เื่:จะรักกันกี่โมง?
ตอนที่5 อย่าเล่นกับไฟนะขอเตือน
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
บ้านหญิงสาวที่พ่อและแม่ภาวินปลูกแล้วยกให้
อาคมที่พ่อใช้ให้มาดูว่ารถใครวิ่งเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้าน แล้วรับขับออกไปอย่างเร็ว พอเด็กหนุ่มเดินออกมาเจอใบหน้าของพี่สาว อาคมจึงรีบยกมือไหว้ แล้วอาสาเดินเข้ามาลากกระเป๋าเดินทางที่ณัชชานำติดตัวมาด้วยลากเข้าบ้านมา
"รอบนี้พี่กลับมากี่วันครับ?"
"พี่คิดว่าจะอยู่ซัก2เดือนยาวๆ ไปเลย รอมหาลัยเปิดค่อยกลับ" พร้อมกับหันไปยิ้มแล้วพิจารณาใบหน้าน้องชายคนเดียวของเธอ ที่บัดนี้อาคมอายุ18ปีแล้ว เด็กน้อยที่เคยวิ่งซนตามหลังเธอเมื่อสี่ห้าปีก่อน หายไปแล้ว จะเหลือให้เห็นเวลานี้คือเด็กหนุ่มตัวสูง ผิวคล้ำ หน้าตาคมเข้ม หล่อเหลาตามแบบฉบับของหนุ่มชาวไร่โดยทั่วไป เพราะเวลาว่างหลังเลิกเรียน อาคมมักจะเข้าไปช่วยเหลืองานในไร่กับผู้เป็พ่ออยู่เสมอ จึงทำให้ภาวินและคุณลุงคุณป้าทั้งสองต่างรักใคร่เอ็นดูอาคมกัน ถึงขนาดเอ่ยปากสนับสนุนว่าท่านทั้งสองจะส่งเสียอาคมจนกว่าจะเรียนจบปริญญาตรี
" ดีสิครับพี่ณัชชา ผมคิดถึงพี่จังพี่ไม่อยู่บ้านเราเงียบเหงามากๆ เลยครับ" พูดพร้อมกับทำหน้าตาอ้อนๆ พี่สาวเเบบเธอมาครั้งหนึ่ง พอทั้งสองพี่น้องเดินเข้ามาถึงห้องนั่งเล่น ก็เจอกับผู้เป็พ่อที่นั่งที่โซฟาดูข่าวทีวีอยู่พอดี ณัชชาจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ พร้อมกับสวมกอดผู้เป็พ่อไปเต็มอ้อมกอด
"เออว่ะเ้าลูกคนนี้ ยังคงขี้อ้อนเหมือนเดิม"พูดพร้อมกับยกมือขึ้นลูบผมลูกสาวเบาๆ อย่างรักใคร่เพราะลูกสาวคือแก้วตา ส่วนอาคมคือดวงใจเพราะเขามีกันแค่สามคนพ่อลูกแค่นี้
"ณัชชาคิดถึงพ่อที่สุดเลยค่ะ"
"มาเหนื่อยๆ เอากระเป๋าไปเก็บก่อนไหมลูก แล้วก็ไปอาบน้ำอาบท่าให้มันสดชื่นก่อนไป"
"ค่ะพ่อ ตอนเย็นวันนี้ เดี๋ยวหนูไปกินเลี้ยงบ้านภาขวัญนะคะพ่อ"พลางหันไปบอกอาคมผู้เป็น้องชายว่า
"เราด้วยนะอาคม พี่วินฝากพี่มาบอก"
"ครับพี่ แต่ผมต้องทำรายงานชิ้นนี้ให้เสร็จก่อนนะครับ เดี๋ยวค่ำๆ ผมจะขับรถมอเตอร์ไชร์ตามไปทีหลัง"
"ตามใจเราเลยแล้วกัน"
"ณัชชา ไปนะพ่อไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ จะกินเหล้ารึไม่กินนะพ่อไม่เคยว่า เพราะเราก็โตแล้ว แต่อย่าไปทำรุ่มร่ามกับพ่อเลี้ยงเขามากจนเกินไปนักนะลูก ยังไงเราก็เป็ผู้หญิง ถึงคุณภาวินจะเป็คนดีในสายตาพ่อขนาดไหน แต่ยังไงเขาก็เป็ผู้ชาย ที่สำคัญน่ะ คุณวินนะเสือผู้หญิงตัวพ่อเชียวน่ะ อย่าเล่นกับไฟนะลูก เพราะหากเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ คนที่จะเสียใจคือหนูนะลูกจำคำพ่อไว้ให้ดี พ่อเป็ห่วงหนูเสมอนะลูก"พูดพร้อมกับมองหน้าลูกสาวคนโตด้วยสายตาเป็ห่วง เพราะั้แ่สมรผู้เป็เมียคู่ชีวิตได้ตายจากไป เขาก็ต้องเลี้ยงดูลูกสาวและลูกชายเพียงคนเดียว ยังดีหน่อยที่คุณแพรนวลและคุณดนัยต่างเอ็นดูเด็กทั้งสองคนนี้ จึงอนุญาตให้เข้าออกบ้านอมรศิริโชติได้ แถมยังรับเป็ธุระเื่การเรียนของสองพี่น้องคู่นี้ให้อีก ถึงแม้ท่านจะใจดีและไม่รังเกียจครอบครัวของตน แต่ว่าภายในใจตนก็คิดว่ามันก็ไม่เหมาะสมอยู่ดี เพราะตนไม่ได้มีฐานะอะไรมากมายนัก
"หนูรู้ถึงความหวังดีของพ่อนะคะ หนูสัญญาค่ะพ่อ ว่าหนูจะไม่ทำอะไรให้เสียหายนะคะ หนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะพ่อหนูเหนียวตัวจะแย่" พูดพร้อมกับทำท่าจะยกกระเป๋าเดินขึ้นบันได แต่อาคมกับคว้ากระเป๋าตัดหน้า ยกเดินนำหน้าขึ้นบันไดไปก่อน หญิงสาวจึงได้แค่เดินตามหลังผู้เป็น้องไปเงียบๆ พลางคิดถึงประโยคที่ว่า
อย่าเล่นกับไฟ เพราะวันนี้ เธอเองได้ยินประโยคแบบนี้สองรอบแล้ว
บนห้องนอน
"พี่ที่พ่อพูดมามันก็ถูกของแกนะ ผมอยู่กับคุณภาวินมานาน ผมรู้ผมเห็นหมด ขนาดเวลาอยู่ในไร่ยังมีสาวๆ ตามคุณวินมาถึงไร่เลย พอตกกลางคืนหน่อย ก็ออกไปผับทุกวัน ก็คั่วผู้หญิงสลับกันอีกคน แต่ดีหน่อยตรงที่แกไม่เอาผู้หญิงพวกนั้นมานอนบ้านใหญ่ให้คุณท่านทั้งสองเห็น สาวๆ ในสต๊อกมีเป็สิบคน พี่จะไปเล่นๆ หัวๆ กับพ่อเสือแบบนั้น ระวังพี่จะโดนเสือขยี้เอา จะเจ็บตัวเอาเปล่าๆ นะครับผมว่า" พูดสำทับคำพูดของพ่อมาอีกครั้ง
"อาคม ที่พ่อพูดว่าอย่าเล่นกับไฟ มันหมายความว่ายังไง วันนี้พี่วินเขาเองก็พูดคำนี้กับพี่มาเหมือนกัน"
"พี่ไปยั่วอะไรคุณวินเขาหรือเปล่า แกถึงได้พูดออกมาแบบนั้น"ถามพลางแหล่ตามองหน้าพี่สาวอย่างจับผิด
ณัชชาจึงเล่าเหตุการณ์ที่อยู่บนรถเมื่อตอนกลางวันให้น้องชายฟัง จึงได้เห็นสายตาดุๆ จากอาคมส่งมาให้เธอตาเขียวปัด
"พี่ฟังผมน่ะ ผู้ชายเองพวกผมน่ะ ต่อให้ไม่ได้รักหรือไม่ชอบเลย พวกเราก็สามารถมีอะไรกับใครก็ได้ทั้งนั้นพี่ คือแบบระบายความ้าอะไรแบบนี้ พอเสร็จสมอารมณ์หมาย ก็จบๆ กันไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม แล้วหากว่ามันเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นกับพี่ขึ้นมาจริงๆ พี่จะทำใจได้รึเปล่า ถ้าพี่ต้องมีอะไรกับคุณภาวิน แต่คุณภาวินเขาไม่ได้รู้สึกวิเศษอะไรกับพี่เลยทั้งนั้น นอกจากเขาแค่ทำไปตามอารมณ์ดิบในตัวแค่นั้นเอง"
"แกพูดเหมือนแกเคย"ถามออกมาบ้าง
"โหพี่ผมผู้ชายน่ะ มันจะแปลกตรงไหน ไม่มีผมก็รู้"
"เออ! พี่ขอบใจแกแล้วกัน"พูดพร้อมกับล้วงเอาถุงกระดาษออกมายืนให้น้องชายถุงหนึ่ง
"อ่ะนี่..ของฝากพี่ชื้อมาให้"
"ขอบคุณครับพี่ ผมไปทำงานต่อแล้วนะครับ"บอกพร้อมกับเดินหันหลังเดินออกไปจากห้องนอนของพี่สาว
พอน้องชายออกไปพ้นประตูแล้ว ณัชชาก็ได้แค่นั่งนึกย้อนถึงคำพูดของคนเป็น้องที่พูดเตือนสติตนแบบนั้น
"เอาว่ะ ลองสู้อีกสักตั้ง เพื่อความรักครั้งแรกของเรา"
ตัดภาพมาตอนหัวค่ำ
เสียงรถเเล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน พร้อมกับชายหนุ่มเดินลงมาทักทายลุงบุญมี ที่ตอนนี้แกกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ตรงบริเวณสนามหน้าบ้านอยู่พอดี
" สวัสดีครับลุง ผมมารับณัชชากับอาคมน่ะครับ ลุงไปกินเลี้ยงกับพวกเราไหม พอดีผมเลี้ยงต้อนรับให้สองคนนั้นด้วย ถือว่าให้พวกแกพักผ่อนสมองหลังจากสอบมาอย่างหนัก"ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเอ่ยชวนผู้าุโให้ไปสนุกด้วยกัน
"สวัสดีครับคุณภาวิน เชิญตามสบายเลยครับ ผมนะมันแก่แล้ว ให้เด็กๆ เขาไปสนุกกันนะดีแล้วครับขอบคุณมากนะที่ชวนคนแก่อย่างลุง"พูดพร้อมกับเดินไปปิดก๊อกน้ำ
"ยัยหนูมาพอดีเลย"
"อาคมแกจะตามไปทีหลังค่ะพี่วิน แกบอกว่ามีงานค้างอยู่อีกนิดหน่อย"
"เอาแบบนั้นหรือ งั้นก็ให้ตามไปทีหลังก็แล้วกัน ไปเรานะรีบไปขึ้นรถ ผมไปนะครับลุง" พูดแค่นั้น พร้อมกับโค้งหัวให้ผู้ที่าุโกว่า พร้อมกับเดินนำหญิงสาวไปยังฝั่งคนขับ พอขึ้นรถได้ก็รีบขับรถออกไปทันที พอขับรถออกมาจากบ้านแล้วเสียงในรถกลับเงียบไม่มีใครยอมพูดอะไรก่อน จะมีก็เพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังอยู่ภายในรถแบบนั้นจนถึงบ้านอมรศิริโชติ
" ลงไปได้แล้ว" พูดพร้อมกับเปิดประตูรถเดิน หันหลังออกไปเลยโดย ไม่หันกลับมาพูดกับเธอสักคำ
ห้องครัวบ้านของชายหนุ่ม
หลังจากหญิงสาวเดินหาภาขวัญแต่ไม่เจอ จึงถามป้านวลว่าเพื่อนสาวของตนอยู่ที่ไหน จึงได้คำตอบว่าภาขวัญกำลังเตรียมของอยู่ในห้องครัว ณัชชาจึงเดินเข้าไปในห้องครัวบ้าง เผื่อว่าจะช่วยหยิบจับอะไรได้
"ขวัญทำอะไรอยู่น่ะมาฉันช่วย"
"เออณัชชามาพอดีเลย ยังเหลือน้ำจิ้ม แกตำอร่อยก็จัดเลยเพื่อนเอาแบบแซ่บๆ ที่แกเคยทำเลยนะ"
"มาเดี๋ยวจัดให้"พร้อมกับหาอุปกรณ์การทำอาหาร ครก สาก พริก กระเทียม เครื่องปรุง นำลงมาโขลกสำหรับจะทำน้ำจิ้มกิน
"ซิมให้ฉันหน่อยสิขวัญ ว่ารสชาติมันเป็ยังไง"
พอดีป้านวลกับคุณแพรนวลเดินเข้ามาได้จังหวะพอดี จึงเอ่ยปากทักสองสาวว่ากำลังทำอะไรกันอยู่ ภาขวัญจึงไหว้วานให้คนเป็แม่ชิมน้ำจิ้มให้เธอที
"แม่ชิมน้ำจิ้มให้ณัชชามันหน่อยสิคะ ว่ารสชาติขาดเหลืออะไรบ้างไหม"พูดพร้อมกับตักน้ำจิ้มที่แยกเอาไว้ แล้วยื่นช้อนมาให้คนเป็แม่ได้ลองชิมดู
" อือหือ! อร่อย เผ็ด เปรี้ยว หวาน รสชาติกำลังเข้มข้นเลยลูกณัชชา หนูนี่สมกับแม่ศรีเรือนจริงๆ เลย ถ้าใครได้ไปเป็เมีย รับรองว่าคงโงหัวไม่ขึ้นแน่ๆ หนูสนใจมาเป็ลูกสะใภ้บ้านนี้ไหมลูก แม่ไฟเขียวน่ะ"
"ยัยณัชชาหากให้แต่งวันนี้หรือพรุ่งนี่ มันคงตอบตกลงเลยแหละค่ะ แม่ถามลูกชายตัวดีของแม่โน่น ว่าจะเเต่งไหม"
"คุณป้าแพรไม่รังเกียจหนูหรือคะ หนูก็แค่ลูกสาวหัวหน้าคนงานที่คุณป้ากับคุณลุงเมตตา ไม่ได้มีฐานะอะไรเหมาะสมกับพี่วินเลย"
"พูดอะไรแบบนั้นละลูก ลุงกับป้าคุยกันแล้วนะ ถ้าหนูรักตาวิน หนูเดินหน้าได้เต็มที่เลยลูก ทำยังไงก็ได้ ให้ตาวินรักหนู ลุยเลยนะลูกป้าคนนี้อยู่ข้างๆ หนูป้าจะเอาใจช่วยหนูอีกแรงน่ะ ป้าแก่แล้วป้าอยากอุ้มหลานแล้วลูก"
"ค่ะคุณป้าณัชชาจะสู้"หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างดีใจ อย่างน้อยสิ่งที่มารดาของชายหนุ่มพูดมา ก็คือ ท่านไม่ได้รังเกียจตัวเอง แค่นี้ณัชชาก็ดีใจมากแล้ว
"มา เสร็จหรือยัง คนเริ่มมากันแล้วนะ อะไรเรียบร้อยแล้วบ้าง พวกพี่จะได้ช่วยกันยกออกไปก่อน"เป็ภาวินและผู้หมวดกวินที่เดินตามหลังกันเข้ามาในห้องครัวถามขึ้นเสียงดัง
"สวัสดีครับคุณป้า ป้านวล แล้วนี่ใช่น้องณัชชาใช่ไหมวะวิน"หันไปถามชายหนุ่มที่เป็เ้าของบ้าน
"เออใช่"
"สวยขึ้นมากเลย สวนจนพี่จำไม่ได้เลย"
"ถามแต่ณัชชาหรือคะ ขวัญก็ยืนหัวโด่อยู่นี่ไม่ยักจะมองเห็นกันบ้าง"
"เอาน่าพี่ก็ทักเราอยู่นี่ไงขวัญ"
"เออหนูรู้แล้วน่าว่าหนูไม่เคยอยู่ในสายตาของพี่อาร์มหรอก ไม่ต้องมาย้ำนักก็ได้" พูดพร้อมกับทำหน้าตัดพ้อชายหนุ่ม จนผู้เป็พี่ชายและแม่จ้องมองหน้ากันด้วยสายตาแปลกๆ มันยังไงๆ กันอีกนะคู่นี้ พอหันไปส่งสายตาเป็เชิงถามณัชชาว่ารู้เห็นอะไรกับเขาบ้างไหม หญิงสาวก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาทำนองว่าเธอไม่รู้เื่
แปลกๆ อีกคู่
สปอยเื่ที่3 เด็กสาวริอยากลองทำอะไรอย่างว่าแบบผู้ใหญ่ เพราะแอบไปดูหนังมาตามที่พวกเพื่อนๆ ที่มีแฟนเล่าให้ฟัง แต่ไม่มีที่ลอง จึงขอให้เพื่อนพี่ชายคนที่เธอเองแอบชอบให้ช่วยสอน เพราะคิดว่าหากครั้งแรกถ้าจะมีอะไรกับใคร ก็ขอให้เป็คนที่เธอชอบดีกว่า แต่เขากลับเป็นายตำรวจหนุ่มที่เคร่งกฎหมายมาก หญิงสาวจึงว่าเธอโตเเล้ว อายุยี่สิบแล้วด้วย ที่สำคัญหากเขายอม เธอสัญญาจะไม่บอกใครแม้แต่ผู้เป็พี่ชาย เธอจะเก็บเื่นี้เป็ความลับ ส่วนชายหนุ่มพอได้ริรองเนื้อสาวก็ติดใจ แต่ปากแข็งหนำช้ำสาวเ้ายังเรียนไม่จบ เขาจึงไม่กล้าเดินหน้าต่อ แต่แล้วชายหนุ่มกลับทนไม่ไหวเสียเองก็เด็กมันเล่นยั่วยวนอย่างหนัก แต่พอเขาจะริจริงจัง เด็กกลับมาบอกเขาว่าเเค่เื่ขำๆ เอากันเล่นๆ ไม่ต้องคิดมาก
558
