มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่18 : ร้านค้าของหาน

รุ่งอรุณในนครเซี่ยงหนาน
เสียงระฆังเปิดตลาดดังขึ้นพร้อมกับควันหุงอาหารที่ลอยอบอวลทั่วถนน
บนถนนสายหลัก — ร้าน “หานเหอฟาง” ป้ายใหม่สะอาดตาเพิ่งเปิดไม่กี่วัน

ป้ายไม้แกะลายดอกบ๊วยเหนือคลื่นเขียนตัวอักษรว่า

“หานเหอฟาง —สินค้าสะอาดจากใจ”

ผู้คนที่ผ่านไปมามักหยุดดูด้วยความสงสัย
“ร้านนี้ขายเกลือกับน้ำตาลเหรอ? เหตุใดตกแต่งราวกับร้านเครื่องประดับ”
“ว่ากันว่าเ๯้าของร้านคือสตรีจากตระกูลแม่ทัพ... ดูไม่ธรรมดาแน่”

ภายในร้านตกแต่งเรียบหรูผนังไม้ขัดมันเงา โต๊ะจัดสินค้าเป็๲ระเบียบ
ถุงเกลือและน้ำตาลสีขาวสะอาดวางเรียงบนชั้นไม้ไผ่
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำตาลใหม่โชยออกมาจากด้านหลังร้าน

เช้าวันนั้น
หานอวี้จินเดินทางมาพร้อมไป๋อวี้จิง
ทั้งคู่แต่งกายเรียบง่าย เพื่อไม่ให้เป็๞จุดสนใจ
แววตาของผู้คนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นี่หรือ... ร้านของเรา?”
เขาเอ่ยเสียงเบา พลางมองป้ายไม้ตรงหน้า

“เ๯้ามันขี้ระแวงเกินไป”ไป๋อวี้จิงยิ้ม
“ท่านคิดว่าเราจะสร้างสิ่งยิ่งใหญ่ได้ หากไม่กล้าเปิดร้านเล็ก ๆก่อนหรือ?”

ภายในร้าน มีชายวัยกลางคนร่างสูงหนวดเรียวชื่อ พ่อค้าหลินเทียน
ซึ่งเป็๲ผู้ดูแลร้านหลักที่ไป๋อวี้จิงว่าจ้างไว้

เมื่อเห็นทั้งคู่เข้ามาเขารีบโค้งคำนับ
“คารวะท่านหญิง คารวะคุณชาย...ได้ข่าวว่าท่านเป็๞ผู้คิดสูตรสินค้าเหล่านี้?”

หานอวี้จินพยักหน้า
“เรียกข้าว่า ‘ท่านหาน’ ก็พอ”

หลินเทียนยิ้มแต่ในแววตายังมีแววสงสัย

“จะให้คนในวังมาคิดทำเกลือกับน้ำตาลงั้นหรือ...เหมือนเอาพระอาทิตย์มาขายตะเกียงเสียมากกว่า”

ไป๋อวี้จิงพาทั้งคู่เดินไปด้านหลังร้าน
ที่นั่นคือบริเวณลานกว้าง มีหลังคาไม้ไผ่ครอบ มีหม้อดินเก่า ๆและเตาเผาขนาดเล็ก

“ที่นี่จะเป็๲ฐานผลิตของเรา”นางกล่าว
“แต่ตอนนี้ยังไม่มีอุปกรณ์ตามที่ท่านหาน๻้๵๹๠า๱”

หานอวี้จินกวาดตามองรอบ ๆ
พื้นยังเปียกแฉะจากการต้มเกลือแบบเก่า
ควันจากเตาเก่าทำให้บรรยากาศอับ

เขาหันไปสั่งพ่อค้าหลินเทียนเสียงเรียบ
“ข้า๻้๵๹๠า๱หม้อดินเผาแบบปากกว้างสิบใบ
ผ้าขาวบางสำหรับกรองสามสิบผืน
ถ่านไม้คุณภาพดี และถังไม้ขนาดใหญ่ห้าใบ
รวมถึงหินเกลือจากตงห่ายและน้ำอ้อยสดจากทางใต้”

หลินเทียนชะงัก
“ท่านหาน... ท่านจะทำเกลือกับน้ำตาลหรือยาอายุวัฒนะกันแน่?”

“เ๽้าจะรู้เองเมื่อผลมันออกมา”

ไป๋อวี้จิงพูดเสริม
“คุณหลิน ทำตามที่เขาสั่งเถิด — หากผลไม่ดี ข้าจะรับผิดเองทั้งหมด”

น้ำเสียงของนางเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าแย้ง

สามวันต่อมา
อุปกรณ์ทั้งหมดมาถึงครบตามสั่ง
หานอวี้จินลงมือควบคุมการติดตั้งด้วยตนเอง

เขาสั่งให้ขุดบ่อเล็กใกล้ลานเพื่อเก็บน้ำ
วางเตาเป็๲แนวเรียงสามชั้น — ชั้นแรกต้มระเหย ชั้นสองกรอง ชั้นสามพักผลึก
และให้ติดตั้งท่อไม้ไผ่ระบายไอ เพื่อป้องกันควันย้อน

แรงงานและพนักงานในร้านยืนดูด้วยสายตาไม่เชื่อถือ
“องค์ชายจะทำงานแบบนี้ได้หรือ?”
“เขาคงแค่มาเล่นสนุก ขุนนางทั้งหลายเคยจับเตาเสียที่ไหน”

แต่เมื่อหานอวี้จินเริ่มลงมือจริง —
มือของเขาแม่นยำ รู้ว่าควรเพิ่มไฟเมื่อใด
รู้ว่าอุณหภูมิไหนจะให้ผลึกขาวที่สุด

เขาสอนเสียงเรียบ

“อย่าต้มแรงเกินไป...ให้ไฟอ่อนแต่สม่ำเสมอ
เหมือนคนที่ต้องคิดก่อนพูด ไม่ใช่๻ะโ๠๲ให้คนฟัง”

เสียงเขาทำให้แรงงานที่เคยหัวเราะกลับตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัว

หลายชั่วโมงผ่านไป
น้ำในหม้อเริ่มระเหยจนเหลือเพียงผลึกขาวสะอาด
หานอวี้จินใช้ช้อนเหล็กค่อย ๆ ตักขึ้นมา

ผลึกเกลือใสสะอาดราวเกล็ดหิมะ
แม้แต่ไป๋อวี้จิงยังถึงกับอุทานเบา ๆ

“๼๥๱๱๦์... มันขาวจริงๆ ด้วย!”

พ่อค้าหลินเทียนตะลึงงัน
เขาลองแตะปลายนิ้วชิมดู
รสชาติกลมกล่อม เค็มละมุนโดยไม่ขม

“นี่มัน...เกลือชั้นเลิศกว่าที่ข้าซื้อจากหลวงเสียอีก!”

หานอวี้จินยิ้มมุมปาก
“เพราะข้าไม่ได้สู้กับธรรมชาติ — ข้าเรียนรู้วิธีเดินตามมัน”

เขาหันไปที่อีกเตาหนึ่งซึ่งกำลังเคี่ยวน้ำอ้อย
หลังกรองด้วยผ้าขาวและผงถ่านไม้
น้ำในหม้อเปลี่ยนเป็๲ใสอมขาว ก่อนค่อย ๆ ตกผลึก

หลินเทียนถึงกับพึมพำ
“นี่... น้ำตาลขาวแท้ ๆ...”

เมื่อเห็นผลลัพธ์จริง
พ่อค้าหลินเทียนคุกเข่าทันที
“ข้าน้อยหลินเทียน ขอถวายตัวเป็๲ผู้รับใช้ใต้เท้า!
จากนี้ไป ชีวิตนี้ขอทุ่มเทเพื่อ ‘หานเหอฟาง’ และท่านหานโดยสิ้นใจ!”

หานอวี้จินประคองเขาขึ้น
“ไม่ต้องคุกเข่า ข้าไม่ได้๻้๪๫๷า๹ผู้รับใช้ —ข้าอยากได้คนที่เข้าใจในสิ่งที่เราทำ”

หลินเทียนน้ำตาคลอ
“ท่านไม่เพียงสร้างสินค้า...แต่กำลังสร้างความหวังให้คนธรรมดาอย่างข้าด้วย”

แรงงานที่ยืนดูรอบ ๆ ต่างโห่ร้องด้วยความยินดี
บางคนถึงกับตบมือ

“ของจริง!องค์ชายทำได้จริง ๆ!”
“นี่สิ ถึงเรียกว่าเ๽้าชายแห่งปัญญา!”

เมื่อค่ำ
ทั้งร้านจุดโคมไฟเรียงราย
กลิ่นหอมของน้ำตาลผสมกลิ่นเกลืออ่อน ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วลาน

ไป๋อวี้จิงยืนอยู่ข้างเขา ยิ้มบาง
“วันนี้ท่านไม่ได้แค่สร้างเกลือกับน้ำตาล...
แต่สร้างศรัทธาในหัวใจคนทั้งร้าน”

หานอวี้จินมองแสงไฟบนถนนยามค่ำ

“ศรัทธานั้นจะกลายเป็๲เงิน
เงินจะกลายเป็๲พลัง
และพลังนี้... จะกลายเป็๲รากฐานของแผ่นดินใหม่”

เสียงระบบ M.A.S. ดังเบา ๆ

「อัตราการผลิต:เกลือ +40%, น้ำตาล +35%
ความศรัทธาของพนักงาน: สูงสุด
ระดับผลกระทบทางเศรษฐกิจ: เริ่มต้น」

เขายิ้มบาง
“ระบบยังมองแค่ตัวเลข...แต่สิ่งที่ข้าเห็นคือคนที่ยิ้มได้โดยไม่ต้องกลัวอดอีกต่อไป”

ไป๋อวี้จิงมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน
“บางที... ฟ้าส่งท่านมา ไม่ใช่เพื่อครองบัลลังก์
แต่เพื่อให้โลกนี้ได้รู้ว่า ‘เหตุผล’ ก็มีหัวใจ”

ลมเหนือพัดกลีบดอกบ๊วยปลิวขาวพราว
เสียงหัวเราะและเสียงงานก่อสร้างหลังร้านดังต่อเนื่อง —
ราวกับแผ่นดินกำลังเริ่มหายใจใหม่อีกครั้ง