ภายในห้องนอนของอนูป
ปลายนิ้วทั้งห้านวดลงบนต้นคอ นิ้วของเเข็งแรงกดบนแก้มเลื่อนมาที่ข้างใบหู คลึงบริเวณนั้นอย่างเบาๆ ลมหายใจของเธอเริ่มผ่อนคลายเมื่ออนูบีบคลึงหัวไหล่อย่างผู้ชำนาญจนเธอผ่อนคลาย “คุณเคยนวดให้ใครคะ” อนูปยิ้มแล้วกลิ้งปลายนิ้วบริเวณต้นคอทั้งสิบนิ้ว “ผู้หญิงที่ผมอยู่ด้วย” คำพูดของเขาทำให้เธอเอียงร่างหันกลับมา “ขอบคุณค่ะ พอแล้ว” แต่เขาไม่หยุดนิ้วมือนวดเฟ้นลำคอระหง ลงไปจนถึงสะโพก หญิงสาวเริ่มอ่อนระทวยไปกับััของเขา “ผมนวดให้แม่ครับ ส่วนผู้หญิงคนอื่น ผมไม่นวดให้ เพราะพวกเธอเ่าั้้าอย่างอื่น” อารีน่าผ่อนลมหายใจเมื่ออนูปนวดศีรษะให้เธอ “คุณจะทำให้ฉันนิสัยเสียนะคะ” อารน่าดึงทั้งสองมือของเขามาทาบที่หน้าท้อง “พอแล้วค่ะ”
ดวงตาคมกล้ามองร่างของเธออย่างอ่อนโยน “ผมยังไม่ง่วง” อารีน่าหลงมองใบหน้าของเขาอย่างเผลอไผล อีกฝ่ายก็นวดต่อให้อย่างสบายใจ อารีน่ามองใบหน้าที่หล่อเหลาจะมีหญิงใดต้านเสน่ห์ในชายคนนี้ได้ ผิวสีน้ำผึ้งอ่อนของเขาดูชายชาตรีมากกว่าคนอื่น ลมหายใจของเธอต้องสะดุดเมื่อเชือกผูกรัดหน้าอกหลุด ริมฝีปากของอนูปประกบริมฝีปากของเธอ ร่างของเธอเอียงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา ไออุ่นของเขามาััลำคอของเธอ ในส่วนลึกของจิตใจอารีน่าเริ่มหวั่นไหว หญิงสาวหลับตาทันที “หลับตาทำไม กลัวผมใช่ไหม”
ดวงตาคู่งามลืมขึ้นพร้อมผลักร่างของเขาเล็กน้อย หญิงสาวโอบชุดนอนปิดทรวงอกไว้ “ไม่ได้กลัวใคร เพียงแต่..” อนูปหันร่างของเธอให้เผชิญหน้ากับเขา “ผมชอบดวงตาคู่นี้ ในเวลานี้ชั่งยั่วยวนผม คืนนี้ผมขอนะ อารีน่า” ริมฝีปากของเขาไซร้ที่ซอกคอของเธอ และร่างของเธอถูกเอนลงด้วยแรงจูบบนริมฝีปาก ทุกสิ่งทุกอย่างที่อารีน่ากำลังคิดอยู่หายวับไปจากสมองเมื่อความเซียวซ่านจากปลายยอดของทรวงอกที่ถูกดูดดึง อารีน่าส่ายใบหน้าไปมาเล็กน้อย เธอพยายามพูดแต่ทว่าปลายนิ้วของเขาทำงานอย่างช่ำชอง ไม่ปล่อยเวลาว่างให้เธอได้ตั้งตัว ร่างของเธอสั่นสะท้านด้วยแรงจูบที่ไล่ลงไปบริเวณขาอ่อนของเธอ อนูปดูดผิวอ่อนในขาอ่อนด้านในอย่างผู้ปรารถนาร่างกายนี้เพียงอย่างเดียว แก้มนวลสองข้างร้อนผ่าว อนูปััได้เมื่อเขาพรมจูบบนใบหน้าของเธอ ทั้งสองร่างเปื่อยเปล่าบนเตียงนอนหนานุ่ม อนูปลูบไล้หน้าท้องของเธออย่างเบาที่สุด ชายหนุ่มแนบใบหน้าบนหน้าท้องจุมพิตหลายครั้ง “พ่อรองขออนุญาตหนูก่อน ห้ามอาละวาดได้ยินไหม” อารีน่าหัวเราะออกมา อนูปจุมพิตริมฝีปากของเธอทันที
ร่างของอารีน่าผวาเฮือกเมื่ออนูปใช้ปลายนิ้วล่วงล้ำเข้าไปในกลีบเกสรที่ชุ่มช่ำด้วยน้ำหวาน ร่างของเขาเตรียมพร้อมจะฝังความเป็ชายเข้าไปในเนินรักที่สวยงาม อารีน่าเกิดความกลัว้าให้เขาหยุด อยากให้เขาออกไปจากตัวเธอ แต่ทว่าหญิงสาวเคลิ้มไปกับการเล้าโลมที่แสนอ่อนโยน อนูปโอบใบหน้าของเธอจุมพิตดวงตาของเธอ “กลัวใช่ไหม” หญิงสาวสะดุ้งเมื่อความเป็ชายของเขาเริ่มรุกเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ “ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!” เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นขัดจังขวะบทรักของเขา ทั้งสองคนหยุดมองซึ่งกันและกัน
“ผมลืม !!!”
ชายหนุ่มคว้าผ้าห่มปิดร่างของอารีน่า เขาพรมจูบบนแก้มของเธอ “วินัยเดินทางมาที่นี่พร้อมของฝากของคุณแม่ คุณแต่งตัวรอผมเรียกนะครับ ผมขอโทษที่รัก” ดวงตาของอารีน่าเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำว่า ที่รัก “สัญญากับผมได้ไหม” อนูปคว้ามือของเธอมาแนบหน้าอกของเขา “สัญญาอะไรคะ” ชายหนุ่มรีบสวมเสื้อยืด กางเกงในและกางเกงขาสั้นบนเตียงนอน “ให้ผมแก้ตัวพรุ่งนี้ ผมรู้เวลาอารมณ์ค้าง คุณจะหงุดหงิด ผมก็เป็” ชายหนุ่มดึงชุดนอนของเธอออกมาจากใต้ผ้าห่ม เขาจูบแก้มของเธออีกครั้งหนึ่งแล้วรีบะโออกไปข้างนอก เสียงปิดประตูห้องนอนดัง “ปัง” หญิงสาวหลับตาสนิทนอนหายใจเหมือนคนหมดแรง “เขาขอแก้ตัวพรุ่งนี้ สรุปเขาเป็คนแบบไหนนะ” อารีน่าลูบหน้าท้องของเธอ “แม่ใจอ่อนไปใช่ไหม พรุ่งนี้แม่ไม่ยอมแน่นอน”
“ติ๊งต่อง!!” ร่างของวินัยยืนพิงกำแพงหน้าห้อง “มาแล้วโว้ย” เสียงอนูปะโพร้อมเปิดประตูออกกว้าง สิ่งที่เขาแปลกใจคือ คุณหมอราหุลเเละดานิมยืนเรียงหน้ากระดาน “พวกคุณมาทำไมไม่ทราบ” อนูปสวมกอดรัดคอเพื่อนรักคนแรก “ไอ้ทุเรศ นายอย่าตีหน้าเซ่อ พวกคุณมาทำไม ถามได้ไอ้เลว” วินัยยกกระเป๋าเดินทางเข้ามาวางที่ห้องนั่งเล่น สายตาของวินัยมองหาร่างของอารีน่า “อารีน่า ไม่อยู่เหรอวะ” คุณหมอราหุลเดินเข้ามานั่งในห้องนั่งเล่น “ฉันไม่ได้นัดนายดานิม” อนูปปิดประตูบ้าน” ไ่ม่ได้นัด แต่นายไม่รู้ว่า เพราะนาย ฉันต้องไปรับ วินัย และ รถฉันเสียกลางทาง บังเอิญคุณหมอขับผ่านมาช่วย และเราก็ต้องไปรับ วินัย เพราะไอ้สารเลวไม่รับสาย คงยุ่งมากซินะ”
ทันใดนั้น อารีน่าเปิดประตูห้องนอนก้าวออกมาในชุดคลุมสีน้ำตาลอ่อน “อารีน่า ดึกแล้วนะครับ ทำไมยังไม่นอน” คุณหมอราหุลลุกขึ้นไปสวมกอดร่างของเธอ “คือว่า….” อนูปยิ้มแห้งๆเขาไม่นึกว่าเธอจะสวมชุดใส่เล่นออกมา “นายใช้งานเธอจนดึกใช่ไหมวะ” ดานิมเข้าไปจูงมือของเธอให้มายืนตรงหน้าของวินัยที่กำลังถอดรองเท้า “อารีน่า คนสวย คุณสวยมากกว่าเดิมนะครับ” วินัยสวมกอดเธอแน่น เขากระซิบข้างใบหูของเธอ “มันรังแกคุณหรือเปล่า ”
“ไม่ค่ะ เขาดูแลฉันเป็อย่างดีค่ะ” วินัยวางกล่องเครื่องเพชร 2-3กล่องในมือของเธอ “นี่มันอะไรกันคะ” หญิงสาวเปิดกล่องเครื่องเพชรใบหนึ่ง “ไม่ต้องใครับ คุณแม่ปาริกาส่งมาให้คุณลูกสะใภ้ที่น่ารัก ใช้ในเวลาออกงานสังคมในฐานะภรรยาของอนูปครับ” วินัยยื่นกล่องเครื่องเพชรทั้งหมดให้หญิงสาว “ขอบคุณค่ะ”
สีหน้าของอารีน่าเริ่มซีดเพราะอาการแพ้ท้อง “กลิ่นอะไรค่ะ” อารีน่าวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ “อ้าวเป็อะไร แพ้ท้องยังไม่หายอีกเหรอ” วินัยชูขวดมะม่วงดองขวดขนาดกลาง “คุณวินัย เธอคงจะแพ้กลิ่นมะม่วงดองครับ” คุณหมอราหุลดึงขวดมะม่วงดองวางลงในกระเป๋าเดินทางและเปิดซิป ราหุลก้าวเข้าไปในห้องนอนเพื่อดูอาการของอารีน่า “อารีน่า อาเจียนมากหรือเปล่าครับ” อารีน่าทรุดนั่งลงบนเตียงนอน อนูปถือแก้วน้ำอุ่นผสมมะนาวให้เธอ “นอนพักก่อนครับ”
วินัยนั่งรอเพื่อนรักกลับออกมาพร้อมคุณหมอราหุล “อาการเป็ไงบ้างครับ” คุณหมอราหุลนั่งรอจิบเบียร์ “เธอเพลียนิดหน่อย พรุ่งนี้ผมจะตรวจความดันอีกครั้งในตอนเช้า” ดานิมวางกับแกล้มสำหรับดื่มกับเบียร์ “นายควรจะไปนอนได้แล้ว อนูป พวกฉันขอดื่มกันสักหน่อย และฉันจะนอนที่ตรงนี้ พรุ่งนี้จะลงไปพักคอนโด” สีหน้าที่เคร่งครึมของวินัยทำให้อนูปตบหัวเพื่อนอย่างแรง “เดียวเถอะนี่บ้านของฉัน ...ไล่ฉันไปเข้านอน”
“นายไม่สงสารเธอเหรอวะ อนูป” วินัยถามขึ้น “นายเห็นฉันเป็อะไร เธอยอมลำบากมากอยู่กับฉัน ความรู้สึกในตอนนี้มากกว่าคำว่าสงสาร ฉันเป็ห่วงเธอมาก” คำพูดประโยคนี้อารีน่าได้ยินชัดเจน หญิงสาวยิ้มอย่างพอใจ สองมือลูบหน้าท้อง “เขาเป็ห่วงพวกเรา ลูกได้ยินใช่ไหม”
เสียงหัวเราะของสี่ชายหนุ่มเริ่มลดลงเมื่อดานิมและคุณหมอราหุลขอตัวกลับบ้าน “นายสบายใจจริงๆเหรอวะ พวกเราทางนู้นกลัวนายไม่มีความสุขกับอารีน่า โดยเฉพาะพ่อนายโทรหาฉันแทบทุกวัน ถามว่าเมื่อไรไปอเมริกา เฮ้ย นายรู้อะไรไหมวะ ฉันได้โปรเจ็คใหม่กับมหาเศรษฐีการุซิงห์ ได้ยินว่าเขาเปิดห้างสรรพสินค้ามากมาย” ชายหนุ่มสองคนสนทนาเเลกเปลี่ยนข่าวสารและ วินัยเริ่มรู้สึกเมา “ฉันนอนดีกว่าวะ พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า” อนูปจัดผ้าห่มและเก็บทำความสะอาดภายในห้องนั่งเล่น “ที่นอนของนายอยู่ในห้องนั้น ฉันจัดเตรียมไว้แล้ว”
ภายในห้องนอนของอนูป
แสงไฟสีส้มสลัวๆเปิดทิ้งที่หัวเตียง อนูปถอดเสื้อยืดก้าวเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน เขารีบปิดดวงไฟทั้งหมด สอดร่างของเขาใต้ผ้าห่ม นัยต์ตาสีดำเบิกกว้างลืมมองเพดานในความมืด เสียงถอนหายใจและร่างใหญ่ขยับตัวใกล้ร่างของเธอทำให้อารีน่ารู้สึกตัว อนูปรีบโอบร่างของเธอไว้อย่างเร็วก่อนเธอตะแคงไปทางอื่น “อารีน่า” อนูปกระซิบข้างใบหูของเธอ “คะ” อนูปลูบไล้เส้นผมของเธอ “ผมไม่ได้ทำให้คุณเจ็บใช่ไหม” อารีน่าลืมเปลือกตา จ้องมองเขาในความมืด “เจ็บอะไรค่ะ” อนูปกระซิบต่อ “ผมจะตีก้นคุณ ถ้าทำตัวinnocent กับผม คุณรู้ว่าผมหมายถึงอะไร” หญิงสาวใบหน้าซบลงบนแผ่นอกของเขา “ไม่เจ็บค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มในความมืด “ตกลงจะให้ผมแก้ตัวเมื่อไรครับ” ปลายเล็บของเธอกดลงบนหน้าท้องของเขาอย่างเบาๆ “เฮ้ อย่านะ ผมปล้ำคุณตอนนี้เลย” อารีน่าหัวเราะเบาๆ “คุณขอผู้หญิงมีเซ็กแบบนี้ทุกคนเลยหรือคะ” หญิงสาวรู้สึกขำในสิ่งที่เขาขอเธอ "ผมไม่เคยขอใคร ผู้หญิงพวกนั้นเขารู้หน้าที่ว่าต้องทำอะไร" อนูปประชดนิดๆ "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นนะคะ" อารีน่าไม่พอใจในสิ่งที่เขาพูด
“คุณชอบพูดว่าผมมันก็คือ สามีชั่วคราว คุณจะฟัองผมติดคุก ข้อหาข่มขืนคนท้อง ผมกลัวนะครับ” อารีน่าดันร่างของเธอขึ้น “ใครเป็คนทำสัญญาค่ะ ในสัญญาระบุว่า ห้ามล่วงเกินกัน….” ก่อนที่เธอจะพูดต่อ ร่างของเธอถูกดึงในลงมานอนใต้วงแขนของเขา “หยุดได้แล้ว พอให้พูดก็เป็ทนายความทุกครั้ง สรุปตกลงหรือไม่ตกลงแค่นั้น” อารีน่าไม่ตอบ อนูปรู้ว่าเขาไม่มีทางได้คำตอบจากเธอ เขาอมยิ้มอย่างพอใจ เขาจึงกล่าวต่อ
“วันเสาร์อาทิตย์นี้ พวกเราจะไปเที่ยวกัน” อารีน่าเมือได้ยินว่าจะไปเที่ยว มือของหญิงสาวเอื้อมมือจะเปิดโคมไฟ แต่มือของอนูปคว้าร่างของเธอเอาไว้ “ห้ามเปิดครับ นอนได้แล้ว ตอนนี้ตัวของคุณอุ่นๆ ผมจะปิดหน้าต่าง ลมข้างนอกเย็นมาก”
433
![[จบ] ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761102066_36763703.webp)
