ฮูหยินผู้เฒ่ามองใบหน้าภรรยาทั้งสามของบุตรชายตัวเองอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ผ่านมาร่วมกว่าห้าปีแล้วที่พวกนางทั้งสามแต่งเข้ามายังจวนสกุลเหวิน แต่เหตุใดสะใภ้ทั้งสามของนางถึงไม่มีวี่แววจะตั้งครรภ์ให้ได้เห็น
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่รู้ว่าทำไมพวกนางถึงยังไม่ตั้งครรภ์กันเสียที ภายในใจของฮูหยินผู้เฒ่าก็ได้แต่คิดว่า พวกนางทั้งสามอาจจะเป็หมันกันทั้งหมดเสียแล้วกระมัง ถึงได้ไม่มีหลานชายและหลานสาวตัวน้อยๆ ให้กับนางได้สมดังใจดังหวังเอาไว้
"เฮ้อ..." ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจออกมาเบาๆ "ที่ข้าเรียกพวกเ้าทั้งสามมาพบในวันนี้ ข้ามีเื่จะบอกกับพวกเ้าทั้งสามให้ได้รับรู้เอาไว้" เอ่ยคำพูดของตัวเองจบ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยกถ้วยชาที่บ่าวสาวรินให้ขึ้นมาดื่มเล็กน้อย
"?"
แต่ดูเหมือนว่าคำพูดเช่นนี้ของฮูหยินเฒ่า จะสร้างความสงสัยและความแปลกใจให้กับภรรยาทั้งสามของเหวินจงมากอยู่พอสมควร
พวกนางไม่รู้ว่าฮูหยินเฒ่าจะเอ่ยพูดสิ่งใดออกมากันแน่ ถึงเรียกพวกนางมาพบที่เรือนใหญ่ในวันนี้ อีกทั้งคำพูดคำจาของฮูหยินเฒ่าก็ดูจะไม่ทุกไม่ร้อนเสียด้วยซ้ำ มันยิ่งสร้างความแปลกใจให้กับพวกนางมากขึ้นไปอีกเป็เท่าตัว
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่านางทั้งสามไม่เอ่ยถามสิ่งใด นางก็วางถ้วยชาในมือลงแล้วเอ่ยพูดต่อทันที "ข้าจะให้อาเหวินแต่งอนุเข้าจวนอีกสองคน หวังว่าพวกเ้าทั้งสามจะเข้าใจในความหมายที่ข้าพูด" ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยพูดด้วยท่าทางสบาย
"!"
พวกนางทั้งสามมีสีหน้าที่ตื่นใอย่างเห็นได้ชัด ไม่ต้องให้ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยพูดต่อ พวกนางก็เข้าใจความหมายกันได้เป็อย่างดี กับสิ่งที่ฮูหยินเฒ่า้า
"ลูกเข้าใจเ้าค่ะท่านแม่ ขอเพียงท่านแม่มีหลานไว้สืบสกุลได้ ลูกยินดีเ้าค่ะท่านแม่" ใบหน้าของจินเหลียนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ทว่าภายในใจของนางกับไม่คิดเช่นนั้น นางโกรธฮูหยินเฒ่าเป็อย่างมากที่คิดจะรับอนุเข้ามาเพิ่มอย่างนี้ แค่เพียงซุนเหลียงกับเพ่ยหลินนางก็แทบจะรับมือไม่หวาดไม่ไหวแล้ว
เพียง้าคนเอาไว้สืบสกุล ฮูหยินเฒ่าถึงกับทำเช่นนี้เลยอย่างนั้นหรือ น่าขำสิ้นดี
เมื่อซุนเหลียงเห็นว่าจินเหลียนตอบรับคำพูดฮูหยินเฒ่าออกไปอย่างไร นางก็เอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มตามทันที "ลูกก็ยินดีเ้าค่ะท่านแม่ ขอเพียงท่านแม่มีความสุข ลูกก็ไม่ขัดเ้าค่ะ"
"ลูกก็เช่นกันเ้าค่ะท่านแม่" เพ่ยหลินรีบเอ่ยคำพูดของตัวเองออกมาเหมือนกัน นางเองก็อยากจะรู้ว่าจินเหลียนและซุนเหลียงจะจัดการกับเื่นี้อย่างไร
นางไม่คิดจะลงมือจัดการเื่นี้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว ปล่อยให้ทั้งสองเป็คนลงมือกันเอง แล้วนางก็คอยดูเพียงอย่างเดียวเท่านั้นพอ
เมื่อฮูหยินเฒ่าเห็นว่าภรรยาทั้งสามของบุตรชายไม่ขัดอะไร นางจึงเอ่ยพูดตัดบทสนทนาของการพูดคุยทันที
"ถ้าเช่นนั้นพวกเ้าก็กลับไปพักที่เรือนเถอะ ข้าเองก็จะพักผ่อนเหมือนกัน"
มีหรือที่ฮูหยินเฒ่าจะไม่รู้ว่าพวกนางคิดสิ่งใดกันอยู่ ในเมื่อพวกนางทั้งสามมีลูกให้กับอาเหวินของนางไม่ได้ ฮูหยินเฒ่าก็ไม่คิดจะใส่ใจพวกนางทั้งสามอยู่แล้ว
อย่างไรเสียอาเหวินก็ขัดคำสั่งของนางไม่ได้อยู่แล้ว เื่ที่นางจะให้แต่งอนุเข้ามาเพิ่มในจวน
"เ้าค่ะท่านแม่" ทั้งสามเอ่ยพูดออกมาพร้อมกัน แล้วทำความเคารพฮูหยินเฒ่าด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนที่พวกนางจะเดินออกจากห้องไป
...
เหวินจงนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายอย่างเช่นทุกวัน แต่วันนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี
เมื่อเหวินจงนึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมา มุมปากของเขาก็รอยยิ้มมากขึ้นกว่าเดิม
เขาไม่รู้ว่าเจียวจิงจะเป็เช่นไรบ้างในเวลานี้ จะตื่นขึ้นมาแล้วทำงานไหวหรือเปล่าก็เท่านั้นเอง แล้วช่องทางด้านหลังของเจียวจิงจะหายดีแล้วหรือยัง
เหวินจงอยากจะไปดูร่างบางให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าเจียวจิงไม่มีอาการเจ็บป่วยหรือเป็ไข้อย่างในครั้งก่อนก็เท่านั้น
ก่อนที่เหวินจงจะนึกขึ้นมาได้ว่า อย่างไรแล้วคืนนี้เขาคอยไปดูเจียวจิงที่ห้องนอนเสียก็ได้ไม่ใช่หรือ เขาจะตรวจดูให้ครบทุกซอกทุกมุมกันเลยทีเดียว
เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว เหวินจงก็ยิ่งมีรอยยิ้มเ้าเล่ห์มากกว่าเดิมเป็เท่าตัว
"?"
หานตงนั่งมองผู้เป็นายอย่างคนสงสัยและแปลกใจ เมื่อเขาเห็นว่าคุณชายเหวินจงอารมณ์ดีมากกว่าทุกวันที่ผ่านมา หานตงไม่รู้ว่าคุณชายเหวินจงไปพบเจอสิ่งใดถูกใจมากันแน่ ผู้เป็นายของเขาถึงได้มีรอยยิ้มออกมาเช่นนี้
หานตงได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจตัวเอง ก่อนจะรีบเอารายการบัญชีที่ตรวจเสร็จสิ้นแล้ว ให้กับผู้เป็นายได้ตรวจสอบอีกครั้ง
"คุณชายเหวินขอรับ บัญชีการค้าของเมืองเจียงหนานตรวจเสร็จแล้วขอรับ มีกำไรมากขึ้นกว่าเดือนที่แล้วอยู่สองเท่าขอรับ"
"..."
เหวินจงไม่ได้ตอบอะไรหานตงออกไปแม้แต่ค่ำเดียว เขาเพียงแต่พยักหน้าให้เล็กน้อยเท่านั้นเพื่อสื่อความหมายว่าเขารับรู้แล้ว ก่อนที่เขาจะกลับมานึกถึงเื่ของเจียวจิงต่อ
เมื่อหานตงเห็นว่าคุณชายตนเองไม่ได้พูดหรือเอ่ยถามอะไรออกมาอีก เขาจึงเอ่ยขอตัวกลับห้องพักทันที
ก่อนจะกลับห้องพักของเขา หานตงว่าจะไปหาเจียวจิงที่คอกม้าเสียหน่อย เพราะยามเช้าที่ผ่านมาเขาเห็นใบหน้าของเจียวจิงซีดเซียวอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าร่างบางจะหายดีแล้วหรือยัง
"ถ้าเช่นนั้นบ่าวขอตัวนะขอรับ"
เหวินจงพยักหน้าให้กับคนสนิทตัวเองอีกครั้ง เพียงเท่านี้หานตงก็รับรู้ได้และเข้าใจความหมายของผู้เป็นายแล้ว เขาจึงไม่รอช้ารีเดินออกจากห้องทำงานไป แล้วตรงไปยังคอกม้าท้ายจวนทันที
หลังจากหานตงได้ออกจากห้องไปแล้ว เหวินจงก็กลับมาอยู่ในความคิดของตัวเองต่อ เขายอมรับว่าเขารู้สึกถูกใจร่างกายของเจียวจิงเป็อย่างมาก อีกทั้งช่องทางอ่อนนุ่มของเจียวจิงก็ตอดรัดแก่นกายของดีจนเหลือเชื่อ
เพียงแค่คิดแก่นกายที่เคยหลับใหลของเหวินจงก็กลับมาตื่นตัวอีกครั้ง เขาอยากให้คืนนี้เป็คืนที่สี่และห้าเสียแล้ว เพราะเขาจะได้ไปห้องนอนของเจียวจิงอย่างที่คิดเอาไว
ก่อนที่เหวินจงจะถอนหายใจออกมาเบาอย่างนึกเสียดาย "เฮ้อ..." เพราะค่ำคืนนี้เขาต้องไปค้างคืนที่เรือนของจินเหลียน
146
