[NC] บทที่ 29 เด็กโง่
โม่เฟิงรีบอธิบายทันที “เซี่ยวเซี่ยว เื่บางเื่มันไม่ได้เป็แบบนั้น นอกจากนี้ การจะให้รับผิดชอบ ก็ต้องดูด้วยว่าอีกฝ่ายเหมาะสมกับตัวเองหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็ฝืนใจกันเปล่า ๆ พี่ก็แค่จับนิดหน่อยเท่านั้นเอง คงไม่เป็ไรหรอกนะ ไม่ได้เสียหายอะไรด้วย ดังนั้นอย่าไปคิดมากเลย!”
หานเซี่ยวทำหน้าไม่พอใจทันที “งั้นก็แปลว่าพี่ไม่คิดจะรับผิดชอบฉันใช่ไหมคะ?”
โม่เฟิงปวดหัวขึ้นมาทันที เื่แบบนี้จะพูดลอย ๆ ได้ยังไง นอกจากนี้โม่เฟิงก็ไม่อยากจะปฏิเสธหานเซี่ยวอยู่แล้ว เขาจึงส่ายหน้าเบา ๆ “พี่จะไม่รับผิดชอบเธอได้ยังไง เพียงแต่การรับผิดชอบที่ว่า ไม่ใช่แบบที่เธอคิด!”
หานเซี่ยวยังคงไม่เข้าใจ ถามอย่างสงสัย “แล้วพี่จะรับผิดชอบฉันได้แค่ไหนกันล่ะ กอดฉันทั้งวันเลยได้ไหม ถ้าฉันนอนไม่หลับพี่ก็คอยคุยเป็เพื่อนฉันแบบบี้ได้ไหม?”
คราวนี้โม่เฟิงไม่กล้าแล้ว ครั้งที่แล้วก็เพราะคุยกันจนเผลอหลับไป สุดท้ายมือของเขาก็ซุกซนไปแตะต้องของต้องห้ามเข้า วันนี้เธอเลยมา ทวงหนี้เขา ถ้าเป็แบบนี้ทุกวัน โม่เฟิงรับประกันเลยว่าต้องเกิดเื่แน่ ๆ เขารีบส่ายหน้า “หานเซี่ยว พี่มองเธอเป็น้องสาวมาตลอด เราเป็แบบนั้นกันไม่ได้หรอก”
หานเซี่ยวยิ่งร้องไห้หนัก ร่างกายสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของโม่เฟิง โม่เฟิงรู้ว่าเขาพูดผิดไปแล้ว ระหว่างชายหญิงจะมีความสัมพันธ์แบบพี่น้องกันได้ยังไง ทั้งหมดนี้เป็เพียงข้ออ้างในการปฏิเสธเพศตรงข้ามเท่านั้น
โม่เฟิงรู้ดีว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดที่จะยอมรับผู้หญิงคนไหนเป็น้องสาวเลย แต่ดูเหมือนวันนี้เขาจะต้องพูดแบบนี้ แม้ว่าจะขัดกับใจตัวเอง แถมยังทำร้ายจิตใจของเซี่ยวเซี่ยว แต่การตัดไฟแต่ต้นลมแบบนี้ ก็ถือเป็การให้เกียรติเธออย่างหนึ่ง
หานเซี่ยวน่าจะร้องไห้จนเหนื่อย จนเธอผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของโม่เฟิง โม่เฟิงไม่ได้ปลุกเธอ เพราะเขารู้ว่าในสถานการณ์แบบนี้ การที่อีกฝ่ายผล็อยหลับไป จะดีกว่าปล่อยให้อึดอัดใจแบบนี้ เขาโบกมือเรียกรถแท็กซี่ แล้วอุ้มหานเซี่ยวกลับบ้าน
คนขับแท็กซี่มักจะเป็คนช่างพูดช่างคุย เขามองโม่เฟิงด้วยสายตาที่ผู้ชายด้วยกันเข้าใจ “น้องชาย แฟนสาวหลับไปเหรอ จะพาไปเปิดห้องหรือกลับบ้านล่ะ”
โม่เฟิงจะรู้สึกเขินอายแค่ต่อหน้าหานเซี่ยวเท่านั้น แต่ต่อหน้าคนอื่นเขาไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว เขาพูดเบา ๆ ว่า “กลับบ้านสิครับ เปิดห้องมันเปลืองจะตาย ตอนนี้ราคาห้องพักมันแพงเกินไป!”
สายตาของคนขับแท็กซี่เต็มไปด้วยความดูถูก โม่เฟิงอุ้มหานเซี่ยวขึ้นห้องอย่างภาคภูมิใจ ต้องยอมรับว่าหานเซี่ยวนั้นค่อนข้างหนัก โม่เฟิงถึงกับหอบแฮก ๆ เขาอยากจะแบกเธอไว้บนหลัง แต่พอเอาเธอออกจากอก เธอก็เริ่มดิ้นรน โม่เฟิงเลยได้แต่อุ้มหานเซี่ยวในท่าเ้าหญิงอย่างยากลำบาก
ที่โม่เฟิงไม่ได้ทำตามคำพูดของอูหนี่ว์ ไม่ใช่เพราะคำพูดของเธอไม่ถูกต้อง แต่เพราะตอนนี้เขามีผู้หญิงอยู่รอบตัวมากมาย ถ้าหากให้เซี่ยวเซี่ยวมาเห็นเข้า คงจะเสียใจแย่ แถมยังจะเกิดเื่วุ่นวายตามมาอีก ไม่ทำแบบนั้นน่าจะดีกว่า อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังมีข้ออ้างที่จะมาพบเซี่ยวเซี่ยวได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าสู้หน้าเธออีก
เคยมีคนวิเคราะห์ไว้ว่า สาเหตุหลักที่ชายหญิงไม่ยอมเปิดเผยความในใจต่อกัน เป็เพราะไม่อยากให้รู้สึกอึดอัดใจเมื่อต้องเจอหน้ากัน จึงทำให้คนที่มีใจให้กัน สุดท้ายก็ต้องแยกทางกันไป กลายเป็คนแปลกหน้าที่คุ้นเคยกัน
แม้สถานการณ์ของโม่เฟิงจะต่างออกไป แต่เขาก็มีความรู้สึกแบบนั้นเช่นกัน เป็ความรู้สึกที่ไม่อยากปล่อยมือ แต่อีกใจก็รู้สึกว่าเป็ไปไม่ได้ การถอยหลังกลับมาหนึ่งก้าวจึงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุด
เขาค้นหากุญแจในกระเป๋าของหานเซี่ยว เปิดประตูแล้วพาเธอไปวางไว้บนเตียง ทันใดนั้น เซี่ยวเซี่ยวก็ลืมตาขึ้น มองโม่เฟิงพร้อมกับยิ้ม “พี่ชายใแย่เลยสิคะ ฉันไม่ได้อยากให้พี่รับผิดชอบอะไรหรอก แค่อยากให้พี่กอดฉัน วันนี้ฉันเหนื่อยมากจริง ๆ”
ตอนนี้อุณหภูมิภายในห้องสูงขึ้น เพราะระยะห่างระหว่างคนทั้งสองนั้นใกล้ชิดกันมาก หานเซี่ยวนอนอยู่บนเตียง ส่วนโม่เฟิงยืนก้มตัวอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมาก จนััได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน
เมื่อมองริมฝีปากอันเย้ายวนของหญิงสาว โม่เฟิงก็เผลอใจสั่นไหวไปชั่วขณะ ก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้ง แต่กลับพบว่าตัวเองถูกจูบเข้าให้แล้ว แถมดวงตากลมโตคู่นั้นยังมองเขาด้วยแววตาเ้าเล่ห์ โม่เฟิงรู้ว่าเขาไม่ควรทำแบบนี้ จึงพยายามจะผลักหานเซี่ยวออก แต่กลับพบว่าเขาทำไม่ได้ เพราะไม่อยากทำร้ายจิตใจเธอ
เมื่อหานเซี่ยวจูบจนพอใจ โม่เฟิงก็ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เซี่ยวเซี่ยว พี่ไม่ได้ไม่ชอบเธอ แต่ตอนนี้เธอยังเด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจความรักอย่างแท้จริง ความรักไม่ใช่แค่ชอบกันแล้วจะอยู่ด้วยกันได้ บนโลกนี้มีคนมากมายที่พี่ชอบ เธอเองก็เป็หนึ่งในนั้น แต่เธอต้องรู้ไว้ว่า คนที่พี่จะได้จริง ๆ มีไม่ถึงหนึ่งในสิบ แต่พี่ก็พอใจแล้ว แต่ผู้หญิงกับพี่ชายนั้นต่างกัน เธอไม่สามารถทุ่มเทให้กับใครคนใดคนหนึ่งได้ เพราะบนเส้นทางชีวิต เธอจะได้พบเจอกับคนอีกมากมาย อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องมาเสียใจทีหลัง”
หานเซี่ยวพยักหน้า “อูหนี่ว์บอกพี่แล้วใช่ไหม จริง ๆ แล้ววันนี้ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งพี่ให้ใหรอก แต่พี่รู้อยู่แล้ว กลับแสร้งทำเป็ไม่รู้ ฉันรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับฉัน เลยพูดแบบนั้นออกไป”
โม่เฟิงยิ้มพร้อมกับพูดว่า “เด็กโง่ พี่ไม่อยากทำร้ายจิตใจเธอ ถ้าเธอไปรักคนอื่น พี่ก็คงเสียใจ แต่เื่แบบนี้มันห้ามกันไม่ได้ เพราะบนโลกนี้ พี่ไม่ใช่คนที่ดีที่สุด และก็ไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับเธอที่สุด เธอต้องค่อย ๆ เรียนรู้และพบเจอผู้คน”
หานเซี่ยวไม่ปล่อยให้โม่เฟิงพูดต่อ เธอใช้ริมฝีปากของตนเองปิดกั้นคำพูดของเขา ลิ้นเล็ก ๆ ของเธอสอดแทรกเข้าไปในปากของโม่เฟิงอย่างเงอะงะ โม่เฟิงได้แต่หลับตาลง คิดในใจว่าตราบใดที่ยังไม่ล้ำเส้นจนเกินไป ทุกอย่างก็ยังแก้ไขได้ ทำไมเขาจะต้องฝืนตัวเองด้วย
เมื่อคิดได้ดังนั้น โม่เฟิงจึงกดหานเซี่ยวลงบนเตียง ทั้งสองคนกอดจูบกันอย่างเร่าร้อน ในขณะเดียวกันโม่เฟิงก็ไม่รู้สึกกดดันอีกต่อไป เขาเริ่มลูบไล้เรือนร่างไปตามส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนของหานเซี่ยว แน่นอนว่าหานเซี่ยวรับมือกับััอันร้อนแรงนี้ไม่ไหว เธอจึงครางออกมาเบา ๆ ในตอนนี้สมองของเธอนั้นว่างเปล่า ไม่อาจคิดอะไรได้อีก
โม่เฟิงรีบปลดเสื้อผ้าของหานเซี่ยวออก เผยให้เห็นหน้าอกที่ยังไม่เต่งตึงเต็มที่ แต่ก็ดูอวบอิ่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งยอดอกสีชมพูทั้งสองข้าง มันช่างเย้ายวนใจจนทำให้โม่เฟิงเผลอไผล เขาประกบปากลงบนยอดอกคู่งามนั้นทันที เริ่มขบกัดอย่างหลงใหล มืออีกข้างก็บีบเค้นคลึงหน้าอกของเธออย่างไม่ลดละ
ตอนนี้ร่างกายของหานเซี่ยวเต็มไปด้วยรอยรักสีแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าเธอตกอยู่ในภวังค์แห่งความสุขจากััและเทคนิคของโม่เฟิง แต่เื่ราวไม่ได้จบลงแค่นั้น โม่เฟิงเริ่มไล่จูบไปตามเรือนร่างของเธออย่างละเอียด เหมือนจะจดจำกลิ่นและััของเธอเอาไว้ให้หมด
ในที่สุดหานเซี่ยวก็รู้ตัวว่าตัวเองตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบ เธอไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เริ่มจูบตอบโม่เฟิงทันที ลิ้นเล็ก ๆ เลียลิ้มรสเหงื่อบนร่างกายของโม่เฟิง เธอขบกัดร่างกายของเขาอย่างลืมตัว เหมือนอยากจะฝากร่องรอยเอาไว้บนร่างกายของเขา
ทั้งสองคนจูบกันอย่างเร่าร้อน แต่ก็ยังไม่ล้ำเส้นขั้นสุดท้าย เพราะหานเซี่ยวยังเด็ก เธอจึงพ่ายแพ้ในเวลาอันรวดเร็ว เธอได้แต่นอนราบไปบนเตียงพร้อมกับมองโม่เฟิงด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนา รอคอยให้เขาเข้ามาเติมเต็ม แต่เห็นได้ชัดว่าโม่เฟิงไม่คิดจะทำแบบนั้น ในที่สุดเขาก็ผละออกจากเธออย่างอ่อนแรง แล้วตบก้นงอนของเธอเบา ๆ “รอให้โตก่อนเถอะ เธอเสร็จพี่แน่!”
1K
