ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

‘บาวดี้หายตัวไปแล้ว’

เช้าตรู่ของวันที่สองหลังจากได้รับคำสั่งจากเฉินอันหลาน เหลยจินก็กลับมาพร้อมลูกน้องที่ออกไปกับเขา ผู้ดูแลชั่วคราวของเฉินอันหลานมีสีหน้าละอายใจ และยังพาลูกน้องสองคนของบาวดี้กลับมาด้วย ซึ่งหนึ่งในนั้นคืออดีตลูกน้องของหรงอันชิ่งที่เฉินอันหลานเจอในโรงพยาบาลเมื่อวาน หลังจากถูกเฉินอันหลานบอกให้ไปทำงานกับบาวดี้เขาก็รีบไปทันที แต่นึกไม่ถึงว่าผ่านไปไม่ถึงวันพี่ใหญ่คนใหม่จะถูกใครบางคนจับไปเสียก่อน เขาจึงทำได้แค่ตามเหลยจินกลับมา

ในห้องรับแขกของบ้าน ลูกน้องกว่าแปดคนต่างยืนก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียง ใด ๆ ออกมาเพราะหวั่นเกรงโทสะของเจ้านายจากเรื่องที่พวกเขาทำงานผิดพลาด ตอนนี้เฉินอันหลานนั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าเรียบเฉย มือสองข้างวางอยู่บนตัก นิ้วชี้ข้างหนึ่งเคาะลงบนเข่าด้วยท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบงันอันชวนอึดอัด ทุกคนที่อยู่ภายในห้องรับแขกนี้ไม่สามารถคาดเดาความคิดของเขาได้เลย

“เหลยจิน”

ทันใดนั้น เฉินอันหลานก็เอ่ยปากเรียกด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เหลยจินก้าวเข้าไปหาเจ้านายของตนอีกสองก้าวก่อนจะก้มหน้าลงแล้วตอบรับ

“ครับ คุณชายสาม”

“นายเห็นใบหน้าของคนคนนั้นไหม?” เฉินอันหลานปรายตามองไปทางเหลยจิน

“ไม่เลยครับ” เหลยจินส่ายหน้า “ในคลังเก็บของนั่นมีโคมไฟเพดานแค่ ดวงเดียว คนร้ายดับไฟก่อนเข้าไป พอโกดังมืดก็เอาตัวบาวดี้ไปทันที ผมเลยมองเห็นไม่ชัดครับว่าเขามีหน้าตายังไง”

“พวกนายล่ะ?” เฉินอันหลานกวาดตามองลูกน้องสองสามคนของเหลยจินที่ยืนอยู่ตรงหน้า “ไม่เห็นเหมือนกันเหรอ?”

ลูกน้องของเหลยจินต่างพากันส่ายหน้า เหลือเพียงลูกน้องสองคนของบาวดี้ที่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ คนหนึ่งเป็นนักเลงข้างกายบาวดี้ เก่งเรื่องใช้กำลังแต่ไม่มีสมอง ถามไปก็คงเปล่าประโยชน์ ดังนั้นเฉินอันหลานจึงเลื่อนสายตามาทางคนที่เจอกับเขาที่โรงพยาบาล นายตำรวจหนุ่มจ้องมองอีกฝ่ายอยู่หลายวินาทีก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“นายล่ะ เห็นไหม?”

อีกฝ่ายมีท่าทีอึกอักลังเลแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ซึ่งพฤติกรรมเหล่านั้นก็อยู่ในสายตาของเฉินอันหลานโดยตลอด เขาพยายามทำใจให้เย็นด้วยการนับเลขในใจ จากนั้นก็ถามขึ้นด้วยเสียงราบเรียบอีกครั้ง

“เมื่อวานตอนเจอกันที่โรงพยาบาลฉันยังไม่ได้ถามชื่อนายเลย นายชื่ออะไร?”

“ตู้ชวนครับ”

“ตู้ชวน นายเห็นไหมว่าใครจับบาวดี้ไป?”

ตู้ชวนเหลือบมองเฉินอันหลานอย่างลังเลแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา

เฉินอันหลานที่สังเกตเห็นท่าทางน่าสงสัยนั้นจึงหันไปขยิบตาเป็นสัญญาณให้เหลยจิน เหลยจินเข้าใจทันทีและรีบพาลูกน้องทั้งหมดรวมทั้งนักเลงของบาวดี้ออกไปจากห้องรับแขก ทิ้งให้เฉินอันหลานและตู้ชวนอยู่กันตามลำพังเท่านั้น

“ตอนนี้นายพูดได้แล้ว”

“ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจครับ”

“บอกเรื่องที่นายรู้มา”

ตู้ชวนลังเลเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจล้วงไปหยิบโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋ากางเกงออกมาเปิดบางอย่างแล้วก็ยื่นไปตรงหน้าเฉินอันหลาน

“เมื่อวานหลังจากที่ผมไปหาพี่บาวดี้แล้ว ผมก็กลัวว่าคนของพี่ใหญ่หลง จะตามมาแก้แค้น ผมเลยแอบติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้บนเสาโทรศัพท์ที่อยู่ห่างจาก คลังเก็บของไปหลายร้อยก้าว ผมเอาไว้ดู ถ้าคนของพี่ใหญ่หลงจะมาจับผม ผมก็จะได้ชิงหนีก่อน… แต่นึกไม่ถึงว่าคนที่ถูกจับไป… จะเป็นพี่บาวดี้แทนซะได้”

เฉินอันหลานรับโทรศัพท์เครื่องนั้นมากดเล่นคลิปวิดีโอที่ตู้ชวนเปิดค้างไว้

“พี่เล่อครับ ผมทำให้พี่บาวดี้ต้องเดือดร้อนใช่ไหมครับ?” ตู้ชวนพูดขึ้นด้วยความไม่สบายใจ

“การหายตัวไปของเขาไม่เกี่ยวกับนายหรอก” เฉินอันหลานตอบพลางปรายตามองตู้ชวนแวบหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงดูภาพในวิดีโอนั้นต่อ “หลังจากนี้นายก็ไม่ต้องกลัวอีกแล้วนะ ตอนนี้หรงอันชิ่งยังปกป้องตัวเองไม่ได้ ไม่มีทางจะส่งคนมา ทำร้ายนายหรอก”

ตู้ชวนพยักหน้าเงียบ ๆ เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

“เรื่องกล้องวงจรปิดนายยังไม่ได้บอกใครเลยใช่ไหม?”

“ไม่เลยครับ”

“งั้นก็ห้ามบอกใครเด็ดขาด” หลังจากที่เฉินอันหลานดูจนจบแล้วเขาก็ลบคลิปวิดีโอนั้นทิ้งทันที ก่อนจะนำโทรศัพท์มือถือยื่นกลับไปให้ตู้ชวน “กลับไปแล้วนายก็ไปถอดกล้องวงจรปิดนั่นออกด้วย ถ้ายังเก็บคลิปวิดีโอนั้นไว้ในไฟล์อื่นอีกก็ลบมัน ทิ้งให้หมดซะ”

ตู้ชวนรับโทรศัพท์มือถือกลับมาพร้อมกับพยักหน้าหงึก ๆ โดยไม่ถามอะไรอีก นั่นทำให้เฉินอันหลานรู้สึกว่าลูกน้องคนนี้น่าสนใจไม่น้อย

“ทำไมนายถึงไม่ถามฉันล่ะ ว่าทำไมถึงให้นายลบคลิปวิดีโอพวกนั้น”

“ที่พี่เล่อทำแบบนี้ย่อมมีเหตุผลครับ”

“แล้วนายไม่คิดจะถามเหตุผลเหรอ?”

“รู้มากไปก็ไม่เป็นผลดีต่อตัวผมครับ”

เฉินอันหลานเลิกคิ้วขึ้นสูง

“นายออกไปก่อนไป แล้วเรียกเหลยจินเข้ามาด้วย”

“พี่เล่อ” ตู้ชวนยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

“มีอะไร?”

“พี่บาวดี้...”

“เรื่องนี้นายวางใจได้ เขาไม่เป็นอะไรหรอก”

ตู้ชวนพยักหน้า ก่อนจะยอมหมุนตัวแล้วเดินออกไปเรียกเหลยจินเข้ามา

“คุณชายสามครับ” เหลยจินโค้งตัวให้เฉินอันหลาน กิริยาท่าทางดูสำนึกผิด อยู่มาก เฉินอันหลานปรายตามองคนของพี่ชายก่อนจะเอ่ยปาก

“วางเรื่องของบาวดี้ไว้ก่อน ฉันขอถามนายหน่อย คริสเป็นยังไงบ้าง?”

“ยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลครับ อาการยังไม่ดีขึ้นเลย”

“นายไปถามมาหน่อยว่าปกติแล้วคริสซื้อของมาจากใคร แล้วหาช่องทาง การซื้อมันมาให้ฉัน”

“ครับ คุณชายสาม”

“เรื่องเมื่อคืนห้ามบอกใครเด็ดขาด รวมทั้งพี่รองด้วย”

“รับทราบครับ”

“ออกไปได้แล้ว ดูแลลูกน้องทั้งสองคนของบาวดี้ให้ดี ๆ ด้วย”

เหลยจินก้มหน้าน้อมรับคำสั่งแต่โดยดีก่อนเดินออกจากห้องไปในทันที

เมื่อแผ่นหลังของเหลยจินพ้นประตูไปสีหน้าของเฉินอันหลานก็พลันเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย หลังจากได้ดูคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่ตู้ชวนยื่นมาให้อย่างละเอียดเฉินอันหลานก็พบว่า ฉากที่เห็นอยู่ในคลิปวิดีโอนอกคลังเก็บสินค้านั้นคือฝั่งตรงข้ามทางม้าลาย ดังนั้นจึงสามารถถ่ายติดรถและคนที่ลงจากรถได้ แต่เนื่องจากในเวลากลางคืนพื้นที่บริเวณนั้นมืดมาก ภาพที่กล้องวงจรปิดถ่ายมาได้จึงไม่ได้ชัดเจนเท่าไรนัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เฉินอันหลานจำได้อย่างขึ้นใจ——

…ตอนที่ลงมาจากรถ คนคนนั้นสะบัดชายเสื้อคลุมตัวนอกครั้งหนึ่ง…

‘คนแบบไหนกันที่มักจะทำพฤติกรรมแบบนี้?’

…หรือนั่นจะเป็นชุดกระโปรงยาวของผู้หญิง?

แต่ถึงจะใส่กระโปรงยาวพริ้วยังไง ก็ไม่น่ามีผู้หญิงคนไหนสะบัดชายกระโปรงตัวเองออกจนกว้างแบบนั้น ยิ่งกว่านั้นรูปร่างของคนในกล้องวงจรปิดก็คล้ายกับผู้ชายมากกว่า ซึ่งก็เหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวนั่นคือ คนคนนั้นน่าจะใส่ชุดคลุมตัวยาว...

....ผู้ชายใส่ชุดคลุมยาวคุ้นตา คนที่เฉินอันหลานเคยเจอมาก่อน ——

...หมิงจวง...

‘ครืน ครืน——’

ในตอนที่เฉินอันหลานกำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของคนที่เอาตัวบาวดี้ไป จู่ ๆ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็สั่นครืน

เฉินอันหลานหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากคุณหมอหลิวฝ่ายนิติเวชที่ดูแลเรื่องศพของเหลียงลั่วหยิน จึงรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินมารับโทรศัพท์ที่ข้างหน้าต่างทันที “คุณหมอหลิวครับ หัวหน้าหยางเซ็นรึยังครับ?”

(เซ็นแล้ว เขาเซ็นเมื่อเช้าวันนี้แล้วให้คนมาส่ง นายว่างตอนไหนก็มารับศพของเหลียงลั่วหยินได้เลยนะ)

“ผมขอปรึกษาพ่อแม่ของเหลียงลั่วหยินก่อน ถ้าพวกท่านไม่ติดขัดอะไรจะรีบแจ้งไปนะครับ”

(ได้ ถ้าได้รับการคอนเฟิร์มแล้วโทรมานะ)

เฉินอันหลานตอบรับกลับไป จากนั้นก็วางสายแล้วรีบโทรศัพท์ไปหาผู้จัดการของโรงแรมเพื่อถามสถานการณ์ของคุณพ่อคุณแม่เหลียง หลังจากแน่ใจว่าเมื่อคืนไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นจึงได้ตัดสินใจไปโรงแรมทันทีเพื่อปรึกษาหารือกับท่านทั้งสองเกี่ยวกับเวลาที่จะไปรับศพของเหลียงลั่วหยินและเตรียมนำศพกลับไปทำพิธีทางศาสนาที่บ้าน

※※※※※※※※※※

ณ โรงแรม

เฉินอันหลานขับรถมาถึงโรงแรมและได้เจอผู้จัดการที่มาต้อนรับ ทว่าก่อนจะขึ้นไปปรึกษาหารือเกี่ยวกับเวลาในการรับศพเหลียงลั่วหยิน จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องที่ลานเซลอตบุกมาหาถึงบ้านเมื่อคืนขึ้นมา หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนายตำรวจหนุ่มก็ตัดสินใจสอบถามสถานการณ์ของห้องหนึ่งศูนย์แปดเก้าจากผู้จัดการ

“ลูกค้าห้องหนึ่งศูนย์แปดเก้าเช็กเอาต์ออกไปแล้วครับ” ผู้จัดการโรงแรมแจ้ง

“ไปแล้ว?” เฉินอันหลานขมวดคิ้วก่อนถามกลับไป “จำได้ไหมว่าเช็กเอาต์ออกไปตอนไหน?”

ผู้จัดการโรงแรมครุ่นคิดสักพัก “ดูเหมือนว่าจะเป็นวันเดียวกับที่คุณชายสามออกไปครับ”

‘วันเดียวกัน?’

มิน่าล่ะ เจียงหยางถึงหาที่อยู่ของพวกเขาไม่เจอ ที่แท้พวกเขาก็เช็กเอาต์ออกไปแล้ว

“ตอนที่เช็กอินโรงแรมเข้ามาทางนั้นไม่ได้ให้เบอร์โทรศัพท์ไว้เหรอ?”

“ให้ไว้ครับ”

“ของใคร?”

“เดี๋ยวผมโทรศัพท์ไปสอบถามให้นะครับ”

ผู้จัดการโรงแรมจัดการโทรศัพท์ไปหาพนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์หลังจากที่สอบถามจนรู้แน่ชัดก็กลับมารายงานเฉินอันหลาน

“คุณชายสามครับ เป็นเบอร์โทรศัพท์ของคุณหมิงครับ”

“งั้นตอนนี้นายไปโทรหาคุณหมิง แล้วบอกว่าเป็นสายสอบถามความพึงพอใจจากโรงแรมที่เข้าพักก่อนหน้านั้น”

“ครับ คุณชายสาม”

เฉินอันหลานให้ผู้จัดการของโรงแรมใช้โทรศัพท์ของตัวเองโทรกลับไป ไม่นานก็มีคนรับสาย ผู้จัดการพูดคุยกับคนปลายสายตามที่เฉินอันหลานสั่ง โดยพยายามยื้อเวลาคุยโทรศัพท์เอาไว้ให้ได้มากที่สุด จนกระทั่งผ่านไปกว่าสามนาทีจึงค่อยวางสายไป ในช่วงเวลานั้น เฉินอันหลานก็สามารถหาตำแหน่งที่อยู่ของหมิงจวงได้จากโปรแกรมแกะรอยโทรศัพท์ที่เขาติดตั้งเอาไว้เมื่อเช้าได้

‘โรงแรม?!’

เฉินอันหลานยืนยันตำแหน่งที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจออีกครั้งก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายยังคงอยู่ในโรงแรมแห่งนี้ และในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมอง สายตาคมก็ปะทะกับดวงตาเคร่งขรึมของหมิงจวงเข้าพอดี

“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณชายสาม” หมิงจวงเดินเข้ามาทักทายเฉินอันหลาน

เฉินอันหลานส่งสายตาเป็นเชิงไล่ผู้จัดการให้ออกไปก่อน มือข้างหนึ่งเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อท่าทีเรียบเฉยเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ก่อนจะปรายตามองไปทางหมิงจวงแล้วพูดตอบ

“บังเอิญจังเลยนะ”

“ผมตั้งใจมาหาคุณชายเฉินครับ”

“มาหาฉัน?”

“ลู่เสี่ยวผิง” หมิงจวงเอ่ยชื่อของบาวดี้ออกมา แล้วถามขึ้นทันควัน “คุณชายเฉินน่าจะรู้จักคนคนนี้นะครับ?”

เฉินอันหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ใครใช้ให้นายมา? ลานเซลอต?”

หมิงจวงผงะไปชั่วครู่เมื่อได้ยินเฉินอันหลานเอ่ยชื่อและแซ่เจ้านายของตนได้ง่ายดายราวกับพูดถึงคนคุ้นเคย แต่ไม่นานเขาก็เรียกสติตัวเองกลับมาได้ ก่อนกดหน้าลงเล็กน้อยพูดต่อ

“ลู่เสี่ยวผิงให้ผมมาหาคุณชายเฉินครับ”

‘บาวดี้?’

“เขาขอนายเองเลยเหรอ?”

“นี่เป็นคำขอครั้งสุดท้ายครับ ผมแค่ช่วยให้เขาสมหวัง”

เฉินอันหลานสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด หมิงจวงจึงพูดต่อ

“คุณชายเฉินน่าจะรู้ชัดเจนอยู่แล้วนะครับว่าลู่เสี่ยวผิงทำอะไร ตอนนี้พวกเราอยากได้ของของตัวเองกลับมา ลู่เสี่ยวผิงให้ความร่วมมือมากครับ เขาบอกว่าของอยู่ที่คุณ”

“ใช่ ของอยู่ที่ฉัน” เฉินอันหลานหมุนตัวแล้วเดินตรงไปยังลิฟต์ “แต่ตอนนี้ฉันไม่ว่าง รอให้ฉันจัดการธุระเสร็จก่อนแล้วนายค่อยมาอีกครั้งก็แล้วกัน”

“คุณชายเฉินไม่ได้แคร์ชีวิตของเพื่อนคุณคนนี้ใช่ไหมครับ?”

เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักลง หลังจากหยุดค้างไป ไม่กี่วินาทีเขาก็หันกลับมามองหมิงจวง

“ที่นายมาหาฉันไม่ใช่เพราะลู่เสี่ยวผิง แต่มาเพราะเจ้านายของนาย ฉันเดาถูกไหม?”

หมิงจวงยิ้ม โดยไม่พูดอะไร

“เขาอยู่ไหน?”

“คุณชายเฉินยอมแล้วใช่ไหมครับ?”

“ฉันบอกแล้วว่าตอนนี้ยุ่งมาก รอให้ฉันจัดการเรื่องของตัวเองเสร็จก่อนแล้วฉันจะไปหาเขาเอง” เฉินอันหลานเลิกคิ้วสูง “ทิ้งเบอร์เอาไว้… ฉันต้องไปแล้ว นายฝากเบอร์โทรศัพท์ไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์ก็แล้วกัน”

เมื่อพูดจบ เฉินอันหลานก็หมุนตัวเดินจากไป

หมิงจวงไม่ได้เข้าไปขวาง เขายังคงยืนอยู่ที่เดิมมองดูอีกฝ่ายเดินเข้าลิฟต์ก่อนจะเดินไปทิ้งนามบัตรเอาไว้ที่เคาน์เตอร์ หลังจากนั้นก็ออกจากโรงแรมไปทันที

ภายในรถคันหนึ่ง คุณพ่อและคุณแม่เหลียงกำลังนั่งรออยู่

“คุณเฉินล่ะ คุณบอกว่าจะไปตามเขามาไม่ใช่เหรอ?”

“เขามีธุระด่วนต้องไปจัดการจึงสละตัวออกมาไม่ได้ เลยให้ผมพาคุณทั้งสองไปรับศพของลั่วหยินก่อนครับ”

“แบบนี้เองเหรอ รบกวนคุณหน่อยละกัน”

หมิงจวงยิ้ม จากนั้นก็บอกให้คนขับรถออกรถ

ประกาศจากบรรณาธิการ

ถึง นักอ่านที่รักทุกท่าน

แจ้งข่าว Ebook เรื่อง "ยอดสายลับโอเมก้า เล่ม 4" เนื่องจากฝ่ายบรรณาธิการสำนักพิมพ์นายละมุน ได้ตรวจสอบและพบว่าเนื้องานมีปัญหาด้านคุณภาพ หลายจุดยังไม่เป็นที่น่าพอใจและไม่พร้อมสำหรับการวางจำหน่าย ทางสำนักพิมพ์จึงขอเวลาในการแก้ไขปรับปรุงคุณภาพให้ดีขึ้น โดย Ebook "ยอดสายลับโอเมก้า เล่ม 4" จะเลื่อนการวางจำหน่ายออกไปเป็น วันที่ 17 ธันวาคม 2565 ต้องขออภัยคุณนักอ่านทุกท่านเป็นอย่างสูงในความไม่สะดวกและล่าช้ามา ณ ที่นี้

ด้วยรักและปรารถนาดีในทุก ๆ ด้าน

บรรณาธิการโอกาสพิเศษ 28 พฤศจิกายน 2565