ถ้าชีวิตของฉันเปรียบเสมือนนิยายคงเป็นิยายที่ไม่ค่อยน่าอ่านสักเท่าไหร่ ?? เพราะว่าเนื้อหาค่อนข้างที่จะเดิมๆไม่ได้มีความหวือหวาใดๆทั้งสิ้น
ไม่ว่าจะมองในมุมไหน ก็ไม่มีอะไรโดดเด่นมากมายนักเพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันได้มา ต้องพึ่งพาตัวเองเพียงเท่านั้น
ไม่มีหรอกนะนางฟ้าแม่ทูนหัว ที่จะมาคอยเปลี่ยนชีวิตเสกสรรทุกสิ่งอย่างให้
ไม่มีหลอกเ้าชายขี่ม้าขาว ที่จะคอยมาช่วยเหลือหญิงสาวที่ตกทุกข์ได้ยาก
ไม่มีหรอกน่ะเหล่าบรรดาคนแคระทั้ง 7 ที่จะคอยมาช่วยดูแลเทคแคร์ฉัน
เื่ราวในชีวิตของฉันมีแต่ความทุกข์และความลำบากเพียงเท่านั้น แต่แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อฉันยังมีชีวิตอยู่ยังมีเส้นทางที่เลือกเดิน
มันจะไม่มีเส้นทางที่ฉันจะประสบความสำเร็จได้เลยหรอ.....ไม่มีใครที่เกิดมาแล้วเดินได้เลย ทุกคนต้องคลานก่อนลุกไม่ใช่หรอ
บางคนยังล้มลุกคลุกคลานกว่าที่เดินได้ตรง เพราะฉะนั้นฉันเชื่อว่าคนอย่างฉันไอรดาคนนี้จะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน ^^
ตลอดระยะเวลาที่ฉันอาศัยอยู่ที่โรงเรียนโดยใช้หอในที่เป็เสมือนร่มไม้ใหญ่ของฉัน เป็ที่พักพิง หลบร้อนหลบหนาว
ฉันเหลือเวลาอีกไม่ถึง 1 เดือนฉันก็จะจบการศึกษาจากที่นี่แล้ว รู้สึกใจหายเหมือนกันเนาะ!!!
ห้องเรียนที่เคยเรียน
โรงอาหารที่เคยมาทานอาหาร
ห้องสมุดที่เคยมาอ่านหนังสือ
และโรงยิมที่เคยโดดเรียน5555
ทุกๆที่ทุกอณูของโรงเรียนนี้มันเปี่ยมล้นไปด้วยความทรงจำที่ดีทั้งมีความสุขบ้างร้องไห้บ้างและมีความทุกข์ในบางครั้ง
แต่ทุกๆครั้งฉันก็ผ่านมันไปได้ด้วยดี ถือว่าเป็ประสบการณ์ที่ดีที่ฉันได้จากโรงเรียนแห่งนี้
เพราะว่าประสบการณ์ในครั้งนี้ สอนให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น มีความอดทนมากยิ่งขึ้น มีสติในทุกๆการกระทำ และทำให้ฉันคิดก่อนทำเสมอ
ฉันอยากจะให้ทุกคนคิดเหมือนที่ฉันคิดว่าทุกปัญหามันมีทางออกเสมออยู่ที่ว่าเวลาในตอนนั้นเรามีสติมากน้อยแค่ไหนที่จะตัดสินใจในการทำอะไรออกไป
เพราะการกระทำบางครั้งจะทำมันอาจส่งผลร้ายมากกว่าผลดีฉันอยากให้ทุกคนคิดให้ดีก่อนที่จะทำและก่อนที่จะพูดอะไรใดๆออกไป
เราไม่รู้หรอกว่าคำพูดของเราคำนั้นจะเป็การให้กำลังใจเขาหรือเป็การบั่นทอนกำลังใจของเขาเราพูดดีเขาอาจมีชีวิตอยู่ต่อ แต่ถ้าเราพูดไม่ดีล่ะ คำพูดนั้นอาจเป็คำที่ส่งผลร้ายแรงที่สุดก็ได้
อย่างน้อยฉันก็ขอขอบคุณโชคชะตาที่ทําให้ฉันได้พบ กับอาจารย์ที่ปรึกษาท่านนั้น ขอบคุณจริงๆที่อย่างน้อยในวันที่มืดมิด ก็ยังมีแสงสว่างส่องอยู่ที่ปลายทาง
ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วคงต้องเตรียมตัวเข้านอนเพื่อพร้อมสำหรับวันสอบ final ของวันพรุ่งนี้
สอบเสร็จก็จะเหลือเวลาอีกนานแค่ 1 อาทิตย์ ที่จะสามารถอยู่โรงเรียนนี้ต่อไปได้
เนื่องจากระดับชั้น ม 6 จะสอบเร็วมากกว่าระดับชั้นอื่น เพื่อให้นักเรียนเตรียมความพร้อมที่จะไปเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย
นี่ก็ถึงเวลาที่ฉันต้องนอนแล้วล่ะ ท้องฟ้าเริ่มมืด ดวงจันทร์เริ่มส่องแสง ดาวน้อยใหญ่ส่องแสงระยิบระยับ
สิ่งที่ค่อยนั่งลงที่เตียง พร้อมทั้งดึงผ้าห่มขึ้นและสอดตัวลงใต้ผ้าห่ม เนื่องจากคืนนี้อากาศค่อนข้างหนาวเย็น
่นี้เป็่เดือนกุมภาพันธ์ เดือนแห่งความรัก และเป็เดือนแห่งการตัดสินว่าฉันจะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหม???
ฉันก็ค่อยๆหลับตาและคิดถึงเื่อนาคตในภายภาคหน้าว่าจะไปในทิศทางใด ฉันรู้สึกว่าหนังตาฉันเริ่มน้ำหนัก แม้จะพยายามลืมตา ฉันก็เลยไม่ขึ้นและในที่สุดฉันก็เข้าสู่ห้วงของความฝัน.....
" ติ๊งงงงง ติ๊งงงงงง ติ๊งงงงง "
" งือออออ "
" ต้องตื่นแล้วหรอฉันเพิ่งหลับเองนะ "
" นอนต่ออีก 10 นาทีได้ไหมเนี่ย"
ฉันค่อนข้างสะลึมสะลือเนื่องจากฉันไม่ค่อยได้นอนใน่นี้ทำให้ร่างกายฉันเกิดอาการเหนื่อยล้าสะสมพอได้นอนจริงๆจังๆมันก็เกิดอาการี้เี แม้กระทั่งี้เีจะไปสอบในเช้าวันนี้!!!!
" ฟึบบบบบบบ"
เสียงฉันเหวี่ยงผ้าห่มออกจากตัวพร้อมทั้งที่รีบลุกขึ้นจากที่นอน
" ตายแล้วววววววว"
"ฉันจะไปสอบทันไหมเนี่ย"
"นอนต่อ 10 นาทีไม่มีอยู่จริง"
ฉันได้แต่เศร้าใจ วันนี้ขออนุญาตไม่อาบน้ำละกันนะ ห้ามบอกใครล่ะ!!! 5555 ถ้าขืนฉันมัวอาบน้ำแล้วก็ วันนี้ไม่ต้องสอบสอบอีกทีปีหน้าเลยจ้า!!!!
หลังจากแต่งตัวเสร็จ ฉันวิ่งด้วยความเร็วแสงมาที่ห้องสอบ ไม่เว่อร์หลอก แต่มันเว่อร์มากๆเลยแหละ 555
มาถึงประตูหน้าห้องสอบฉันค่อยๆคลานเข้าไปหลังห้อง เพราะเลขที่ ฉันอยู่หลังห้องพอดีเลย
เมื่อคลานมาถึงโต๊ะแล้ว ฉันก็รีบลุกขึ้นนั่งในทันทีประดุจว่าฉันมานานแล้ว เื่ทำตัวกลมกลืนและความเนียนขอให้บอกฉันชนะเลิศ
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่ฉันสอบเสร็จและเรียนจบอย่างเป็ทางการดูเกรดเฉลี่ย 3.96 ก็บอกแล้วคนอย่างฉันมันเป็คนเก่ง ^^
วันนี้เป็วันที่ฉันต้องออกจากโรงเรียนเพื่อไปศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัยก่อนที่จะไปฉันมีภารกิจที่ฉันต้องทำนั่นก็คือ...........
" ปา เจ รา จริ ยา โหน ติ "
เสียงร้องเพลงไหว้ครู ดังออกมาจากปากของฉันแล้วเพื่อนร่วมห้อง ที่ในขณะนี้พวกฉันนั่งล้อมอาจารย์ที่ปรึกษาท่านนั้นไว้
เมื่อทำนองเพลงจบลง พวกฉันทีละคนทยอยเข้าไปเพื่อกราบลาอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อไปศึกษาต่อ อาจารย์ท่านนี้ มักจะเปรียบเปรยตนเองว่าเป็เรือจ้าง
แต่ลูกศิษย์ผู้นี้ถึงแม้จะเป็ผู้อาศัยเรือนี้เพื่อข้ามฟากไปอีกฝั่ง เพื่อจะเดินทางต่อไปเรื่อยๆ แต่จะจำคำสั่งสอนของท่านไว้ในใจมิให้ลืมเลือน
"อาจารย์ขา หนูได้มหาลัยที่หนูฝันแล้วนะคะ "
เสียงฉันเอ่ยพร้อมน้ำตาแล้วก็ก้มลงไปกราบที่เท้าของท่าน....
ััที่บางเบาและอบอุ่นลูบเบาๆที่หัวของฉัน พร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นที่มีมาให้ฉันเสมอในวันนี้มันดูงดงามน่ามองยิ่งขึ้น
"อาจารย์ขอให้หนูประสบความสำเร็จนะ"
อาจารย์ที่ปรึกษา ท่านกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พร้อมทั้งมองเหล่าบรรดาลูกศิษย์ของท่านที่ในวันนี้ ท่านได้ส่งถึงฝั่งไปอีกรุ่นแล้ว....
#คนกตัญญูย่อมเจริญ#
#คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้#
3K
