ท่าเรือสินค้าขนาดใหญ่ที่ตระกูลโจวเป็หุ้นส่วนอยู่ที่เมือง G เขต 3 เป็เมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ T สินค้านำเข้าล้วนต้องผ่านที่นี่ก่อนเสมอ ตู้คอนเทนเนอร์วางเรียงเป็ชั้นหลากหลายสีสัน เป็จุดฟาร์มของที่ดีหากไม่ถูกยึดไปก่อนน่ะนะ
วามองดูเรือสินค้าขนาดใหญ่โตมโหฬารที่กำลังเทียบท่าอยู่ผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องรับรองด้วยความตื่นตาตื่นใจ มือบางทั้งสองข้างวางแนบบนกระจกสอดส่องดูบนเรือจากที่ไกลๆ ของของเราทั้งนั้นเลย!
โจวไห่มองดูท่าทางน่าเอ็นดูนั่นก่อนจะเอ่ยหยอกเย้า "ดูท่าทางแล้วหนูวาต้องขยันสร้างแหวนมิติหน่อยแล้วล่ะ ไม่งั้นไม่พอเก็บของนะ"
"โอ๊ะ จริงด้วย!" พื้นที่ในกำไลก็ใกล้เต็มแล้ว ตอนนี้สร้างแหวนมิติระดับสูงได้แค่ 3 วงเอง! นี่มัน...
ไม่พอใช้งานแล้ว!
โจวไห่เห็นท่าทางที่เคร่งเครียดขึ้นมาของหลานชายตัวน้อย
"ไม่ต้องเครียดไปหรอก ตึกที่เราสร้างมีเยอะแยะเลือกเอาสักที่ไว้ใช้เก็บของโดยเฉพาะก็ยังได้" โจวไห่วางมือลงบนหัวทุยๆ นั่นก่อนจะลูบไปมาเบาๆ
"แต่ว่าเก็บมันไว้กับตัวปลอดภัยกว่าไม่ใช่หรอครับ?" อะไรๆ ในยุคนั้นล้วนไม่ควรไว้ใจมากเกินไป
"นั้นมันก็จริง แต่ถ้าไม่มีของวางเอาไว้บ้างเลยมันจะดูผิดปกติมากเกินไป ถึงจะบอกว่าคนของเรามีพลังมิติก็เถอะ แต่ใครจะเชื่อได้โดยไม่สงสัยอะไรเลยล่ะ?" เพราะอย่างนั้นอะไรที่มันมากเกินไปก็ไม่ดี น้อยเกินไปก็ไม่ดีเช่นกัน
วาคิดตามก็พบว่ามันเป็จริงดังที่คุณลุงว่ามา
เสียงพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดลุงหลานกว่า 3 ชั่วโมงก็จบลง หลังจากนำสินค้าลงจากเรือเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะเปิดเข้ามาในห้องเผยให้เห็นผู้ชายผิวสีแทนอย่างคนชอบกิจกรรมกลางแจ้ง ผมรองทรงต่ำ เจาะหูขวา 2 รู และหางคิ้วข้างซ้าย ตัวใหญ่ไม่แพ้พี่ชายอย่างเฮียเฉิน ตาตี๋เรียวยาว จมูกโด่ง ขอบปากคล้ำหน่อยๆ เป็ผู้ชายดิบๆ ที่หล่อเหลาเอาการ
"พ่อ..." น้ำเสียงแหบต่ำเอ่ยทักทายคนเป็พ่อ
"ระหว่างมาเป็ยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"
"แค่สงสัยเื่ของมากมายที่มาพร้อมเรือเท่านั้น ไม่มีอะไรร้ายแรงจนรับมือไม่ไหวครับ" อี้หานเอ่ยตอบ พร้อมเดินบิดตัวบิดไหล่ล้มตัวนอนบนโซฟาตัวใหญ่
โจวไห่พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินไปนั่งรอเวลาไปเอาสินค้า
"พ่อ.." อี้หานเอ่ยขึ้นมาอย่างสงสัย "ทำไมต้องซื้อของมากมายขนาดนี้ครับ มีเื่อะไรหรือเปล่า?" เค้าไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมต้องสั่งซื้อของมาเยอะแยะ
"มีเื่จริงๆ นั่นแหละ" โจวไห่หันไปมองทิวากรที่นั่งเงียบๆ มาั้แ่ที่อี้หานเข้าห้องมา
อี้หานขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน เกิดเื่อะไรที่ทำให้พ่อและเฮียเฉินสั่งของอย่างบ้าคลั่งแบบนี้กัน?
ก่อนที่อี้หานจะได้เอ่ยถามคนเป็พ่อให้แน่ชัดถึงสาเหตุการกระทำที่เป็อยู่ตอนนี้ มีเสียงนุ่มๆ เล็กๆ เอ่ยเรียกตนอย่างแ่เบา
"เฮียหาน..." ดวงตากลมโตกวาดมองมาที่ตนอย่างสงสัยใคร่รู้ เด็กนี่? หน้าคุ้นๆ อยู่นะเหมือนเคยเห็นที่ไหน
"วาก็รู้อยู่หรอกว่าเฮียความจำสั้น แต่เราไม่เจอกันแค่ปีเดียวเองนะ!" คิดแล้วก็น่าน้อยใจหน่อยๆ เราไม่เจอกันแค่ปีเดียวทำไมลืมกันได้ลงล่ะ
"เ้าหนูวาตัวน้อยนี่เอง โตไวเหมือนกันนะเนี่ย" อี้หานยิ้มให้เ้าตัวเล็กก่อนจะยีหัวทิวากรแล้ววางมือแนบแก้มอูนๆ นี้แล้วบี้เล่น
"เฮียหาน!" ทิวากรพยายามจับมืออี้หานแล้วดึงออก ไม่ไหว... สู้แรงเฮียไม่ได้เลย!
"ดูสิ แก้มมารวมกันที่ปากกับจมูก น่าเกลียดจริงๆ" อี้หานส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ปิดท้ายด้วยการยืดแก้มทิวากรเบาๆ
วามุ่ยปากอย่างขัดใจ บ้านโจวดีทุกอย่างยกเว้นเฮียหานนี่แหละ! ตัวใหญ่ มือหนัก เวลาเล่นกันด้วยกันทีไรตัวช้ำไปหมด ไม่มีการออมแรงใดๆ ทั้งสิ้น แต่ถึงจะอย่างนั้นอี้หานก็ยังคงเป็พี่ชายที่ดีคนหนึ่ง
"วาก็ตัวแค่นี้ เฮียออมแรงเวลาเล่นหน่อยไม่ได้หรอ!" มือบางยกขึ้นมานวดแก้มที่ถูกประทุษร้ายเบาๆ
"ช่วยไม่ได้นี่" อี้หานยักไหล่ เ้าเด็กนี่น่ารักน่าเอ็นดูมาั้แ่เด็กแล้ว มันเป็เื่ที่ช่วยไม่ได้จริงๆ
โจวไห่นั่งมองทั้งสองเล่นกันด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้สมาชิกในครอบครัวกลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตากันครบทุกคนแล้ว
หลังจากเสียเวลาอยู่ในห้องรับรองอีกชั่วโมงกว่าๆ เพื่ออธิบายถึงสาเหตุการกระทำทั้งหมดให้อี้หานรับรู้ ทั้งสามคนก็ได้ไปถึงโกดังขนาดใหญ่ตั้งเรียงกัน 4 โกดัง ด้านในเต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์วางเรียงเป็ระเบียบเรียบร้อยเต็มโกดัง
ทิวากรมองทรัพยากรตรงหน้าด้วยสายตาเป็ประกาย หากนำทั้งหมดนี้เข้าไปไว้ในมิติได้ละก็...
รวย! รวย! รวย!
แต่ว่านะ... พื้นที่เก็บของใต้ดินในกำไลมิติก็ใกล้เต็มแล้ว คงจะยัดทั้งหมดนี้เข้าไม่ได้ นอกเสียจากว่าจะจัดเก็บและเรียงของใหม่...
นี่มัน... งานใหญ่กับแรงงานงดงานสองตัว!
วาครุ่นคิดกับตนเองสักพักก่อนจะตัดสินใจ
พื้นที่ใต้ดินกว้างขวางมากจัดวางของไว้ใกล้เต็มแล้ว แต่พื้นที่้าของชั้นวางของพวกนั้นก็ยังวางอยู่...
หากว่านำตู้คอนเทนเนอร์พวกนี้ไปวางซ้อนกันหลายๆ ชั้น แล้วเอาของเข้าไปเก็บไว้ในนั้นมันจะมีพื้นที่ว่างเยอะขึ้นไหมนะ?
อืม วาพยักหน้ากับตัวเองเบาๆ โอเค ตัดสินใจแล้ว!
"คุณลุงครับ พอจะมีตู้คอนเทนเนอร์เปล่า เยอะๆ ไหมครับ? วาอยากได้" วาหันไปสอบถามคุณลุง
โจวไห่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย หลังจากเห็นทิวากรนิ่งเงียบและพยักหน้าอยู่คนเดียวสักพักก่อนจะถามถึงตู้ว่างเปล่า "มีแต่ไม่เยอะ หากหนูวาอยากได้ลุงจะให้คนไปหามาให้"
"ขอบคุณครับ งั้นวาขอตู้ที่มีตอนนี้ก่อนได้ไหมครับ?" วาอยากจะกลับไปจัดของไวๆ จะได้มีพื้นที่ว่างเพิ่มขึ้น
“ได้สิ แล้วของพวกนี้จะเก็บไปก่อนหรือไว้ที่นี่ก่อนดี” บางตู้เป็ของสดแช่แข็งที่สั่งซื้อไว้ถึงจะเก็บในตู้คอนเทนเนอร์เย็นก็เถอะ
“ให้เ้าหนูวาเก็บไปก่อนเท่าที่ได้ จะได้มีพื้นที่ไว้วางของอย่างอื่น อีกอย่างเวลาขนย้ายจะได้ง่ายๆ ไม่สะดุดตาคนอื่นมากเกินไปด้วยครับ” อี้หานออกความเห็น จะสะดุดตาคนอื่นมากเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างงั้นจะลำบากในอนาคต
“เอาตามที่เฮียหานว่าก็แล้วกันครับ” วาหยิบแหวนมิติระดับกลางออกมาทั้งหมดที่มี แบ่งให้คุณลุงและเฮียหานไปช่วยกันเก็บเข้าแหวนให้ได้มากที่สุด
วายื่นแหวนสิบกว่าวงให้ “นี่ครับเฮีย เวลาจะเก็บก็สั่งในใจได้เลยครับ แล้วก็...” ยื่นถุงแดงใบเล็กๆ ให้ “อันนี้ของเฮีย ไว้วาทำแหวนระดับสูงได้เมื่อไหร่ค่อยเอามาเปลี่ยนให้นะครับ”
อี้หานพยักหน้ารับก่อนจะแยกย้ายกันไปเก็บของเข้าแหวนมิติ
“เหนื่อยยย” วาเดินลากเท้ากลับมายังหน้าประตูโกดังเพื่อรอคุณลุง
ก่อนจะหันกลับไปมองด้านใน พื้นที่ว่างเปล่าในโกดังมันหมายความว่ายังไงรู้ไหม?
ของทั้งหมดถูกเก็บไปหมดแล้วยังไงล่ะ!
วาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี รู้สึกรวยไม่ไหว! ฮ่าฮ่า
รู้สึกมีความสุขได้ไม่นานนักก็มีเสียงเดินเข้ามาใกล้ พร้อมพูดขึ้นมาว่า
“พ่อผมว่านะเ้าหนูวาต้องมีปัญหาที่นี่แน่เลย” อี้หานชี้ไปที่หัวตัวเองแล้วมองไปยังทิวากรที่ยืนหัวเราะคนเดียว
วาหุบยิ้มหันไปมองอี้หานด้วยสายตานิ่งเฉย
“เห็นไหมพ่อ” อี้หานชี้มาทางทิวากร “ต้องมีปัญหาอะไรแน่ๆ เลยครับ เรารอไม่ได้แล้วนะพาไปโรงบาลกันเถอะ!”
วาหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใจเย็นไว้นะ ใช่แล้ว... อย่างนั้นแหละ
อี้หานเดินเข้ามากอดคอเ้าหนูวาไว้ ก่อนจะพูดข้างๆ หูเบาๆ “หายใจเข้า พุทธ หายใจออก โท...”
ช่างมันเถอะ! สติสมาธิไม่ได้ช่วยอะไร เพราะงั้น... กัดแม่งเลย!
“โอ๊ยยย เ้าหนูวา!” ทิวากรกัดเข้าที่แขนแน่นๆ นั่นเต็มแรง พร้อมสะบัดไปมาด้วย
อี้หานบีบจมูกเอาไว้เพื่อให้ทิวากรปล่อยแขนตน “เอาสิใครปล่อยก่อนแพ้!”
วาเริ่มหายใจไม่ออก ตัดสินใจกัดเต็มแรงอีกครั้ง
“โอ๊ยย” อี้หานปล่อยมือที่บีบจมูกออกมาจับแขนตนเองแทน
วาสบโอกาสนี้ปล่อยแขนมุดตัวออกแล้วเดินไปหลบหลังคุณลุงแทน
อี้หานมองรอยฟันที่ประทับบนแขน มีรอยถลอกและรอยเืเล็กๆ สะบัดแขนตัวเองไปมาก่อนจะเท้าเอวมองทิวากร
วาแอบมองอยู่ด้านหลังคุณลุงเห็นอี้หานมองมาก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ฮ่าฮ่า เล่นกับใครไม่เล่น ฮึ!
ร่างสูงเห็นเช่นนั้นจึงก้มลงมัดเชือกรองเท้าใหม่ทั้งสองข้าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเ้าตัวเล็กที่หลบพ่อตนอย่างหมายมาดเอาไว้
“คะ คุณลุง” มือบางกำเสื้อโจวไห่ไว้แน่นเมื่อเห็นทีเช่นนั้นของอี้หาน
รอยยิ้มน่ากลัวบนใบหน้าคมเมื่อบอกเข้ากับจิวสีเงินที่หางคิ้วยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปอีก...
“เฮียว่าวาก่อนนะ!” วาถอยหลังออกไปหลายเก้า
“อือหือ...” ร่างสูงลุกขึ้นยืนตัวตรง เอียงคอมองทิวากร
ปากอวบอิ่มเม้มปากแน่น สายตาสอดส่องมองรอบตัวไปทั่วเพื่อหาทางหนีทีไล่
ไม่รู้แล้ว! วิ่งก่อนแล้วกัน
ร่างเล็กจ้อยหันหลังออกตัววิ่งเต็มฝีเท้า
“ฮ่าฮ่าฮ่า คิดจะหนีหรอ!” อี้หานออกตัววิ่งตามเต็มกำลังเพื่อไล่ตาม
เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นเมื่อหันไปเห็นว่าเฮียวิ่งตามตนไม่ทัน
โจวไห่มองตามร่างทั้งสองคนที่วิ่งไล่จับกันก็หัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหัวไปมา อี้หานเป็นักกีฬาทำไมถึงจะวิ่งตามทิวากรที่ไม่ชอบออกกำลังกายไม่ทัน หากไม่เพราะว่ายอมให้ตนเองแพ้
ท่าเรือสินค้าเมือง G เขต 3 เป็เมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ T
*เมือง B เขต 3 เป็เมืองที่ตัวละครเอกจัดตั้งฐานของตัวเอง อยู่ระหว่างรอยต่อเมือง D และเมือง Y
4K
