคย
“วันเดอร์เลอร์...” เพอร์ซีย์หันมามองคีย์อย่างสงสัย
โพรทาเลียมองพ่อของตน เธอนั้นกังวลใจจริงๆอยากบอกแต่นูอัสอยู่ตรงนี้ มันทำให้เธอกังวลใจแบบสุด จนเธอพูดบางอย่างออกไป
“คือ...ข้า...ข้าแค่อยากบอกว่าข้าคือคนที่จะให้กำลังใจท่านเสมอนะขอรับ...หรือว่าท่านมีอะไรที่ลำบากใจข้าให้คำปรึกษาได้นะขอรับ...”
โพรทาเลียเผลอพูดอะไรออกไปไม่รู้พอเธอรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เธอถึงกับหน้าแดงมากๆ จนอยากมุดหน้าหนีจริงๆ
เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นก็ขำออกมาทันที “ฮ่าๆขอบใจนะ วันเดอร์เลอร์”
เพอร์ซีย์กล่าวขอบคุณจบเขาก็เดินไปทันทีโพรทาเลียมองพ่อที่ออกไป เธอดีใจที่ทำให้พ่อยิ้มได้โดยที่ไม่ได้มองคนยังยืนอยู่ตรงนั้น เธอไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายยังอยู่
“ทำไมเ้ายังอยู่! ?” โพรทาเลียถามอีกฝ่ายทันที
“ทำไม? ที่นี้ ใครอยู่ที่ไหนก็ได้มันไม่ใช่ที่ที่คนอย่างนายจะอยู่ได้โดยไม่มีคนอยู่ด้วยหรอกนะ”
“หึ...จริงของเ้า งั้นข้าไปดีกว่า”
โพรทาเลียพูดจบกำลังจะเดินออกไป อยู่ๆหมัดก็เข้ามาที่ใบหน้าของโพรทาเลียทันที จนเธอล้มลงไปทันที โพรทาเลียงงเลยว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะหันไปมองนูอัสนั้นชกตรงกลางหน้าของเธอเธอเอามือแตะจมูกมีเืไหลออกมา
“แก!!”
“อะไรล่ะ? แกจะหนีฉันก็ต้องดักทางไว้ก่อนสิ!”
“ดักทาง!! ดักทางโดยการชกคนอื่นเนี่ยนะ!?” โพรทาเลียถึงกับเริ่มฉุดขาดทันทีก่อนจะลุกขึ้นมาชกอีกฝ่ายตอบทันที
“อ๊าก!! แกกล้าชกฉันเหรอ!!!”
“ใช่แล้วทำไม เ้ามาชกข้าก่อนนะ!!”
ทั้งสองคนกระชากคอเสื้อกันและกันแล้วยกมือจะเตรียมชกทั้งสองจ้องมองใบหน้ากันอย่างไม่ชอบใจ
“แกชกข้าเพราะข้ามายุ่งกับคุณเพอร์ซีย์สินะ!”
“ใช่แล้วทำไม!ฉันเคยบอกแกแล้วว่าอย่ามายุ่งกับคนในครอบครัวฉัน ไม่งั้นฉันจะจัดการแก!!”
โพรทาเลียไม่ชอบใจกว่าเดิมอีกที่อีกฝ่ายมาสั่งเธอตัวเธอจะอยู่กับใครมันก็สิทธิ์ของเธอ
“แก! ไม่มีสิทธิ์มาห้ามคนแบบข้า!!”
เมื่อโพรทาเลียพูดจบเธอใช้สายตาจ้องไปที่อีกฝ่ายนูอัสมองเธอกับรู้สึกหนาวสั่นเหมือนความรู้สึกถึงแรงกดดันจากการจ้องเธอจำความรู้สึกนี้ได้ว่าเคยััตอนไหนตอนที่เธอเจอกับแซเทิร์นครั้งแรกมันเป็แรงกดดันที่ทำให้เธอตัวสั่นไปเลยนูอัสโดยอีกฝ่ายจ้องแบบนั้นทำให้ขาของเธออ่อนลงไปทันทีโพรทาเลียรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะล้มลงไป เธอปล่อยคอเสื้อทันที นูอัสจ้องอีกฝ่ายทันที
“แก!! แกทำอะไรฉัน?”
“เปล่านี่ก็แค่...จ้องเฉยๆ เท่านั้นล่ะ” โพรทาเลียพูดแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกไป
นูอัสถึงกับโกรธแบบสุดๆ ก่อนจะะโด่าอีกฝ่ายออกมา “ไอ้บ้าวันเดอร์เลอรรรรรรรรรรรรร์!!”
โพรทาเลียเดินออกมาอย่างชอบใจเธอใช้สิ่งที่แซเทิร์นสอนเธอมาใช้ ถึงไม่อยากใช้ก็ตามแต่นูอัสมาทำให้เธอไม่ชอบใจเท่าไร แต่จมูกของเธอยังเจ็บอยู่เลยเธอกำลังคิดว่าคงต้องไปทำแผลแน่ๆโพรทาเลียกำลังจะเดินผ่านบ้านพักเพื่อที่จะไปทานอาหารแต่เธอก็คิดว่าไปทำแผลก่อนดีหรือไม่ทานอาหารก่อนดี จนมีคนมาทักทายเธอขึ้นมา
“วันเดอร์เลอร์!!” เบเดอร์ทักทายคีย์ทันที
โพรทาเลียได้ยินเสียงก็รู้ว่าใครทักทายเธอก่อนจะหันไปมองแล้วทักทายตอบทันที
“ง...ไง พี่น้องแจ็กสัน...”
ทุกคนต่างเห็นใบหน้าของคีย์ทันทีโอราอุสกับมาร์โคมองอย่างใทันที ที่อีกฝ่ายมีาแและเืออกจากจมูก
“นายไปโดนอะไรมานะ วันเดอร์เลอร์!!” เอเดอร์ถามทันทีด้วยความใ
“เอ่อ...” โพรทาเลียไม่กล้าพูดเท่าไร
“พี่ชายไปมีเื่ชกต่อยเหรอคะ?” คารีเซลถามคำถามออกมา
โพรทาเลียหันไปมองคารีเซลก่อนจะย่อตัวพูดกับอีกฝ่าย “เปล่านะแค่เดินชนต้นไม้นะ หนูคารีเซล”
“แค่ชนจริงๆ เหรอ? พี่ชาย”คารีเซลมองด้วยความเป็ห่วงหน่อยๆ
“อืมจริงๆ แต่ว่านะไม่ต้องเรียกว่าพี่ชายก็ได้ เรียกว่าพี่คีย์ก็ได้นะ”
“เรียกว่าพี่ได้เหรอคะ?” คารีเซลทำหน้าแบบดีใจหน่อยๆ
“ได้สิ”
“งั้นหนูด้วยนะ!” เรน่าก็ออกมาทันที
“อ๊ะ...ได้สิ พี่ไม่ว่าอยู่แล้วล่ะ”
“เย้!”
ทั้งสองดีใจจนเข้าไปกอดคีย์ทันที เ้าตัวก็ดีใจก่อนจะกอดตอบ พวกพี่ๆ น้องๆ มองอย่างส่ายหัวหน่อยที่น้องพวกเขาทำตัวเหมือนเด็ก
“แล้วนายจะไปทำแผลไหม วันเดอร์เลอร์” โฟกัสถามขึ้นทันที
“ก็...กะว่าไปทานอาหารก่อนแล้วค่อยไปทำแผลนะ”
“จะบ้าหรือไง!!” โฟกัสะโใส่อีกฝ่ายทันทีโพรทาเลียใเลยที่อีกฝ่ายะโใส่เธอ “นายาเ็แบบนี้ยังจะไปทานอาหารอีกยังไม่ได้รักษาอะไรเลยเนี่ยนะ เกิดเืออกระหว่างทานอาหารขึ้นมาทำไง ห๊ะ!!”
“ก็...ก็...แย่นะ...”
“ใช่ไหมล่ะ! งั้นนายไปสถานพยาบาลเดียวนี้!!”
“ขอรับ!”
ทุกคนต่างมองโฟกัสเลยว่านิสัยเหมือนแม่สุดๆโพรทาเลียก็คิดแบบนั้นเหมือนกันก่อนที่จะมีสองคนมาควงแขนของโพรทาเลียสองข้างแล้วยกตัวเธอขึ้นโพรทาเลียมองทันทีว่าใครกันที่มายกตัวเธอ พอเธอเห็นว่าเป็ใครเธอใทันที
“อ๊ะ!! พี่โอราอุส! มาร์โค!”
“ไม่ต้องห่วงพี่โฟกัส เดียวผมกับพี่โอราอุสจะพาพี่คีย์ไปยังสถานพยาบาลทันทีเลยล่ะจริงไหมพี่!” มาร์โคหันไปหาพี่โอราอุสทันที
“ใช่ เดียวพี่จัดการให้นะ”
“โอเคค่ะ ช่วยหน่อยนะทั้งสองคน” โฟกัสจ้องคีย์ทันที
โพรทาเลียทำหน้าเซ็งเลยเธอโดนพี่กับน้องชายลากไปสถานพยาบาลทันที พอมาถึงก็ไม่ค่อยมีคนอยู่โอราอุสเลยขอตัวไปดูว่ามีคนอยู่ไหมมาร์โคก็อยู่กับพี่สาวแค่สองคนระหว่างรอพี่โอราอุส เขาเลยมีบางอย่างอยากถามพี่สาว
“นี่ พี่”
โพรทาเลียหันไปหามาร์โคทันที “อะไร?”
“ที่จมูกนะ ใครทำ!”
“พี่บอกแล้วไงว่าชนต้นไม้นะ…” โพรทาเลียแก้ตัวทันทีเธอไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเธอนั้นโดนนูอัสชกมา เพราะเธอก็ชกอีกฝ่ายกลับน่านะ
“เหรออออออออออออออ!!” มาร์โคยื่นหน้ามาอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายแถมลากเสียงยาวอีก
โพรทาเลียใและแสยะยิ้มแบบฝืนๆ อีกทั้งสองคนจ้องหน้ากันสักพักก่อนที่โอราอุสจะออกมาพอดี
“ทั้งสองคนทำอะไรนะ?”
มาร์โคยืนตัวขึ้นแล้วมองพี่ชายทันที “ไม่มีอะไรครับแล้วมีคนอยู่ไหมนะ”
“มี ดีที่หัวหน้าบ้านอยู่พอดี” โอราอุสพูดจบก็หลบทางให้คนที่เขาพูดทันที
โพรทาเลียเห็นชายผมคอมม่าผมทอง เขามีดวงตาฟ้าอ่อนเขามองมาที่เธอแล้วเข้ามาใกล้ๆ ตัวเธอหน้าแดงหน่อยที่เจอชายหล่ออยู่ตรงหน้าเขาจับใบหน้าของโพรทาเลีย ก่อนจะหยิบพวกเครื่องทำแผลมาทำแผลของโพรทาเลีย
“ดูเหมือนนายจะไปชกกับใครมาสินะ ถึงมีแผลเหมือนการโดนชกเกิดขึ้นนะ”
โพรทาเลียถึงกับนิ่งไปทันทีโอราอุสกับมาร์โคจ้องโพรทาเลียทันที
“เอ่อ...นายคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ...ฉันไม่ได้ไปชกกับใครนะ...”โพรทาเลียแก้ตัวทันที
ชายตรงหน้าโพรทาเลียมองแบบงง ก่อนจะพูด“เหรอ...แต่ฉันมองออกนะว่าแผลไหนเป็แผลไหนนะ ถ้านายไปชนต้นไม้มันต้องมีเศษไม้มั้งสิ แต่ตัวนายไม่มีอะไรเลยนะ”
โพรทาเลียยิ่งอึ้งและหน้าซีดทันทีและยิ่งมีออร่าน่ากลัวจากด้านข้างจ้องเธออีก
“คือ...ไปชกกับโพรทาเลียมานะ...”
“ว่าไงนะ!!” ทั้งสองคนต่างพูดพร้อมกันทันที
“นายไปชกกับยัยนั้นได้ไง แล้วใครชกก่อน คีย์!!” โอราอุสถามทันที
โพรทาเลียใช้หางตามองพี่ชาย“เอ่อ...โพรทาเลียชกก่อน...เธอไม่ชอบใจที่ข้าไปยุ่งกับพ่อของเธอนะ...”
“ยุ่งกับคุณแจ็กสันเหรอ? นายไปยุ่งกับเขาตอนไหนล่ะวันเดอร์เลอร์” ชายตรงหน้าถามเธอทันที
โพรทาเลียงงเลยว่าอีกฝ่ายรู้นามสกุลของเธอได้ไง“เอ่อ...รู้จักข้าด้วยเหรอ?”
“อ๊ะ...ต้องรู้จักสินายนะเป็คนดังที่ต่อกรกับโพรทาเลียตอนเข้าค่ายมานี่น่า”
“อ๋อ...จริงด้วย...”
ชายตรงหน้าโพรทาเลียยิ้มให้เธอก่อนที่เขาจะยื่นมือมาหาโพรทาเลีย
“ฉันคงลืมแนะนำตัวสินะ ฉัน โอลิเวอร์ มิวเลอร์ หัวหน้าบ้านอะพอลโล”
“ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ คุณมิวเลอร์”
“หึๆ เรียกว่า พี่มิวเลอร์หรือพี่โอลิเวอร์ก็ได้นายน่าจะอายุน้อยกว่าฉันน่านะ”
“อ๊ะ...ขอรับ พี่มิวเลอร์”
โพรทาเลียเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ เขาก็ยิ้มให้เธอ ทำเอารอบๆตัวเธอเหมือนมีดอกไม้เต็มไปหมด เมื่อโอลิเวอร์ทำแผลเสร็จแล้วโอราอุสกับมาร์โคทำหน้าไม่ชอบใจที่โอลิเวอร์ยิ้มให้โพรทาเลียก็พยุงโพรทาเลียออกไปทันทีโอลิเวอร์ก็โบกมือลาพวกเขา เขาก็ยิ้มอยู่ตลอดโพรทาเลียสงสัยเลยว่าทั้งสองคนเป็อะไรไป
“นี่...ทั้งสองคนปล่อยได้แล้ว...”
“อ๊ะ...โทษที...”
ทั้งสองคนมองโพรทาเลียแล้วรีบปล่อยทันที
“พวกเ้านี่นะ หวงอะไรข้านักล่ะ”
“โพร! ไม่หวงได้ไง โอลิเวอร์เป็พวกเสือผู้หญิงนะ!”
“เสือ? เขาแปลงร่างได้เหรอ?” โพรทาเลียสงสัยทันที
“ไม่ใช่ โพร หมายถึง เสือผู้หญิงที่ชอบคุยกับผู้หญิงหลายคนนะ เหมือนเทพที่นอนกับมนุษย์หลายคนนะ”
โพรทาเลียได้ยินทำเอาเธอสงสัยเลยว่าคนแบบโอลิเวอร์เป็คนแบบนั้นเหรอ“แย่จังเลยนะ...ไม่น่าคบเลยแฮะ...”
“ใช่ไหมล่ะ อย่าไปยุ่งเกี่ยวเลยนะ”
“ก็ได้ๆ ...”
ทั้งสองคนต่างโล่งใจแล้วยิ้มให้กันแบบชอบใจ
“งั้นพวกเราไปทานอาหารตอนเช้ากัน เดียวอาหารไม่มีให้ทานนะ”มาร์โคเดินนำทางไปทันที
โอราอุสหันไปหาโพรทาเลียแล้วชวนไปทันที “งั้นไปกันไปโพร”
“โอเคๆ” โพรทาเลียกำลังจะเดินตามโอราอุสก่อนจะเห็นบางอย่างสะดุดตาเข้าทำให้เธอสนใจทันที
หลังจากที่ทั้งสองคนพาโพรทาเลียไปทำแผลแล้วไปทานอาหารก็มีจุดสนใจสองจุดคือ โพรทาเลีย และ คีย์ ที่มีาแและการทำแผลบนใบหน้าเพอร์ซีย์เห็นกุมขมับเลยว่า ตอนเขาออกมาคงมีเื่กันแน่ๆ แต่เขาไม่พูดอะไรเท่าไรโพรทาเลียไม่สนใจอะไรเอาแต่ทานอาหารจนกระทั่งไปตามธุระของตัวเองแล้วไปทำกิจกรรมของตัวเองจนกระทั่ง่บ่ายโพรทาเลียต้องไปทำกิจกรรมปั้นรูปปั้นต่อระหว่างที่เธอกำลังเดินไปอยู่นั้นก็เห็นคนมุงที่หน้าสถานที่ ศิลปะและงานฝีมือโพรทาเลียสงสัยว่ามีอะไรเลยแซงคนเข้าไปดูกัน
“ขอโทษทีนะ...” โพรทาเลียแซงตัวเข้าไปช้าๆจนมาถึงแถวหน้าๆ เธอก็เจอกับโฟกัสยืนอยู่ “เกิดอะไรขึ้นนะ?”
“เกิดอะไรเหรอ? ก็มีคนมาทำรูปปั้นของวันเดอร์เลอร์พังจนเลอะเลยนะสิ!”
“หือ? รูปปั้นของฉันนะเหรอ?”
“ใช่นะสิ...” โฟกัสได้ยินเสียงคนถามเธอรู้สึกคุ้นๆ หันไปมองทันที “วันเดอร์เลอร์!”
โฟกัสใเลยที่เจออีกฝ่ายเธอจับหน้าคีย์มองอย่างตรวจสอบ “แผลเยอะจริงๆ นะ พอมองดีๆนะ”
“เหอะๆ เธออีกคนแล้วเหรอ?” โพรทาเลียส่ายหัวเพราะมีหลายคนมองเธอว่าไปทำอะไรมา แต่เธอก็ไม่บอกเลย
แต่เธอสงสัยว่าใครทำของเธอเธอเดินออกมาจากคนมุงเข้าไปข้างใน โฟกัสเห็นก็เดินตามคีย์ไปทันทีพอเธอเข้าไปข้างใน อาจารย์ทูริเห็นคีย์เข้ามา เธอเลยเดินเข้ามาห้ามทันที
“วันเดอร์เลอร์จ้ะ อย่าเข้าไปดีกว่านะจ๊ะ!?”
“อาจารย์ทูริจะห้ามข้าไปดูงานของข้าหรือขอรับ”
“แบบ...ข้างในมันเลอะนะจ๊ะ เธอจะไม่...”
“ถึงยังข้าก็ต้องเห็นล่ะขอรับข้าไม่คิดอะไรหรอกนะ...”
โพรทาเลียพูดจบก็เดินเข้าไปข้างในทันที อาจารย์กับโฟกัสเดินตามไปทันทีโพรทาเลียเข้ามาก็นิ่งไปทันที ที่เห็นรูปปั้นตัวเองเลอะไปแบบไม่เหลือเค้าเดิมเลยโพรทาเลียเข้าไปใกล้ๆ สีหน้าของเธอนิ่งมากๆจนโฟกัสมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายไม่รู้สึกถึงอะไรเลยเหรอ งานสวยๆกับพังจนเลอะไปหมดถ้าเป็งานของเธอ เธอคงร้องไห้ไปแล้ว เหล่าเด็กคนอื่นๆรีบเดินเข้ามาดูพวกเขาต่างรู้สึกสงสารเลยว่าผลงานดีๆ กับเลอะแบบนั้นพวกของนูอัสกำลังเดินเข้ามายืนชิดกำแพงอย่างชอบใจ แต่เมื่อเธอมองไปที่อีกฝ่ายเธอถึงกับสะดุ้งกับใบหน้าของเขาที่กำลังยิ้มมุมปากแบบกำลังสะใจว่าแผนตัวเองได้ผลทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่ชอบยิ้มแบบนี้ โพรทาเลียหันไปหาอาจารย์ทันที
“อาจารย์ขอรับ”
“มีอะไรจ๊ะ?” อาจารย์ทูริมองคีย์ทันที
“เมื่อเช้าไม่มีใครแตะนอกจากข้าใช่ไหมขอรับ?”
“ใช่จ้ะ หลังจากคีย์มาอาจารย์ก็เห็นของยังอยู่ปกติ แต่ตอนเที่ยงๆ มันก็เลอะไปแล้วนะ...” อาจารย์ตอบคำถามอีกฝ่ายแล้วมองไปที่รูปปั้นอย่างสงสัย“จริงสิเธอบอกว่าห้ามอาจารย์จับรูปปั้น ทำไมกัน?”
“คีย์บอกอาจารย์แบบนั้นเหรอคะ?” โฟกัสถามด้วยความสงสัย
“จ้ะ...อาจารย์เชื่อเลยไม่แตะมันเลยนะ...”
“งั้นก็มีแต่...พวกที่ทำร้ายรูปปั้นเพราะมีรอยนิ้วมืออยู่ คงจะเล่นกันเลอะเต็มทีเลยล่ะ...”
“นายพูดอะไรนายไม่เสียใจเหรอว่างานนายพังเลยนะ นายต้องทำไมนะ”
“งานปั้นจะทำเมื่อไรก็ได้...แต่บางอย่างมันทำใหม่อีกไม่ได้หรอกนะโฟกัส” โพรทาเลียพูดแบบนั้นไปทำเอาโฟกัสหน้านิ่งไปทันทีกับประโยคนั้น
โฟกัสนิ่งไปเลยที่ได้ยินประโยคนั้นมันเป็ประโยคสมัยเด็กๆ เธอจะได้ยินโพรทาเลียพูดมาตลอดว่า อะไรก็ตามทำเมื่อไรก็ได้แต่บางอย่างอาจจะกลับไปทำไม่ได้อีก ประโยคของคีย์คล้ายๆ ของพี่สาวมากๆแล้วยิ่งใบหน้าตอนยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายก็คล้ายโพรทาเลียอีก โฟกัสเริ่มงงแล้วว่าอีกฝ่ายเป็ใครกันแน่
“แต่นะวันเดอร์เลอร์ ที่เธอห้ามอาจารย์แตะรูปปั้นนี้มีเหตุผลอะไรเหรอจ๊ะ”
“อ๋อ...ก็แค่...”
โพรทาเลียนึกย้อนไปตอนเช้าเธอกำลังจะไปเดินไปโรงอาหารกับพี่โอราอุสและมาร์โคเธอเห็นสองพี่น้องบ้านเฮอร์มีสกำลังเดินขายบางอย่างอยู่ เธอสนใจเลยเดินไปหาพวกเขาเขาเสนอบางอย่างที่ทำให้เธอยิ้มไม่หุบเธอเลยซื้อมาแล้วนำมาเทลงบนรูปปั้นของเธอแล้วสินั้นก็คือ
“ข้าใส่ยาทำให้คันลงในรูปปั้นนะ!”
ทุกคนได้ยินถึงกับอึ้งไปทันทีอาจารย์กับโฟกัสยังอ้าปากค้างไปเลย โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าอะไรเหรอโฟกัสได้สติก็พูดบางอย่างออกมาทันที
“นายมันร้ายกาจมาก วันเดอร์เลอร์...”
“อ๋อเหรอ...แหมก็นะ...ตอนนี้พวกที่ทำลายงานของฉันคงจะคันเต็มทีแล้วล่ะนะ”
ทุกคนมองอย่างสงสัยว่าใครมีอาการคันจนมีคนร้องโวยวายออกมา ทุกคนหลบทางเพื่อจะมองว่าใครพอพวกนั้นหลบทางก็เห็นกลุ่มของพวกนูอัสกำลังเกาๆ เพราะความคันนั้น
“ไง แจ็กสัน สนุกกับการคันไหมล่ะ?”
“แก!! วันเดอร์เลอร์!!” นูอัสะโออกมาทันทีเธอเดินมาพร้อมกับความคันตามร่างกายของเธอ “นี่แก!!แกล้งฉันเหรอ!!”
“อืม ใครแกล้งใครก่อนหรือ? เมื่อเช้าเ้าก็ชกข้าก่อน ข้าก็ชกคืนแล้ว ตอนนี้มันก็ขึ้นกับเ้า ถ้าเ้าไม่เข้ามายุ่งกับของของข้าเ้าคงไม่ต้องคันน่านะ”
“แกกกกกกกกกก!!” นูอัสกำหมัดแน่นก่อนจะวิ่งไปหาอีกฝ่ายแล้วยกมือเพื่อชกอีกฝ่ายอีกครั้ง
โพรทาเลียมองก่อนจะหลบตัวทันทีนูอัสเห็นแบบนั้นเธอก็เบรกตัวไม่ทัน ก็พุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วข้างหน้าเป็รูปปั้นของโพรทาเลียที่เละไปแล้วนูอัสพุ่งไปจนทำให้รูปปั้นทั้งหมดที่ตั้งอยู่เลอะร่างกายตัวเองหมดทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างหัวเราะออกมาทันที โพรทาเลียก็ขำอยู่ในใจเหมือนกัน
“ไม่อยากพูดเยอะหรอกนะ แจ็กสันแต่สมน้ำหน้ากับสิ่งที่เ้าทำตัวเองน่านะ” โพรทาเลียพูดจบก็เดินออกจากตรงนั้นทันที
“อ๊ากกกกกกกกก วันเดอร์เลอร์ฉันจะฆ่าแกให้ได้!!”
โฟกัสได้ยินแบบนั้น เธอรู้สึกไม่ดีเลยเธอรู้ว่าพี่สาวพูดอะไรทำจริงแน่ๆ เธอต้องเอาเื่นี้ไปบอกพ่อแต่ก่อนอื่นต้องไปบอกคีย์ให้ระวังตัว โพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายเดินออกไปเธอก็ตามเพื่อไปเตือนอีกฝ่ายทันที
จบตอนที่ 14 โปรดติดตามตอนที่15 ต่อไป
61K
![ตามรักพรางใจ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738122990_41750154.webp)
