ล่วงเลยมา 1 สัปดาห์...
“สวัสดีทุกท่านนะคะ”
“วันนี้เราจะมาworkshop”
“ถ่ายทำวิดิโองานครบรอบ14 ปี ของทางคลินิก”
“่เช้านี้จะแบ่งเป็2 part นะ”
“part 1 ทำความรู้จัก”
“part 2 ต่อบทหน้ากล้อง”
โค้ชนัดแนะกำหนดการกิจกรรมในวันนี้
“เป็คุณหมอ4 ท่าน”
“และคนไข้1 ท่าน”
“เดี๋ยวรบกวนแนะนำตัวให้โค้ชและเพื่อนๆได้รู้จักกันหน่อย”
“คุณหมออาจจะรู้จักกันแล้ว”
“แต่แนะนำตัวอีกทีนะคะ”
โค้ชสาวเอ่ย
“สวัสดีครับ”
“ผมหมอภัทรฮะ”
“สวัสดีค่ะ”
“หมอฝ้ายค่ะ”
“สวัสดีค่ะ”
“หมอหยกค่ะ”
“สวัสดีครับ”
“หมอจอมครับ”
“สวัสดีค่ะ”
“แอมค่ะ”
“โอเค”
“ยินดีต้อนรับทุกคนนะคะ”
“พี่ชื่อซี”
“พี่เป็โค้ชของงานนี้นะ”
“ครั้งนี้ก็เรียกได้ว่า…”
“เป็งานที่ยิ่งใหญ่อีกงานหนึ่งของทางคลินิก”
“พี่ก็หวังว่าพวกเราทุกคน”
“จะช่วยกันทำผลงานครั้งนี้ออกมาให้ดีที่สุด”
“เพราะมันจะแสดงถึงภาพลักษณ์ของทางคลินิกอย่างมาก”
“CEO ก็ฝากฝังกับพี่ไว้เยอะเลย”
“รู้สึกกดดันนิดหน่อย”
“5555”
โค้ชสาวมั่นวัยกลางคนพูดติดตลกไม่อยากให้เหล่าผู้เข้า workshop เกร็ง
“อ่ะ…”
“เรารู้จักชื่อกันและ”
“เดี๋ยวเรามาเข้ากิจกรรมแรก…”
“กิจกรรมทำความรู้จัก”
“พี่จะให้ทุกคนพูดคุยถามเื่ราวของกันและกัน”
“คนละ5 นาทีนะ”
“ถามอะไรก็ได้เกี่ยวกับคู่สนทนา”
“แล้วพอถามครบทั้ง5 คนแล้ว”
“พี่จะให้วาดรูปเชื่อมโยง”
“ระหว่างนี้ถ้ามีข้อสงสัย”
“ถามได้นะ”
“ถ้าไม่มี”
“ก็เชิญทำกิจกรรมได้เลยค่ะ”
“พี่จะจับเวลานะ”
โค้ชเอ่ยโจทย์บอกไปและเริ่มจับเวลาทันที
“จอม….”
คนไข้สาวเรียกยังไม่ทันจบคนถูกเรียกก็หันเหไปเรียกคนอื่นแทนซะงั้น
“หมอภัทร...”
คุณหมอตัวสูงเดินปรี่เข้าไปหาเพื่อนทันที
“เอ่อ…”
“คุณแอม”
“มาคุยกับพวกเราก็ได้ค่ะ”
เป็หมอฝ้ายที่เอ่ยชวนพรีเซ็นเตอร์สาวให้ร่วมวงทำกิจกรรม
“อ่อๆ…”
“ค่ะ”
เธอรู้สึกเก้อนิดหน่อยก่อนที่จะเดินไปเข้ากลุ่มกับหมอสาว
“รีบเรียกเลยนะ”
หมอภัทรพูดขึ้นเมื่อเพื่อนตัวสูงเดินเข้ามาหา
“เมื่อไหร่workshop จะจบนะ”
คุณหมอกระซิบบ่น
“อึหึ”
“อะไรของคุณเนี่ย”
“เพิ่งเคยเห็นคุณมุมนี้”
“แปลกดีแฮ้ะ”
หมอภัทรเอ่ยขำๆ เพื่อนที่มีนิสัยแทบจะถวายตัวให้กับงาน ทุกครั้งที่ได้ทำกิจกรรมใหม่ๆ กลับบ่นอุบอิบเมื่อต้องมาทำworkshop นี้
“ยังทำตัวไม่ค่อยถูกน่ะ”
หมอตัวสูงเอ่ยบอกตามความรู้สึก
“เอาน่า...”
“อดทนไว้คุณ”
เพื่อนว่าตบบ่าแปะๆ
“ดูๆ...”
“ขนาดคุยกับพี่หยกพี่ฝ้าย”
“สายตาคุณแอมเค้ายังมองมาที่คุณเรื่อยๆเลยนะ”
“55555”
คุณหมอภัทรแซวเพื่อน
“หื้มม...”
“ขำอะไรละคุณ”
คุณหมอจอมส่ายหน้าไปมา
.
.
“ครบ5 นาทีแล้ว”
“ย้ายกลุ่มได้ค่ะ”
โค้ชสาวเอ่ยเมื่อหมดเวลาที่กำหนดในครั้งแรก
“เค้าให้มาถามรายละเอียดกัน”
“คุณมาปลดทุกข์กับผมแทนซินะหมอจอม”
พูดขึ้นเบาๆ
“อึหึ”
“เราก็รู้จักกันมาตั้งนาน”
“ไม่ต้องถามอะไรมากหรอก”
หมอตัวสูงเอ่ยติดตลกที่เวลาที่ได้กำหนดไว้ให้ทำกิจกรรมคุณเค้าเล่นคุยเื่อื่นที่ไม่ใช่โจทย์ในการทำ workshop
“นั่น!!...”
“เดินมานั่นแล้ว”
เป็เพื่อนหมอให้สัญญาณเตรียมตัวรับมือ
“สวัสดีค่ะ”
เอ่ยทักยิ้มแย้ม
“สวัสดีครับ”
ตอบกลับหญิงสาว
“ส่วนนี่หมอจอม”
เพื่อนหมอแนะนำเสร็จสรรพแกล้งไขสือไม่รู้เื่ราวในอดีตของคนทั้งคู่
“ค่ะ…”
“แอมค่ะ”
“เมื่อกี้แอมคุยกับหมอฝ้ายหมอหยก”
“ถามเื่อาหารที่ชอบ…”
“งานอดิเรกที่ชอบ”
“แล้วทั้งคู่ชอบอะไรคะ”
หญิงสาวเอ่ยถาม
“ผมชอบอาหารญี่ปุ่น”
“ว่างๆก็ชอบไปทะเลครับ”
หมอภัทรตอบคำถามหญิงสาวก่อน
“โอ้ะ!!”
“หมอชอบไปทะเลกันทุกคนป่ะคะเนี่ย”
“จอมก็ชอบนี่”
“ใช่มั้ย”
หญิงสาวหันมามองหน้าคนตัวสูง
“เอ่อ… ครับ”
คนตัวสูงตอบกลับคนถามปกติทำเอาหญิงสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“แล้วอาหารที่จอมชอบ”
“ยังเป็ยำผักบุ้งกรอบอยู่ใช่มั้ย”
“แอมจำได้”
“ที่เราเคยไปกินเมนูนี้ที่พัทยา...”
“ร้านริมทะเล”
“ตอนนั้นจอมสั่งมา3 จาน”
“กินอยู่อย่างเดียว”
“ไม่ยอมกินอย่างอื่นเลย”
“55555”
สาวสวยเล่าความหลังเป็ฉากๆ
“เอ่อ…”
“ยำผักบุ้งกรอบก็กินได้”
“แต่ถ้าให้เลือกอาหารที่ชอบที่สุดตอนนี้”
“คงจะเป็…”
“…”
“…”
“ปิ้งย่างหมูกระทะครับ”
“ห้ะ!!”
“หึ้!!!!!!!”
ทั้งสาวสวยและเพื่อนหมอต่างอุทานแปลกใจหมอจอมเนี่ยนะ!เมื่อก่อนเห็นเข้าร้านปิ้งย่างหมูกระทะนับครั้งได้เหตุผลเพราะว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพและมันเหม็นควัน
“หมู...”
“หมูกระทะ”
หญิงสาวทวนคำตอบ
“ใช่ครับ”
“ ^^ ”
ตอบออกมาและยกยิ้มขึ้นนึกถึง่เวลาที่ได้ไปกินกับคนตัวเล็กและบางครั้งก็มีสมาชิกเพิ่มเป็คุณเคนและเด็กคู่แข่งทำเอาหน้าตาหญิงสาวงงไปชั่วขณะ
“อ่อ… ค่ะ”
“แล้วแอมชอบกินอะไร”
“ว่างๆ ทำอะไรครับ”
เป็คุณหมอตัวสูงเองที่เปิดประโยคคำถาม ถามกลับหญิงสาวมาบ้าง
“เอ่อ…”
“แอมยังชอบกินสปาเก็ตตี้ขี้เมา”
“และเวลาว่าง…”
“ก็ชอบจัดดอกไม้เหมือนเดิมค่ะ”
“จอมจำได้ใช่มั้ย”
เธอตอบยิ้มๆ กะว่าคุณหมอตัวสูงยังจะคิดถึง่เวลาเก่าๆ ที่ทำร่วมกันมาได้
“อ่อ…”
“ครับ”
ตอบกลับหญิงสาวให้รู้ว่าตนรับรู้ในสิ่งที่เธอพูดมา
“อ่อ??”
หญิงสาวทวนคำพูดคุณหมอแล้วขมวดคิ้วใส่ หมายความว่ายังไง
“หมดเวลา 5 นาทีค่ะ”
โค้ชสาวเอ่ยขึ้น เรียกให้ผู้ทำกิจกรรมหันไปมองและเดินย้ายกลุ่ม จนกระทั่งผู้ทำกิจกรรมถามเวียนกันครบทุกคนแล้วทุกคนก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง
“รู้จักเพื่อนทั้ง5 คนแล้วใช่มั้ยคะ”
“เดี๋ยวโค้ชมีกระดาน5 อัน”
“ให้แต่ละคนวาดภาพ”
“สื่อความเป็ตัวเองและเพื่อนออกมานะคะ”
“ให้เวลา10 นาที”
(นี่workshop)
(หรือชั่วโมงศิลปะกันแน่นะ)
คนตัวสูงคิดในใจ
.
.
10 นาทีผ่านไป… ไวเหมือนโกหก ผู้ร่วมกิจกรรมทั้ง 5 ก็กลับเข้ามานั่งประจำที่ โค้ชสาวใช้สายตาอันแหลมคมพิจารณาแต่ละรูปวาด
“โอ๊ะ!!”
ไปสะดุดเข้ากับภาพวาดภาพหนึ่ง
“รูปนี้สื่อความเป็ตัวเองและเพื่อนๆยังไงคะ”
“หมอจอม”
โค้ชสาวเอ่ยถาม
คนถูกเรียกชื่อเงยหน้าขึ้นเมื่อถูกถามถึงผลงานตัวเองที่คุณเค้าตั้งใจวาดรูปออกมาเป็เพียงเข็มฉีดยาและขวดเล็กๆ2 3 ขวด ประกอบกับเครื่องสี่เหลียม 2 3 เครื่องและใบหน้าใครสักคนที่ดูสวยงาม
“เอ่อ…”
“ครับ”
“คือ…”
“รูปที่ผมวาดออกมา”
“มีเข็มฉีดยา”
“ขวดฟิลเลอร์”
“ขวดโบท็อกซ์และพวกเครื่องพลังงาน”
“อุปกรณ์เหล่านี้เป็สิ่งสำคัญที่ใช้ในการรักษาคนไข้”
“เมื่อคนไข้มีปัญหา”
“พวกเราก็พร้อมที่จะรักษาให้เกิดความพึงพอใจ”
“และปลอดภัยกับคนไข้ให้ได้มากที่สุดน่ะครับ”
“และผลลัพธ์ก็จะออกมาสวยงามแบบนี้”
ชี้ไปที่รูปหน้าคน
“ผมคิดว่า…”
“มันสื่อถึงตัวพวกเราที่เป็หมอทำหัตถการได้ดีที่สุด”
“อุปกรณ์เหล่านี้แทนตัวพวกผมที่เป็หมอ”
“และรูปใบหน้าสวยงามนี้แทนคนไข้”
“ที่เมื่อเข้ารับการรักษาจากคลินิกเรา…”
“ผลลัพธ์ก็จะออกมาดูดีแบบนี้ครับ”
“…”
“ว้าว…”
“เชื่อมโยงได้ดีค่ะ”
โค้ชยืนยิ้ม
“อืมม…”
“แล้วรูปนี้ละคะ”
“คุณแอม”
เอ่ยเรียกผู้ร่วมคลาสคนต่อไป
“อ่อค่ะ”
“สำหรับแอม…”
“ที่แอมวาดเป็ผู้ชายผู้หญิงคู่กัน”
“แอมอยากจะสื่อว่า”
“ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย”
“เราต่างก็ต้องดูดีที่สุด”
“เพื่อที่จะได้ดึงดูดสิ่งที่้าได้ค่ะ”
“ซึ่งสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราดูดีขึ้นมาได้”
“ก็คือการมาเข้าคลินิกเนี่ยแหละค่ะ”
“ได้ผลลัพธ์ที่ไวที่สุดแล้ว”
“ชีตรงเว่อร์!!”
หมอหยกกระซิบกับหมอฝ้าย
“อ๋อค่ะ”
โค้ชสาวตอบรับกับคำตอบของหญิงสาว
“แล้วสื่อถึงตัวเองและเพื่อนๆยังไงนะคะ”
“อ้อ…”
“ก็สื่อว่า”
“ถ้าเราอยากดูดี”
“เราก็ต้องเข้ามาที่คลินิกไงคะ”
“มาเจอหมอๆ”
“เราก็จะสวย”
ตอบกลับไปแบบนั้น
“อ่อ…”
“อ่อค่ะ…?”
“ -?- ”
โค้ชสาวตอบรับกับคำตอบของคุณพรีเซนเตอร์สาวด้วยสีหน้างงๆนิดหน่อยและเรียกให้สมาชิกอีก 3 คนที่เหลือ พรีเซ้นผลงานตัวเองจนครบแล้วสรุปกิจกรรมก่อนที่จะเริ่มกิจกรรมใหม่
.
.
“โอเคค่ะ”
“เดี๋ยวเรามาดูที่สคริป”
“และบล็อคกิ้งในวันถ่ายจริงกันนะคะ”
“หมอภัทรจะเป็หมอหลักในการถ่ายทำนะคะ”
“คิว1, 3, 4”
“คุณแอมคิว 3, 4”
“ส่วนหมอจอมคิว 2”
“หมอฝ้ายหมอหยก คิว 5”
“และคิว 6”
“ถ่ายรวมกันนะคะ”
โค้ชสาวแจกแจงรายละเอียด
“อ้าว…”
“ฉันไม่ได้ถ่ายกับจอมหรอ”
หญิงสาวพึมพำเบาๆ
“คุณแอม”
เสียงหมอหนุ่มก้านยาวเอ่ยทักทำให้เ้าตัวหันไปมองและยิ้มรับเบาๆ ผิดหวังเล็กๆ
“ผิดหวังหรอครับ”
คุณหมอเค้าถามขึ้นอย่างกับรู้ใจ
“ผิดหวังอะไรคะ”
คนไข้พรีเซนเตอร์ถามกลับ
“ที่เป็ผม”
“ไม่ใช่...”
พลางสายตาหันมองไปทางเพื่อนตัวสูงที่ยืนอ่านบทอยู่อีกมุม
“อึหึ”
“แล้วแต่จะคิดเถอะค่ะ”
คุณเธอตอบกลับมาแบบไม่ใส่ใจคนข้างๆนัก
.
.
14.00 น. เมื่อ workshop แสนยาวนานสิ้นสุดลง บรรดาหมอ คนไข้ VIP ต่างก็แยกย้าย
“จอม…”
“จะกลับแล้วหรอคะ”
สาวพรีเซ็นเตอร์เอ่ยทักนักแสดงร่วม
“ครับ”
ตอบกลับไปแค่นั้น
“เอ่อ…”
“คือว่า…”
เรียกต่อจนคนถูกเรียกหันกลับมามองงงๆ
“แอม… มีอะไรหรือเปล่า”
คนตัวสูงถาม
“เอ่อ…”
“คือว่า...”
“แอมจะชวนไป...”
“คุณจอม!”
“จะกลับแล้วหรอ”
“โชคดีนะ”
จู่ๆ หมอภัทรก็เข้ามาขัดจังหวะพรีเซ็นเตอร์สาวกับหมอจอม
“ครับ… ไปละ”
หมอตัวสูงร่ำลาเพื่อนเสร็จก็หันหลังเดินออกจากตึกไป
ขวับ
สาวสวยหันมามองค้อนคนขัดจังหวะแล้วเดินฟึ้ดฟั้ดหนีไปบ้าง
“คุณแอม!”
“คุณแอมครับ!”
“เดี๋ยววว!!”
เมื่อเรียกแล้วไม่ยอมหยุดหมอภัทรจึงเดินไปดักหน้าสาวสวย
“หลีกไป”
เธอว่า
“ไม่เหนื่อยหรอครับ”
ถามขึ้น
“เหนื่อย?”
“เหนื่อยอะไร??”
สาวงงกับคำถามของหมอก้านยาว
“ก็เหนื่อย”
“ที่ต้องวิ่งตามคนที่เค้าไม่ได้สนใจคุณแล้วไง”
พูดขึ้น
สาวสวยโกรธขึ้นหน้าที่จู่ๆ คนที่เพิ่งรู้จักกันมาพูดจี้ใจดำทำเหมือนรู้เื่ราวมาตลอด
“อย่ามายุ่ง!!!”
ตอบกลับไปแบบนั้นผิดเป็คนละคนกับตอนที่ถ่ายงานด้วยกันเมื่อเช้า มองหน้าหมอก้านยาวด้วยความโกรธแล้วเดินหนีไปทันที
คุณหมอภัทรก้านยาวได้แต่มองตามคนสวยแล้วส่ายหน้าเบาๆ
.
.
ติ้ดๆ ติ้ดๆ ติ้ดๆ...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกให้คนตัวเล็กหันไปมองที่หน้าจอ
“จ็อบนี่”
ติ้ด...
“ว่าไง...”
“พี่แคท!!!!”
โอ๊ะ! คนตัวเล็กดึงมือถือที่แนบอยู่ข้างหูออกแทบไม่ทันก็ปลายสายเล่นะโมาซะดังลั่นหูจะแตก!!
“อะไรเนี่ย!!!”
“ะโซะดัง”
บ่นเ้าเด็กไปที
“ผมสอบติดแล้ว”
ปลายสายเอ่ย
“เฮ้ยยย!!!!”
“จริงดิ!!!!!!!!!!”
“เก่งมากก!!!!!!!!”
คนตัวเล็กก็เสียงดังกลับไปเหมือนเ้าเด็กทันทีตื่นเต้นไปด้วยกับปลายสาย
“สัตวแพทย์เกษตรฯ”
เด็กหนุ่มว่าต่อ
“โหห”
“เก่งสุดอ่ะ”
“มาช่วยงานพ่อต่อได้เลยนะเนี่ย”
“อึหึ”
“ ^^ ”
เด็กปลายสายหัวเราะดีใจที่ฟังน้ำเสียงติวเตอร์เค้าดูจะตื่นเต้น
“เย็นนี้ไปฉลองเลยป่ะล่ะ”
“พี่เลี้ยง”
“ให้ของขวัญตามสัญญา”
คนตัวเล็กเอ่ยชวนว่าที่เด็กมหา’ลัย
“เย็นนี้หรอ”
“เย็นนี้พ่อจะพาไปกินข้าว”
เด็กบอก
“ที่ไหนอ่ะ”
คนตัวเล็กถาม
“บ้านพี่”
เด็กว่าในใจดีใจสุดๆ
“ห้ะ!! บ้านพี่”
คนตัวเล็กในิดหน่อย
“ใช่”
“พ่ออ่ะไปตกลงกับป้าบัวเสร็จสรรพ”
เด็กเล่าต่อ
“เอ่าหรอ”
“อ่ะๆโอเค”
“ก็ว่าอยู่”
“เมื่อกี้แม่ส่งเสียงร้องดีใจอะไร”
“ได้ยินมาถึงข้างบน”
พี่สาวติวเตอร์เล่า
“เจอกันนะ”
บอกลูกศิษย์ที่ปั้นมากับมือจนสอบติดก่อนวางสาย
“ค้าบบบบ”
“ ^v^ ”
เอ่ยตอบคุณพี่สาวปลายสายใจเต้นสุด
.
.
17.00 น.
“จ็อบ”
“ไปกัน”
ชายวัยกลางคนเรียกลูกชายที่นั่งไถโทรศัพท์มือถืออยู่ที่โถงร้าน
“เดี๋ยวแวะตลาดก่อน”
“จะซื้อหมู”
คุณพ่อเอ่ยสั่งลูกชายแล้วเดินนำออกไปขึ้นรถเด็กยิ้มขึ้นดีอกดีใจที่จะได้ไปหาพี่สาวติวเตอร์สักที
.
.
ติ้ดๆ ติ้ดๆ ติ้ดๆ ...
ติ้ด…
“โหลค่า… ว่าไง”
ปลายสายเอ่ยทักสดใส
“วันนี้พี่เลิกงานเร็ว”
“น้องแคทอยู่บ้านมั้ยครับ”
“ไปกินข้าวกัน”
“พี่ไปรับนะ”
คุณหมอถามแฟนตัวเล็กหลังจากที่ตัวเองเข้าไปเคลียร์คนไข้ที่คลินิกเสร็จก็รีบโทรหาหวานใจ
“เอ่อ…”
“วันนี้มีกินเลี้ยงที่บ้านอ่ะพี่จอม”
“จ็อบสอบติดแล้วนะ…”
“สัตวแพทย์เกษตรฯ”
แฟนตัวเล็กเล่าน้ำเสียงดีใจ
“จริงหรอครับ”
“ว้าวววว”
“ได้ติวเตอร์เป็น้องแคทไง”
“จ็อบสอบติดเลย”
คุณแฟนตัวสูงเยินยอคุณแฟนตัวเล็ก
“555555”
“อะไรกันเนี่ย”
แฟนตัวเล็กหัวเราะชอบใจแทนที่จะชื่นชมคนสอบได้ไหนมาชื่นชมติวเตอร์แทน
“งั้นเดี๋ยวพี่ไปร่วมวงด้วยนะครับ”
คุณหมอเอ่ยบอกคุณแฟนถึงแผนจะเปลี่ยนนิดหน่อยก็ไม่เป็ไร
“โอเคค่ะ...”
“โอ๊ะ! จ็อบมาพอดีเลย”
“เดี๋ยวหนูไปเปิดรั้วก่อนนะ”
“เจอกันค่ะ”
ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด…ตู๊ด...
“โอ๊ะ!”
ในิดหน่อยที่ถูกคุณแฟนตัวเล็กตัดบทไม่ค่อยชินน่ะครับ แหะๆๆ
.
.
ตือดือดึ้ง...
จากที่คนตัวเล็กวางสายได้เกือบ20 นาที ไม่นานเสียงข้อความก็ดังขึ้น ทำให้คนตัวสูงชำเลืองมอง ในขณะที่กำลังเลี้ยวรถเข้าปั๊มน้ำมันคว้าโทรศัพท์ดูว่าคนตัวเล็กส่งอะไรมา
“ซื้อซอสบาร์บีคิวมาให้หน่อยค่ะ”
(แหน่ะ...วางสายใส่ผม)
(แล้วยังสั่งผมจ่ายตลาดอีกนะ)
(ทำอย่างกับรู้ว่าผมเลี้ยวเข้าปั๊มพอดี)
(อย่าให้เจอนะ)
คนตัวสูงคิดและเข้าไปจอดรถดีๆก่อนจะไปซื้อของตามที่คุณแฟนเค้าสั่งมา
“เอาอะไรเพิ่มอีกมั้ยครับ”
ถามกลับไป
“พี่จอมอยากเอาอะไรมาปิ้งย่างก็ซื้อมาเลยค่ะ”
“ตอนนี้มีหมูไก่ กุ้ง แล้ว”
คนตัวเล็กพิมพ์กลับมา
(ปิ้งย่างหมูกระทะซินะ5555)
คนตัวสูงยิ้มขำนึกถึงกิจกรรมเมื่อเช้าที่ถามว่าผมชอบกินอะไร
.
.
ไม่นานนักเบนซ์ดำก็จอดเทียบข้างบ้านแฟนตัวเล็ก คนตัวสูงเดินลงจากรถหยิบข้าวของที่ซื้อมาเดินเข้าบ้านพะลุงพะลังและสิ่งที่ออกมาต้อนรับก็คือข้าวโพด ไซบีเรียนที่ตอนนี้กลายเป็หนุ่มหล่อซะแล้ว
“แม่ไปไหนละ”
คุยกับหมา เ้าขนปุยก็เอาแต่พันแข้งพันขาดีใจที่ได้เจอซี้
พรึบบ
เป็เด็กตัวสูงที่โผล่มาหน้าประตูบ้านยืนมองหน้ายู่ขมวดคิ้ว มองคุณหมอตัวสูงเดินใกล้เข้ามา
“ =_=^ ”
(ใครชวนมาเนี่ย)
(หมดอารมณ์เลยจิ๊ๆๆ)
ได้แต่คิดหงุดหงิดในใจและไม่กี่วินาทีทั้งคู่ก็มายืนประจันหน้ากันมองกันไปมาไม่วางตา
“ใครมาอ่ะ”
เป็เสียงเล็กที่เอ่ยขึ้นและโผล่มาจากด้านข้างเด็กตัวสูง
“เอ้า! พี่จอมมมม”
“^v^”
คนตัวเล็กทัก
“หวัดดีฮ้ะ”
เด็กตัวสูงเอ่ยทักทายขึ้นมาซะงั้นมองหน้ากันตั้งนาน 2 3 นาทีไม่ยอมพูดอะไร พอคนตัวเล็กโผล่มาเท่านั้นแหละเ้าเด็กกลายเป็คนมีมารยาทขึ้นมาทันที
คนตัวสูงขมวดคิ้วใส่เด็กคู่แข่งเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มเบาๆ ให้แฟน
“ป่ะ…”
“เข้าบ้านกัน”
คนตัวเล็กไม่เอ่ยชวนอย่างเดียวเดินเข้ามาควงแขนคุณแฟนจะพาเข้าบ้านจังหวะนี้คนตัวสูงเลยยักคิ้วใส่เด็ก ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านพร้อมคนตัวเล็กทำเอาเด็กตัวสูงคิ้วขมวดหนัก
“มีสมาชิกเพิ่ม”
คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นทำให้คนที่กำลังง่วนกับการหมักหมูหั่นผักจัดจานจัดโต๊ะหันมามอง
“เอ้า!!คุณ”
เพื่อนรุ่นเดียวกันทัก
“เอ้า!… จอม”
คุณแม่คนตัวเล็กเอ่ย
“มาๆลูก”
“ของกินเต็มเลย”
“วันนี้มีงานเลี้ยง”
“สวัสดีครับ”
“ ^^ ”
คนตัวสูงทักทายบรรดาผู้ใหญ่เอาของที่หอบหิ้วมาวางลง
“งานเลี้ยงอะไรหรอครับ”
แกล้งถามขึ้น
“จ็อบน่ะ”
“สอบติดสัตวแพทย์เกษตรฯ แล้ว”
เป็คุณพ่อคนตัวเล็กเอ่ยขึ้น
“เลยมาฉลองกันที่บ้านเนี่ย”
“พ่อลูกฉลองกัน2 คน”
“คงจะเหงา”
“เลยมาหาเพื่อนกินด้วย”
“555555”
พูดอารมณ์ดีแล้วหันไปหัวเราะกับคุณพ่อของเด็กตัวสูง
“อ่อครับผม...”
“ ^^ ”
ตอบรับผู้ใหญ่
“ดีใจด้วยนะ”
“จ็อบ”
หันไปบอกเด็กคู่แข่งเอ่ยดีใจด้วยใจจริงถึงแม้ว่าเ้าเด็กจะไม่ค่อยมีมารยาทกับผมก็เถอะ แต่ผมไม่ได้ถือสาอะไรหรอก
“คืนนี้เตะบอลอีกมั้ยคุณ”
มาละเพื่อนตัวดีชวนเตะบอล
“ไม่มีปัญหาครับ”
ตอบกลับไปไม่กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอยแล้วหันมายักคิ้วให้คนตัวเล็ก
“อะไรพี่จอม!…”
“มาทำยักคิ้วใส่”
คนตัวเล็กเอ่ยยิ้มๆ
.
.
เมื่อมีหลายคนมาช่วยเตรียมอาหารไม่นานนักทั้งหมดก็ได้มานั่งล้อมวงกินปิ้งย่างกันสักที
ซ่า~...
ซ่า~~…...
เสียงเนื้อหมูหมักซอสดังขึ้นเมื่อัักับเตาร้อนพร้อมกับควันและกลิ่นที่หอมเตะจมูก
“เอ้า!!…”
“ฉลองให้กับว่าที่สัตวแพทย์คนใหม่”
เป็คุณพ่อเด็กเอ่ยเปิดพร้อมชูแก้วมากลางวง
“พ่อ!”
“ว่าที่สัตวแพทย์อะไร!”
“ผมยังไม่เข้าไปเรียนเลย”
“พูดอย่างกับจะจบละ”
เด็กเอ่ยขัดทันที
“เอ้า…! เข้าไปเรียนเดี๋ยวก็จบ”
“จริงมั้ยพี่ใหญ่พี่บัว”
หาเพื่อนซะงั้น
“ใช่”
“ใช่ลูก”
“เรียนๆไปเดี๋ยวก็จบละ”
“เวลามันผ่านไปเร็ว”
พ่อแม่ฉันก็เออออตามไปด้วย
“เอามาๆ”
“ชนๆๆ”
คุณลุงชวนสมาชิกในวงให้ชนแก้ว
เป๊ง!!!
เป๊งงง!!!!!!
เสียงแก้วกระทบกันสนุกคุณเค้าล่ะ
“ต้องขอบคุณหนูแคทด้วยนะ”
“ติวหนังสือให้จ็อบมัน”
“มันเล่าว่าได้เกือบเต็ม”
“วิชาภาษาอังกฤษน่ะ”
คุณพ่อเด็กยังคงเล่าอย่างออกรสออกชาติปลื้มใจลูกไม่หยุด
“พ่อออ!!!…”
เด็กเรียกให้พ่ออย่าพูดเยอะพลันชำเลืองตามามองอดีตติวเตอร์สาว
“จริงหรอ...”
“เก่งมากกกกก”
เป็คนตัวเล็กที่พูดชมออกมากลางวงแล้วชูนิ้วโป้งไปที่ด้านหน้าเด็กที่นั่งตรงข้ามอยู่ทำให้เด็กยิ้มออกมาเขินๆ
“ ^^’ ”
“อ่ะแฮ่ม”
มีเสียงกระแอมจากคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆคนตัวเล็ก จงใจกระแอมข้างๆ หูเธอให้ได้ยินกัน 2 คน แต่คนตัวเล็กหันมามองแล้วส่งยิ้มให้ซะงั้น
โอ๊ะ!! ผมละเชื่อคุณเค้าเลย
“ผมจะขอของขวัญอะไรดีน้า~”
“ ^[]9 ”
จู่ๆ เด็กก็พูดขึ้นลากเสียงยาวคำสุดท้ายแล้วเหล่มองคุณหมอข้างคนตัวเล็กต่อ
“ขออะไร?”
“พี่เค้าติวให้สอบเข้าได้แล้ว”
“ยังไปขออะไรเค้าอีก”
คุณพ่อผู้ไม่รู้สัญญาระหว่างลูกศิษย์กับติวเตอร์พูดขึ้นดับฝันลูกชายเองซะงั้น
“อึหึ”
“ 6[]^ ”
คุณหมอหัวเราะออกมาที่เห็นเด็กโดนขัด
“หนูสัญญากับจ็อบไว้เองค่ะ”
“ว่าถ้าสอบได้”
“จะให้ของขวัญน่ะ”
“คุณลุง”
เป็คนตัวเล็กที่จุดไฟความฝันของเด็กขึ้นมาอีกครั้งเรียกรอยยิ้มขึ้นมาประดับบนหน้าเด็กได้ทันทีและทำให้อีกคนคิ้วขมวดได้ทันทีเช่นกันหมอไงจะใครล่ะ
“เื่ของเด็กๆมัน”
“แก่ๆอย่างเราอย่าไปยุ่งน่า!”
“กินๆๆ”
“หมูจะไหม้ละ”
เป็แม่ฉันเอ่ยต่อ
.
.
เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงคนในวงต่างก็กินปิ้งย่าง พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เฮฮาตามประสาคนสนิทและบางคนก็เริ่มปิ้งให้คนอื่นกินซะแล้ว
“อิ่มแล้วหรอครับ”
หมอถามคนตัวเล็กข้างๆพยักหน้าตอบไปพร้อมคีบหมูให้คนที่ถาม
“โอ๊ะ”
“มัวแต่กิน”
“ลืมให้ข้าวเย็นข้าวโพดอ่ะพี่จอม”
“เดี๋ยวมานะ”
นึกขึ้นได้ว่าลืมให้อาหารเ้าขนปุยจนมืดค่ำป่านนี้เ้า 4 ขา หิวโซแล้วมั้ง พูดจบลุกขึ้นเดินออกไป ทำให้ 2 หนุ่ม คนข้างๆ และคนตรงข้ามมองตามคนตัวเล็กจนลับตา
“ลุกไปไหนอ่ะ?”
มีอีก 1 หนุ่มผู้ไม่รู้อะไรบ้างเลยถามขึ้น คุณพี่ชาย!
.
.
“ข้าวโพด”
“มากินข้าว”
คนตัวเล็กเรียกเ้าสี่ขาที่นอนเกายิ๊กๆอยู่มุมบ้าน
“โทษทีนะ”
“หิวมั้ยละ”
คนตัวเล็กพูดไปเรื่อยและได้สัญญาณตอบกลับมาเป็เ้าขนปุยที่กระดิกหางดิ้กๆดีใจ ให้ข้าวเสร็จคนตัวเล็กยังไม่เดินกลับเข้าบ้าน หย่อนตัวลงที่ม้านั่ง สูดอากาศเย็นๆยามค่ำคืน มองดูเ้าขนปุยกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
“ไม่เข้าบ้านหรอครับ”
เสียงคนตัวสูงเอ่ยทำให้คนตัวเล็กหันไปมองตามเสียง ยิ้มให้เบาๆ
“ยังค่ะ”
“นั่งเล่นก่อน”
“ ^^ ”
พรึบ
คนตัวสูงเข้ามานั่งข้างๆแล้วยื่นแก้วน้ำให้
“พี่ว่าละ”
“น้องแคทต้องมานั่งเล่น”
ว่าจบยกแก้วดื่มน้ำเท่ๆ
“คิดถึงหนูอ่ะซี้”
“หายมาแป๊บเดียวเองน้า”
คนตัวเล็กหยอด
“5555”
คนตัวสูงขำออกมาในความขี้เล่น
พรึบบบ
คนตัวเล็กเอนหัวกลมไปพิงที่ไหล่กว้าง
“สบายจัง”
พูดขึ้น
คนตัวสูงหันตัวเข้าหาคนตัวเล็กเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้อิงแอบได้สบายมากขึ้นมือข้างหนึ่งยกขึ้นมาโอบเอวเล็ก
“ชอบจัง”
คนตัวสูงเอ่ยขึ้นมาบ้าง
“ชอบหนูหรอ”
พูดเบาๆ ก็ได้ยินเพราะตอนนี้หน้าทั้งคู่อยู่ใกล้กัน
“ใช่ครับ…”
“ชอบหนู”
คนตัวสูงก็ไม่แ่
“55555”
ทั้งคู่ต่างหัวเราะออกมาพร้อมกันในความหยอดเก่งไม่ยอมกัน
“โอ๊ะ!”
“พี่จอม…”
“ดูนั่น!”
“ดาวเต็มเลย”
คนตัวเล็กยกหัวพรึบขึ้นพร้อมชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างตื่นเต้น คนตัวสูงแหงนมองตามมือเล็กที่ชี้ไปบนท้องฟ้า
“จริงด้วย”
“ปกติไม่ค่อยเห็นดาวเท่าไหร่”
“วันนี้เห็นเยอะเลย”
คนตัวเล็กว่า
คนตัวสูงหันกลับมามองคนตัวเล็กที่เธอยังคงแหงนมองท้องฟ้าอยู่อย่างตื่นเต้น
(น่ารักจัง)
คุณเค้าคิด
“น้องแคททท”
เรียกขึ้นเสียงหวาน
“คะ?”
หันกลับมามองตามเสียงเรียก
จุ๊บบ
“ ^v^”
ปากบางจุ๊บเข้าที่ปากอิ่มอย่างรวดเร็ว
“พี่จอมมม!!!” โวยขึ้น
“ ^///^ ”
เปี๊ยะ!!!
แล้วตีเข้าไปที่ต้นแขนแกร่ง
“โอ๊ยย!!!”
คุณเค้าแกล้งร้องโอดโอย
“เดี๋ยวเถอะ!!”
คนตัวเล็กเอ็ดแต่ยกยิ้มเขินนน
“เดี๋ยวมีคนเห็น”
“อึหึ”
“คนไม่เห็นหรอกครับ”
“มีแต่เ้านั่นน่ะ…”
“ที่เห็น…”
พูดแล้วพยักเพยิดไปที่เ้าขนปุยที่นั่งเอียงคอมองยิ้มลิ้นห้อยดูคู่รักจู๊จี๋กัน
“ ^///^ ”
“เข้าบ้านดีกว่า”
“อยู่ตรงนี้อันตราย!”
คนตัวเล็กว่าแล้วลุกขึ้นเดินหนี
“เอ้า!”
“รอพี่ด้วยซิ”
“ ^_^ ”
คนตัวสูงเรียกไล่หลังแล้วเดินตามไปยิ้มกว้างที่ได้แหย่คนตัวเล็ก
ระหว่างที่ทั้งคู่เดินหยอกล้อกันมา…
“อุ่ยย!!!”
อุทานขึ้นเมื่อเห็นเด็กตัวสูงยืนอยู่ตรงทางเข้าประตู
“ป้าบัวให้มาตาม”
“เห็นหายไปนาน”
เด็กเอ่ยขึ้นหน้าเรียบๆแล้วหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไป
Part จ็อบ
ผมเห็นพี่แคทกับพี่หมอหายไปนานครับเลยเดินออกมาตามแต่ผมดันมาเห็นช็อตที่บาดใจผมซะงั้นแหละ
พี่หมอกำลังมองพี่แคทของผมด้วยสายตาหลงใหลแล้วเค้าทั้งคู่ก็...
ก็...
ก็...
จิ๊ๆๆๆๆ
:(
ทำอะไรไม่อายฟ้าอายหมาบ้างเลยผมทนดูต่อไม่ไหวเลยเดินกลับเข้ามาก่อน แล้วไม่กี่วินาทีเค้าก็เดินมาเจอผมผมได้แต่โกหกว่าป้าบัวให้ออกมาตามครับ เฮ้ออออ.... น่าหงุดหงิด!!
.
.
“เอ้า! หายไปไหนตั้งนาน”
“มากินแตงโม”
แม่เรียก
“ยังไม่หมดอีกหรอแม่”
คนตัวเล็กถามขึ้น
“ยังมีอีกเพียบ”
“หลานสอบเข้าได้ทั้งที”
“มาๆๆ”
แม่เรียกให้ทุกคนหันมาสนใจผลไม้ต่อ
“ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล”
จบของคาวแล้วนึกว่าจะแยกย้ายกันกลับบ้านแต่ที่ไหนได้…
“มาๆ”
“นานๆจะได้ฉลอง”
“มาร้องเกะกันด้วย”
เ้าของบ้านเอ่ยชวนแขกซะงั้น
“ดีเหมือนกันพี่...”
“ไม่ได้ปล่อยแก่มานานละ”
“ขอสักวันละกัน”
เออออตามๆ กันไป
บรรดาลูกหลานและว่าที่ลูกเขยต่างมองหน้ากันไปๆ มาๆ ทำตาปริบๆ
“ไม่มีใครดื่มเหล้านะ”
“แต่อาการมันคือใช่”
“เมาน้ำอัดลมหรอวะ”
คุณพี่ชายพึมพำ
“จริงพี่”
เด็กหนุ่มเห็นด้วย
“เคน”
“ไปเอาไมค์บลูธูทให้พ่อหน่อย”
ใช้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปหยิบอุปกรณ์ร้องเพลงส่วนเด็กๆ ที่เหลือก็ช่วยกันเก็บถ้วยเก็บจานทำความสะอาดหลังจบมื้อเย็นที่ล่วงเลยมาจนมืดค่ำ
“มาแม่...”
“เดี๋ยวหนูล้างเอง”
ลูกสาวเอ่ยบอกผู้เป็แม่ที่กำลังล้างจานอยู่ที่อ่างล้างจาน
“ขอบใจจ่ะ”
“เดี๋ยวแม่ไปเติมแตงโมให้2 ลุงเค้าก่อน”
“จะได้ชุ่มๆคอ”
“ร้องเพลงไม่เพี้ยน”
“555”
แม่ว่าขึ้นขำๆ ให้กับสามีตัวเองและเพื่อนบ้านที่กำลังร้องคาราโอเกะกันอยู่ที่โถง
“มาครับพี่ช่วย”
คนตัวสูงเดินมายืนข้างคนตัวเล็กที่กำลังใช้ฟองน้ำถูจานจนฟองฟูฟ่อง
“พี่จอม”
“ล้างน้ำเปล่าก็ได้ค่ะ”
“เดี๋ยวหนูถูฟอง”
เอ่ยแบ่งหน้าที่ คนตัวเล็กถูฟองที่จานเสร็จก็ส่งให้คนตัวสูงล้างน้ำเปล่าต่อไม่ทำอย่างเดียวยังคุยกระหนุงกระหนิงอยู่ที่ซิงค์กัน 2 คน
“ไหน…?”
“น้องแคทล้างสะอาดป่ะเนี่ย”
“ดูซิ!”
“ยังมีคราบติดอยู่เลย”
จู่ๆ คนตัวสูงก็เอ่ยเชิงตำหนิคนตัวเล็กข้างๆที่ดูเหมือนจะล้างจานไม่สะอาด
“จริงอ่ะ”
“หนูว่าหนูถูหมดแล้วนะ”
“ไหนๆ”
ยื่นหน้ามาดูจานที่คุณเค้าว่ายังมีคราบติดอยู่ใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาจดๆ จ้องๆ ที่จานในมือของคนตัวสูงทำให้คนที่เอ่ยดุเมื่อกี้เห็นใบหน้าคนที่ตัวเองดุได้ใกล้ขึ้นและเธอกำลังทำหน้าจดๆจ้องๆ 5555 น่ารักก
“อึหึ”
“ ^v^ ”
เผลอหัวเราะออกมา
ขวับ
คนตัวเล็กหันไปมองหน้าทันทีและคุณเค้าก็หุบยิ้มทันที
“แกล้งหนูป่ะเนี่ย”
“หนูดูไม่เห็นมีคราบอะไรเลย”
เอ่ยบอกไปในความจริงที่เห็น
“มีซิครับ”
“เนี่ย…”
ไม่พูดเปล่า คว้ามือคนตัวเล็กมากอบกุมไว้แล้วใช้มือใหญ่ของตัวเองควบคุมมือเล็กให้ถูจานที่ตนบอกว่ายังมีคราบติดอยู่วนๆซ้ำๆ กลายเป็ภาพคนตัวสูงกำลังสอนคนตัวเล็กล้างจาน
“…”
“…”
“คราบมันหมดแล้วมั้งพี่จอม”
เอ่ยขึ้นพร้อมมองหน้าแบบจับพิรุธ
“ถูขนาดนี้...”
“หนูว่าจานมันจะสึกแทนนะ”
ว่าต่อ
“เอ้อ...”
“สะอาดแล้วครับ”
“เก่งนะเนี่ย”
พูดแก้ตัว พร้อมดึงจานไปล้างน้ำเปล่ายกยิ้มเบาๆ ที่ได้แกล้งคนตัวเล็กสำเร็จ
.
.
“ไง!”
“มาแอบดูคนเค้าจีบกันหรอ”
“ไม่ซิ…”
“จู๋จี๋”
พี่ชายเอ่ยทักเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ที่มุมประตูมองดูคู่รักล้างจานพี่ชายผู้รู้ทุกอย่างตบบ่าเด็กตัวสูงเชิงให้กำลังใจ
“เดี๋ยวนายก็ได้เจอคนที่ใช่สำหรับนาย”
“และนายก็ใช่สำหรับเค้า”
เอ่ยขึ้นเบาๆ
เด็กตัวสูงหันมามองหน้ารุ่นพี่ข้างๆพลางนึก
(คนที่ใช่สำหรับผม)
(และผมก็ใช่สำหรับเค้า)
(อ่อ…)
(พี่แคทเป็คนที่ใช่สำหรับผม)
(แต่ผมไม่ใช่คนที่ใช่ของพี่แคทซินะ…)
“อึหึ”
แค่นหัวเราะออกมา
“นี่ๆๆ!!!”
“เบาๆหน่อย”
“คุณหมอและคุณน้องสาว”
“นึกว่าอยู่กัน2 คนหรือไง”
จู่ๆ พี่ชายก็ส่งเสียงดังขึ้นทำเอาคนที่ซิงค์สะดุ้งหันมามองและรีบขยับตัวออกห่างกันโดยอัติโนมัติ
“จาน…”
“จานหมดแล้วหรอ”
“จะล้างหมดแล้วนะ”
คนตัวเล็กเลิ่กๆ ลั่กๆถามพี่ชาย
“หมดแล้ว”
“หมดอ่างนี่ก็ออกไปที่ห้องนั่งเล่นได้แล้ว”
คุณเค้าว่า ก่อนชี้นิ้วมาที่เราทั้งคู่ราวกับจะพูดว่าทำตัวดีๆนะ
“ไปจ็อบ”
“ไปรอข้างนอกกัน”
เอ่ยชวนเด็กหนุ่มที่ยืนแข็งทื่อเหมือนไม่มีสติอยู่ที่มุมประตูเมื่อเอ่ยเรียกแล้วเด็กตัวสูงยังนิ่ง คุณพี่ชายเลยดึงแขนให้เดินตามมาแทน
.
..
...
“17 ปี~.....”
“แห่งความหวังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง”
“คุณพระ!!”
“ O_O” ”
ฉันอุทานออกมาเมื่อเดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่นเห็น สว. กำลังเอื้อนเอ่ยเนื้อร้องผ่านลูกคอ 18 ชั้น กันสนุกสนานอยู่ 2 คน
“คุณพ่อน่ารักดีนะครับ”
คนตัวสูงกระซิบยิ้มๆตอนนี้ฉันรู้สึกอะไรบอกไม่ถูกเลยค่ะ หันไปมองแม่ พี่ชายและเด็กจ็อบต่างก็ยิ้มแห้งๆให้กันไปๆ มาๆ
“เอ้า...”
“หมอล้างจานเสร็จแล้วหรอ”
“มานี่มา”
“มาร้องเพลงกับพ่อ”
จู่ๆ พ่อก็เอ่ยชวนซะงั้น
“คะคะ ครับ?”
คนตัวสูงหันมามองหน้าฉันเลิ่กลั่กๆฉันเลยพยักเพยิดให้ไปร้องกับพ่อซะหน่อย พลางนึก
(ดีเหมือนกัน)
(ั้แ่รู้จักและคบกันมา)
(ยังไม่เคยได้ยินหมอร้องเพลงเลย)
“เอาๆ…”
“เลือกเพลงเลยหมอ”
“พ่อขอจิบน้ำหน่อย”
“ร้องมาหลายเพลง…”
“คอแห้ง”
คุณผู้ชายสูงวัยบอกอาการที่เกิดขึ้นคนตัวสูงคิดอยู่สักพักแล้วนิ้วมือก็กดเลือกเพลงลงบนแป้นคีย์บอร์ด
“…”
“...”
“เอ่อะ...”
“คือ...คือว่า...”
“เพลงที่ผมอยากร้องมันไม่มีอ่ะครับ”
“สงสัยติดลิขสิทธิ์”
“อึหึ”
คุณหมอว่าพลางเกาหัวเพลงเก่งประจำตัวดันไม่มีซะงั้น จะร้องเพลงอะไรดีละทีนี้
“…”
“…”
“เอ้อ”
“เพลงนี้ก็ได้ครับ”
“น่ารักดี”
เมื่อคุณเค้านึกได้ว่าจะร้องเพลงอะไรนิ้วแกร่งก็พิมพ์ไวๆไปบนแป้นคีย์บอร์ดอีกครั้ง
“...”
“…”
“…”
~
~~
~~~
“เบบี้ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“เบบี้ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“เบบี้ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“เบบี้ ชาร์ค”
ทันทีที่ทำนองและเสียงร้องของหมอหนุ่มเอื้อนเอ่ยทำเอาผู้ชมหัวเราะกันฉ่ำ โดยเฉพาะคุณพ่อ
“5555555”
“55555555555555”
“555555555555555555555555”
“จอมนี่มันตลกดี”
“พ่อชอบ”
คุณพ่อเอ่ยบอกกับลูกสาวที่นั่งอยู่ไม่วายชูไม้ชูมือทำท่าทำทางตามคุณหมอที่เค้าทั้งร้องทั้งเต้นเอ็นเตอร์เทนทุกคนอยู่ด้านหน้า
“มัมมี่ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“มัมมี่ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“มัมมี่ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“มัมมี่ ชาร์ค”
“แดดดี๊ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“แดดดี๊ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“แดดดี๊ ชาร์ค ดู ดู ดู ดูดู ดู”
“แดดดี๊ ชาร์ค”
~~~
~~
~
หลังคุณหมอมาดหล่อสายละมุนเค้าแหกลุคเดิมไปได้ชั่วขณะตอนนี้คุณเค้าก็กลับมายิ้มเขินๆ เรียบร้อยๆ ^^”ประหนึ่งว่าเมื่อ 3 นาทีก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พยักหน้าน้อมรับเสียงตบมือเสียงเชียร์จากผู้ชมที่ส่งมาให้เขาหลังทำการแสดงร้องและเต้นเพลงปลาฉลามน้อยน่ารักจบ
“พี่จอมน่ารักสุดๆไปเลย”
“ >< ”
คนตัวเล็กเอ่ยชม เมื่อคุณเค้าเดินกลับมานั่งด้วยข้างๆ
“ ^^” ”
“อึหึ”
คนตัวสูงยิ้มเขินไม่รู้ว่าตัวเองกล้าทำอะไรแบบนี้ไปได้ยังไง
“แฟนหนูแคทนี่”
“ทั้งหล่อทั้งตลก”
คุณลุงหมอหัวเราะเอ่ยชมชอบใจ
“จ๊อบ”
“ไปร้องสักเพลงซิ๊”
“เอาสนุกๆแบบเมื่อกี้นะ”
คุณพ่อพยักเพยิดให้คุณลูกชายออกไปทำการแสดงบ้างแต่เด็กเค้าถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินหนีออกไปแทนทำเอาสมาชิกต่างมองหน้ากันงงๆ
“อะไรของมันวะลูกคนนี้!!”
คุณพ่อเอ่ยบ่นทันควัน
“มาๆ”
“ลูกไม่ร้อง…”
“พ่อร้องต่อเองก็ได้”
“เอาเพลงเมื่อกี้อีกรอบได้มั้ย”
“ลุงชอบ”
เอ่ยบอกให้คุณหมอเปิดเพลงซ้ำอีกครั้ง
.
.
“มองไร!”
“ข้าวโพด!!”
เสียงเด็กหนุ่มเอ่ยติดหงุดหงิดและทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งที่มีเ้าขนปุยนอนอยู่ข้างๆเอียงคอมองผู้มาใหม่
“นี่มันงานเลี้ยงสอบเข้ามหา’ลัยได้ของเรานะ”
“แต่ทำไมเรามานั่งซังกะตายแบบนี้วะ!”
“ไม่ถูกต้องเลย”
“จิ๊ๆๆๆๆ”
คุณเค้าบ่นต่อคุณหมาก็ยังคงมองตาปริบๆ กระดิกหางเบาๆ
“ไง”
“ไม่ไปร้องสักเพลงหรอ”
เสียงนุ่มทุ้มทักขึ้นทำเอาคนที่นั่งคุยกับหมาหันขวับมามอง
“อ่ะ…”
ยื่นแก้วน้ำให้
“…”
“…”
“อ่ะ… เอ่า...”
พูดอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้ายังมีท่าทีอิดออดไม่นานเด็กตัวสูงก็คว้าแก้วน้ำที่หมอตัวสูงยื่นให้มา
พรึบ
ไม่ให้แก้วน้ำอย่างเดียวยังลงมานั่งข้างๆ อีก
“อะไรของพี่เนี่ย”
เด็กเอ่ยงงๆ
“ดีใจด้วยจริงๆนะ”
คนตัวสูงเอ่ยขึ้น
“ห้ะ!!!”
เด็กยิ่งงงหนัก
“ดีใจด้วย”
“ที่สอบเข้ามหา’ลัยได้ไง”
“ดีใจด้วยจริงๆ”
คุณเค้าว่าแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเท่ๆคูลๆ
“…”
“…”
“พี่...”
“พี่จะมาดีใจกับผมทำไม?!”
“เราเป็คู่แข่งกันนะ”
เด็กพูดตามความคิด
“…”
“…”
“อึหึ”
คนตัวสูงหัวเราะออกมา
“หัวเราะอะไร?”
เด็กสงสัย
“พี่ก็รู้…”
“ว่าผมคิดยังไงกับพี่แคท”
“ผมไม่ยอมแพ้พี่ง่ายๆหรอกนะ”
“ถึงผมจะรู้ก็เถอะ”
“ว่าพี่2 คน...”
เงียบไว้ไม่พูดต่อ
“พี่ดีใจนะ”
“ที่มีคนชอบน้องแคท”
“ก็เธอน่ารัก”
“นิสัยดีขนาดนั้น”
“ใครได้อยู่ด้วยก็ต้องรู้สึกอยู่แล้ว”
คนตัวสูงพรรณนา
“พี่หมายความว่าไง”
เด็กยิ่งสับสนงงหนักมาไม้ไหน
“พี่ไม่ห้ามให้เราเลิกชอบน้องแคทหรอกนะ”
“การได้ชอบคนที่เราชอบ”
“มันมีความสุขมาก”
“พี่รู้”
“…”
“แต่พี่ว่า…”
“นายก็รู้อยู่แก่ใจ”
“ว่าสุดท้ายเื่มันจะเป็แบบไหน”
“และพี่ก็มองออก”
“ว่านายกำลังพยายาม”
คุณหมอพูดตามความจริงที่เห็น
เด็กฉุกคิด
(ใช่ครับ)
(ผมกำลังพยายาม)
(ที่จะหยุดคิดเลยเถิดกับพี่แคท)
(ผมว่าผมจะชอบจะรักพี่เค้าแบบพี่สาวคนหนึ่งแทน)
(แต่มันยากจังครับ)
“พี่รู้ได้ไง!!”
ถามออกมาทั้งๆ ที่ในใจก็แปลกใจที่คนตัวสูงดูออก
“อึหึ”
“ก็นายควบคุมอารมณ์ได้”
“ไม่ฉุนเฉียวเหมือนเมื่อก่อน”
“ถึงบางที…”
“นายจะกวนตีนพี่บ้างก็เถอะ”
คุณหมอว่า
เด็กจ็อบมองคนตัวสูงนิ่งๆไม่ได้พูดอะไรต่อ
“…”
“ไปละ”
“เข้าบ้านดีกว่า”
คนตัวสูงเอ่ยแล้วลุกขึ้นยืนเดินออกไป
“…”
“…”
“ขอบคุณฮะ”
จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กโพล่งขึ้นมาจากทางด้านหลังหลังจากที่คนตัวสูงเดินออกไปได้ 3 4 ก้าว คนตัวสูงหันกลับมายิ้มให้เด็กเบาๆ ก่อนที่จะเดินเข้าบ้านต่อ…
“เฮ้อออออออออออออออออออ..........................…”
เด็กตัวสูงถอนหายใจยาวๆ มันถึงเวลาที่ผมต้องจัดการกับความรู้สึกนี้จริงๆจังๆ สักทีซินะ
7K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
