ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

"ท่านยายท่านไม่ไปกับพวกเราจริงๆ หรือเจ้าค่ะ"อี้หลันพยุงขอทานแก่ให้ลุกขึ้น"ไม่หรอก เจ้าคะคุณหนู ข้าอยู่ที่นี่ก็สบายดี""โธ่ท่านยาย จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรละเจ้าคะ..." นางพยายามเกลี้ยกล่อมอยู่นานแต่ก็ไม่เป็นผล ต่างคนต่างยึดหมั่นในอุดมการณ์และเส้นทางของตน ยายแก่คนนี้เองก็เช่นกัน นางเลือกที่จะอยู่ตรงนี้เพราะนี่คือสิ่งที่นางเลือกแล้ว"นายน้อย ยายแก่คนนี้มีเรื่องจะขอเจ้าคะ"นางกล่าวออกมาด้วยความหวัง"อะไรหรือขอรับท่านยาย ข้ายินดีที่จะช่วย"เด็กหนุ่มตอบรับ"ข้ายากจะเอากฎพื้นฐาน 8 ประการของตระกูลหลง ถ่ายทอดออกไปให้ผู้คนได้รู้จักเจ้าคะ"เรื่องนี้นางไม่กล้ากระทำโดยพละการณ์ เพราะขึ้นชื่อว่าเป็นกฎของตระกูล หากจะกล่าวกับคนภายนอกให้ได้รับรู้ อย่างน้อยก็ต้องขออนุญาต อีกฝ่ายเสียก่อน"ได้แน่นอนขอรับตัวข้านั้นยินดี"เด็กหนุ่มกล่าว"ถ้าอย่างนั้น ข้าจะเผยแผ่มัน ในชื่อ คุณธรรมสกุลซาน นะเจ้าคะ"ยายแก่เอ่ย หลังจากนั้นไม่นาน กวีสกุลซาน และ คุณธรรม 8 ประการของสกุลซานก็แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ลูกเด็กเล็กแดง ของชาวบ้านร้านตลาดต่างท่องจำกันจนขึ้นใจ ปากต่อปาก ถูกถ่ายทอดออกไปไม่จบไม่สิ้นเรื่องที่ดี หลักการที่ดี คุณธรรมที่ดี พึงถูกกล่าวขานให้เป็นที่จดจำและถูกนำมาเป็นแนวปฏิบัติเป็นธรรมดา สิ่งเหล่านี้ควรค่าแก่การนำมาสอนสั่งชลรุ่นหลังให้ได้เรียนรู้ และแน่นอนเรื่องราวของสกุลซานก็ถูกกล่าวขาน บอกเล่าต่อไป จนกลายเป็นตำนาน ในอนาคตการรับคนของนายน้อยครั้งนี้ถูกเปลี่ยนแปลงด้วยมือของเขาเอง เพราะจากที่คุยกันไว้ คือรับมาแค่ 50 คน ถึงจะแปลกใจเล็กน้อย แต่มันก็เป็นเรื่องที่ดี อี้หลันจึงไม่ได้เอ่ยทัดทานอะไรออกมา และเชื่อหมั่นอยู่เต็มหัวใจว่า นายน้อยคงมีแผนรับมือเอาไว้แล้วแน่นๆเช่นเคยตามธรรมเนียม เมื่อรับสมาชิกบ้านใหญ่เพิ่มเข้ามา ต้องมีการแจกของใช้ที่จำเป็น เกวียนเทียมวัว ของซานหลงจึงมุ่งหน้าไปยังร้านผ้า เพื่อซื้อของรับขวัญสมาชิกใหม่ ร้านผ้าฝ้ายต่างยินดีต้อนรับลูกค้ารายใหญ่ทั้งสองที่แวะเวียนมาที่นี่"โอ้ว!! คุณหนู คุณชาย ท่านว่ากะไรนะขอรับ"เจ้าของร้านแหกปากร้องลั่นออกมา ด้วยความตกใจ"ชุดผ้าฝ้ายธรรดา 112 ชุดขอรับ"ซานหลงกล่าวย้ำ"ระระร้อย..."เจ้าของร้านตกตะลึง"หือ! ร้านท่านไม่มีหรือ? "เด็กหนุ่มถามออกมาด้วยความแคลงใจ เพราะครั้งที่แล้วเขาซื้อจากที่นี่ 50 ชุดรวดเดียว ทางร้านขายออกมาอย่างไม่ติดขัดอะไรสักนิด แสดงให้เห็นว่าพวกเขามีชุดผ้าฝ้ายเตรียมไว้ขายมากมายอยู่แล้ว"ไม่มี!! ไม่มีขอรับ ข้าจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลย! "เจ้าของร้านเร่งรีบตอบออกมา เพราะกลัวกว่าลูกค้าจะเปลี่ยนใจ มันดีใจจนเนื้อตัวสั่นไปทั้งร่าง ชุดผ้าฝ้ายธรรมดา ขายในราคา 18 เหรียญทอง 112 ชุดเป็นเงิน 2016 เหรียญทอง เทียบเท่ากับยอดขายของร้าน ทั้งปี จะไม่ให้มันตกใจได้อย่างไร ยังดีที่ร้านเพิ่งได้รับชุดผ้าฝ้ายที่สั่งจากเมืองหลวงมาเมื่อสองวันก่อน 100 ชุด ไม่อย่างนั้นมันคงไม่มีของที่จะขายในวันนี้ นี่ถือได้ว่าเป็นโชคดีที่สุดในรอบปีนี้เลย คาดว่าดวงการค้าของร้านมันคงกำลังพุ่งสูงเสียดฟ้าเป็นแน่"กำไรของเราในเดือนนี้หมดแล้วเจ้าค่ะ"อี้หลั่นเอ่ยออกมาด้วยความขมขื่น กับการใช้จ่ายเงินของนายน้อย ที่ราวกับเทเงินลงในปากเหวก็มิปาน แต่ก็น่าแปลก เธอกลับไม่รู้สึกเสียดายมันเลยสักนิด เพราะสิ่งที่นายน้อยทุ่มเงินซื้อมานั้น มันเป็นสิ่งที่สมควร"เอาน่า เงินทองของนอกกาย ความเป็นอยู่ของทุกคนสำคัญกว่า ไม่หนาวตายก็หาใหม่ได้"ซานหลงเอ่ยออกมา ราวกับเพิ่งซื้อขนมกิน 10-20 เหรียญเงินเท่านั้น มือของเขายังคงลูปเนื้อผ้าที่แขวนอยู่บนราว อย่างใคร่รู้อี้หลันได้แต่ยิ้มรับ ความสามารถในการหาเงินของนายน้อยนั้นมีมาก และความสามารถในการใช้จ่ายเงินของเขาก็มากไปไม่แพ้กัน แต่ทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่อทุกคน เธอจึงไม่มีอะไรจะขัดเมื่อได้ของครบแล้วทั้งคู่ก็เดินทางกลับทันที เจ้าของร้านขายเสื้อ ยืนมองลูกค้ารายใหญ่ขับเกวียนหายลับไปในความมืด อยู่ที่หน้าร้าน ถึงจะคาใจว่าพวกเขาซื้อไปทำไมตั้งมากมาย แต่ก็ไม่ใช่กงการอะไรของตน ที่จะต้องรับรู้ มันจึงเลือกที่จะลืมเรื่องที่กำลังคิดนี้ไป หันกลับมายินดีกับเหรียญทอง สองพันกว่าเหรียญที่ได้รับมา ด้วยดวงตาเป็นประกายเสื้อผ้าข้าวของถูกแจกจ่ายให้กับผู้คนในคืนนั้น เมื่อได้รับเสื้อผ้าชุดใหม่ ทุกคนก็จัดการอาบน้ำล้างตัวกันที่ลำธาร ภายใต้แสงไฟจากคบเพลิงยามค่ำคืน น้ำจากท่าถูกตักขึ้นมา โดยการร่วมแรงร่วมใจของทุกคน เนื่องจากในน้ำมีอันตรายอยู่มาก จึงไมาสามารถลงอาบตรงๆได้ การอาบน้ำของคน ร้อยคน กินเวลาอยู่หลายเค่อ พวกเขาถูกแบ่งเป็นผลัด ครั้งละ 20 คน คนที่ยังหิวก็สามารถขออาหารกินให้อิ่มท้องได้ที่โรงครัว อาหารจำนวนมากถูกปรุงขึ้นแบบไม่จำกัด จนเพียงพอที่จะเติมเต็มกระเพาะอาหารของทุกคนให้หายจากความหิวโหยหลายคนกินไปร้องไห้ไป ในใจของพวกเขารู้สึกเหมือนตนได้เข้ามาอยู่ในดินแดนสวรรค์ ที่เต็มไปด้วยทวยเทพที่ใจดี น้ำใจไมตรีของผู้คนที่นี่ถูกหยิบยื่นให้พวกมันไม่ขาดสาย แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความยินดี และเต็มใจ ทั้งผู้ให้และผู้รับ บรรยากาศแห่งความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันจึงค่อยๆ บังเกิดขึ้น เหมือนดังน้ำหมึกหนึ่งหยดที่หยดลงในทะเลสาบที่เต็มไปด้วยน้ำใส สีของหมึกหยดนั้นก็มลายหายไปเพราะถูกกลืนด้วยน้ำใสจำนวนมากเช่นเดียวกันกับพวกเขาทุกคน ที่กำลังถูกความดีของคนที่อยู่ก่อน หล่อหลอมพวกเขาให้คล้อยตาม โดยมีหลักปฏิบัติเดียวกันคือ คุณธรรมพื้นฐาน 8 ประการของสกุลซานแน่นอนว่าที่หลับที่นอนไม่เพียงพอ เพราะมีคนจำนวนมาก แต่ก็ไม่เกิดปัญหาอะไรมากนักเมื่อทุกคนต่างยินดีที่จะแบ่งปัน ที่หลับที่นอนให้แก่อัน เบียดเสียดกันบ้าง ก็ไม่มีปัญหาอะไร ความอบอุ่นจากหัวใจ ทำให้พวกเขาเป็นสุข จนลืมเลือนและมองข้าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้"พี่ชาย..ผู้คนที่นี่ใจดีจังเลยขอรับ"เด็กน้อยเอ่ยขึ้น มันนอนลืมตาท่ามกลางความมืด จมูกของมันยังคงสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเสื้อผ้าฝ้ายชุดใหม่ที่ได้รับแจก"อืม..ชีวิตของพวกเราต้องดีขึ้นน้องรัก นอนเถอะ"พี่ชาย กล่าวออกมาด้วยความหวัง มันรู้สึกอบอุ่น และปลอดภัยที่สุด ก็ตอนนี้ นับตั้งแต่หนีตายจากสงคราม ทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนเร่ร่อนจนมาถึงที่นี่ นี้คงเป็นคืนแรกที่มันจะนอนหลับอย่างเต็มตาเสียที โดยที่ไม่ต้องตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความหนาว หรือความหิวโหย อีกต่อไป.....ณ.หน้าบ้านพักของซานหลง หัวหน้ากลุ่มของทุกกลุ่ม รวมตัวกันอยู่ที่นี่ ค่ำคืนนี้ยังมีเรื่องราวอีกมากมาย ที่เด็กหนุ่มจะต้องจัดแจงให้ทุกคนเข้าใจ เมื่อเริ่มตนวันใหม่ในพรุ่งนี้จะได้ไม่มีอะไรติดขัด หน้ากองไฟแววตากระจ่างใสของเด็กหนุ่มสะท้อนเปลวไฟรำไร มองเห็นแววตาลุ่มลึก น่าหลงใหล อี้หนัน นั่งพินิจบรรยากาศอยู่ตรงข้ามเด็กหนุ่มอย่างรอคอย"มาครบกันแล้วหรือ! "เด็กหนุ่มเอ่ยคำ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของทุกคนจึงพยักหน้า"อืม! หลงเอ๋อ เจ้ามีแผนว่าอย่างไร"บิดาเอ่ยคำเปิดประเด็น"วันนี้ข้ารับคนมาทั้งสิ้น 112 คน ให้จัดการโดย แบ่งคนออกไป ในอัตรา 1 ต่อ 2 เพื่อฝึกงานให้พวกเขา""ยังไงเจ้าค่ะ"อี้หลันไม่เข้าใจ"แบ่งแบบนี้ เช่น ท่านพ่อ มีพราน ในสังกัด 20 คน ให้ท่านเอาคนใหม่เข้าไปอีก 40 คน แบ่งให้คนของท่านฝึกงานให้คนใหม่ในอัตรา คนเดิม 1 คน ต่อคนใหม่ 2 คน ให้ทุกๆ คนทำแบบนี้ ส่วนคนที่เหลือ ให้มาอยู่กับข้า ข้ามีงานให้พวกเขาทำ""แล้วการขายบาร์บีคิวละเจ้าคะ เอาคนใหม่ไปด้วยหรือไม่"อี้หลั่นถามขึ้นอีก"ไม่ต้อง ระหว่างรอ พี่เลี้ยงกลับมาให้ท่านแม่ สอนงานครัวให้พวกเขา ที่นี่"ซานหลงตอบ เขาไม่ต้องการให้เกิดความเอิกเกริกขึ้นในเมื่อง จนทำหใ้ร้านของเขากลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาโดยไม่จำเป็น"เรื่องบ้านและที่พักล่ะจะเอาอย่างไร"ซานหู่ถามขึ้น"พื้นที่ 50 มู่ของที่นี่ คับแคบเกินไปสำหรับพวกเราแล้ว ท่าพ่อพรุ่งนี้ท่าเข้าไปในเมืองติดต่อสอบถามเรื่องซื้อที่ป่าข้างๆ ค่ายของเรา เพิ่มนะขอรับ ว่าต้องใช้จ่ายเท่าไร""เจ้าต้องการเพิ่มอีกสักเท่าไร""500 มู่ ตามลำน้ำขอรับ""หือ เยอะเอาการ เราจะหาเงินพอหรือ"มารดากล่าว

"ที่ป่าของเมืองนี้ไม่ค่อยมีราคาหรอกเจ้าคะ"อี้หลันกล่าว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

43.คุณธรรมถูกกล่าวขาน

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

43.คุณธรรมถูกกล่าวขาน

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้